Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We werden vanochtend rond 7:45 wakker en zagen dat we al aangelegd waren in Lissabon, midden in de heuvelachtige stad. Omdat we verwachtte dat het gelijk om 8 uur best druk zou kunnen zijn met mensen die gelijk al aan land wilde om zelf iets te gaan doen, en omdat er tussen 8:30 en 9:15 verschillende excursies vertrokken, besloten we het rustig aan te doen en zo hopelijk pas na de grootste meute van boord te gaan. Dus hebben we lekker ontbeten in het restaurant, omdat we er van uit gingen dat we de lunch zouden missen, en hebben toen in onze hut een rugzak voorbereid met het uitgeprinte stukje routeboek van vandaag, wat drinken voor mij en Hans, wat minireepjes chocola en sultana’s, de appel en banaan die nog over waren van de fruitschaal van gisteravond (wat zijn we daar steeds blij mee, haast nog blijer dan met de hapjes!), ik heb de positie van het schip vastgelegd in de GPS en toen zijn we op pad gegaan.

Er waren wat dingen interessant voor ons, maar dat waren eigenlijk vooral standbeelden waar je toch best wel een paar kilometer voor moest lopen – en om dat te doen alleen om naar een standbeeld te kijken is een beetje te gek. Ook had ik tijdens het onderzoek voor het routeboek ontdekt dat er enigszins uit de route, op zo’n 4 kilometer van waar we lagen, een oude Engelse begraafplaats was en een iets minder oude Engelse kerk; de begraafplaats was nog uit de tijd van Cromwell, 1654, die met de Portugese koning onderhandeld had dat er een stuk grond beschikbaar gesteld zou worden voor Engelsen die in Portugal woonde – zodat ze in degelijke Engelse Protestantse grond begraven konden worden. Wat voor ons van interesse was, was dat er ook nog eens zo’n 30 Commonwealth graven uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog lagen. 4 kilometer was een eind om te lopen enkele weg, vooral omdat Hans zijn knie al sinds voor vertrek een beetje opspeelt, maar het leek ons wel de moeite om op te zoeken en we hadden de hele dag, dus we zijn op ons gemak in die richting gelopen.

De begraafplaats was op de kaart al niet zo voor de hand liggend om te vinden, want de wegen in Lissabon kronkelen om elkaar heen en rond de vele heuvels, maar in de praktijk bleek het nog complexer, want bij ieder kruispunt van wegen veranderde de naam van de weg – dus zelfs als je rechtdoor liep kon het voorkomen dat je achtereenvolgens op 5 verschillende wegnamen liep. De GPS heeft maar stroom voor 1 uur, bedoeld om ons terug naar het schip te brengen als we verdwaald zijn, en mijn geprinte kaartje van de route bleek niet duidelijk genoeg dus ik heb maar mijn positiebepaling aangezet op mijn mobiel en ben op het mobiele netwerk via google maps gaan navigeren. Gelukkig dat ik een opgelaadde powerpack in de rugzak had gestoken, want dit verbruikte flink wat batterij! Maar het werkte en we konden redelijk doorlopen.

We liepen een eindje parallel aan het water, om het klimmen tegen de steile hellingkjes zo lang mogelijk te vermijden, maar op gegeven moment moesten we wel en zijn we zo recht mogelijk omhoog gestoken om het lijden maar zo kort mogelijk te maken! De wegen waren zo steil dat auto’s slipte op de tramsporen als ze optrokken bij het stoplicht.

Na zo’n vijf kwartier lopen kwamen we bij het Jardim da Estrelas, dat ik als orientatiepunt had gebruikt omdat de Rua San / Sao Jorge te ingewikkeld bleek voor google maps. De Jardim was een klein parkje met kinderspeeltuin, vijver, wat bloemenerkertjes en veel mooie bomen midden in een overwegend stenen stad; wat zijn er weinig bomen in Lissabon! Het valt ons echt tegen en we zijn blij dat het vandaag een beetje bewolkt miezerig was, en niet hoogzomer, want dat zou niet te harden zijn in deze stenen jungle. Sowieso vinden we wat we zien van Lissabon niet echt een hele mooie stad – dat is het wel geweest, en steenrijk, maar dat was lang geleden in de hoogtijdagen van het koloniale rijk van Portugal, en nu was het vooral een beetje een vervallen stad met veel verstopte ruïnes en achterstallig onderhoud.

Na even wat gedronken te hebben en gerust op een bankje in het park zijn we door het park (waar groene parkieten kwetterde in de bomen, grappig!) gewandeld naar een onopvallende muur aan de overkant met een poort; je zou er eigenlijk zo voorbij lopen, maar volgens Google maps en mijn onderzoek was dit de Engelse begraafplaats – en inderdaad, er hing zelfs een bordje dat je nu grond betrad van de Church of England, en het schild van Engeland hing boven de poort. Bij het portiershuisje aan de binnenkant van de poort hing een bordje dat er hier Commonwealth graven te vinden waren.

De begraafplaats was verrassend groot, stampensvol graven, en vol groen en bomen, haast overwoekerd op sommige plekken. We waren er rond 11:30 en hebben er tot 13 uur rondgewandeld, want er was zo veel te zien! Het bleek dat er niet alleen Engelsen lagen, de oudste graven die wij konden vinden dateerde van begin 1800 (de begraafplaats bestond al vanaf het verdrag uit 1654), maar ook best wel wat Nederlanders, en nog allerlei andere nationaliteiten, tot heel recent toe. Lissabon is een havenstad, met duidelijk al eeuwenlang een internationale bezetting, en die buitenlanders die niet gerepatrieerd wilde of konden worden werden hier door de eeuwen heen begraven.

Het was een hele mooie begraafplaats, met allerlei mini-verhalen op de grafstenen; zoals een kapitein die begin 20e eeuw overlijdt op zee, en hier begraven wordt, en een maand erna overlijdt zijn vrouw op zee terwijl zij naar zijn graf toe reist om hem te bezoeken. Twee scheepsjongens die allebei een ongeluk krijgen op een schip en grafstenen naast elkaar krijgen, geschonken door hun scheepsmaten. Of een kindje dat maar een maand oud geworden is met de indrukwekkende spreuk op zijn of haar graf dat ze een slokje nam van de beker van het leven, de drank te bitter vond en de rest weigerde.

We vonden een aantal Eerste Wereldoorlog graven, en aan de andere kant van de begraafplaats een groepje van Tweede Wereldoorlog graven, gegroepeerd naar gebeurtenis. Zo was er een vliegtuigongeluk, de “Golden Horn”, op 9 januari 1943, waarin totaal zes mensen gesneuveld zijn en bij elkaar lagen in dezelfde soort graven. Bijna alle Tweede Wereldoorlog graven waren van luchtmacht en vliegtuig-gerelateerde ongevallen.

Er was veel te zien en we hebben naar ons gevoel bijna ieder graf wel bekeken, het was erg leuk om er rond te dwalen! Er leek weinig orde in de ligging van de graven te zijn, zo lagen oude en nieuwe graven kriskras door elkaar. En er leken nog altijd nieuwe graven bij te komen, want er waren nog voldoende recente graven.

In een hoekje waar overwegend hele oude graven van begin 19e eeuw leken te liggen vonden we een bijzondere plaquette op een muur, van de eerste consul van de Verenigde Staten, Thomas Barclay, die aangesteld was door George Washington op verzoek van Thomas Jefferson. En hij overleed op ongeveer 55 jarige-leeftijd omdat hij verloor in een duel in 1793!

Het was al een tijdje zachtjes aan het miezeren en inmiddels begon het flink te regenen, dus we zijn via een hoop hele oude graven die ons deden denken aan de mooie begraafplaats in Mainz terug naar de kerk gelopen in de hoop daar even binnen rond te kunnen kijken en de regen beschut uit te zitten.

Maar de kerk was helaas afgesloten, we konden alleen in het portaal schuilen en volgens internet zou de regen nog wel een tijdje aanhouden. Dus besloten we maar terug naar het schip te lopen want we waren onderhand moe. We hebben alles zo veilig mogelijk opgeborgen in de rugzak om tegen de regen te beschermen, ik heb nog even het begin van de route terug in mijn hoofd geprobeerd te prenten, en toen zijn we gaan lopen. Onderweg kwamen we een Engelsman tegen, wij vermoeden de enige andere malloot van het schip die hier naar toe was gekomen in plaats van gewoon netjes naar de toeristische highlights te gaan, hij was op zoek naar het graf van een verbannen Hongaarse dictator die hier moest liggen.

Toen we langs het park liepen hoosde het zo hard, dat we even in een bushokje hebben geschuild tot de ergste regen voorbij was, voor we verder liepen. Nat waren we al, maar meer hoefde niet per se wat ons betreft! Toen de regen minder werd zijn we weer gaan lopen, terug naar beneden terwijl de trams en auto’s slipte op de gladde steile wegen en het regenwater in riviertjes van de wegen af naar beneden stroomde – en watervalletjes in de tramsporen veroorzaakte!

Eenmaal terug op rivier-niveau – we waren nu min of meer gewoon naar beneden gelopen de helling af – zijn we verder langs de kade richting het schip gelopen, waar we iets voor 14 uur bij de terminal kwamen. Tot onze verrassing moesten we door een redelijk strenge veiligheidscheck, waarbij zelfs Hans zijn zakmes opgemeten werd of het toch niet te lang was!

We waren om 14 uur terug aan boord, Hans zijn kleren waren dikker dan die van mij en waren helemaal doorweekt dus hij is gelijk onder de douche gestapt; ik was inmiddels al weer redelijk opgedroogd. We hadden volgens de stappenteller-app op mijn telefoon ruim 9 kilometer gelopen vandaag, en waren ook wel redelijk moe! Terwijl Hans aan het douchen was heb ik geprobeerd om de tablet een update te laten draaien op de video-app door de slechte trage wifi van de terminal te gebruiken, waar ik net bereik voor had als ik bij ons raam stond, en toen ik het eigenlijk opgegeven had en de tablet weggelegd had bij het raam voor het meeste bereik, bleek dat hij toch nog de update binnen had weten te halen en de app deed het weer – alleen herkende hij nu de ondertitels van films niet meer. Zucht.

We hebben de verleiding van het vieruurtje weerstaan – en sowieso ook niet geluncht – maar hebben gewoon lekker een kopje thee en “echte” koffie in het geval van Hans (hij heeft nu nog 29 eenpersoons koffiefilters over...), en een koekje erbij. En voor we het wisten kwamen de hapjes en het verse fruit al weer langs, vandaag erg welkom!


Het avondeten werd naar ons gevoel rap afgewerkt, we waren voor 19:30 al weer klaar. Er was vandaag een nieuw echtpaar bij onze tafel gekomen, een Amerikaanse man en een Filippijnse vrouw, die elkaar via briefwisselingen had leren kennen en bij kennismaking op de Filippijnen gelijk binnen 36 uur waren getrouwd. Ze deden zo te horen niets anders dan cruisen en wisten ook niets anders dan dat, en kwamen pas hier aan boord omdat hun oorspronkelijke vlucht geannuleerd was en ze daarna heel veel pech hebben gehad met vervangende vluchten. Ze hebben uiteindelijk 14 uur op het vliegveld moeten doorbrengen voor er eindelijk een vlucht deze kant op ging. Zij blijven in ieder geval de rest van de reis bij ons aan tafel zo te horen, los van zo’n 10 dagen als ze in de Filippijnen van boord gaan en er ergens in Hong Kong weer bij komen.

Toen we klaar waren met eten zijn Hans en ik ons warm gaan aankleden en naar het achterdek op dek 11 gegaan om de afvaart te volgen om 20 uur. Vanaf 19 uur werden er een paar hutten omgeroepen die zich moesten melden bij receptie; vermoedelijk mensen die niet geregistreerd waren bij het terug aan boord komen, en dus potentieel nog aan land waren. Met name één hutnummer werd keer op keer opgeroepen en op gegeven moment, om 19:30 toen we al terug in de hut waren, zelfs zodat je het in de hut kon horen; we dachten dat de intercom in de hut kapot was omdat alle aankondigingen en het dagelijkse weerbericht van de kapitein alleen op de gang te horen waren, maar dat is dus om je niet te storen. Bij noodberichten – zoals dit – hoor je het ook in de hut zelf. We voeren om klokslag 20 uur weg, en hebben lekker buiten staan genieten van het wegvaren tot een uur of 20:45, toen we het standbeeld voor de Portugese ontdekkingsreizigers en de Torre de Belem gepasseerd waren; twee toeristische highlights van de stad die zo te zien als enigste niet verlicht waren ’s nachts, vreemd! Wel verlicht was de gigantische toegangspoort tot de stad met grote triomfboog en een standbeeld met een olifant erbij, om de kolonien in Mozambique te verbeelden zeker.

Ik ben toen we terug op de kamer waren in bad gegaan, lekker heet en best een groot bad; waar ik om 22 uur uit ben gekomen omdat we inmiddels op open zee waren en de lange rollende golven waar we overheengingen een tsunami in het bad veroorzaakte en me een beetje wagenziek maakte! We zijn doodmoe in bed gekropen, stijf en stram van het dagje wandelen; dat gaat morgen pijn doen!

free counters