Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 8, Zaterdag 13 januari: op zee, 785 km gevaren

Doordat de klok gisteravond een uur teruggegaan was, en we nog steeds de vorige tijdsverandering in ons systeem hebben zitten, konden we vanochtend slecht slapen en was met name Hans al sinds een uur of 5 nieuwe tijd wakker. Uiteindelijk zijn we om 7:30 opgestaan en hebben we lekker ontbeten van al het fruit dat we nog hadden (ieder drie stuks) doordat we gisteren eigenlijk geen tijd hadden gehad om het fruit te eten. We zitten overigens in een tweepersoons hut en krijgen altijd vijf stuks fruit en vijf hapjes, heel apart! Waarschijnlijk voor het oog vooral, want logisch is het niet echt.


Toen was het verder lekker een beetje rustig lezen/filmkijken in het geval van Hans en werken aan de vrachtschipreis in mijn geval tot 10:45, toen we naar de geschiedenislezing over Columbus en Magellan gegaan zijn van de warrige professor. Ik ben blij dat hij mij nooit lesgegeven heeft, wat een warhoofd. En hij kan niet vertellen, hij moet voorlezen, maar raakt dan van de wijs doordat de presentatie niet precies doet wat hij verwacht en hij niet meer weet waar hij is en wat hij wilde vertellen, verdwaalt dan in de presentatie, raakt de draad kwijt in zijn verhaal en begint over heel iets anders te vertellen, enz... Maar de onderwerpen zijn in ieder geval interessant, eigenlijk ongelofelijk wat die mannen allemaal deden in een tijd dat ze nog geloofde in grote zeemonsters en/of van de rand van de aarde afvaren. En ongelofelijk knap of geluk hebben dat je, nadat je eigenlijk blind een oceaan oversteekt, toch nog bij een klein eiland terecht kunt komen – en die een paar jaar later terug kunt vinden in een tijd dat lengtegraden nog niet accuraat bepaald konden worden (zie onze meridianen-pagina) en je eigenlijk dus alleen je horizontale positie op de aardbol accuraat wist.

Het was nadat de lezing afgelopen was, nog net iets te vroeg om naar de lunch te gaan, maar we zijn toch op ons gemak die kant op gelopen en we zijn even naar buiten gestapt op de Promenade, dus daarna konden we wel terecht.

Er zat een koppel tegenover ons waarvan we al eens met de man alleen geluncht hadden omdat zijn vrouw naar koorrepetitie moest, nu waren de repetitie-tijden gewijzigd, en aten ze dus samen lunch. Het was 12 uur, en ze moesten eigenlijk om 12:45 repeteren – de man deed nu sinds een paar dagen ook mee – ze zijn uiteindelijk om 13 uur weggegaan en de lunch was één lange klaagzang van de vrouw over alles. Het was bijna grappig eigenlijk, ze zat zelfs in zichzelf te klagen. Het belangrijkste thema was dat ze haast had, dat had ze weliswaar bij de entree van het restaurant aangegeven, maar niet aan de specifieke ober die onze tafel bediende. Dus die bediende ons op gewoon tempo, dat toevallig vandaag voor hem niet zo snel was nee. De tafel achter ons werd echter wel snel bediend want, zo ontdekte we later, die moesten ook ergens zijn en hadden dat gewoon rechtstreeks aan hun ober gevraagd.

Er werd dus non-stop door haar geklaagd over hoe lang het duurde om te bestellen, hoe lang het duurde voor er eten kwam, hoe snel de andere tafel geholpen werd, hoe lang het duurde voor er afgeruimd werd, voor er weer eten kwam, hoe dik de koeklaag op haar fish&chips wel niet was, over hoeveel friet ze wel niet kreeg, over hoeveel dorst ze had en hoe de water-ober haar maar niet zag, over de slechte tijd van de repetitie, over hoe het niet fijn was om met een volle maag te moeten zingen, over hoe lang het nog altijd duurde, over dat er geen azijn was, dat het lang duurde voor de ober de azijn bracht, dat de azijn niet bruin was, dat ie toch wel naar azijn smaakte, enz enz enz... Oef! We waren blij dat we er van af waren! De man was op zich niet onaardig en vond het volgens mij wel leuk om met ons te kletsen, maar de klagerige stoorzender ernaast maakte een beetje een normaal gesprek niet mogelijk. Apart. We zijn zonder thee te nemen maar terug naar onze kamer gegaan, waar we lekker de rest van de middag doorgebracht hebben.

We zijn af en toe op ons balkon gaan staan vandaag – het is heerlijk mild weer, zo’n 16-18 graden denk ik, en af en toe scheen het zonnetje best lekker op het balkon. Om 16 uur zijn we even naar het achterdek gelopen om een luchtje te scheppen; we hadden al geen jassen meer nodig en de zonnestoelen stonden al buiten op alle dekken voor het betere weer. Iemand had zelfs al de whirlpool geprobeerd zo te zien aan de natte voetstappen op het houten dek.

Hans heeft even een tijdje buiten zitten lezen op ons balkon – tot de hapjes kwamen, toen kwam hij weer naar binnen! Het avondeten was erg lekker; het thema was Spaans vanavond, en met name het voorafje en de salade en het toetje waren heerlijk. De Filippijnse vrouw was weer erg luid en aanwezig, en tetterde snerpend in mijn oor waardoor ik het Duits/Amerikaanse echtpaar amper kon verstaan. Ook het Duits/Amerikaanse echtpaar had een upgrade gekregen; zij nemen altijd een binnenhut omdat ze toch bijna nooit in hun hut zijn, en ze hadden een upgrade van 2 categorieën gekregen naar de beste categorie binnenhut. Ook niet verkeerd!

Na het eten besloten we eens een keer naar een show te gaan om te zien hoe dat was; het was 19:30 toen we klaar waren met eten en om 19:45 begon die dus we zijn gelijk doorgelopen naar de Palladium om een plekje uit te zoeken. De show was onverwacht eigenlijk best leuk; het was vanavond zowel zingen als dansen, allemaal een beetje pop- en rockmuziek, en een snelle energieke show met snelle wissels, die maar drie kwartier duurde totaal. Thuis zouden we nooit naar zoiets gaan, omdat de “moeite” om erheen te gaan en met name ook de kosten het ons niet waard zijn, maar met zo’n lage drempel om even kosteloos binnen te stappen als hier is het best leuk om mee te maken. En de dansers en zangers hadden een energieke enthousiasme, er waren live muzikanten en de kwaliteit van het zingen was ook best goed. Best leuk!

Er was een vrouw naast ons komen zitten waar we al eens mee gekletst hebben, die pas een paar jaar weduwe was en zo alleen was geweest op haar verjaardag. Zij had gisteren een hele leuke dag gehad, want ze had een man alleen ontmoet waar ze het goed mee kon vinden, en lekker mee samen rond Funchal had getrokken, en samen met andere mensen ’s avonds tot wel 3 uur doorgebracht had in shows, en in de Dome. Ze was er een beetje verlegen over hoe gezellig het geweest was en verzekerde ons nadat ze zo enthousiast verteld had erover dat ze echt niet voor zoiets mee was gegaan hoor, en het verder niets was, gewoon gezelschap. Best aandoenlijk, we hopen dat ze er nog een hele leuke en gezellige tijd mee heeft aan boord! We waren om 20:30 klaar, en hebben de rest van de avond lekker in onze hut naar muziek zitten luisteren of film kijken in Hans zijn geval. We hebben het erg laat gemaakt vannacht en gingen pas na middernacht naar bed!


Op de satelietkaart op TV lijken we totaal niet opgeschoten te zijn, maar we hebben toch al bijna 800 km gevaren het afgelopen etmaal – ik meet iedere dag van bedtijd tot bedtijd, zo tussen 22:30 en 23 uur. Het schip vaart dus toch aardig door! Het is hier erg diep op het moment, zo’n 5400 meter diep. Over een dag of twee zijn we volgens de satelietkaart bij de continentale richel, die zal wel iets minder diep zijn vermoed ik.


Dag 9, Zondag 14 januari: op zee, 688 km gevaren

Het is vandaag zondag, en de Chef’s Special op zondag is erg lekker; een stuk toast met zalm, spinazie, gepocheerde eieren en Hollandaise saus. Dus we besloten lekker vanochtend te gaan ontbijten in het restaurant. We zaten aan tafel met een Engels echtpaar uit Yorkshire, in de buurt van onze familie daar, en een Schot, en hebben heerlijk gekletst over reizen en onze vreemde en uit de hand gelopen reishobby van slagvelden, begraafplaatsen en monumenten van Wereld- en andere oorlogen te bezoeken. Het Engelse stel had nog nooit gehoord van expeditiecruises, maar het leek ze wel wat, en waren zelf vorig jaar met de Trans-Siberische Spoorlijn meegeweest (weliswaar de Tsarengold, een hele dure luxe toeristentrein, maar toch) – het was ze erg goed bevallen, en Hans raadde ze JustGoRussia aan, waarmee wij de Volga-tochtgedaan hebben en onze Trans-Siberische Spoorlijn reis. De Schot bezocht zelf weleens gebieden zoals Normandië en de grootvader van de vrouw had zijn been verloren in de Somme(en daarmee eigenlijk de oorlog kunnen overleven), dus we hebben gezellig gekletst tot we beleefd weggekeken werden door de obers om 9:45!

We hebben een uur in onze hut gezeten, en zijn toen om 10:45 naar de Palladium gegaan voor de enige lezing die vandaag een beetje interessant leek (er was eigenlijk niet zo veel vandaag qua lezingen, qua sport, knutselen, puzzelen, spelletjes en informele samenkosten des te meer; een A4tje van het dagelijkse programma staat er altijd vol mee), een lezing van een gepensioneerde politieagent die wat tips had over onderhandelen in het dagelijkse leven. Echt praktische tips – los van “vragen staat vrij” – had hij niet echt maar hij praatte er vlot doorheen en liep over van de anecdotes dus het was wel leuk om naar te luisteren.

Na de lezing was het nog net te vroeg om te gaan lunchen, 11:50, dus we zijn terug naar onze hut gegaan en hebben even gedubd of we wel moesten gaan lunchen; de kleren die we dragen passen nog wel, maar ja... Uiteindelijk besloten we het wel te doen; we eten hier echt lekker en dat is tenslotte een van de dingen waarvoor je een cruise doet – en anders is het risico op de snoepvoorraad serieus aanbreken erg groot natuurlijk. Plus de porties zijn hier gewoon prettig klein. Maar misschien dat we af en toe alleen wat soep nemen of zo. Bij de lunch was een Engels echtpaar en een Engelse alleenstaande bejaarde die heel de lunch anderhalf woord gezegd heeft. Met het echtpaar hebben we best kunnen kletsen en de lunch was lekker – toe hadden we “Bavarische creme” besteld, geen idee wat het was en er kwam een klein schaaltje met wat leek op een grote toef slagroom! Dat was het niet, niet precies, maar het leek precies alsof je gewoon slagroom aan het eten was. Apart!

’s Middags heb ik aan de vrachtschipreis website gewerkt en Hans heeft een tijdje buiten gelezen voor hij binnen verder op de bank is gegaan – op gegeven moment probeerde hij een dutje te doen maar dat lukte niet echt. Vandaag was het diepste wat we gezien hebben op de satelietkaart 5050 meter diep – niet zo diep als gisteren maar toch zeker de moeite waard!

Er zijn verder een aantal kanalen met nieuwszenders via de sateliet en zo, maar ook interne kanalen met de excursies die geboden worden voor de komende havens, en sinds vandaag ook een “MS Columbus”-net, een zender waar bijvoorbeeld vandaag de zangers geïnterviewd werden en shots getoond werden van de koorrepetitie... Apart!


Het avondeten was echt heel erg lekker, het hoofgerecht was kip-in-een-korstje in een zoetzure gembersaus met gebakken rijst, echt heerlijk! De tafel voor ons had een echtpaar dat vandaag een trouwjubileum vierde, want er kwam uit de keuken een mooie worteltaart mooi versierd met witte créme spuitwerk gebracht door alle obers van onze hoek van het restaurant, en ze hebben voor ze gezongen. Leuk! De Amerikaanse bij ons aan tafel dacht eerst dat de taart voor haar was, een dag te vroeg, want zij is morgen jarig; we zijn dus benieuwd of zij morgen ook taart krijgt!

Na het eten zijn we terug naar de hut gegaan waar Hans gelijk onder de douche is gestapt. Ivan kwam zoals gebruikelijk om 20:30 het programma voor morgen brengen, en ik had het al bijna helemaal bekeken toen ik zag dat er morgenmiddag een keukenrondleiding is. Leuk!! Daar gaan we zeker naar toe – jammer voor de warrige professor, zijn lezing over continentale platen slaan we dus maar over want die is bijna tegelijk met de rondleiding. Hopelijk wordt het niet te druk morgen, ik ben bang dat zoiets wel populair zal zijn...


Op ons kussen lag, naast het dagelijkse chocolaatje, weer een briefje dat de klok teruggaat. Pfffff! Het is bij zo’n oceaanoversteek wel zoeken naar landen met de juiste tijdszone om de telefoon mee in te stellen. Ik kon nu geen Groenland gebruiken, gek genoeg, want die scheelde 2 uur met Kaapverdië en geen 1 uur. Ik heb in de atlas gekeken die bij de hut hoort, zelfs in ons verslag van de vrachtschipreis voor inspiratie, maar toen we in juni 2015 de Atlantische Oceaan overstaken hadden we vermoedelijk wintertijd want toen kon ik gewoon van Nuuk (Groenland) naar Praia (Kaapverdië) overgaan in mijn telefoon. Nu vond ik uiteindelijk een oplossing door South Georgia te gebruiken (dicht bij Antarctica). Hehe!


Dag 10, Maandag 15 januari: op zee, 648 km gevaren

We zijn vanochtend iets voor 8 uur opgestaan en hebben met fruit ontbeten – wel 4 stuks ieder, al waren de appels niet echt lekker en hebben we daar de helft van weggegooid omdat ze én niet lekker van smaak waren en melig. Jammer. De rest van het fruit was lekker rijp, zelfs de bananen waar ik meestal in Nederland niet zo dol op ben smaakten hier goed. Ik ben even op het balkon gestapt, en de temperatuur is al heerlijk – zo’n 18-20 graden schat ik. Maar we gaan dan ook vandaag of morgen officieel de tropen in, dan varen we over de Kreeftskeerkring. We hebben een kopje thee gezet en ons met een citroenkoekje en een after eight (allebei nog van Hans zijn zus, die ons al wel een maand of twee voor vertrek een voedselpakket had gegeven voor de boot) rond 8:30 geïnstalleerd op de bank/fauteuil met de laptop en een boek en de route aan op de TV. Het diepste dat de oceaan is vanochtend is al weer 5640 meter diep, ongelofelijk om te beseffen eigenlijk!

We hebben de ochtend rustig doorgebracht met de laptop (ik moest het dagverslag van Madeira nog typen voor ik verder kon met de vrachtschipreis ) en het nadenken over wat we voor ontbijt op bed willen nemen; dat is, lijkt het, inclusief in de prijs van de hut, en willen we dus wel een keer uitproberen, want zo’n luxe als dit hebben we nooit meer! Ondertussen krijgen we de laatste tijd steeds vaker op rare tijden zoals midden in de nacht of midden in de ochtend honger; vanwege het tijdsverschil, we schelen al weer 3 uur met thuis natuurlijk.


Ik ben om 11 uur naar de lezing van de fotograaf gegaan, maar het onderwerp was niet wat ik ervan verwachtte (hoe je mensen kunt laten poseren voor een statieportret, terwijl ik hoopte op tips voor hoe mensen “in het wild” op straat te fotograferen), dus ik ben eerder weggegaan en was om 11:15 weer boven in onze hut.

Toen zijn we samen naar beneden naar receptie gelopen omdat we wat vragen hadden; of het inderdaad klopte dat wassen van onze kleding inbegrepen was in de hutprijs, of ontbijt op bed ook inderdaad, zoals er op een briefje stond dat in de hut lag, inbegrepen was (ook het éxtra menuutje aan ontbijtgerechten dat we in de suite konden bestellen), en of ons Sri Lanka visum uitgeprint moest worden. Wassen en ontbijt was inderdaad inbegrepen en het Sri Lanka visum hoefde niet uitgeprint te worden, dus mooi zo! We hebben gelijk voor morgenochtend ontbijt op bed besteld, dat willen we weleens meemaken! We kregen de tip om de jus d’orange van het extra-suite menu (waarop ook wat warme gerechten staan) te kiezen, omdat die versgeperst zou zijn, en de jus d’orange van de deurhanger die iedere hut heeft waarschijnlijk uit een pak zou zijn (standaard is een koud ontbijtje inbegrepen in de prijs van iedere hut).

Daarna zijn we even naar het bureau voor scheepsexcursies gelopen, want we hadden onszelf op de wachtlijst gezet voor een excursie naar gloeiwormgrotten en het Puketi kauribos in Nieuw Zeeland (dat hebben we indertijd tijdens onze rondrit door Nieuw Zeeland overgeslagen omdat we het te duur vonden om naar de geijkte grotten in de buurt van onze route te gaan, en te ver omrijden om naar minder bekende en goedkopere grotten te rijden, en het bos van grote kauribomen ook te ver uit de route lag). Zo’n 4 dagen voor vertrek werden de excursies definitief gemaakt – tot die tijd kon je nog kosteloos veranderen – maar toen stonden we voor die excursie opeens als geboekt, en niet meer als wachtlijst. Maar toen we de lijst van geboekte excursies die op bed in onze hut op de eerste avond lag bekeken stond die excursie er helemaal niet meer bij, ook niet als wachtlijst. De medewerkster keek in haar excelletje maar kon nog niet zo ver vooruit kijken omdat deze rondreis als geheel, maar ook in 3 etappes verkocht is; voor het bedrijf wordt de rond-de-wereld-reis dus als 3 aparte tochten gezien. En daardoor had ze nog niet de informatie over het Nieuw Zeeland gedeelte, die kreeg ze pas over een tijdje doorgestuurd vanuit het hoofdkantoor omdat er nog altijd mensen potentieel konden boeken voor de volgende twee etappes. We moesten het maar even noteren op een excursieformulier en dan zou zij het proberen uit te zoeken voor ons.


Toen zijn we begonnen aan ons alternatieve bewegingsregime; de gym is altijd overvol, daar komen we niet tussen en dat is sowieso niks voor ons zo tussen 40 man sporten. Als een hamster in een rad rondjes lopen op het bovenste dek leek ons ook niet echt iets, plus dan moet je behoorlijk veel rondjes lopen om een beetje effect te hebben! Het trappenlopen is nog het beste, daar merk je echt dat je hart en longen wat harder moeten werken – dus we hadden bedacht om, naast het standaardtrappengebruik voor maaltijden, lezingen en aan land en zo te gaan, nog een paar keer per dag extra het grootst mogelijke rondje van de trappenhuizen zouden lopen. We waren via de voorste trappen naar beneden naar receptie op dek 5 gelopen, dus nu liepen we door het schip naar achteren op dek 5 om daar de trappen terug omhoog te pakken naar dek 12, waar we naar buiten zijn gegaan en dan bovenlangs het rondje af zouden maken.

Maar eerst besloten we even een kopje thee en koffie in het buffet te nemen, want het terras was erg uitnodigend, het is vandaag volgens het 12-uur rapport van de kapitein zo’n 20-22 graden. Ik had een klokkende rok aan die lekker los zit want het is een hele cirkel stof – maar dat was niet per se het slimste kledingstuk om buiten te dragen, merkte ik; een man die alleen in een hoekje van het terras zat had volgens mij even een leuke glimp van mijn ondergoed toen ik in de wind op het achterdek een Marilyn Monroe-momentje had! Maakt niet uit, ik heb de rok in bedwang gekregen, we hebben onze thee en koffie opgedronken en toen zijn we (met rok stevig in bedwang gehouden) buitenlangs naar dek 14 gelopen (er is geen dek 13 op dit schip), buiten naar de Dome voorop het schip gelopen en toen via de trap weer naar beneden. Pfffff! Als we dat rondje een paar keer per dag doen hebben we heus wel wat beweging gehad!

Het was bijna 12 uur dus via onze hut om de papieren af te gooien en het fototoestel te dumpen (alleen telefoon bij is genoeg om foto’s van het etente maken) zijn we terug naar beneden naar dek 7 gelopen via de trappen om te gaan lunchen. We zaten aan tafel met twee Engelse stellen waarvan een stel nog nooit met een cruise meegeweest was en dus maar gelijk besloot om bolletje rond te gaan, en zo raakte we aan de praat want dat is ook onze insteek; als het dan een beetje tegenvalt heb je toch maar mooi die ervaring gehad! Het was erg gezellig kletsen en we gingen pas om 13:30 van tafel. Tijd om even te rusten tot de keukenexcursie om 14:45! Inmiddels worden de drankjes al sinds een dag of wat eindelijk goed geregistreerd op de bonnetjes, dus als het klopt, zouden we voor onze eerste scheepsrekening op 20 januari niets hoeven te betalen; de eerste paar excursies vallen onder de aanboord credit die we cadeau kregen bij het boeken, en de drankjes zitten in het lunch- en dinerpakket voor fris en wijn dat we ook cadeau kregen bij het boeken.

We besloten toen we terug in onze hut (dek 11) waren om toch nog even naar receptie (dek 5) te lopen om het extra excursieformulier af te geven en te benadrukken dat we niet nu opeens onderaan de wachtlijst moesten verschijnen, we stonden al maanden op de wachtlijst. We namen ook het printje van onze geboekte excursies mee waarop de glowworms nog als wachtlijst stond, en het lijstje van de tweede etappe van de reis (van de eerste hebben we gelijk tickets gehad voor alle excursies, van de tweede etappe alleen een overzicht van geboekte excursies). Er stond een andere dame bij de balie van de excursies, met Russische of in ieder geval die regio achtergrond. Ze hoorde ons verhaal aan en ik had nog geeneens het extra excursieformulier laten zien, maar ze legde gelijk kordaat uit dat op het lijstje van de tweede etappe alleen door ons geboekte definitieve excursies stonden – dus geen wachtlijstexcursies. Op ons overzicht van alle excursies stond ook de wachtlijst excursie ja, en als zij in haar systeem zou kijken of het hoofdkantoor zou vragen dan zou zij hetzelfde zien als wij, dat ie op wachtlijst stond. Zodra wij een plekje zouden krijgen op de excursie, doordat mensen wegvallen of een extra bus ingezet wordt, dan krijgen we bericht en een nieuw overzichtje waarop de excursie dan ook als definitief zou komen te staan. Niets aan de hand dus, blijven we op de wachtlijst dan komt hij niet op de rekening te staan, komen we van de wachtlijst af krijgen we alsnog bericht. Kijk dat is een iets duidelijker verhaal dan vanochtend!


Hans bedankte haar met Russische dankjewel, “spasiba”, en een automatische “pasjalsta” (graag gedaan) ontglipte haar voor ze er erg in had! Zij gaf mij een complimentje op mijn Engels toen ze mij iets tegen Hans in het Nederlands hoorde zeggen; goh ik had helemaal geen Nederlands accent, wat bijzonder – de andere medewerker, een Engelse man, had stiekem een beetje mee zitten luisteren naar heel het gesprek.


Toen we om 14:30 naar het restaurant liepen voor de keukenexcursie waren er met ons maar een paar anderen die er ook naar toe liepen; mooi zo, dan zou het niet te druk zijn straks! Maar oeps, we werden de eetzaal ingeleid en achterin aan de grote 8- en 10-persoonstafels zaten al ruim 50 mensen! En ze hebben gewacht tot 14:50 voor ze begonnen, tegen die tijd waren er toch al ruim 150 mensen verzameld in de eetzaal! Wow... We begrepen van een Engelsman die naast ons zat dat er zo’n 80 Nederlanders aan boord zijn, en we hebben zelf gehoord dat er zo’n 200 Duitsers meereizen. Van de 1400 mensen aan boord varen er schijnbaar zo’n 600 helemaal rond.

De hoofdkok, Sydney Dias, deed een welkomsttoespraakje en vertelde wat dingen over de keuken; ze prepareren 10.000 borden eten per dag, en hebben meerdere keukens; eentje puur en alleen voor het vleessnijden, schoonmaken van vis en groente, en andere basishandelingen zoals bouillontrekken en zo. Die voorbereidingskeuken bevond zich op dek 4. Dan is er op dek 6 precies onder het restaurant “onze” keuken, die als ik het goed begrijp zowel het buffet als het restaurant bedient voor totaal maximaal 1400 passagiers, en dan nog een extra keuken voor het personeel aan boord (dat zijn op zich al 600-700 mensen natuurlijk: heel dek 3, en de neus van ieder dek, en middenstukken van verschillende andere dekken zijn “crew only”). De keuken draait 24 uur per dag, want er wordt constant wel iets gedaan – als het niet broodbakken of koken is, dan is het wel schoonmaken. Veel van de verschillende afdelingen zoals de bakkers, de toetjeskoks en de soepkoks werken dan ook in ploegen om alles te kunnen bolwerken. Sydney overzag alles, en deed daarom naar eigen zeggen dan ook weinig slapen!

Hij vertelde dat het klaarzetten van voedsel als een geoliede machine ging, alles stond al bij verschillende vaste stations klaar voor de obers – dieëten bij aparte voedselstations – dus ze hoefde alleen maar de borden op te pakken en naar boven te brengen. Daar zijn vlakbij de draaideuren kleine werkstations waar de grote dienbladen met borden (2-3 hoog gestapeld met warmhouddeksels erop) die uit de keuken komen gesorteerd worden en verdeeld aan de obers die de tafels bedienen, en ook de vuile borden weer verzameld worden zodat ze terug naar beneden kunnen; keurig netjes gescheiden, een deel van het werkstation is “schoon”, het andere “vuil”. Soep wordt naar boven gebracht met het serveerbordje eroverheen; zo heb je dus weleens dat het serveerbordje onder het kopje soep een beetje vuil is van klotsende soep als hij niet goed afgepoetst is voor het serveren, maar de soep zal in ieder geval nooit overlopen als hij naar boven gebracht wordt.


Ook het bestellen van eten bij leveranciers was strak gepland; 3 dagen van te voren werd de bestelling doorgegeven, vers werd in principe een keer per 7-10 dagen bijgevuld, bevroren voedsel wat minder vaak, ongeveer om de twee weken of langer. Ook de opdrachten voor de voorbereidingskeuken werden een paar dagen van te voren doorgegeven, zodat ze de tijd zouden hebben om alles wat nodig was voor een bepaalde maaltijd op tijd te leveren. Menu’s werden ver van te voren gemaakt, waar mogelijk gericht op de havens en gebieden die we aandoen (we hebben de laatste 2 dagen Caribisch-getinte menu’s, daarvoor waren het Zuid-Europese gerechten), en zodanig uitgekiend dat overgebleven voedsel van de ene dag gebruikt kan worden op een volgende dag – eten we vandaag kalkoen bij het avondeten, dan hebben we morgen of overmorgen reepjes kalkoen in de salade. De maaltijden worden altijd zo gevarieerd mogelijk gemaakt (dat merken we! Met altijd heerlijke salades en veel verschillende smaken in heel de maaltijd) zodat iedereen, ook de speciale dieëten, in principe voldoende vitamines en mineralen binnen moeten kunnen krijgen.


In groepjes konden we op gegeven moment de keuken in, en Sydney had wel iets onverstaanbaars gezegd over “escalators”, roltrappen, maar ja dat zal waarschijnlijk wel iets van een voedsellift zijn. We liepen door de draaideuren waar de obers altijd vandaan komen, en inderdaad, er waren 4 heuse roltrappen! 2 naar beneden, 2 omhoog, en die verbonden daarmee het blok met de 4 draaideuren middenin het restaurant met de keuken beneden! Ongelofelijk, en dan is dit nog geeneens een megaschip...

We kwamen beneden in de keurige keuken met veel roestvrijstaal waar alle koks bij hun station stonden te grijnzen; we hebben een rondje gelopen langs alle verschillende onderdelen, we zagen waar onze fruitschalen en hapjesborden opgemaakt worden, en er was een grote expositie gemaakt van alle gerechten die in het tijdelijke popup restaurant “The Taste” geboden worden de komende tijd – dat is schijnbaar een restaurantje waar je extra voor betaalt, zo’n 15 pond per persoon per keer, en tot 16 verschillende landen-thema’s kunt proeven. Tja, de gewone keuken is al zo lekker, en de Aziatische gerechten die we al gehad hebben zoals die gemberkip van gisteren of de kip-tandoori van een paar dagen terug bij de lunch zijn al van zichzelf zo lekker, dat we vooralsnog geen behoefte hebben om nog extra te betalen voor een extra ervaring! En we horen ook van de ervaren cruiseveteranen dat het eten hier aan boord heel erg goed en de maaltijden erg gevarieerd zijn. We hebben ook nog geen enkel gerecht gespot dat herhaald is en we zijn al ruim een week op pad. Niet dat het erg zou zijn om sommige dingen te herhalen!

We liepen langs de hand-afwashoek (voor pannen en schalen volgens mij) en hielden stil bij de toetjeskok voor een korte uitleg – achter hem was een andere toetjeskok bezig om de gebakjes voor het vieruurtje te snijden. Via de wasstraat voor het gewone vuile goed zoals bestek en borden liepen we helemaal rond tot we weer terug bij de roltrappen waren; het is wel logisch maar een beetje jammer dat we net op een rustig moment in de keuken waren, er was niet zo veel bedrijvigheid – maar toch genoeg te zien, erg leuk om gedaan te hebben! Sydney had beloofd nog wel een paar keer deze reis iets te bieden van rondleidingen of workshops of zo, dat klinkt allemaal goed. En als we tevreden waren, laat het dan alsjeblieft weten aan hem, de obers of de receptie – die laatste sturen dan namelijk een emailtje naar hem die hij uitprint en op de aankondigingsborden hangt in de keuken, ook leuk voor de koks om te zien!

We waren iets na 15:20 klaar met de keukenexcursie, en de geschiedenislezing van onze aanboord professor over de beweging van de continentale platen was net begonnen, dus we zijn gauw naar de voorkant van dek 7, waar we ons al op bevonden, gelopen naar de Palladium om daar bij aan te schuiven. Het was best interessant, hij leek met dit onderwerp iets vertrouwder te zijn in het vertellen, maar bleef erg verstrooid-professorachtig. De Afar Depressie met Erta Alewerden genoemd, en IJsland, als mooie voorbeelden aan land van het schuiven van de continentale platen. Zijn we geweest! We doen zulke mooie dingen, beseffen we ons als we dit soort dingen genoemd zien, of tijdens de maaltijden naar onszelf luisterend terwijl we andere mensen aan onze lippen hebben hangen (en soms zie je ze denken “help-hoe-kom-ik-van-deze-lui-af, ik vroeg alleen maar of ze weleens een cruise gedaan hadden”...).

Toen de lezing rond 16 uur klaar was zijn we terug naar onze hut gegaan en al gauw kwamen de dagelijkse hapjes! Wat een luxeleventje hebben we hier... We zeggen nog altijd dagelijks tegen elkaar dat we nooit meer zo’n mooie upgrade krijg als dit, ongelofelijk!

We waren wat later bij het naar beneden gaan voor het avondeten en dit keer moest het Duits-Amerikaanse stel tegenover het Filippijns-Amerikaanse stel zitten; mooi zo, is een iets betere verdeling wat mij betreft, we zitten er al een paar dagen tegenover omdat ze er volgens mij al om 17:30 zitten en wij als tweede binnenkomen. De Amerikaanse vrouw was jarig dus we hebben haar gefeliciteerd en Hans heeft zachtjes voor haar gezongen. Wat ze erg leek te waarderen. De salade, het hoofdgerecht en het toetje was echt heerlijk, we hebben ervan genoten. Hans en ik hebben een bordje kaas gedeeld, en toen kwamen de obers al zingend aan met een mooi chocoladetaartje voor de Amerikaanse vrouw, ze moest hem symbolisch aansnijden en toen hebben ze hem voor onze tafel verdeeld. Het was een erg lekker taartje, en onze ober bekende dat hij een stukje geproefd had van de worteltaart van gisteren en dat die ook heel erg goed was geweest; deze toetjeskok is echt een goeie!

Onderweg terug naar onze kamer hebben we nog even de kotszakjes bekeken die aan de trapbalustrades hangen – het schip beweegt wel een klein beetje meer dan we verwacht hadden. Zelfs op de ruwste zeeën tot nu toe hebben we nog niets op de grond hoeven leggen zoals we regelmatig op de Rickmers deden, maar toch beweegt het schip wel af en toe op hogere golven.

We besloten rond een uur of 23 voor we naar bed gingen nog even een ommetje te lopen over dek; tot onze verbazing was het houten dek achter op ons dek 11 nat! Alsof ze de boel gewassen hadden, maar het bleek dat het aan het miezeren was en waarschijnlijk eerder op de avond flink had geregend. Goh, hebben we niets van gemerkt, onze verduisteringsgordijnen zijn zo goed dat we buiten niets zien, en sowieso het is ’s nachts aardedonker buiten; alleen een zwak lichtschijnsel op het water om het schip heen vanwege het licht dat het schip zelf geeft. We zijn naar boven naar dek 14 gelopen waarbij mijn klokrok gelijk over mijn hoofd vloog toen we in de windtunnelachtige versmalling langs de schoorsteen liepen! Hans moest me helpen hem in bedwang te krijgen, maar er was verder niemand op dek die het gezien had – behalve misschien een bewaker op een beveiligingscamera ergens! We hebben er even rondgelopen en zijn toen langs het zwembad op dek 12 teruggelopen en weer naar beneden naar onze hut om naar bed te gaan.


Dag 11, Dinsdag 16 januari: op zee, 617 km gevaren

We hebben voor vanochtend de wekker gezet op 7:50 en de badjassen alvast klaargelegd voor als ons ontbijt op bed zou komen. Keurig netjes iets na 8 uur werd er op de deur geklopt, en stond een vrouw met een gigantisch dienblad dat maar net door de deur pastte. Ze vroeg of ze het naar binnen kon brengen en zette het weg op ons salontafeltje; wauw! We hebben onszelf lekker geïnstalleerd op bed met ons eerste ontbijtje op bed ooit in een accommodatie; we hadden allebei lekkere fruitsalade en een groot glas vers geperste sinasappelsap, er was een thermoskan met heet water, een mok en een bakje met citroenschijven (Engels schip, je kon de thee alleen bestellen met citroen óf met melk), en onze ontbijtjes; een bagel met roomkaas en zalm in Hans zijn geval, en een sandwich met ham en kaas in mijn geval (niet precies wat ik dacht te zullen krijgen, ik dacht bij een toasted sandwich dat ik een tosti zou krijgen, ach het was ook lekker!). Lekker, we hebben gewoon van het idee genoten dat we ontbijt op bed hadden, wat een luxe, en gewoon leuk! Volgende keer een omeletje of zo...

We hebben de ochtend verder lui doorgebracht, toen we klaar waren met ontbijten en lachen om ons luxeleventje nu aan boord zijn we gaan douchen, en daarna hebben we de was uitgezocht om mee te geven; schijnbaar is een keer per week het wassen en persen (niet strijken maar persen) van wat je meegeeft in een daarvoor geleverde waszak inbegrepen. De waszak hebben we op het bureau klaargezet, volgens de instructies want dan zou de steward het meenemen, en om 11 uur zijn we naar een lezing over Pablo Escobar gegaan; door dezelfde gepensioneerde politieagent die een police chief superintendent bleek te zijn geweest en schijnbaar tot 2 keer toe naar Colombia is geweest op jacht naar Escobar. De lezing was wel interessant, hij kan vlot vertellen, maar het werd wel duidelijk dat hij er wat minder mee te maken had dan hij had gesuggereerd – hij was er naar toe gestuurd om te onderzoeken in hoeverre de Engelse politie kon bijdragen aan de jacht op Escobar door levering van expertise omdat het een internationaal probleem aan het worden was, meer niet. Maar ach, het was een leuk tijdsverdrijf.

Omdat we ontbijt op bed hadden gehad hadden we afgesproken niet te gaan lunchen vandaag; het was lastig om langs het restaurant te lopen, maar we hebben het gedaan en in onze hut met fruit geluncht. Rond 14:15 besloten we een zak chips aan te spreken; ach dat is nog altijd niet zo slecht als te gaan lunchen moeten we maar denken!


Om 15:30 besloten we een rondje trappenlopen te doen, en kwam net het meisje onze hapjes en fruit brengen; we hebben ze aangenomen en zijn toen aan ons rondje trappen begonnen om daarna lekker de hapjes op te eten. We hadden op een van onze trappenrondjes bij het Hemmingways cafeetje bij de receptie een dagelijks krantje meegenomen, maar die had Hans zo uitgelezen, er stond niet zo heel veel in. Toch kijken we er iedere dag even voor, er staan een paar nieuwsberichtjes in per dag. We voeren ’s middags langs en soms door hele lokale kleine regenbuien; verschillende geplande buitenactiviteiten werden dan ook uit voorzorg naar binnen gehaald, zoals het feest dat vanavond zou plaats vinden in zwart-wit thema.

De dresscode voor vanavond was dan ook zwart-wit of casual (of zwart-wit casual, is me niet helemaal duidelijk). Hans en ik hebben in ieder geval niet specifieks iets zwart-wits aangetrokken, hoewel veel mensen dat wel deden. Zwart-wit is schijnbaar ook een bekend verkleedthema op cruiseschepen, er was namelijk iemand in koeienpak naar het restaurant gekomen – en zo’n pak neem je niet zomaar mee neem ik aan (het Duits-Amerikaanse stel dat alle activiteiten doet aan boord vertelde overigens dat ze hem niet gezien hadden op het feestje, dat is dan wel weer gek, en je kon hem niet missen!). Er waren verschillende mensen die niet specifiek zwart-wit gekleed waren, dat was ook geen enkel probleem. Je wordt niet aan de deur gecontroleerd of je juist gekleed bent, er zit wel wat ruimte in zolang je maar niet te casual gekleed bent zoals slippers en korte broek of zwemkleding.


Het avondeten was weer erg lekker, met name de salades zijn echt altijd lekker, gevarieerd en iedere dag is er wel iets aparts aan – zoals vandaag dunne frietsticks erop, erg lekker. Ook de toetjes zijn altijd goed; op het menu stond lemon mousse, en Hans vroeg de ober lachend om een grote mousse, en ik zei dat hij gek was op citroen. Er kwam netjes een toetje per persoon, en toen Hans zijn toetje (was weer erg lekker!) ophad kwam de ober grinikkend met nog een mousse aanzetten voor Hans “alsjeblieft, zoals besteld”. Lachen! Terug in de hut zag ik dat we in de 23e breedtegraad zaten, we zijn dus in de tropen! Wanneer precies weet ik niet, ik had namelijk een fout op de meridianenpaginagemaakt en in de wereldkaart 23N 66minuten gezet, maar in de omschrijving van de meridianen 23N 32minuten en ik weet nu niet meer zeker welke de juiste is of dat ze allebei verkeerd zijn... Thuis checken en aanpassen dus! ’s Avonds werd de klok weer een uur teruggezet, pfffff nog een keer een uurtje en dan zitten we gelijk met Barbados, gelukkig.


Dag 12, Woensdag 17 januari: op zee, 646 km gevaren

We waren vanochtend lui (en constant dat uurtje opschuiven is ook vermoeiend) en zijn laat opgestaan, pas om 9 uur. De zon brandde al op ons balkonnetje (er zaten mensen op andere balkons buiten in de zon, hoe die dat volhouden snappen we niet!) dus we hielden de gordijnen dicht en hebben ontbeten met fruit. Toen besloten we alvast het eerste trappenrondje van de dag te gaan doen, en we stapte de deur uit waarop Ivan gelijk de hut indook om schoon te maken. We hebben al meerdere keren gezien dat bemanningsleden de balustrades van de trappen staan te poetsen met water waar een druppel chloor in zit – echt iedere dag, volgens mij zelfs meerdere keren per dag – en vandaag besefte Hans zich dat dat waarschijnlijk als disinfectie is om bacteriën en zo op de balustrades zo veel mogelijk te doden. We liepen tijdens onze trappenrondje naar dek 14 waar we over het open bovendek liepen; het was nog maar net 9 uur geweest en er lagen al veel mensen te bakken in de zon, pfffff!

Toen we terug bij onze hut kwamen waren Ivan en Ina nog niet helemaal klaar, Ivan moest nog stofzuigen dus we hebben nog een klein ommetje op dek 11 gelopen; tegen de tijd dat we daar van terug waren was de hut klaar, dus hebben we thee gezet en gerust; het is misschien wel niet veel beweging, maar zo’n rondje 7 verdiepingen omlaag en 9 verdiepingen omhoog, met weer 2 verdiepingen terug naar ons niveau voel je toch wel! Laten we hopen dat het in ieder geval wat voor onze conditie doet; dat merken we eigenlijk al, zelfs op deze korte termijn – we lopen nu over het algemeen al vlotter omhoog dan de eerste dag.

Om 11 uur gingen we naar de lezing van de scheepsprofessor; over vulkanen dit keer. Altijd een fascinerend onderwerp zelfs als het zo chaotisch verteld wordt! En hij had veel beelden en afbeeldingen en kaarten, dus dat was wel leuk om naar te kijken. Zo veel van de plekken waar we geweest zijn werden genoemd, ongelofelijk: IJslandin het algemeen, natuurlijk, maar ook de Galapagos, gevormd door een hotspot, het vulkanisch meer Lake Taupoin Nieuw Zeeland, de uitbarsting op Santorini die de Minoeërs in Kretatrof, de ongelofelijke vulkanische activiteit in de Afar regioin Ethiopië (daar zijn wel 2-3 geologische activiteiten bezig, van een hotspot onder de mantellaag tot het uit elkaar en langs elkaar trekken van continentale platen, enz...), zelfs Fingal’s Cavein Schotland werd genoemd vanwege de basaltformaties en Groenlandvanwege as-afzettingen die opgesloten raken in het ijs van uitbarstende vulkanen overal ter wereld!

De lezing was wat uitgelopen, het was bijna tijd om te eten, maar we besloten desondanks toch weer even naar onze hut te lopen (van dek 7 naar dek 11) voor we naar het restaurant gingen (terug naar dek 7). Er was vandaag op dek 12, waar normaal het hamburgerrestaurantje The Grill is, nu een barbeque lunch. Het was ons niet helemaal duidelijk of hij inbegrepen was of extra-kosten, maar we denken gewoon inbegrepen. We hadden het vanochtend al zien opzetten, echter, en niet zo’n zin om daar naar toe te gaan en in zo’n mensenmassa te moeten eten, dus we zijn desondanks gewoon weer lekker naar het restaurant gegaan, waar ze ook een barbeque-gerecht hadden. Er was een Engels stel aan onze tafel waarvan de man ooit in KwaZulu-Natal gewoond en gewerkt had, en een kersverse weduwnaar van amper 20 maanden (dapper hoor! Hij zei dat hij zijn leven pas net weer op orde had) die in allerlei spannende plekken zoals Uganda, Rwanda en Ethiopië gewerkt had, en meestal dan ook nog eens in roerige tijden.

We besloten om rond 14:15 weer een rondje trappen te doen, en hielden het bij; het hele rondje was 8 minuten en 600 stappen. Vooral de laatste paar verdiepingen nekte ons in het begin steeds, maar dat gaat gelukkig wel steeds beter! En ik heb het wel niet gecheckt in het begin maar naar mijn gevoel doen we het ook sneller dan een week of wat geleden.


De middag hebben we lekker in de hut doorgebracht met lezen, computeren, filmkijken en muziekluisteren, en een klein dutje voor Hans. Het is inmiddels buiten zo’n 24 graden, het zeewater is ook zo’n zelfde temperatuur, en in de zon is het buiten nog veel warmer denk ik! We zijn volgens de satelietkaart al heel de dag over de midatlantische richel aan het varen, je merkt het in de dieptemetingen; op het hoogste punt van de richel was de zeediepte nog “maar” 2860, inmiddels zitten we weer rond de 3800-4000 meter diepte.


Vandaag kregen we voor het eerst 6 hapjes in plaats van 5 – en ze komen tegenwoordig een stuk vroeger, rond 15:30 in plaats van om 17:30 zoals de eerste twee dagen. Daar hebben mensen misschien iets van gezegd, want als je de eerste zitting in het restaurant hebt dan ga je al om 17:45 eten en dat is wel een beetje laat.

We zijn voor het eten met de verste trap naar beneden gelopen naar dek 5, en toen weer terug omhoog naar dek 7 naar het restaurant; maar we waren nog een beetje vroeg dus we hebben op dek 7 ook nog even een extra rondje gelopen, pfffff. Het eten was weer casual zoals het eigenlijk steeds is sinds we uit Funchal weg zijn, en we hebben heerlijk gegeten; het Duits-Amerikaanse koppel had vandaag twee vrouwen gesproken die het eten vreselijk vonden en nog geen een degelijke maaltijd hadden gehad deze hele reis. Typisch, want voor de rest spreken we alleen maar mensen die er dik tevreden over zijn, en wij zelf ook; soms is iets niet per se je smaak, maar de borden zijn altijd mooi opgemaakt, de salades gevarieerd en de maaltijden in hun geheel kleurrijk en smaakvol. Maar ja, sommige mensen krijg je gewoon nooit tevreden – schijnbaar deden dezelfde twee vrouwen kort na deze reis nog een drietal cruises op de Queen Elizabeth 2; tja, wat zoek je dan eigenlijk op zo’n “budget-cruise” als dit?

Ook vertelde de Amerikaanse vrouw van het stel dat ze gehoord hadden dat er al twee mensen overleden waren op deze reis, tussen Funchal en nu. He, pardon? Ze had opgevangen dat een persoon op 59-jarige leeftijd aan een longontsteking was overleden, en de andere, een bejaarde, dood in haar hut gevonden was. Jeetje... Tja dat gebeurt en met zo veel mensen waarvan toch een aantal met kwakkelende gezondheid is dat misschien niet zo heel verrassend? Maar toch een vreemd idee om te beseffen.


Terug in onze hut hing onze was al keurig netjes klaar, gewassen en geperst. Ongelofelijk! We kunnen het nog altijd niet geloven dat we zo’n geluk hebben. Nog heel even de rekening op 20 januari afwachten om zeker te weten dat het niet aangeslagen wordt, maar het lijkt erop dat een keer wassen per week inderdaad inbegrepen is voor deze hut... We moeten wel lachen dat onze armoedzaaierkleren nu in feite naar de stomerij geweest zijn, idioot zeg, ongelofelijk!

’s Avonds hebben we een beetje voor de lol zitten rekenen en onszelf beseft dat je eigenlijk haast niet goedkoper (naar het buitenland) op vakantie kan gaan met een beetje luxe dan op een cruise zoals van deze rederij; een eenvoudige buitenhut heb je al voor zo’n 75 euro per nacht – en daarvoor krijg je 3 goede maaltijden, vieruurtje, avondsnack, heel de dag entertainment, en vervoer. Eigenlijk ongelofelijk. We zaten ook te kijken naar een Zuid-Amerika reis die ze op de Marco Polo bieden, 70 dagen uit en thuis vanuit Engeland helemaal rond Zuid-Amerika, de “Grand Circle South America Voyage” – de prijs daarvan is eigenlijk ook niet slecht en het is verleidelijk want wij houden van “epische” rondjes zoals dit.


We zijn ’s avonds een trappenrondje gaan lopen, waarbij we ook nog even op het bovendek zijn geweest – totaal hebben we dus vandaag ongeveer 4700 stappen gedaan, wat ik niet slecht vind voor een zeedag. Het is nog altijd warm buiten maar de zon schijnt in ieder geval niet, en het was heerlijk rustig buiten bij het zwembad, er zat maar een enkeling.

We maken ons zorgen over ons gewicht; we waren al niet al te slank begonnen aan deze reis, na een stressperiode thuis waarin we altijd veel meer gaan snoepen en de kerstperiode vlak voor vertrek die sowieso ook voor meer en lekker eten zorgt. De avondmaaltijden zijn aan boord altijd goed, lekker, uitgebalanceerd en op zich niet zo veel; lapjes vlees zijn over het algemeen dun, het voorafje en toetje klein, en de vulling komt van soep en een echt lekkere salade. Op zich lijkt ons dus niet zo heel erg slecht. We ontbijten meestal met fruit – behalve de enkele dag niet of op een havendag – en die 2-3 hapjes ’s avonds zijn ook niet zo heel erg slecht. We snoepen redelijk weinig, en zondigen eigenlijk vooral door een warme lunch te eten met voorafje, hoofd en toetje. En met het frisdrankje bij het avondeten en in Hans zijn geval ook bij de lunch. Maar ja, je eet hoe dan ook waarschijnlijk toch meer dan thuis, en we hebben het idee dat we alleen al de afgelopen 2 weken aangekomen zijn.


Hans zat een beetje te rekenen en kwam erachter dat de hut die we oorspronkelijk geboekt hadden uiteindelijk zelfs goedkoper was dan de goedkoopste buitenhut, omdat wij zo’n 1600 euro per persoon aan voordeeltjes kregen voor dingen die je toch uitgeeft zoals de verplichte fooi en excursies, en daarmee effectief onder die prijs uitkomen. Hij had ook berekend vandaag dat de verplichte fooi van 4 pond per persoon per dag zo’n 672.000 pond oplevert voor 1.400 passagiers voor 120 dagen. Over 600 bemanning verdeeld (en we denken dat de officieren er niet in meedelen, dus waarschijnlijk zo’n 50 bemanning minder) komt dat neer op 1120 pond per bemanningslid, zo’n 280 pond per persoon fooi per maand oftewel iets minder dan een tientje per dag. Dat is zeker niet slecht! Maar daarmee is het dus niet waar dat in ieder geval deze rederij de salarissen van zijn bemanning door de fooienpot laat betalen, lijkt ons; daarvoor is het weer te weinig. Wel dragen we ongetwijfeld bij aan het salaris. Ik had thuis op internet ergens gezien dat deze rederij C&MV aangesloten is bij een anti-slavernij organisatie waarbij ze beloven hun personeel een degelijk minimumsalaris te betalen.


Dag 13, Donderdag 18 januari: op zee, 614 km gevaren

Vanochtend toen we rond 9 uur de hut uitstapte om een trappenrondje te gaan doen, zodat we daarna konden ontbijten, bleek er een rekening onder de deur geschoven te zijn; dat is 2 dagen te vroeg! Maar misschien deden ze dat zodat je wat meer tijd zou hebben om de rekening te checken? Tenslotte is ’s ochtends de rekening krijgen (op een havendag) en vóór ’s avonds 22 uur checken en akkoord geven misschien wel een beetje erg kort dag... We wierpen er even gauw een blik op; er stond een drankje aangeslagen terwijl die allemaal gratis zouden moeten zijn, en bizar genoeg moesten we betalen; wel 300 pond voor ons tweeën, omdat ze alvast alle excursies tot Auckland aangeslagen hadden. Jeetje dat is wel een beetje voorbarig! Maar eerst even het rondje lopen, dan zouden we zodirect nog wel beter kijken ernaar.

We kwamen tijdens ons rondje beneden op dek 5 bij de receptie en er stond al een flink rij! Ja dat vind ik niet zo gek eigenlijk met dat soort rare dingen zoals die excursies alvast rekenen. Hoe doen ze dat dan als de excursie onverhoopt niet doorgaat? Terugstorten? Ongetwijfeld dat veel mensen veel vragen hadden, de meiden van de receptie moesten flink aan de bak...


Terug in de hut om 9:15 (Ivan had het niet opgemerkt dat we even weg waren geweest dus we konden nog terecht) hebben we fruit gegeten en thee gezet en naar de rekening gekeken. Tja, dat drankje klopte niet en een beetje vreemd van die excursies maar uiteindelijk is het lood om oud ijzer of we ze nu betalen of over twee weken – zolang we maar geld terugkrijgen mochten ze niet doorgaan natuurlijk!

Om 11 uur was er én een lezing (van de politieagent, over piraten) én een demonstratie sier-snijden van groente/fruit door de koks gegeven. De ene in het grote Connexions café op dek 7 in het midden van het schip, de ander in het Promenade theater voorin het schip. Uiteindelijk besloot Hans naar de lezing te gaan en ik naar de demonstratie. Het duurde lang voor die startte, want de quiz ervoor liep uit, en toen ze eenmaal startte duurde het wel 10 minuten voor er iets zichtbaars kwam, want de drie koks waren alledrie begonnen met een meloen of watermeloen te bewerken tot ornate bloemmotieven. Ik zat dus onderhand half te overwegen toch maar naar de lezing te gaan, want dit schoot niet echt op. Hans had ondertussen een beetje spijt dat hij naar de lezing gegaan was, die ging nergens over eigenlijk, en niet alleen over piraten maar ook over eilanden dus was in het begin vooral een reclamepraatje over de prachtige eilanden die we gingen bezoeken, dus Hans overwoog half om naar de demonstratie te komen!

Uiteindelijk zijn we allebei blijven zitten waar we zaten, het piratenverhaal werd iets interessanter, genoeg in ieder geval om te blijven zitten, en in de meloenen begon vorm te komen; plus de linker van de drie koks was een jongen die in de koude keuken werkte en wat ik er van begreep in zijn eentje verantwoordelijk was voor de groente- en fruitstukken die altijd bij het buffet en speciale gelegenheden staan. Van de drie koks die de demonstratie gaven waren twee van de “koude” keuken, salades en zo, een leidinggevende en die jongen, zijn ondergeschikte, en hun oude chef was er ook bij, maar hij was inmiddels al jaren hoofd van de “warme” keuken en had het siersnijden toch niet zo goed meer in zijn vingers als hij dacht en was wat langzamer en minder uitgebreid aan het snijden. Sydney Dias, de chefkok, vertelde dat de jongen gestuurd werd naar wedstrijden om het schip te vertegenwoordigen, en dat kon je zien; toen hij eenmaal op stoom was ging het met een razend tempo en maakte hij het ene ornament na het andere – hij had er uiteindelijk drie gemaakt waar zijn twee leidinggevende collega’s maar een hadden!

De jongen keek steeds hulpeloos verlegen als Sydney hem probeerde iets te laten vertellen, maar kon toveren met een mesje, groente en satéstokjes! Met een paar snedes en stukjes wortel maakte hij penguïns van aubergine, en met een paar satéstokjes, een wortel, een rode kool en losse blaadjes spitskool maakte hij een kalkoen! Indrukwekkend!

De demonstratie was rond 11:30 afgelopen dus ik ben nog even gauw naar de Palladium gelopen om bij Hans aan te schuiven, die zei dat het pas net een beetje beter begon te worden maar een waardeloze lezing was geweest; anderen zeiden het later ook. De politieagent had zomaar wat plaatjes van internet (van sommige piraten gebruikte hij zelfs afbeeldingen uit computerspelletjes) bij elkaar geraapt en het verhaal was eveneens maar een beetje bij elkaar geraapt zooitje.

De lezing liep wat uit dus we hebben nog even gauw de trappen naar onze hut gelopen, onze spullen gedumpt en terug naar beneden voor de lunch. Daar kwamen we aan tafel met een echtpaar alleen, waarvan zij een gepensioneerde Amerikaanse was en hij een Engelsman, ook gepensioneerd. Ze hadden elkaar 6 jaar geleden ontmoet, waren 5 jaar geleden getrouwd, en al hadden zowel zij als hij vroeger zo te horen weleens reizen zoals overlanding of andere redelijk stoere dingen gedaan, sinds dat ze samen waren, zijn ze één keer naar Afrikageweest op een soort safari-achtige reis, en al vonden ze dat fantastisch, voor de rest hebben ze alleen maar cruises gedaan. Ze waren onder andere voor deze rederij al platinum-niveau cruisers, het hoogste niveau van terugkerende klant dat je kunt zijn. Ze vonden onze afrika-verhalen prachtig, en de vrouw verzuchtte dat ze bij het trouwen afgesproken hadden ieder jaar naar Afrika te gaan, maar sindsdien nog maar die ene keer geweest waren. En we merkte een beetje aan haar dat ze het cruisen onderhand wel een beetje gezien had; ze zei zelf ook al dat ze zo’n beetje overal al wel geweest waren waar je kon cruisen! De man was gek van museum-schepen, en wilde dan ook graag een keer naar Sint-Petersburg om de Aurorate bezoeken. Je kunt maar een gekke hobbyhebben...

Na de lunch hebben we lekker de middag in onze hut doorgebracht; er waren geen middaglezingen gepland dus we hadden vrij, en zijn wel weer een trappenrondje gaan doen en even buiten achterop dek 11 gestapt om te luchten. Het is warm, vochtig en benauwd weer, de lucht ontneemt je haast de adem als je naar buiten stapt; de airco’s in het schip doen nog hun werk, die in onze kamer is prima, maar je merkt dat ze worstelen en wij moeten al tot de lunch de gordijnen stijf dichthouden omdat onze hut op het zuiden ligt nu bijvoorbeeld. Er voer vanmiddag een zeilbootje in de buurt van ons schip, ongelofelijk midden op de oceaan, het was geeneens een grote boot, misschien maar zo’n 10-13 meter lang!

Vanavond was “formal” kledingvoorschrift, bleh... We hebben nog niemand gesproken die oprecht zegt dat hij of zij het heerlijk vindt om zich te verkleden, de meestel vinden het een noodzakelijk kwaad als je wilt cruisen, sommige mijden het zelfs als de pest en eten dan alleen in het buffet. Onze tafelgenoten vinden het ook allemaal onzin en dat zijn behoorlijk doorgewinterde cruiseveteranen. Na wat dubben heeft Hans over zijn nette donker spijkerbroek een nette donkere bloes aangetrokken en zijn lichte linnen jasje; paste prima in het beeld, er waren voldoende andere mannen die ook absoluut niet in hun smoking rondliepen maar gewone nette jasjes aanhadden. Ik had een eenvoudig blauw jurkje, hakken en een ketting aan; meer dan prima. Al liepen er wel een aantal tuxedo’s, smokings en zelfs twee kilts rond – waarvan de ene alles erop en eraan dus fluwelen jasje, ruchesbloes, heuptasje en kniesokken had...


Toen Hans en ik op de trap naar beneden liepen naar het eten sprak een man in smoking die op de lift stond te wachten ons lachend aan; of wij vonden of hij toch genoeg op Dick van Dyck leek? Hij wilde namelijk het penguïndansje gaan doen dat Dick van Dyck in Mary Poppins deed, maar dan moest hij natuurlijk wel erop lijken, en hij maakte een beetje waggelbewegingen terwijl zijn vrouw haar ogen rolde – ik kreeg de indruk dat hij met gezonde tegenzin een smoking aanhad! Ook onze tafelgenoten lieten weer blijken wat een onzin ze het vonden; je doet het (in ieder geval hier op dit schip) helemaal voor niets, er is niets speciaals aan de maaltijd op zo’n formele dag, hoogstens dat de obers ook hun statiepak aanhebben met witte jasjes met epauletten.

Dag 14, Vrijdag 19 januari: op zee, 648 km gevaren

We hebben vandaag een lekker rustig dagje gehouden; ’s ochtends rond 8:30 opstaan, gelijk eerst een trappenrondje lopen en even op dek lopen voor we in onze hut ontbeten met fruit en een kop thee. Het was al aardig warm op dek, we zitten onderhand wel tegen de 28 graden aan en de zon brandt neer op het dek; maar er lagen al mensen lekker te bakken – hoewel, het is zeker ook niet het geval dat iedereen in de zon ligt, we telde vanochtend misschien maximaal 200 man op de buitendekken, het zwembad en het bovendek – dat is zo’n 15% van het schip.

In de loop van de ochtend hebben we nog een trappenrondje gedaan zodat Ivan en Ina de kamer schoon konden maken; Ivan was al helemaal blij en opgewonden over morgen in Barbados aankomen, hij wilde aan land gaan en deelde dan graag een taxi met andere bemanningsleden en wilde naar de stranden, dat vond hij zo heerlijk, terwijl Ina een beetje stond te grinikken terwijl ze vanuit de badkamer naar haar enthousiaste man keek terwijl hij ons bed opmaakte en wierp ons een ondeugende blik zo van “wat zie ik toch af he met hem”. Tijdens het trappenrondje kwamen we de vrouw tegen van het echtpaar waar we gisteren mee geluncht hadden, die zo gigantisch veel cruises hadden gedaan (ze hadden er het komende anderhalf jaar nog zeker 4 geboekt, misschien wel meer ze was de tel een beetje kwijt), dat ze onderhand wel weer eens iets anders wilde, en eigenlijk het liefst weer naar Afrika wilde. We stelde voor om wat foto’s en verhalen te delen over onze Afrika-ervaringen als ze dat leuk vonden, en we wisselde kamernummers uit en spraken min of meer af dat ze de komende lange zee-periode weleens contact zouden maken voor een afspraak.


Met de lunch (we doen tegenwoordig ook naar het restaurant de lange route lopen, dus eerst via dek 5 naar het restaurant op dek 7 en na het eten terug naar boven) zaten we voor het eerst aan tafel met een Nederlands stel. Ze waren ook blij Nederlanders aan tafel te hebben, dat Engels praten was wel vermoeiend steeds en ze waren er niet zo goed in. Ze gingen er in Sydney af en vlogen dan naar huis, en hadden al in mei 2017 geboekt via Kras – en zich dus behoorlijk bedrogen gevoeld toen een tijd later de prijs omlaag ging en Kras hun had verteld dat dat alleen voor nieuwe klanten was. Als we het goed begrepen hebben ze flink wat brieven en telefoontjes gepleegd en uiteindelijk wel het verschil gekregen, maar we hadden de indruk dat ze niet de extraatjes gehad hadden via Kras die wij gekregen hebben bij het rechtstreeks boeken; dus geen verplichte fooi gratis, geen drankenpakket en geen aanboord-credit... We hebben er maar verder niet te veel over gezegd!

Na de lunch hebben we lekker in de airco op onze kamer gezeten en een beetje gehangen, gekletst, en tv-gekeken; vooral naar de excursiezender in een poging om wat meer te zien van Cartagena, waar je toch wel een paar uur zoet mee bent om heel het programma voor de komende dagen te bekijken omdat het zo langzaam gaat – maar je ziet er wat foto’s van en het geeft een indruk en we hebben wel het idee dat we de juiste keuzes gemaakt hebben; ook voor het feit dat we zo veel excursies geboekt hebben. Zelf zijn we toch geneigd net zoals veel mensen om alleen een beetje rond te lopen in het gebied recht bij het schip, en met excursies zie en doe je nog eens wat.

We besloten vandaag te spijbelen van de verstrooide professor; zijn lezing ging volgens het dagprogramma over Simon Bolivar, en volgens de intercom tijdens de lunch over de conquistadores, maar het zou evengoed over allebei tegelijk kunnen gaan zo warrig als hij is. We hadden er in ieder geval vandaag niet zo’n zin in, en zijn dus in onze hut gebleven en hebben een lekker rustig middagje gehouden. Halverwege de middag zag ik opeens een vliegend visje voor het schip wegspringen, en lange stroken gelig wier in het water – en toen Hans een kwartiertje later ging keken waren ze weg, het was maar heel lokaal! Maar we komen duidelijk dichterbij land.

’s Avonds stelde Hans voor om niet in ons oudste kloffie te gaan eten (het was in principe casual dresscode) dus ik deed een rokje en hoge hakken aan; op de trap stapte ik misschien verkeerd en opeens schoot er een gemene pijn in mijn knie – je belast hier met al die trappen toch behoorlijk je knieën, Hans merkt het ook al en die loopt niet eens op hoge hakken. Mijn knie bleef de rest van de avond dikkig en kloppend, maar niks beschadigd in ieder geval, en naar boven lopen is voor mijn knieën sowieso gemakkelijker dus voor de rest maar de komende tijd veel platte schoenen dragen en ze zo hopelijk een beetje rust geven. We kregen als keuze voor het avondeten een “asperge-ham roulade” – klinkt goed, Hans en ik hapte gelijk toe! Bleek het letterlijk een groene asperge in een plakje ham gerold te zijn, lachen... De kok heeft af en toe creatieve manieren om dingen te noemen, niet altijd zoals wij ze verwachten – maar eigenlijk is altijd alles wel lekker, en vaak erg lekker – met name de salades zijn ook in het bijzonder altijd gevarieerd, goedgevuld, kleurrijk en smaakvol. We eten hier goed!

free counters