Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 17, Maandag 22 januari: op zee, 574 km gevaren

We zijn vanochtend om 8 uur opgestaan na een gebroken nacht, en hebben met fruit ontbeten voor we rond 8:15 al aan ons eerste trappenrondje begonnen. Ivan en Ina stonden toevallig net in de gang toen wij naar buiten kwamen en zijn gelijk naar binnen geschoten om schoon te maken, goed zo, fijn dan is dat ook maar gelijk gebeurd! We hebben nog een beetje op het bovendek gehangen maar het was al behoorlijk warm, en vooral ook vochtig en benauwd – toch liggen er ook al zo vroeg mensen op de buitendekken te bakken in de zon, ongelofelijk! Er vlogen vogels om het schip heen die regelmatig de zee indoken, op jacht naar vis – net zoals de pelikanen deden toen we zelf in het water lagen in de Galapagos– een mooi gezicht!

In het buffet was ontbijt in volle gang; je kunt je eitjes zoals je wilt vers laten bakken, het ziet er niet slecht uit. Alleen onze dinertafelgenoten vertellen weleens dat de keuze iedere ochtend hetzelfde is, dat gaat op den duur wel vervelen natuurlijk; hoewel ik in het restaurant ook niet zo gauw zie gebeuren dat het kleine ontbijtmenu gaat veranderen! We keken of er al een lunchmenu hing, maar dat was nog te vroeg; gisteren aan tafel kregen we onder ogen dat in het restaurant vandaag met de lunch een voorafje met kipsaté en satésaus geboden werd en een hoofdgerecht met frietjes; daar wilde Hans wel een hoofdgerecht van samenstellen, en we vragen ons dus af of dezelfde gerechten in het buffet geboden worden. We merken wel onderhand dat je echt van alles kunt vragen tijdens de maaltijden en de obers kijken nergens van op; wil je alleen maar voorafjes, of 3 hoofdgerechten of 2 toetjes? Geen probleem allemaal. De enigste uitdaging is dat sommige obers niet zo heel goed Engels spreken en er dus weleens wat verloren gaat in de vertaling... Toen we een half uurtje later terug in de hut waren, waren Ivan en Ina al klaar; het beddengoed was verschoond, dat gebeurt dus een keer per week. Handdoeken meestal 2 keer per week als ze tenminste gebruikt lijken – we hebben zo veel verschillende handdoeken in de badkamer liggen dat we amper weten wat we er mee moeten!

Na een rustig suf ochtendje zijn we om 10:50 aan een tweede trappenrondje begonnen, eindigend bij het buffet – nog steeds geen lunchkaart, helaas. Toen kwam ik erachter dat ik een steunstukje van het fototoestel kwijt was – een soort kussentje waar normaal mijn duim achterop het toestel steunt – dus hebben we heel het rondje omgekeerd teruggelopen. Maar niets gevonden natuurlijk. Het kan ook vanochtend kwijtgeraakt zijn, en er wordt hier aan boord constant gepoetst en gestofzogen (zoals Hans zegt, de vloerbedekking slijt harder van het poetsen dan van het lopen) dus die is al lang en breed in een stofzuigerzak verdwenen natuurlijk. Helaas!

Toen we rond 11 uur terug in de hut waren en de satelietkaart op TV weer aanstond, zagen we dat we nog maar 5 knopen voeren – normale snelheid is toch wel zo’n 12-16, soms 17 knopen, afhankelijk van hoeveel ruimte we hebben in de tijd. We hadden toen we onderin het schip liepen op dek 5 wel een geluid gehoord dat van de motor kon komen, en inderdaad, het bleek dat we aan het uitbollen waren, de motor was stilgevallen of uitgezet. Rond 11:30 voeren we nog maar 1-2 knopen, volledige stilstand en alleen nog maar een beetje dobberen op de stroming dus. En de koers begon te draaien, van onze koers vanochtend van 280 graden tot 175 – we draaide rond in de wind en stroming, waarschijnlijk. Nu missen we toch wel het naar de brug kunnen gaan zoals we op het vrachtschip deden om uit te pluizen wat er aan de hand is, of de alarmen in de hutten van de Chief Engineer en kapitein naast ons. Geen idee of het bewust of per ongeluk is dat de motor uitgegaan is (een oefening, noodonderhoud, iets controleren, uitvallen, het kan van alles zijn), maar het is altijd wel een apart gevoel om letterlijk stuurloos rond te dobberen. Op de Rickmers gebeurde het een keer op de Stille Oceaan, en dat was zeker niet de bedoeling, toen gingen overal de alarmen af en hoorde je overal de betreffende deuren slaan en de betrokken mensen (kapitein, Chief Engineer, 2e Engineer) naar de brug/machinekamer rennen! Nu liggen we zo’n 150 km van de kust van Venezuela vandaan en is het niet zoals toen een blackout, maar lijkt alles het te doen aan boord (de airco!!) alleen de motor niet.

Toen we om 12 uur naar dek 12 naar het buffet liepen om te kijken voor de lunchkaart, was er geen gebruikelijke dagelijks berichtje van de kapitein – die had het nu vast druk met andere dingen! Bij het buffet was het saté-gerecht en de friet niet te vinden, dus we zijn terug naar beneden naar dek 7 gegaan om in het restaurant te lunchen; toevallig zaten we tegenover het Duits-Amerikaanse stel van onze avondtafel dus dat werd wel gezellig. Pas om 12:15 kwam de kapitein op de intercom, met een kort zakelijk berichtje; zoals we ongetwijfeld gemerkt hadden, lagen we stil, dat was omdat er een lichtje was gaan branden op een bedieningspaneel dus ze hadden besloten om de motor gecontroleerd uit te zetten zodat ze de oorzaak van het brandend lichtje konden onderzoeken, en er was dus geen reden tot zorgen, alles was onder controle en hij zou laten weten als er een update was. Na de herhaling van het bericht in het Duits en een belabberde uitvoering in het Nederlands (we vragen ons soms af wat voor toegevoegde waarde die Nederlandse reisbegeleider heeft, hij kan een bericht niet fatsoenlijk en duidelijk vertalen en geeft er geheel zijn eigen draai aan, zoals bij de reddingsvestenoefening in het begin toen hij letterlijk zei dat de beelden voor zich spraken en hij dus niets hoefde te vertellen) kwam de lunch een beetje op gang, maar de obers leken een beetje van slag te zijn en onze ober haalde alles door de war ondanks het goede bestelsysteem.

Na de lunch hebben we onszelf lekker in onze hut geïnstalleerd; als we weer eens zo’n soort reis als dit doen, moeten we het wel op onze eigen manier doen dus zoals nu lekker zo veel in de hut blijven als we fijn vinden, tenslotte vinden we dat heerlijk om te doen. De middaglezing was over een of andere Zuid-Amerikaanse dichter die in de Pinochet-jaren vermoord werd, gegeven door de politieagent; dat sprak ons niet zo heel erg aan dus we hadden lekker vrij. Rond 14 uur begon het even een tijdje flink te gieten van de regen – benieuwd of het tropische feest vanavond wel buiten gegeven wordt, het is vandaag al heel de dag grijs hoewel het nu voor het eerst echt regent.

Opeens viel bij Hans vandaag het kwartje wat betreft die rare, rare manier van die scheepsrekening opmaken – de excursies staan er tot Auckland in, en per dag komen al onze andere uitgaves ertussen te staan. Hij realiseerde zich dat we het als een soort eindoverzicht moesten zien – dus alvast een indicatie van wat we einde van deze etappe van de reis kwijt zouden zijn. Tja, dat klinkt inderdaad nog het meest logisch. Maar het maakt het tussenrekening-systeem er niet duidelijker op.


Rond 16:45 begon, na een vals alarm wat eerder op de middag, eindelijk weer een continu gebrom in het binnenste schip – niet eens gebrom, maar eerder vibreren, in ieder geval in onze hut. Misschien dat je lager in het schip wel het een en ander hoort opstarten. En binnen een paar minuten liep de snelheid op van 1-2 knopen tot 12 knopen en verder, en lagen we al weer op de oude koers. Het “lichtje” heeft dus bijna zes uur geduurd! We hoeven zo te zien aan de koers in ieder geval niet een noodstop in Caracas, Venezuela te maken, dat is de dichtstbijzijnde haven. Na een halfuurtje waren we flink aan het doorstomen met 17 knopen, en kwam de kapitein over de intercom om aan te kondigen dat het een “klein software probleempje” geweest was, maar dat alles inmiddels gecheckt was en het niet nog een keer zou gebeuren, en dat we op schema lagen voor Colombia. Mooi zo, dan kunnen we het dus nog redden, dat hadden Hans en ik niet verwacht want we moeten nog zo’n 1400 km varen in effectief anderhalve dag.

We hebben voor het eten nog even een rondje trappen gelopen, hebben ons toen omgekleed en stonden net op het punt om naar beneden te gaan voor het eten (“informeel”, maar Hans heeft lekker niet een jasje aangetrokken) toen de telefoon ging; receptie, met het gebruikelijke telefoontje dat we ongeveer een keer per week krijgen, of alles goed is, we tevreden zijn en geen klachten hebben. En, zei de jongen, wilde we misschien een tour van de brug krijgen? Jazeker zei ik! Dus hij zou het regelen en als de kapitein aangaf dat het kon zouden we de uitnodigingen in onze hut krijgen. Leuk! Lijkt ons dus nog een extra voordeeltje van in deze suite zitten – en onze tafelgenoten beaamde dat het tegenwoordig niet meer zo gemakkelijk was om op de brug te komen, helaas.

Toen we na het eten (er waren maar weinig jasjes, het is ook idioot om te verwachten dat mensen een jasje dragen in de tropen) terug in onze hut waren lag er op het bed een envelop; uitnodigingen voor de brug-excursie, morgen al, om 16:30. Leuk! Niet veel later werd er op de deur geklopt; een jongen met nog een envelop, van het excursiekantoor. We hadden een paar dagen geleden gezien dat de Amerikaanse vrouw van het Duits-Amerikaanse stel een excursieformulier had met twee excursies voor in Nieuw Zeeland naar de glowworm caves te gaan. Voor vertrek hadden wij al een maand of wat op de wachtlijst daarvoor gestaan, en nu zagen we dus dat er twee excursies geboden werden, dus waren we een paar dagen geleden naar het excursiekantoortje gegaan om te vragen of wij nu op die nieuwe, tweede excursie ingedeeld waren. Oh nee mevrouw u staat nog op de wachtlijst voor excursie 1. Nou zeiden wij, doe ons dan maar nu op excursie 2 boeken, die vertrok een half uurtje of wat later dat maakt ons verder niet uit! Dus wij moesten een formuliertje invullen en we zouden op de hoogte gehouden worden – idioot eigenlijk dat ze niet zelf verzinnen dat wij misschien wel op die excursie 2 zouden willen als we op de wachtlijst voor 1 stonden... Als we het niet toevallig gezien hadden bij onze tafelgenoot waren we er nooit achtergekomen. Maar goed.

Nu vandaag zat er in die envelop dus het nieuwe overzicht van onze excursies, met een begeleidende brief dat excursie 2 vol was en we daarom ingedeeld waren in excursie 1... Hans zijn theorie is dat ze een foutje gemaakt hebben en gezien hebben dat we op de wachtlijst stonden voor excursie 1 en ons nu dus maar met zo’n brief alsnog in 1 indelen. Ach ja... Later vertelde de Amerikaanse vrouw dat zij zich ingeschreven had voor excursie 2 toen hij nog beschikbaar was, en heel veel later te horen kreeg dat ze op de wachtlijst gezet was daarvoor!! We gaan nog eens een keertje met z’n drietjes dit schip adminstratief kapen en de administratie weer een beetje op orde krijgen; zij heeft een computerachtergrond, ik ben goed met Excel en Hans heeft een goede inzage in het runnen van een zaak, dus samen moeten we een heel eind komen! Ze vond het een goed idee!


Om 22 uur vanavond zou het tropische feest zijn; onze ober had tijdens het eten nog gezegd dat we naar het midnight-buffet moesten gaan, het tropisch buffet. We hadden inderdaad in een klein katern van het dagelijkse overzicht gezien dat er om 22 uur een tropisch buffet zou zijn dat om 22:15 zou openen, maar konden ons daar niet zo veel bij voorstellen eigenlijk. Maar we waren om 22 uur nog wakker dus besloten even naar het buitendek te gaan om te kijken. We liepen op dek 14 buiten langs de twee zwembaden en bij het zwembad het dichtst bij de voorkant was inderdaad een buffet opgezet, er speelde Caribische muziek uit de speakers en er stond een Mexicaans-verkleede ober cocktails te schudden. Een beetje vreemd dat laatste, maar ach, kleurrijk was hij wel in ieder geval!

We hebben even net als veel mensen wat foto’s gemaakt van het buffet, en zijn toen weer van een afstandje gaan kijken naar de mensen. Het buffet was echt heel erg mooi versierd, volgelegd met tropische vruchten, kokosnoten, sierstukken in de mooiste vormen (zo te zien kun je ook aapjes van aubergine maken, niet alleen penguïns!), en natuurlijk allerlei zoet en vruchtig lekkers zoals vers fruit en een chocoladefonteintje, bananen in toffeesaus (heerlijk!!!), allerlei gebak, zelfgemaakte gesuikerde gelei, erg lekker allemaal!

Na een tijdje toegekeken te hebben besloten Hans en ik ook maar te kijken of er iets lekkers voor ons tussen zat, en hebben wat zoetigheden, wat fruit en een opengekapte kokosnoot gepakt, die ter plekke voor je opengekapt werd (wat een zwaar werk zo te zien!) en een rietje ingestoken. Leuk! Nadat we voldaan waren en zagen dat veel mensen hele vruchten van het buffet meenamen – sommige mensen hadden letterlijk uitpuilende zakken en volle handen – besloten wij ook wat verse vruchten (een mango en wat passievruchten) van het buffet te pakken en zijn geleidelijk aan terug naar onze hut gegaan om om 23:30 in bed te kruipen. Best leuk om zo mee te maken, en wat een tijd en kunde had de keuken erin gestoken om er iets moois van te maken!


Dag 18, Dinsdag 23 januari: op zee, 772 km gevaren [brugexcursie]

We schrokken vanochtend wakker, na een onrustige nacht, van geklop op onze deur rond een uur of 9; Ina en Ivan waren zo gewend geraakt dat we vroeg op waren, dat ze hoopte al aan de gang te kunnen en de hut schoon te maken, maar ja, nu even niet hoor we lagen nog op bed! We zijn opgestaan en hebben gedoucht en kwamen na wat fruit als ontbijt pas rond 9:45 weer een beetje op gang. We hebben ’s ochtends gelijk een dubbel trappenrondje gelopen, wat best goed ging, de was klaargezet voor Ivan om mee te nemen (dat kan een keer per week) en verder rustig een beetje wakker geworden – Hans heeft weer een écht kopje koffie genomen, dat zijn er al 4 deze reis...

Toen Ivan rond 11 uur langskwam voor een tweede poging zijn we een tweede trappenrondje gaan lopen, en bedachten ons dat we in het dagelijkse programma overzicht gezien hadden dat er rond 11 uur buiten iets zou plaatsvinden dat Frühschoppen heette, iets Duits dus; geen idee wat we precies moesten verwachten, maar het bleek een uitgebreid boerenbuffet te zijn met geroosterd speenvarken, zuurkool, aardappelen, allerlei soorten worst, brood, salades en zoetigheden! Een van de zangeressen was ondertussen Duitse schlagers aan het zingen, bizar en grappig bij bijna 28 graden op de Caribische Zee en op maar een paar tientallen kilometers van Zuid-Amerika vandaan! (we vingen zelfs al een Colombiaans netwerk op op de mobiels). Zoiets verwacht je meer op wintersportdan hier! De verleiding was groot om een bordje te pakken en in de rij te gaan staan, maar we hebben uiteindelijk alleen maar foto’s gemaakt en toegekeken.

Ondertussen werd er gewoon nog gewerkt door de bemanning, zeelui stonden de reling en de buitenkant van het schip bij te punten met verf of te poetsen terwijl een verdieping onder hun het boerenbuffet bezig was. Het werk stopt nooit, zelfs niet op zo’n cruiseschip – we zien meerdere keren per dag iemand de relingen in de trappenhuizen poetsen, en de stewards in de gang staan ook grote delen van de dag te poetsen, in en buiten de hutten, hoewel we een beetje de rusttijden door beginnen te krijgen; rond 10 uur is er duidelijk koffiepauze, met de lunch is het even rustig, en in de middag ook een uurtje of wat, en de dienst van Ina en Ivan is rond 21:30 afgelopen omdat ze “zichtbaar” moeten blijven voor gasten. Het enorme tv-scherm tegen de schoorsteen aan vertoonde kuren, dus daar was iemand ook mee bezig om dat gerepareerd te krijgen.

Om 12 uur zijn we gewoon braaf gaan lunchen in het restaurant, waar Hans twee lekkere voorgerechtjes bestelde en de ene als hoofdgerecht probeerde te bestellen, maar hij kreeg uiteindelijk twee borden tegelijk met twee (kleine) voorgerechtjes. Best lekker, maar hij was dus best blij toen bleek dat bij mijn (grote) hoofdgerecht ook nog onverwacht frietjes zaten. We hebben gezellig gebabbeld met de mensen die bij ons aan tafel zaten – we hadden er al eens mee ontbeten en we hebben er nu ook best mee gelachen, elkaar verhalen verteld over van alles, reizen, excentrieke familieleden en de Wereldoorlogen (zij bezochten ook weleens oorlogsgraven, hoewel ze toegaven dat ze niet zo fanatiek waren als wij!).

Na de lunch hebben we onszelf in onze hut geinstalleerd en de gordijnen stijf dichtgehouden tegen de zon totdat die rond een uur of 15 niet meer naar binnen scheen. Er sprongen vliegende visjes weg langs het schip en af en toe vlogen er vogels vlak langs, waarschijnlijk op jacht naar die visjes. Op gegeven moment kwam een grote autoboot in beeld die op koers lag om redelijk dicht achter ons langs te varen – we waren er op de vrachtschipreis ook gefascineerd door, het blijven varende bakstenen, vreemde kolossen om te zien die gevoelsmatig bij het kleinste zuchtje wind om zouden moeten vallen!

Om 16:30 moesten we bij de receptie op dek 5 verzamelen voor onze brugrondleiding, en werden netjes de namen en hutnummers genoteerd van iedereen op een presentielijstje, en gekeken of er inderdaad alleen maar genodigden waren – een paar passanten probeerde namelijk begrijpelijk gelijk aan te haken! Het bleek dat de brugrondleiding enkel op uitnodiging was, maar waarschijnlijk niet specifiek gereserveerd voor de suites – er waren wel een hoop hutten die met 11 begonnen, maar ook met 10 en met 5 en 4. Het is ons alleen niet helemaal duidelijk of iedereen zo’n uitnodiging zomaar krijgt, of dat je er in lagere hutnummers specifiek om moet vragen – in ieder geval, je kon jezelf dus schijnbaar wel opgeven bij receptie als je interesse had in zoiets, bleek toen een langslopende man vroeg of hij al in deze groep ingedeeld was, omdat hij zichzelf opgegeven had voor een brugrondleiding. Nee hij moest wachten tot hij een uitnodiging kreeg, was de boodschap.

We moesten met de voorste lift naar dek 12, waar we door een “crew only” deur in een compleet ander schip terecht kwamen. Dat er nog zoveel gangetjes en deuren waren in het voorste “crew only” gedeelte! Onze “gids”, een van de onderofficieren denk ik, deed even netjes aankondigen dat er een “brugexcursie” aankwam voor hij ons op de brug liet, en toen mochten we naar binnen. De brug leek er niet eens op maar Hans en ik werden gelijk nostalgisch naar de Columba en Rickmers Seoul! En met name dan de Seoul, waar we 3,5 maand dagelijks kwamen. De deur naar het brugbalkon was precies hetzelfde, we waren al half geneigd om naar buiten te stappen maar we hielden ons in want we waren niet “thuis” tenslotte.

De derde officier gaf een beetje een algemene uitleg over het reilen en zeilen en wij keken toe en luisterde. Hans en ik waren stomverbaasd toen hij zei dat ze kaartloos werkte – ze plotte niets meer, alles ging digitaal, ze hadden geen papieren kaarten meer. Hans vroeg nog wat ze deden als de systemen uitvielen, maar dat leken ze niet te begrijpen – later zag ik een logboek liggen, ze hielden dus wel nog in ieder geval de coordinaten regelmatig bij op papier – maar de route en alles zat volledig in de computer. Inderdaad minder werk zoals de derde officier aangaf, hij zou namelijk de pineut zijn om alle aanpassingen uit te printen en op de kaarten te plakken, een priegelwerkje waar de derde op de Seoul ook vaak mee bezig was, maar ze zeiden dat ze de computer veel prettiger vonden. Wij zeiden dat zowel op de moderne Columba als op de wat oudere Seoul alle officieren het erover eens waren dat papier uiteindelijk nog altijd het beste is. Daarop beaamde de tweede officier, die stond mee te luisteren, dat papier wel prettiger was ja, het voelde lekkerder. Maar digitaal was praktischer wat hun betreft – terwijl de vrachtschipofficieren juist klaagde dat digitaal zo vol detail stond waar je niets aan had.

We hebben een beetje rondgekeken en ik raakte aan de praat met de tweede officier terwijl Hans kletste met een medepassagier die gepensioneerde kapitein bleek te zijn, en Nederlands! Op gegeven moment was het tijd om weer te gaan en de officieren met rust te laten. Wij, en de gepensioneerde kapitein, vonden de bezetting van officieren trouwens best hoog op de brug, zeker wat ze zeiden dat ze ’s nachts hadden staan – 4 man! Ons lijkt dat dat meer een fabeltje is om de passagiers gerust te stellen (we kunnen het toch niet controleren tenslotte!), want in principe is één persoon, een dodemansknop en de automatische piloot in rustige wateren meer dan voldoende. Maak het twee, om elkaar in de gaten te houden en elkaar af en toe te ontlasten. Maar dat kan ook prima een zeeman zijn en een officier, zoals op de Seoul waar dat vaak voorkwam – of als je meerdere officieren in dezelfde rang hebt, daar twee van.


Maar voordat we weggingen zijn Hans en ik nog even op het brugbalkon gedoken – dat moest even gebeuren! De officieren zeiden er niets van, hadden het misschien niet eens in de gaten, maar we moesten het even voelen. We missen het erg nu dat we er staan; dit wat we nu doen is heerlijk, we genieten er nog veel meer van dan we verwacht hadden, maar het is een drijvend hotel/restaurant en veels te comfortabel en veilig en rustig. En de vrachtschepen, dat is écht reizen, dat is kicken. Wij moeten ons daarom niet laten verleiden tot het cruisen om het cruisen, want dat op zich is niet echt iets voor ons, zeker niet op sommige schepen! Maar zo’n route als we nu doen met de plekken die we nu aandoen, daar is een cruiseschip wel ideaal voor, en dan eigenlijk gek genoeg nog best een relatief goedkope manier om het te doen. We snappen een stuk beter waarom het zo populair is!

Het was 17:10 dus we zijn terug naar onze kamer gegaan en hebben voor het avondeten nog even het begin van een trappenrondje gedaan (naar beneden naar dek 5, langs receptie naar achteren en terug omhoog naar 7) richting het restaurant. Er is iedere avond live muziek in het atrium bij receptie; eigenlijk ongelofelijk allemaal! Kledingvoorschrift was weer informeel, officieel is dat redelijk netjes (jasje al dan niet met dasje voor mannen) maar daar kijkt niemand meer naar gelukkig en men komt gewoon eten in een alledaags kloffie – alleen geen korte broek of spaghettibandjes, die zijn echt niet toegestaan in het restaurant ’s avonds, en dat vinden we ook wel terecht.

Na het eten zijn we gelijk doorgegaan naar de show, ABBA Dancing Queen, dat weer met veel enthousiasme, energie en veranderen van outfits gegeven werd door de 5 zangers, 8 dansers, en 6-man live bandje. Best leuk! En zeker omdat het maar drie kwartier duurt...

Na de show hebben we ons trappenrondje afgemaakt, onderweg even binnenkijkend bij de speelkaart-ruimte – eenvoudig en functioneel zonder al te veel versiering! En met wel 20 flessen antiseptische gel op de vensterbank, we denken eentje voor iedere tafel. We liepen over het bovendek, het was erg rustig buiten, alleen wat hotelmedewerkers waren druk bezig de zonnenbedjes af te poetsen en op te ruimen, dat doen ze iedere avond, ongelofelijk wat een werk allemaal.

free counters