Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We hadden eigenlijk begrepen dat we gisteravond om 23 uur zouden vertrekken, iedereen moest ook om 22:30 aan boord zijn. Maar toen we vanochtend vroeg wakker werden rond 4 uur lagen we nog aan de kade. We besefte ons dat het begin van het Kanaal waarschijnlijk vlakbij was en het dus zinloos was om te vertrekken tot je ook daadwerkelijk door het Kanaal mag. Om 5 uur was de loods aan boord en vertrokken we langszaam en, volgens de aankondiging die de kapitein gisteravond gemaakt had, hij verwachtte dat we rond 6 uur bij het Kanaal zelf zouden zijn, of in ieder geval de eerste sluizen dus. Hans en ik hebben nog wat geprobeerd te slapen, maar zijn er uiteindelijk rond 6 uur uitgegaan en ik ben toen alvast naar dek 11 achter gegaan terwijl Hans nog probeerde een klein dutje te doen om wat bij te komen van een hele slechte nacht.


Het was al redelijk druk buiten met vroege vogels, mensen die al stonden te kijken (ook échte vroege vogels, er vlogen namelijk papegaaien, parkieten, pelikanen en pterodactyls langs in het ochtengloren!), en er was een bijzondere sfeer terwijl het langzaam daglicht werd. We voeren richting de eerste sluizen en er werd over de intercom door een vrouw met een prachtig maar typisch accent (was ze een Panamanse met een perfect Engelse talenkennis, of een Engelstalige? In ieder geval speciaal aan boord gehaald voor het Panamakanaal te becommentariëren en met een mooie zwoele filmstem!) verteld waar we langs voeren en achtergrondinformatie over het kanaal gegeven. Er was een grote brug in aanbouw die een jaartje vertraagd was – hij had eigenlijk al geinaugureerd moeten zijn, wij hebben hem 3 jaar geleden zelfs nog in aanbouw gezien... En in de verte zagen we nog net een groot containerschip, dat 19 rijen containers breed was, beginnen aan het nieuwe, bredere Kanaal dat ook nog in aanbouw was toen wij vanuit de andere kantdoor het Kanaal gingen in 2015.

Ons schip werd begeleid door sleepbootjes, en al gauw kwam er een loodsbootje aangescheurd, om nog twee extra loodsen aan boord af te zetten. Wij zouden het oude kanaal gebruiken, dat ook een stuk goedkoper is dan het nieuwe kanaal; maar hoe de prijs bepaald wordt is behoorlijk complex. Vroeger was het tarief enkel gebaseerd op gewicht; Richard Halliburton betaalde in 1928 maar 36 cent, hij zwom namelijk door het Kanaal! Richard zwom zelf maar omdat het verplicht is om een loods te hebben in het Kanaal, peddelde er een loods in een kano mee – en omdat er (zoals we zelf ook gezien hebben) forse krokodillen in het modderige bruine water kunnen leven, voer er ook een scherpschutter in een bootje mee om hem te beschermen!

Tegenwoordig zou het minimumbedrag dat je betaalt 800 dollar zijn. Vanaf daar loopt het op, gebaseerd op de tonnage, maar je betaalt ook per kabel die vanuit de locomotieven aan het schip bevestigd worden, je betaalt voor de loodsen en de mannen die aan boord komen om de kabels te begeleiden, en je betaalt voor als je een bepaalde tijdsslot wilt om erdoor te kunnen, en dan nog een paar zaken. Cruiseschepen zijn aan uur en tijd gebonden dus betalen die extra kosten sowieso, ons schip heeft 3 locomotieven aan iedere kant nodig, en iedere locomotief heeft twee kabels naar het schip gespannen, dus ons tarief is ook nog inclusief 12 kabels, en alle kabelbegeleiders die aan boord moeten komen om die kabels te begeleiden... En omdat we een cruiseschip zijn wordt er ook nog een prijs per bed gerekend.


Die prijs verschilt schijnbaar nog tussen een bezet bed en een leeg bed, typisch genoeg, dus schijnbaar gebeurden het vroeger weleens (of misschien wel nog) dat cruiseschepen aan de ene kant van het Kanaal hun passagiers per tender aan land zette, ze een dagexcursie van het Panamakanaal en Panama City lieten doen en ze aan de andere kant van het Kanaal weer oppikte – en dan voer het cruiseschip dus leeg door het Kanaal! Scheelde weer een paar dollar per hoofd – de prijs “per bed” is namelijk niet misselijk, 136 dollar volgens de zwoele stem! Dat zou voor ons schip al een maximale basispassagiersprijs zijn van 190.400 dollar als alle hutten bezet zijn, waarbij me niet duidelijk is of de bemanning ook meegeteld wordt want dan komt er nog zo’n 81.600 dollar bij... en dan nog 12 kabels, weet ik veel hoeveel kabelbegeleiders, de loodsen, de tijdspremium, enzovoorts enzovoorts... Hoeveel het dit schip precies kost mogen we natuurlijk niet weten, maar de zwoele stem vertelde wel dat het oude Kanaal gemiddeld 100.000 dollar kost per schip, met als uitschieter een groot containerschip dat zo’n 1,1 miljoen betaald had, en het nieuwe Kanaal gemiddeld 500.000 dollar! En er varen zo’n 40 schepen per dag door het oude Kanaal, gemiddeld, en misschien tegenwoordig wel meer nu een deel van de grotere schepen ook door het nieuwe Kanaal kunnen en niet meer om Zuid-Amerika hoeven te varen... Hoppa! Van dat geld wordt onder andere het onderhoud van het Kanaal bekostigd, zo moet er natuurlijk constant gebaggerd worden om het Kanaal diep genoeg te houden.


Rond 6:45 kwamen we bij de Gatún sluizen die uit drie niveaus bestaan, en werden de eerste kabels overgegooid naar het roeibootje dat ze komt ophalen vanaf de kant. Het blijft in onze ogen ongelofelijk om zo’n klein roeibootje met 2 man erin naar de drijvende reuzen te zien peddelen, en de zwoele stem vertelde dat, hoe absurd het ook lijkt, ze echt van alles geprobeerd hebben maar in de praktijk de enigste écht betrouwbare manier om de kabels over te geven een roeibootje lijkt te zijn!

Het was een gek idee om weer bij de sluizen te zijn, maar het was denken we veel spectaculairder om andersom te komen – 3.5 week op zee en geen land zien, en dan opeens een dag door de jungle varen– nu varen we eigenlijk al een tijdje steeds bij land of gaan we aan land, dus lijkt het Panamakanaal veel minder in het midden van niets gelegen. Niettemin leuk om voor de tweede keer door het Panamakanaal te varen, dat heeft de tijd om vanuit de Atlantische Oceaan de Stille Oceaan, en andersom, flink verkort! Zwoele filmstem vertelde over de intercom dat ons schip tijdens de passage door het Panamakanaal niet bekend was als de Columbus, maar een speciale codenaam kreeg om haar positie te identificeren; S12Z – het 12e schip in het Kanaal vandaag, de S van zuid-varend, en de Z van passagiersschip.


Rond 7 uur begon de zon boven de horizon uit te komen en voeren wij de onderste sluis van de Gatúnsluis in. Dit sluizencomplex heeft 3 niveaus, en brengt een schip totaal zo’n 26-28 meter hoger. Dat is niet omdat de oceanen verschillen in hoogte, aan de andere kant gaan we in twee verschillende sluizen totaal weer hetzelfde omlaag, maar dat is omdat we tijdens de doortocht door Panama eigenlijk over kunstmatig ondergelopen heuvels varen en het goedkoper was om sluizen te bouwen aan beide kanten dan om het binnenland nog verder uit te baggeren, of de heuvels te moeten niveleren.

Achter ons aan kwam het beroemde cruiseschip de Queen Elizabeth, dat is pas een duur schip! Onze Filippijnse/Amerikaanse tafelgenoten vertelde ooit dat ze eens voor een cruise van een dikke week aan boord daar wel 6-7 formele avonden gehad hadden, vreselijk! Daar hoeven Hans en ik dus niet naar toe, mochten we dat ooit gedacht hebben...


Het sleepbootje naast ons gaf een indrukwekkend stoot gas om de Columbus een klein duwtje in de juiste richting te geven, en zodanig af te remmen dat we haast stilstonden zodat de locomotieven de kabels konden bevestigen aan het schip en haar verder de sluis in begeleiden. Zwoele stem vertelde dat de locomotieven het schip niet voortrokken, maar alleen begeleidde.

Wij zaten in de eerste sluis en de deuren gingen dicht – de deuren aan deze kant zijn lichter dan aan de andere kant van het Kanaal, omdat daar door stromingen en getijden van de Stille Oceaan meer druk op staat – en de Queen Elizabeth begon net de lijnen aan de locomotieven te geven aan het uiteinde van de lange kade terwijl bij ons het water in de sluisbak begon te lopen. Op al onze buitendekken en voorop stonden mensen te kijken, ook mensen die niet al stonden te kijken maar waren gaan ontbijten in het buffet stonden of zaten nu buiten op dat dek te kijken. Het is ook wel iets bijzonders natuurlijk! Schijnbaar is de Columbus zo breed dat er maar 60 cm over is op de breedste gedeeltes aan beide kanten – dat is dus maar een speling van 1,20 meter totaal... Dat is niet veel! De spleet tussen kade en schip leek dan ook best smal.

Geleidelijk aan werden we, nadat de sluis gevuld was en de deuren naar het volgende niveau opengingen, door de locomotieven begeleid naar het volgende niveau. Het vullen en legen van ieder onderdeel van de sluizentrap gebeurt door zwaartekracht, ik vermoed dat het ook daarom is dat het volgende schip in de kolonne (nu dus de Queen Elizabeth) wacht tot bij ons het tweede niveau gevuld is voor zij het eerste niveau in varen, en niet al gaat als wij het tweede niveau net ingevaren zijn. En misschien is dat ook uit veiligheidsoverweging?

We kwamen steeds dichterbij de publieke tribune waar de kleine timmerman vorige keer op de Rickmers gezegd had dat er wifi was – dat deed hij echter pas veel later, toen we er al voorbij waren – en Hans en ik waren al aan het zoeken of we het netwerk konden oppikken toen zwoele stem over de intercom vertelde dat, door het bouwen van het nieuwe Kanaal ernaast, de tribune erg lastig bereikbaar was geworden voor publiek, en dus niet meer in gebruik was en een nieuwe gebouwd was bij het nieuwe Kanaal! Grrrrrr... Gelukkig maar dat we gisteren dus in Panama City wifi gevonden hadden, want we hadden eigenlijk op die tribune gerekend voor nog een laatste keer wifi...

Een vrachtschip kwam ons ondertussen tegemoet vanuit de andere kant – gevuld met witte koelcontainers, het leek zo’n klein schip in vergelijking met ons, maar vermoedelijk was de Rickmers ook niet heel veel groter dan dat schip. Het zou zo leuk zijn geweest als we ze hier tegen zouden komen, maar dat zou te gek zijn. En onze routes liggen niet in de buurt van elkaar – wij gaan vanaf morgen naar het zuiden afbuigen, dan is de Rickmers nog in Azië bezig en steekt dan bovenlangs de Stille Ocean over naar Noord Amerika. Dus we missen elkaar bij 10-duizenden kilometers, helaas!

Er waren op verschillende plekken grote borden met een mik-roos erop geschilderd, deze waren bedoeld voor de medewerkers van de sluizen om te oefenen met richten als ze kabels gooide. Erboven was een soort heel hoog rugby-doel gemaakt, dat was dan weer om de afstand te oefenen. Schijnbaar worden er wedstrijden in gehouden om de beste gooiers te identificeren!


Rond 8 uur voeren we de hoogste sluis in en hoefde we nog maar een niveau; tegenover de inmiddels dus verlaten tribune... Het was leuk om te volgen hoe de sluizen een voor een open en dicht gingen en de waterniveaus omhoog kwamen, wat een krachten allemaal! De Zuid-Afrikaan die we een paar dagen eerder gesproken hadden kwam op ons dek toen we net bezig waren uit het eerste sluizencomplex te varen, het Gatún meer op. Hans en hij moesten lachen, want ze zaten de kwaliteit van elkaars bloezen op te hemelen, tot ik ze erop wees dat ze niet alleen hetzelfde SOORT bloes aanhadden, maar EXACT dezelfde bloes aanhadden! Die van de Zuid-Afrikaan was van een net ander jaar of andere partij dan die van Hans, want de kleur grijs verschilde een klein beetje, maar het was hetzelfde identieke model, lachen! Ik zei al dat ze elkaar voortaan ’s ochtends moesten bellen om af te stemmen wat ze aantrokken, want zowel hij als Hans hebben een hoop van dit soort boerenbloezen bij op deze reis... De Zuid-Afrikaan vertelde trouwens dat hij de shuttlebus naar het winkelcentrum gisteren in Colón genomen had, en het zo niks vond (zijn Afrika-alarm ging af) dat hij bleef zitten en gelijk retour naar het schip gegaan is. Dan moet het wel redelijk erg geweest zijn als een Zuid-Afrikaan er niet wil uitstappen! We hoorden later van andere mensen soortgelijke verhalen over Colón.

Naast ons begon een volgende vrachtschip aan de afdaling, en wij voeren ondertussen het meer op. Het was inmiddels 8:45 en we hadden de eerste sluizen erop zitten! De sluizen zijn leuk, maar Hans en ik hadden het er over dat Rusland veel spectaculairder was geweest met alle sluizen die we daar gedaan hebben. Dat is een reisje dat we zo weer zouden kunnen herhalen...

Zwoele stem had via de intercom aangegeven dat we nu een uurtje of twee voor anker zouden gaan want onze volgende afspraak was pas over 4 uur aan de andere kant van het meer, en het duurde 2 uur om er naar toe te varen, maar in de praktijk bleven we in beweging en zijn we heel langzaam varend toch gelijk het meer overgestoken – dat scheelt het gedoe van voor anker gaan en weer het anker binnenhalen natuurlijk.

Wij hebben nog even op het achterdek gestaan maar zijn rond 9 uur naar onze hut gegaan, om van daaruit verder te kijken. We stapte regelmatig op het balkon om te kijken naar alle vrachtschepen die langskwamen en de kleine eilandjes waar we langsvoeren – eilandjes die gevormd zijn toen dit gebied van heuvels en rivieren onder water is gezet om het Kanaal mogelijk te maken. Onze route was een beetje slingerend, dit was omdat de vaarroute uit efficientie-oogpunt qua baggeren de ligging van de oorspronkelijke rivier die in dit dal had gelegen volgde omdat dat natuurlijk dieper was dan het omliggende gebied.

Om 10:15 moest Hans een klein dutje doen op de bank, hij had een gebroken nacht gehad en we waren natuurlijk hartstikke vroeg opgestaan vanochtend dus hij was kapot. Ik zat in de luie stoel een spelletje te spelen op mijn mobiel, en opeens viel mijn mobiel midden in het spelletje uit mijn handen – ik was ook in slaap gevallen! Dus ik heb mezelf maar iets gemakkelijker gemaakt en heb ook een klein dutje gedaan...

Rond 11 uur waren we allebei weer een beetje bij kennis, dat kan zo lekker zijn zo’n dutje! Het is toch wel apart om zo door de jungle te varen zoals we nu vandaag doen. We begonnen tegen het einde van het meer te komen en gingen nu nog langzamer varen – zwoele stem kwam weer in actie en bood haar excuses aan voor het feit dat ze zei dat we voor anker zouden gaan, dat was het laatste bericht geweest voor zij de brug verliet en daarna besloot men gewoon maar door te varen. En we voeren nu langzaam omdat er nog een paar tegenliggers in het smalle kanaal voor ons lagen, en die eruit moesten zijn voor wij erin konden.

Terwijl we zo langzaam voeren kwam aan land een vrachttrein langs met wel 55 wagons, waar op iedere wagon een container lag en op ongeveer een derde twee containers lagen, wauw! Leuk was dat het de “Panama Canal Railway” was. Wij zijn om 12 uur gaan eten en ondertussen kwamen er nog steeds tegenliggers langs – dat ging in kolonne-stijl, dus eerst een hoop vanuit het noorden, dan weer een aantal schepen vanuit het zuiden, dan weer noorden, enzovoorts. Onderweg naar het restaurant hebben we bij receptie een ontbijtje op bed besteld voor morgenochtend, lekker decadent!

Om 13 uur was het Culembra-kanaal vrij, een kronkelende snee door het hogere landschap. Wij konden nu beginnen aan de doortocht, de Columbus was het eerste schip dat nu vanuit het noorden naar het zuiden erdoorheen zou varen. Achter ons aan kwam de Queen Elizabeth, en af en toe zagen we in bochten daarachter nog een of twee vrachtschepen – er zullen er meer zijn geweest maar iedereen houdt redelijk afstand van elkaar dus dat konden we niet meer zien verder.

Omdat de zon nu uit ons balkon was, zijn wij wat meer gaan zitten op ons balkonnetje, en dat was heerlijk zo in de schaduw terwijl de jungle aan ons voorbij gleed. Op gegeven moment zagen we wat mannen het gras op de oevers maaien – gras, het was metershoog riet! Je hebt geen enkel gevoel van schaal, en wat op gewoon hoog gras leek, bleek toen er een man naast stond wel 3-4 meter hoog riet te zijn, ongelofelijk!

In de verte kwam de brug in beeld waar we op de heenweg drie jaar geleden een paar uur in de mist voor gelegen hebben – nu was het stralend weer en Hans en ik vonden dat het eigenlijk allemaal best snel ging. Maar daar heeft de rederij dan natuurlijk ook voor betaald, in feite. Door dit smalle kanaal werd ieder schip begeleid door een paar sleepbootjes, klaar om in te grijpen mocht het nodig zijn.

Om 13:45 kwam een loodsbootje langszij, dus Hans en ik keken toe; er kwam een loods aan boord, twee loodsen, drie, vier, vijf... Het duurde wel 2 minuten en er moeten zeker 15, misschien wel 20 man aan boord gekomen zijn! De een na de ander, het was bijna absurd hoe al die identieke mannetjes uit het ruim van dat kleine loodsbootje kwamen! Dit waren natuurlijk geen loodsen, maar de mannen die met de kabels zouden helpen straks.

Vlak voor we onder de brug voeren, zag ik opeens iets in het water – we waren al een tijdje met een half oog aan het kijken voor krokodillen, en ik had al verschillende boomstammen gezien, maar deze bewoog, een echte! Hans zag hem ook en we hebben er een paar tellen naar kunnen kijken voor hij langzaam onder water verdween en onzichtbaar werd. Mooi hoor!

Rond 14 uur voeren we onder de brug door, altijd een mooi gezicht zoiets. Omdat we nu tussen hoge steile bergwanden voeren van het kunstmatig kanaal, weerkaatste zwoele stem zo erg tegen de bergwaden terug dat ze er zelf de draad van haar verhaal door verloor! Zo’n brug ziet er hoog uit, maar ook hier weer besef je pas de schaal ervan als je ziet dat er onderdoor gewoon een complete jungle groeit, woudreuzen en al!

Toen we onder de brug door waren kwam het sleepbootje dat steeds bij ons gevaren had nu tegen het schip aan liggen, legde zich aan ons vast, en begon stationair te draaien, om ons af te remmen want de volgende sluizen kwamen er al weer aan. Wat een kracht hebben die kleine sleepbootjes toch altijd, dat ze op iets zoals water waar je je niet echt schrap op kunt zetten, toch zo’n groot schip als dat van ons of een vrachtschip tot stilstand kunnen brengen, zonder zelf noemenswaardig van hun plek af te komen! Op een parkeerplaats aan de kant stonden mensen te kijken en te zwaaien, met name de kinderen, dus wij zwaaide vrolijk terug. Er waren een paar straatstalletjes ontstaan – vooral de ijscoboer leek goede zaken te doen in de warmte! En er reden regelmatig toeringbussen langs met toeristen erin, voor een excursie naar het Panamakanaal natuurlijk.

Vlak voor de sluis maakte het sleepbootje zich weer los, nadat we afgeremd waren tot bijna stilstand en nog maar zo’n 2 kilometer per uur voeren. Ongelofelijk wat een controle dit schip heeft over zichzelf – de Columba, toch ook een modern schip, had een minimumsnelheid van 6 knopen waarbij ze nog controle erover konden houden, dat is 11 km/uur! Nu had de Columba niet eens door het Panamakanaal gepast, zo groot is hij...

Rond 14:30 voeren we af op de volgende sluis, nu moesten we weer naar beneden gaan. De locomotieven stonden al weer klaar om bevestigd te worden, dit was een enkele sluis, de Pedro Miguel sluis. Wij hadden een uurtje of twee geleden Hans zijn schoonzoon gesmst of hij, als hij tijd en zin had, straks om 16 uur onze tijd, 22 uur Nederlandse tijd, online wilde kijken voor de webcam bij de dubbele Miraflores sluis die er straks aankwam en een printscreen van ons te maken. Helaas bleek Hans zijn schoonzoon pas veel later op zijn mobiel gekeken te hebben, hij reageerde dat hij pas net het smsje gezien had toen we al goed en wel uit het Panamakanaal waren en richting open zee aan het varen. Ach ja het is niet anders!

Toen we om 15:10 uit de Pedro Miguel sluis kwamen, voeren we gelijk door naar de dubbele Miraflores sluis, de laatste sluis van het Panamakanaal voor ons. Vlak achter ons zat de Queen Elizabeth en om 15:45 voeren we echt het eerste gedeelte van de sluis in, bevestigd aan de locomotieven. Achter ons konden we nog net het piepkleine roeibootje de lijnen aan zien nemen van de veel en veel grotere Queen Elizabeth – die een handig platformpje hadden voor dit soort handelingen!

Er was vlak bij de Miraflores sluis een gebouw met meerdere verdiepingen, dat helemaal vol met mensen stond. Te kijken hoe wij door de sluizen gingen, leuk! Ze werden opgezweept door een enthousiaste gids die ze aanmoedigde om ons te groeten, te zwaaien en op zijn aftellen luid te juichen; wij en de meeste mensen aan boord ons schip zwaaiden terug, en we kregen een paar keer een enthousiast gejuich.

De Queen Elizabeth was ondertussen bezig om in de sluis naast ons, dichterbij het gebouw, te manoevreren. Een pelikaan deed nog even gauw vissen in het water van de sluis voor hij er vandoor ging, en toen kwam de Queen Elizabeth dichterbij – maar echt helemaal niemand aan boord daar zwaaide naar de mensen in het gebouw. Dus er werd enkel nog vrolijk becommetarieerd totdat wij uit de laagste sluis voeren, en toen viel het letterlijk stil in het gebouw en ging men geleidelijk aan weg, zelfs al was de Queen Elizabeth op dat moment veel dichterbij hen dan wij geweest waren. Er was voor ze duidelijk geen lol om nog naar de Queen Elizabeth te kijken want niemand aan boord gaf een kik of zwaaide terug. Heel typisch!

Rond 16:45 werden wij uit de laatste sluis geloodst, we waren weer op zeeniveau. De locomotieven werden losgemaakt en langzaam maar zeker kwam de Columbus weer op stoom. Sleepbootjes begeleidde ons nog een eindje en de loodsbootjes kwamen er al aan om de vele mannen die aan boord waren gekomen weer op te halen en terug naar de wal te brengen.

Ik had in het routeboek iets opgenomen wat ik niet verwacht had dat we ooit zouden zien, maar je weet maar nooit; een Amerikaanse begraafplaats in de bocht van de rivier net na de laatste Miraflores sluis – maar inderdaad, ongelofelijk genoeg zagen we, precies waar ik zei dat het zou kunnen zijn, om 17 uur het hoge monument dat op de begraafplaats stond toch wel door de bomen heen! Apart!

Toen hebben we nog een mooie vaartocht langs de industrie aan de rand van Panama City gemaakt, met in de verte de markante skyline, richting open zee. Net voor 17:45 bereikte we open zee, en zagen we achter een rotseiland de Coral Princess voor anker liggen, met een tenderbootje dat er net naar toe aan het varen was.

Normaal zouden we nu naar het restaurant gaan, wij eten namelijk om 17:45. Maar we zijn niet naar beneden gegaan, want er was in het dagelijkse programma een barbeque feestje geadverteerd geweest voor vanavond op het open dek, alleen dat begon pas om 18:30. Dus we hebben nog even volgehouden tot het tijd was en zijn toen naar dek 14 gegaan om te kijken of het wat was – omdat het vanavond open zitting in het restaurant was zouden we in principe om iedere tijd terecht kunnen, dus vonden we het niets dan konden we alsnog naar het restaurant.

Er werd voor de Al Fresco Grill op dek 12 druk gebarbecueed, en er stond al een behoorlijke rij maar het rook en zag er heerlijk uit en Hans zag dat de rij aan de ene kant wat kleiner was. Dus we zijn naar beneden gegaan om ook in de rij te gaan staan. Ze hadden het weer mooi gepresenteerd, met grote grills waar de koks per plekke het vlees braadde, een elektrische tandoori-oven waarin verse naanbroodjes gebakken werden, en aan de zijkanten twee mooi uitgestalde buffetjes met salades en toetjes.

Er waren verschillende soorten gegrilled vlees, gegrillde groente en het naanbrood, dat was allemaal warm, en dan kon je nog je eigen salades samenstellen van het saladebuffet. Zowel Hans als ik vonden het saladebuffet eigenlijk een beetje karig qua keuze en “aanvulling” op je bord, hoewel alles wel erg lekker was. We zochten een plekje en schoven aan bij het Australische drietal dat schuin achter ons zit bij het avondeten – het bleek vader, moeder en dochter te zijn (aha mysterie van de onderlinge relatie opgelost).

We begonnen een gezellig gesprek maar we waren nog amper 10-15 minuten aan het kletsen of de zanger stapte op het podium vlak bij ons en begon te zingen. Best wel leuke swingende liedjes, maar zijn microfoon en de muziek stonden zo vreselijk hard dat we onszelf amper konden horen denken, laat staan de tafelgenoot op een halve meter afstand verstaan, vreselijk! We hebben het nog af en toe geprobeerd, maar al gauw zaten het Australische echtpaar en wij maar een beetje verontschuldigend naar elkaar te glimlachen, hier viel niet te kletsen helaas!

Om 19:45 begonnen er mensen te dansen, kort daarna verontschuldigde het Australische gezin zich en zijn wij op gegeven moment ook maar opgestapt. We hebben nog even een ommetje op dek 14 gedaan om neer te kijken op het barbeque-feestje, en toen terug naar onze hut gegaan om te rusten en wat thee en oploskoffie te zetten. Het vlees was heerlijk, maar we waren het er allebei over eens dat het niet echt bevredigend was geweest. Jammer! Maar we hebben het in ieder geval geprobeerd en een paar lekkere stukjes vlees op...

free counters