Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 22, Zaterdag 27 januari: op zee, 719 km gevaren

We werden vanochtend vroeg om 5:30 wakker en Hans liep even naar het raam om naar buiten te kijken; de lichtjes van een grote stad! Hij zette de gps aan en het bleek dat we terug naar het noorden aan het varen waren en al weer bijna terug bij Panama City waren! Dat moest dan wel om een belangrijke reden zijn zoals dat iemand ernstig ziek was of overleden of zo, jeetje. Rond 8 uur gingen we voor anker buitengaats, en kort daarna vertrokken we weer op onze oorspronkelijke koers, met een stevig tempo van 19 knopen – we hadden een hele nacht gevaren en geen kilometer opgeschoten. Vermoedelijk is de persoon om wie het ging met een bootje opgehaald, want we hebben maar kort stilgelegen, misschien niet eens voor anker geweest want dit schip kan zichzelf prima op zijn plek houden.

Ons ontbijt op bedje kwam rond 8:30; voor ieder nog lauwwarme pannenkoeken met maple stroop en banaan, ieder een glaasje verse jus d’orange en een glaasje tomatensap, en twee kuipjes aardbeienjam zoals verzocht, prima! De pannenkoeken waren van een rare textuur, haast een beetje cakeachtig en vielen uit elkaar als je ze at – best lekker maar ze leken niet op onze eigen vastere pannenkoeken thuis. We hebben lekker luxe op bed ontbeten en ons toen nog even omgedraaid voor een kwartiertje – het was zoals al een tijdje weer een hele onrustige nacht geweest met veel dromen en veel wakkerworden, pfffff.

Met enig moeite zijn we opgestaan en rond 9:30 aan een dubbeltrappenrondje begonnen waarbij we als eerste de paspoorten afgaven buiten de Taverner’s Pub – het viel ons mee dat er 4 mensen achter tafeltjes zaten en de rij niet zo groot als verwacht was, maar we hoefde dus niet zoals in de brief gisteravond stond onze paspoorten EN visa’s te overhandigen (we hadden een printje van de Australische al bij en de Sri Lankese staan op mijn telefoon) maar alleen de paspoorten; de “visa’s waren pas later nodig”. Pardon? We hebben alles van te voren al opgestuurd en bij het inchecken laten zien. De paspoorten moesten ingeleverd worden omdat de Franse regering de paspoorten van te voren wilden zien en het schip schijnbaar ook nog het een en ander kon controleren. We zouden ze terugkrijgen na het laatste Frans Polynesisch eiland.

We zaten vandaag tijdens het lopen te bedenken hoe het schip zichzelf kan verbeteren. Administratie voorop, dat is duidelijk een zooitje! Maar ook de orientatie in het schip kan beter; wij hebben bedacht anderskleurig tapijt voor de bakboord- en stuurboordkanten en voor ieder van de drie trappenhuizen een andere stijl zodat je ze duidelijk uit elkaar kunt houden, en met op het tapijt een herhalend pijltje of design dat naar de voorkant van het schip wijst – want toen we (in afwijking van ons normale rondje) met de middelste trap naar beneden naar dek 7, via de Taverner’s Pub en terug omhoog via de voorste trap liepen waren we al helemaal gedesorienteerd welke kant we nu opgingen en aan welke kant van het schip we zaten! Wetend dat de even kamernummers aan bakboord liggen en de oneven aan stuurboord is dan echt even niet genoeg meer... Maar we denken niet dat ze het budget hebben voor zo’n ingrijpende en op maat gemaakte oplossing hier aan boord!

Buiten lagen al volop mensen te bakken in de zon – oef, wij hebben alleen maar behoefte om terug de schaduw en koelte in te gaan! Sommige mensen zijn echt al donkerbruin, brrrrrrr. Wij zijn via het brandend hete bovendek naar de punt gelopen (tenminste, vóór de Dome observatory langs, waarbij je als het schip vaart tussen zonsopkomst en zonsondergang vanuit dek 14 op de boeg van het schip mag neerkijken). Er vloog voor de boeg een vogel te jagen op visjes, er liepen mensen van een brugexcursie op het brugbalkon, en er waren wat sportievelingen die hun looprondje op dek wat verlengd hadden en nu ook via het toch wel een beetje smalle pad liepen. Een vrouw met name liep fanatiek rondjes, ze kwam wel twee keer langs ons terwijl we daar stonden en vond duidelijk dat we een beetje in haar weg stonden, want de eerste keer botste ze opzettelijk tegen Hans. Dat durfde ze de tweede keer duidelijk niet toen Hans haar aankeek.

Toen we het warm genoeg hadden zijn we terug naar binnen naar de hut gegaan, waar we nog al niet goed zaten en ik thee gezet had of Ivan en Ina binnenkwamen; ze wilde later terugkomen maar we hadden zoiets van doe het nu maar, en hebben terwijl ze werkten een beetje gebabbeld. Ze hebben om de 9 dagen een 2 uur langere dienst, en Ivan was nu bang dat dat op de havendag van Bora Bora zou zijn, en dan wilde hij toch wel heel graag aan land... Ina keek alleen een beetje meewarig glimlachend naar haar man terwijl ze het badkamertje schoonmaakte. We lieten hun de nieuwste foto van ons kleinkind zien en ze vonden het prachtig; ze hebben zelf 2 kinderen van 7 en 9 jaar oud en gaan in Londen van boord, om dan 2 maanden thuis te zijn net als de schoolvakanties beginnen. Ivan keek zo vertederd naar het fotootje dat Ina hem een blik worp van vergeet het maar, 2 is genoeg! Wat ons opvalt is dat de glaasjes en theemokken als ze gebruikt zijn en we ze vuil laten staan, nooit afgewassen worden in de kamer, zoals je wel in hotels ziet, maar vuil buiten op de trolley gezet worden en vervangen door schone glazen en mokken. Dat is wat ons betreft een hele slimme en waarschijnlijk hygienischere oplossing, want de vuile vaat gaat gewoon in de (hete) vaatwasser beneden! En ze nemen ook altijd het kaartje van “de klok een uur terugzetten” mee als wij ze in het zicht laten liggen. Scheelt weer printen. We hebben een vast hoekje van ons dressoir waar we altijd de lege fruitschaal en hapjesbord zetten, en dit kaartje en andere dingen die meegenomen kunnen worden, scheelt hun zoeken.


We hebben de ochtend verder in de koelte van de kamer met de gordijnen stijf dicht tegen de zon doorgebracht, een beetje snoepend, thee- en koffiedrinkend en hebben om 13 uur fruit als lunch gegeten. Om 12 uur kwam de kapitein op de intercom met zijn gebruikelijke 12-uur nieuwsbericht over de koers, het weer en de afstanden, en vertelde dat we ongetwijfeld gemerkt hadden dat we in de nacht omgedraaid waren. Hij vertelde dat het om een “medical evacuation” ging. Het is in ieder geval al minimaal de vijfde persoon waarvan we horen dat ze of overleden zijn of van boord gehaald. Twee overledenen, de persoon waarvan we zelf gezien hadden dat ze in Barbados met ambulance klaarstonden, de vrouw die naar een ziekenhuis gebracht zou worden volgens iemand die wij gesproken hadden een tijdje terug, en deze persoon die minimaal zo ziek is dat hij per direct van boord moet, of al overleden. En wie weet nog hoeveel meer, want dat soort dingen worden erg discreet afgehandeld, je wilt niet dat je klanten zoiets weten!


Na een lekker rustig middagje en een late fruitlunch in de hut zijn we, nadat de dagelijkse hapjes geleverd werden, om 15:45 nog eens een trappenrondje gaan lopen. Eerst hebben we alvast de kleren voor vanavond klaargelegd, want het is weer eens helaas een formele avond. Het was buiten op dek minder warm dan vanochtend, en er vlogen al heel de dag een paar bruine zeevogels met het schip mee die het schip waarschijnlijk als uitvalsbasis gebruikte terwijl ze voor visjes speurden. Het was desondanks lekker om weer het koele schip in te kunnen stappen!

Toen we terug waren stond de satelietkaart aan op de tv zoals regelmatig overdag, met de muziek aan – soms is het vreselijke muziek, soms goeie, maar het is in ieder geval achtergrondgeluid. De liedjes worden vaak herhaald, en ik had al een of twee keer deze reis een liedje dat het steeds had over “Waltzing Matilda” langs horen komen maar niet echt geluisterd, nu zat ik toevallig wel te luisteren en kreeg er gewoon kippenvel van – het was niet zoals wij steeds gedacht hebben een lied dat populair geworden was bij de soldaten maar het is duidelijk een aanklacht over het verloop en gevolgen van de slag bij Gallipoli door de Australische troepen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Indrukwekkend! Thuis moeten we daar de tekst eens van opzoeken.

We kleedde ons om voor het formele gedoe, ik weer in mijn blauwe rozenjurk die ik de eerste galanacht gedragen had en Hans gewoon in zijn lichte linnen blazer met nette zwarte spijkerbroek en een donkere bloes. We hebben alvast de aanzet tot het trappenrondje gelopen, en toen we het restaurant in mochten (we waren net een beetje te vroeg) lag er op onze tafel een briefje van het Duits/Amerikaans stel; zij was nog niet helemaal hersteld van haar griepje en dus sloegen ze weer een maaltijd over. Maar ook het Filippijns/Amerikaanse stel verscheen niet, dus Hans en ik zaten alleen! We nodigde dus uiteindelijk de Australische ouders-met-dochter uit die schuin tegenover ons zitten, die we gisteren tijdens de keiharde muziek geprobeerd hadden te spreken, om bij ons te komen zitten. We hebben het gesprek van gisteren doorgezet maar dit keer dus onder wat betere omstandigheden, en ze een beetje over expeditiecruises verteld, met name Antarcticaen Spitsbergen, en verteld dat ze prima zelf door Zuidelijk Afrikakunnen reizen.

Ze vertelden dat ze gehoord hadden dat er inmiddels al 3 passagiers overleden waren – van iemand die het van de scheepsdokter gehoord had, en die had schijnbaar ook verteld dat er wel rekening gehouden werd met meerdere overlijdens tijdens een dergelijke reis. Ze hadden gehoord dat degene die vanochtend vroeg van boord is gegaan in een diabetische coma geraakt was, en daarom dus samen met zijn of haar partner van boord geevacueerd was. En ze hadden een vrouw gesproken die gisteren haar arm op drie plekken gebroken had. Onderhand zijn de overledenen, zieken en gewonden waar wij alleen al van gehoord hebben al zo’n 6-7 stuks, dat is toch niet misselijk vind ik!

We kregen bij het eten gratis een glas bubbeltjeswijn aangeboden door het restaurant, misschien om de avond toch net iets meer aankleding te geven. Hans en ik hadden onze glazen niet aangeraakt en onze ober haalde ze naderhand weer lachend op – hij wist wel dat we niet drinken, we bestellen iedere avond een bitter lemon en een ginger ale dus hij vraagt al niet eens meer wat we willen drinken maar neemt gewoon onze kaartsleutel aan. Maar vanavond moest hij dus iedereen van zijn baas een glaasje aanbieden, vandaar – onze glazen gingen weer terug de koeling in voor de tweede ploeg!

Na het eten zijn we naar de show gegaan; vanavond een jaren zestig dans-zang medley. We hadden niet zo heel veel zin om te gaan, maar het werd uiteindelijk best wel leuk, al was de jaren zestig muziek vooral de beschaafde, op de Engelse klanten gerichte, softe rock. Nietmin best leuk om naar te luisteren en zelfs Elvis is nog even langsgeweest, de entertainment-manager die zelf ook best kan zingen – alleen niet de soepele moves van Elvis heeft! Vanavond gaat de klok weer een uur terug, we zullen de komende dagen dat nog wel een paar keer moeten doen vermoed ik... We schelen nu 7 uur met Nederland.

Terug in de hut lag er op ons notitiebord (het bed) naast de dagelijkse chocolaatjes en het briefje dat de klok een uur terug moest, het dagelijkse programma overzicht en een suggestie voor een excursie in Moorea. Niet veel later klopte Ivan verontschuldigend aan; hij moest nog een papiertje afgeven – een enquete over onze belevingen tot nu toe op deze eerste wereldreis van de Columbus (als zijnde Columbus, het is al een wat ouder beestje dat veel namen gehad heeft!). Aan het einde was er vrije ruimte voor opmerkingen; eerste suggestie, zorg dat je administratie beter is. Tweede suggestie, doe alsjeblieft je teksten nog een keertje proeflezen en spelchecken voor je ze print... Een foutje geeft echt niet, maar zo veel vermijdbare fouten als er overal in staan – of het nu het menu van het restaurant is, het dagelijkse programma, brieven, excursieomschrijvingen, van alles, er staan zo veel fouten in – trouwens ook in het door een externe partij geleverde dagelijkse Nederlandse nieuwsuittreksel dat we bij het cafeetje tegenover de receptie kunnen halen. En een andere suggestie, zet mensen achter de balie die perfect Engels spreken, want soms snappen de goedbedoelende meisjes echt niet wat mensen ze aan het vragen zijn, puur vanwege de taalbarriére.

We hadden voor vertrek op internet de tip gevonden om koelkastmagneetjes mee te nemen om papieren in je hut op te hangen, en dat is toch wel een goede tip geweest, en eentje om te onthouden voor alle metalen schepen, hoewel we tegenwoordig niet meer zoveel expeditiecruises als vroeger doen – we hebben er eigenlijk zelfs te weinig magneten bij op sommige dagen! Iedere avond als het nieuwe programma komt doen we het oude programma in een la en hangen we het nieuwe programma op, eventueel met fluorescende stift dingen benadrukkend die we niet willen vergeten – werkt erg goed zo.


Dag 23, Zondag 28 januari: op zee, 806 km gevaren

Omdat het fruit dat we gisteren kregen niet zo geweldig was – het lijkt eigenlijk nog steeds alsof ze de voorraad van het begin aan het opmaken zijn want er lijkt weinig nieuws bijgekomen de laatste tijd – besloten we vanochtend te gaan ontbijten. We zijn via ons trappenrondje naar het restaurant gelopen. Ieder compleet trappenrondje van voorste trap op dek 11 naar beneden naar achterste trap op dek 5 en terug omhoog is zo’n 800 stappen lopen, waarbij je 6 verdiepingen omhoog en omlaag gaat, meer als je ook nog naar buiten en via dek 12 en 14 loopt, dan zit je aan 1100 stappen per rondje, iets meer dan een halve kilometer. Is naar ons idee nog altijd prettiger en effectiever dan boven op dek rondjes lopen. Wat ons wel tijdens deze rondjes opvalt is dat het binnenklimaat van het schip heel wisselend is; in het trappenhuis op dek 9 achter komt altijd vieze vochtige warme lucht door het rooster, die volgens ons bijna recht van buiten komt, want toen ze de BBQ-lunch hielden op het buitendek rook je daar de kolen van de BBQ! Maar een verdieping hoger blaast al weer de airco. Onze gang is op sommige plekken een beetje plakkerig warm, andere plekken weer redelijk koel – maar onze hut is het beste; airco hoog en gordijnen stijf dicht tot de zon weg is en dan blijft het heel de dag lekker koel binnen!


Het bleek zondag te zijn dus bestelde we de Sunday special; nog altijd wel lekker, maar het begint onderhand een klein beetje te vervelen. We zaten aan tafel met een (hoog)bejaard echtpaar, die toch zeker achterin de 80 waren als ze niet al de 90 aan het aantikken waren, ongelofelijk wat knap eigenlijk! De man had een stok nodig ter ondersteuning en was duidelijk een beetje doof, maar verder goed helder, en ook de vrouw was nog behoorlijk kwiek voor haar leeftijd, en het werd best gezellig. Ze waren dol op Nederland maar hadden geen excursies kunnen doen omdat hij tijdens de dag in Amsterdam naar het ziekenhuis had gemoeten, dus daar moesten ze nog maar eens voor terug komen. Ze woonde op de Isle of Man vanwege de belastingen (schijnbaar betaal je daar geen belastingen, is het een zelfstandig land en valt het niet eens onder de EU?), en ik begreep dat ze nog actief met de camper op pad gingen uit hun gesprekken. Wauw, knap hoor op die leeftijd!

De vrouw had een zachtgekookt eitje besteld, en Hans keek op, dat was een goed idee om eens te doen! (je kunt echt gewoon alles bestellen waar je zin in hebt en ze regelen het, zelfs als het niet op het menu staat). De ober vroeg hoe ze het eitje wilde, en ze zei 4 minuten. Toen ze echter het eitje kwamen brengen en de vrouw het openbrak leek het wel alsof ze 4 minuten getimed hadden vanaf het moment dat het eitje in koud water ging, en niet 4 minuten koken zoals de vrouw bedoeld had; het was echt letterlijk nog rauw, alleen het buitenste randje wit dat de schil aanraakte was gestold! Brrrrr... Ik zag Hans gelijk besluiten dat een zacht gekookt eitje GEEN goed idee was, tenzij je hele duidelijke instructies gaf – en ik moest weer terugdenken aan de nog half rauwe spiegeleitjes in Ethiopië, brrrrr! De vrouw nam dapper tegen beter weten in een paar hapjes maar besloot er maar van af te zien; experiment mislukt, volgende keer beter! We hebben lekker over reizen gekletst en over de tuin en tulpen, en zij over hun camper en de Isle of Man, en rond 9:30 zijn we pas opgestapt want ze wilde naar de kerkdienst.


Rond 11 uur hebben we weer een trappenrondje gedaan toen Ivan op de deur klopte om schoon te maken; Hans had net een dutje liggen doen dus was slaapdronken opgesprongen en we waren al beneden op dek 5 aan het lopen toen hij zich realiseerde dat hij de sleutelkaarten vergeten was – en ik had het niet gevraagd of hij ze bij had. Dus onderweg naar boven zijn we nog even binnengestapt, waar Ivan en Ina nog druk bezig waren, om de kaarten op te halen voor we naar het bovendek gingen om daar even rond te kijken. De zee is mooi glad, er staat maar windkracht 2 wind ongeveer, en je ziet dus alleen hele zachte rollende golven op het oppervlakte dat voor de rest praktisch glad is. Er vlogen vogels mee met het schip die af en toe de zee indoken op jacht naar vis, en waarvan we denken dat ze ’s nachts het schip gebruiken om te rusten. We hebben even “voorop” gestaan bij het Observatory balkonnetje op dek 14, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde als voorop de boeg staan zoals bij de Seoul...

We waren rond 11:15 terug in de hut en hebben tot de lunch lekker ons eigen ding gedaan, en toen weer via de verste route naar het restaurant gelopen, waar we aan tafel kwamen met een vriendelijk Engels echtpaar waar we al eens eerder mee gegeten hebben, en die helemaal fan van onze reisverhalen zijn! Ze vonden onze nieuwe zij-hobby van begraafplaatsen bezoeken wel fascinerend, zeker toen ik ter illustratie de foto van de sticker-graven in Colombia liet zien en we vertelde over de dromerige fantasiewereld van Dean & Manor Road begraafplaats in Scarborough; ze woonden vlakbij in Whitby dus zouden er zeker eens naar op zoek gaan. Verder heeft Hans ze warm gemaakt voor Rusland en de Volga-reis – daar zouden we onderhand wel aandelen in mogen krijgen, zo vaak prijzen we die reis aan! – en over de prachtige Novodeviche begraafplaats in Moskou verteld. Het was weer gezellig!

We voeren ondertussen tijdens de lunch langs Isla del Coco, het Kokoseiland, een klein eilandje 550 km voor de kust van Costa Rica vandaan, en waar we voor de lunch alleen nog een schaduw in de verte zagen, zag je na de lunch zelfs al de contouren van bomen en rotsen. Er waren opeens heel veel van de grote bruine zeevogels die om het schip vlogen, die kwamen natuurlijk van het eiland vandaan en vlogen even een eindje mee!

’s Middags heb ik een riemlusje die losgescheurd was aan Hans zijn nette zwarte spijkerbroek opnieuw vastgezet, en ben om 15 uur alleen naar de lezing over oceanen gegaan van de verwarde professor. Hans was ondertussen bezig met een broodnodig dutje, hij was vandaag doodop door vele onrustige en doorwaakte nachten, dus die heb ik lekker laten slapen. De lezing was over interessante onderwerpen, en de professor deed in het begin echt zijn best om een lijn in zijn lezing te houden, maar na zo’n 15 minuten begon hij uit te wijden en te ratelen, keek achterom, zag dat wat op het scherm stond niets te maken had met wat hij aan het vertellen was, raakte de draad kwijt, drukte door naar de volgende pagina van zijn presentatie, kon nog altijd niet de draad terug oppakken, en verviel toen terug in zijn gebruikelijke chaotische geneuzel... Jammer, het begon zo veelbelovend!

Toen ik terug naar boven ging om 15:50 stond net het roomservicemeisje met de hapjes en fruit voor de deur, dus ik nam de schalen over van haar, en Hans was ook net een beetje wakker van zijn dutje dus toen hebben we gelijk de hapjes en het fruit van gisteren gegeten. De steenvruchten (abrikoos, nectarine en perzik) waren redelijk tot slecht, helaas. We hebben de enquete die we gisteravond kregen bij het programmaoverzicht ingevuld, over het algemeen heel tevreden alleen we hebben gezegd dat je in een anonieme enquete niet vraagt om de tafel en vroege/late zitting, dat de twee lezinggevers middelmatig tot slecht zijn met een hoog amusements-gehalte vanwege het gestuntel, maar dat de warrige professor dan inhoudelijk nog net iets beter was (met een goede cursus spreken in het openbaar en hoe hij presentaties maakt kon hij er heus nog iets van maken), en de politieagent lezingen gaf die iedereen wel zou kunnen geven zonder enige achtergrondkennis. En bij de algemene opmerkingen dat iedereen aan boord ontzettend vriendelijk en hulpvaardig is, maar dat de rederij aan land en aan boord zijn administratie op orde moet krijgen! Zo, daar kunnen ze het mee doen...

Om 17:45 zijn we gaan eten en waren gelukkig niet alleen vanavond; de Amerikaanse vrouw was aan de beterende hand maar omdat ze een zwakke gezondheid heeft waaronder diabetis, moet ze oppassen en had ze een paar dagen rust genomen. We kregen van hen de mooie strandtas die alle goedkopere hutten gekregen hadden – zij hadden er twee en thuis al honderden van dat soort tassen van andere rederijen – we boden nog ons half rugzakje aan dat wij de eerste dag gekregen hadden als tegenprestatie, maar die hoefde ze niet! Het eten was gezellig, en tijdens het eten werd aangekondigd met een heel rollenspel van de entertainment manager en de kapitein waarin ze deden alsof ze Neptunus opriepen, dat Neptunus morgen aan boord zou komen omdat we over de evenaar gingen. Toevallig had ik vanochtend zelf zitten kijken wanneer we over de evenaar zouden gaan, en volgens mijn berekeningen zou dat nog zeker een dag of twee duren! Maar goed, prima, dan hebben we morgen dus het evenaar-feestje om 11 uur bij het zwembad (dat gaat een natte boel worden)...

Om 21 uur ’s avonds was er opeens weer een aankondiging, eerst in rijm en later gewoon, dat er een kleine misrekening was geweest vanwege het onverwachte terugkeren naar Panama, en dat we pas op de 31e over de evenaar zouden gaan, dus het feestje nog even werd uitgesteld. Hoe was het ook al weer met die enquete?...


Dag 24, Maandag 29 januari: op zee, 774 km gevaren

Vanochtend werden zowel Hans als ik met een hele droge mond wakker; Hans heeft al een paar dagen een beetje last van zijn keel, een lichte verkoudheid, maar dit was extreem. We hebben gelijk bij het ontbijt (fruit, uiteraard) een kop thee genomen en later op de ochtend na ons trappenrondje om 8:30 nog eentje, en Hans heeft flink wat van zijn limonade-mix gedronken om weer een beetje vocht binnen te krijgen. Tijdens ons trappenrondje hebben we voorop gestaan op dek 14, en we weten nu waar de meevliegende zeevogels ’s nachts overnachten – het lag er vol met vogelpoep!

De lezingfotograaf komt niet heel erg sympatiek over vind ik, en sowieso is zijn manier van fotograferen niet iets waar ik in geinteresseerd ben; hij houdt van abstracte trucjes en bewerkt alles uitgebreid met Photoshop. Ik wil gewoon weten hoe ik als leek iets betere kiekjes kan nemen van situaties die zich voor mij bevinden. Ik ga dus normaal gezien niet meer naar zijn lezingen nadat ik in het begin naar een paar geweest ben, maar vanochtend had hij een lezing over nachtfotografie: sterren, vuurwerk, Noorderlicht, dat soort dingen. Nou kan ik niet sterren fotograferen, indertijd in de Kalahari lukte het nog een beetje omdat de Melkweg daar zo helder was, maar afgelopen jaar in Namibiëprobeerde ik een prachtige sterrenhemel te fotograferen en het lukte gewoon niet, wat ik ook probeerde. De volle maan in Ethiopiëwas meer geluk dan wijsheid, en het Noorderlicht in Groenland stelde weinig voor, dat was echt een foto met vage groene veeg puur voor de herinnering en meer niet. En afgelopen nieuwjaar liepen we thuis in onze wijk rond en probeerde ik wat vuurwerk te fotograferen maar er kwam eigenlijk niets goed uit. Dus ik besloot om het nog maar eens te proberen en naar zijn lezing van vanochtend te gaan. Hans had wel zin in een verzetje en ging mee.


Ivan klopte rond 10:40 op de deur en ik liet hem binnen omdat ik er geen erg in had dat Hans had gezegd dat hij maar na 11 uur moest komen. Maar we moesten toch nog een trappenrondje doen dus we zijn maar gaan lopen. Terwijl ik de deur opendeed zag ik dat er een briefje ondergeschoven was – van het Amerikaans/Engels stel dat we een paar dagen geleden gesproken hadden en die wel wat informatie en inspiratie over Afrika wilde, of het uitkwam om morgen af te spreken? Wij liepen tijdens ons trappenrondje gelijk naar beneden naar 7, om naar de wc te gaan, en zijn toen via dek 6, wat we besefte dat we eigenlijk nooit bezochten, naar de receptie gelopen. Er waren wat winkeltjes op 6, dus we zijn er eens eentje binnengestapt; wat een prijzen allemaal! Een klein uitdeelzakje chips voor 1,50 pond, of een bus Pringles voor 4 pond.... Pffff! Maar ja, als je 9 dagen op zee zit, dan wordt die prijs op gegeven moment misschien toch wel aantrekkelijk...

We gingen om 10:55 zitten in de Palladium om naar de lezing van de fotograaf met zijn Crocodile Dundee hoed (hij heeft zelfs verschillenden bij op deze reis) te kijken. Hij had een filmpje opstaan van zijn foto’s die als een ouderwetse screensaver in elkaar over gingen, met oorverdovende klassieke muziek; de beste manier volgens hem om foto’s te laten zien. De lezing was verschrikkelijk, ik kan het niet vriendelijker verwoorden, en Hans snapte waarom ik niet zo graag naar zijn lezingen ging; hij hoort zichzelf te graag praten. En doet op een lacherige manier stiekem redelijk neerbuigend over andermans kunnen – hij heeft een tijdje terug een fotowedstrijd gestart, en zegt dan dingen zoals “er zijn al erg veel inzendingen voor de wedstrijd, hartstikke leuk jongens! Ja er zitten natuurlijk geen wereldfoto’s tussen, maar er zijn best wel wat aardige inzendingen”. Hans en ik vinden sommige van zijn meer artistieke foto’s niet eens mooi. Hij zat ook vreselijk moeilijk te doen over dat je absoluut geen foto’s van zijn lezing mocht maken, en dat zou aan het einde van de lezing wel blijken waarom.

Helaas heeft hij geen voor mij nuttige tips gegeven over fotograferen in het donker, en vertelde bij zijn eigen foto’s alleen welke settings voor die specifieke situatie gebruikt werden, maar geen algemene vuistregels die je kunt onthouden. Ook was hij erg uitgesproken over wat hij zelf mooi en lelijk vond, en vertelde vooral over zijn abstracte trucjes om foto’s wat “spannender” te maken. Zo heeft hij uitgelegd hoe je de camera een beetje moet bewegen als je vuurwerk fotografeert, zodat het wat minder saai wordt. Wat sterren fotograferen betreft behandelde hij alleen de extreem lange sluitertijden van 8 uur waarmee je sterrensporen kunt fotograferen. Om de maan te fotograferen vertelde hij over een trucje waarbij je je camera in 5 seconden ronddraait om van een sikkelmaan een hele maan te maken... Enzovoorts, en steeds maar heel fel benadrukken dat er geen foto’s van zijn lezing gemaakt mochten worden.


Ik had al lang weggewild maar hij had nog niets over het Noorderlicht verteld, dat was natuurlijk pas op het laatst. Toen besteede hij wel 10 minuten aan uitleggen dat je geen lange sluitertijden moest gebruiken, liet een mooie Noorderlichtfoto zien en vermelde dat die door Nasa in hun kalender opgenomen was (aha, vandaar dat we geen foto’s mochten maken), en zei dat je niet meer dan 4 seconden moest belichten voor een goede Noorderlichtfoto, boem klaar presentatie. Hé? En dan in Photoshop bewerken of zo? Want als ik 4-seconden belichtingen doe, krijg ik echt geen Noorderlicht gefotografeerd – dan staat er helemaal niets zichtbaar in beeld – dat heb ik in Noorwegen geprobeerd en uiteindelijk was 15-30 seconden, afhankelijk van hoe snel het Noorderlicht bewoog, echt het minimum. Maar goed ik weet al weer waarom ik niet meer naar zijn lezingen ging, we liggen niet echt op een lijn wat betreft wat we van foto’s willen. Hans was ook onder de indruk van de zelfingenomenheid van de man. Het was entertainment in negatieve zin, zullen we maar denken – jammer dat we hem op de enquete vergeten waren!


Hans ging nog even naar de wc na de lezing, en ik stond ondertussen te kijken naar een televisiescherm – het was best leuk, het zette zichtbare en onzichtbare bemanningsleden aan boord in het zonnetje, door te laten zien wat ze allemaal deden. Het was nog iets te vroeg voor de lunch dus we zijn nog even terug naar onze hut gegaan, hebben een antwoordje naar het stel geschreven, en toen tijdens ons pre-lunch trappenrondje bij hun hut in de sleuf van hun kaartlezer gestoken.

Het was al heel de dag grijs weer, en na de lunch hingen er redelijk donkere regenwolken om ons heen en miezerde het af en toe. We zaten aan tafel tijdens de lunch bij een Engels stel waarvan hij klaagde dat hij vandaag niet in de zon kon liggen, en dat terwijl hij al donkerbruin was met een onderlaagje van oranje! Écht een zonaanbidder dus... Verder zat er een vriendelijke maar stokdove oudere man aan tafel die zich gelijk excuseerde dat hij niet deelnam aan gesprekken want dat kon hij gewoon niet volgen – een op een misschien wel, maar niet in zo’n zaal met meerderen. De andere man aan tafel was én doof in een oor, en had in datzelfde oor tinnitus; vreselijk lijkt me dat. Hij zei dat hij het ooit eens 5 dagen achter elkaar dag en nacht keihard had gehad, maar meestal was het veel zachter en dus nog wel mee te leven – maar hij kon zich vanwege die 5 dagen dus wel iets bij het verhaal van Hans voorstellen van een vrouw die euthanasie heeft laten plegen omdat ze het constant keihard had. Volgens hem werd je er gek van. Het echtpaar keek tijdens het eten jaloers naar onze heerlijke Indiaase kip-rijstschotel; zij waren voor veilig gegaan en hadden steak en kidney pie gekozen, maar dat is nooit zoals je het thuis hebt, en viel ze dus tegen.

In de middag hebben we rond 15 uur een uitgebreid trappenrondje gedaan dat wel zo’n 2000 stappen opleverde; bij ons de gang uit naar voren, naar beneden naar dek 8, daar naar achteren lopen (komen we ook eigenlijk nooit), daar weer naar boven naar 11, daar naar buiten en via buiten naar dek 14 (het miezerde onderhand serieus), voor weer naar beneden helemaal naar 5, zoals normaal over dek 5 langs receptie terug naar achteren lopen en via de achtertrap weer omhoog naar 11. Pfffff! Toen we op dek 14 liepen was de entertainment manager, die volgens mij wel wist dat hij een afgetraind en gespierd lichaam had, midden op de middenbrug van dek 14 tussen de twee zwembaden in met een springtouw aan het trainen. In het trappenhuis onderweg naar beneden was een vrouw, onder begeleiding van iemand van het entertainmentteam leek het wel, minigolf aan het spelen – stiekem aan het trainen voor een wedstrijd of zo? Toen wij 20 minuten na vertrek weer terug in onze hut waren, was er weer een nieuw briefje onder de deur gestoken – wij lopen nota bene op dek 5 altijd langs hun hut, dus we hebben elkaar echt net gemist!

Het bleef heel de middag nat en regenachtig – heerlijk wat Hans en mij betreft, anderen mensen aan boord waren er niet zo blij mee en in het restaurant ’s avonds (informeel) hadden veel mensen vesten, jassen of truien aan. Wij hebben vanavond echt heerlijk gegeten, en ervan genoten. Hans had groen-gelipte mossel als voorafje, het was een hele grote, vlezige mossel met een hele lekkere haast kruidige smaak volgens hem. Tijdens het eten vertelde de Amerikaanse vrouw van het Duits/Amerikaanse stel dat er vanmiddag een gevecht was geweest buiten op dek; een vrouw had schijnbaar te veel kussens gepakt, een man had er eentje teruggevraagd/geeist, zij had geweigerd, de man begon aan het kussen te trekken, de vrouw verzette zich en toen ging de man haar slaan. Zoiets had zij vlak buiten het raam van de kaartruimte waar ze zaten zien gebeuren – de bewaking werd ingeschakeld maar omdat het lang duurde voor ze kwamen, hebben bemanningsleden de twee uit elkaar moeten trekken. Ongelofelijk! Onze tafelgenoot wist dat in zulke gevallen, als het ernstig genoeg was, je bij andere rederijen in de eerstvolgende haven zonder pardon van boord gezet wordt en naar huis kunt gaan. Maar je weet nooit wat het hele verhaal is natuurlijk, misschien zat de vrouw de man of andere mensen al dagen te treiteren, en trok hij het niet meer, of was hij zelf om wat voor reden bijna over de stress en was dit de druppel. Mensen kunnen rare dingen doen.

Wij hebben na het eten even andere schoenen in mijn geval aangedaan (ik ben weer voorzichtig af en toe hakken aan het dragen, het gaat nu meestal goed met mijn knie, en ook Hans heeft wat minder last, gelukkig) en een korte broek aangetrokken omdat ik mijn rode zwierrok aanhad, en toen zijn we nog even op dek 14 gaan kijken via dek 11 buitenlangs. Het miezerde en was een heerlijke temperatuur, maar het heeft al heel de dag goed geregend want het bovendek stond vol plassen water. Vannacht moet de klok weer een uur terug, we schelen nu 8 uur met Nederland.

We merken dat, ondanks de ogenschijnlijk gladde zee, we toch af en toe wel een beetje bewegen – het sterkste merken we als we ’s nachts in bed liggen, waarschijnlijk omdat je dan meer oppervlakte hebt dat beweging ervaart? En als we de trappen op of af gaan; soms maakt de beweging het lichter, en soms zwaarder om de trap te nemen. Maar het is allemaal totaal niet te vergelijken met de Rickmers! Deze hut heeft een heleboel dingen die op de Seoulnog geen week overeind zouden blijven staan – de verrekijker die staat en niet ligt, de wijnglazen, de atlas die tegen de muur steunt, het boek op de koffietafel, zo veel dingen die kunnen vallen of schuiven... We waren op de Rickmers op een gegeven moment erg ervaren geworden met wat we wanneer op de vloer of op de bank moesten leggen.


Wat we erg apart vinden, is hoe we allebei als het donker is, op andere manieren, bewust zijn van het donker. Ik ben me al heel deze reis erg bewust van hoe we een drijvend bundeltje licht helemaal alleen in een inktzwarte nacht en zee zijn, en Hans is zich al heel de reis akelig bewust van het feit dat als wij ’s nachts van ons balkon omlaag zouden vallen in zee, we nooit meer teruggevonden zouden worden in het donker en mensen het niet eens zouden merken. Zijn we allebei bezig met de angst om ongemerkt te verdwijnen? Heel vreemd, op het vrachtschip hadden we dit soort vreemde gedachtes niet.


Dag 25, Dinsdag 30 januari: op zee, 813 km gevaren

We zouden toch zo graag droomloos willen slapen, we dromen allebei de gekste dingen – en ik slaap dan tenminste nog, al voelt dat niet altijd zo vanwege de levensechte dromen, maar Hans ligt daarnaast ook nog eens veel wakker en áls hij dan slaapt, droomt hij alles aan elkaar. Na een onrustige vroege ochtend waarin we in en uit slaap schoten is Hans rond een uur of 8 gaan douchen, en hij was net aangekleed en ik was net begonnen mezelf aan te kleden toen er rond 8:30 op de deur geklopt werd; Ivan, of hij al terecht kan... Nee jongen, nog even wachten we hebben een late start! We hebben met fruit ontbeten en zijn toen rond 9 uur een trappenrondje gaan lopen waarbij Hans het kaartje in de deursleuf stak dat ze de kamer konden komen opmaken – stel dat ze in de buurt waren, ze waren aan het einde van de gang bezig namelijk.

Toen we een kwartiertje later terug kwamen na even uitwaaien op dek hadden ze inderdaad even gauw de kamer gedaan, dat is wel fijn! Met al die extra trappenrondjes per dag hebben we nog niet echt het idee dat onze conditie verbetert – hoewel we wel het hoopvolle idee hebben dat het dikker worden een beetje tot een halt is gekomen. Plus ik zie aan de stappenteller op mijn mobiel dat we op zeedagen toch wel ons aantal stappen hebben opgevoerd... In het begin liepen we op een zeedag 2000-3000 stappen per dag, en nu 6000-7000. Waarvan heel veel “stappen” zwaar trappenloppen is. Dus we sporten wel niet maar hebben in ieder geval iedere dag voldoende beweging hoop ik maar!


We hebben een kopje thee gezet en zijn wat vroeger weggegaan voor de lezing van 11 uur zodat we nog een rondje konden lopen. De lezing vandaag werd gegeven door een medepassagier die schijnbaar wel meer lezingen geeft voor de rederij maar nu gewoon op vakantie was. En volgens iemand die we spraken had hij zichzelf vrijwilliger gesteld om een lezing te geven... En het was een prettige, gestructureerde luchtige maar interessante lezing over voor- en achternamen, en hoe die ontstaan zijn. Gericht op het Engelse publiek natuurlijk, maar niettemin ook voor ons erg interessant! Na de lezing zijn we even naar hem toegestapt om hem ten eerste te bedanken voor de leuke lezing, en ten tweede om het verhaal te vertellen van hoe mijn achternaam ontstaan was, want dat was wel een leuk en apart verhaal. Hij is genealoog van hobby en vond het inderdaad grappig om te horen.

Het was nog een beetje te vroeg om te gaan eten dus we hebben er nog een rondje trappen van gemaakt en zijn toen naar het restaurant gegaan waar we aan een tafeltje terecht kwamen met de dove man van gisteren en een bejaard stel die geen woord zeiden. Er hing dus een behoorlijke grafstemming boven onze tafel! Het eten was lekker, gelukkig, maar ik was verbaasd om te zien dat de vrouw van het stel aan de tafel naast ons een uitgebreid chocoladetoetje had dat ik zeker niet op de kaart gezien had! Een chocoladebrownie, een bolletje chocoladeijs omhuld in gesmolten chocolade, en een chocolade-trifle... pffffff! Ze zag ons kijken naar haar toetje en lachte verontschuldigend, ze had enkel gezegd tegen de ober dat ze vreselijke zin had in chocola en hij was hier mee aangekomen – want ze had ook nog ijs staan, dat is wat ze eigenlijk als toetje besteld had. Wow, er is dus een geheime chocoladetoetjes-kaart, als je maar het juiste codewoord weet zeker!

We waren snel weg bij de lunch en hebben niet eens thee genomen maar zijn gelijk naar onze hut gegaan na eerst nog een ommetje op dek lopen voor een frisse neus. Het is droog en bewolkt vandaag, gelukkig niet zo warm als een paar dagen geleden, dus voor ons best lekker om op dek te lopen. Voorop het schip bij de ankers is de vogelpoep inmiddels helemaal opgeruimd en de vogels zelf zijn ook verdwenen – te ver van hun landbasis zeker?

We hadden om 14 uur de afspraak met het Engelse/Amerikaanse stel over Afrika , dus ik heb nog wat foto’s bij elkaar gezocht om een indruk van het kamp-leven te geven op een Bhejane-tocht. Om 14 uur zaten we in de Connexions Bar en al gauw kwamen zij ook, en we hebben wel twee uur heerlijk verteld over Afrika en ze geprobeerd enthousiast te maken voor het gewoon een auto huren en de bush in rijden onder begeleiding van Bhejane, en de rest zelf te doen. Hopelijk is het zaadje geplant, maar het zal niet gemakkelijk zijn om hun uit hun comfortzone te krijgen, en dat snap ik wel, het is nogal wat om uit de veilige cruisewereld te stappen...

We begonnen ons verhaal met een kleine presentatie van wat museumschepen en -onderzeeërs die wij bezocht hadden: de man is gek van museumschepen en onderzeeërs! We lieten de Olympia en Becuna in Philadephia zien, en de USS United States die daar ook lag (kende hij alledrie), plus de onderzeeër die we in Vladivostok gezien hadden, en als klapstuk eentje die hij heel graag een keer wil bezoeken, de Aurora in St. Petersburg. Hij kon het wel waarderen!


We hebben ze in ieder geval foto’s van onze prachtige tocht vorig jaar door Namibië, en de aansluitende tocht door Zambia en Malawi laten zien, maar ook de mooie comfortabele Botswana tocht van Mpafa, en de bijzondere neushoorntocht van Frank zelf in KwaZulu-Natal twee jaar geleden. We hebben natuurlijk ook even de Kalahari aangestipt, de bijzondere eerste tocht ooit voor ons met Bhejane, en de Zimbabwe Ruins en Mozambique laten zien... Van alles dus! En ter afwisseling Spitsbergen, waar ze ook heel in geinteresseerd waren – ze waren er langs gevaren met een cruiseschip, dat is niet in verhouding met onze expeditiecruise rondom Spitsbergen natuurlijk dus ze waren heel benieuwd naar hoe dat was. En even over de Volgarivier gepraat (daar gaan we weer met die aandelen...), Japan en Ethiopië– dat laatste meer om op te scheppen, zoiets stoers doe je maar een keer... Ze vonden het allemaal erg interessant, hadden spijt dat ze geen notitieblokje meegenomen hadden en hebben er 2 uur gezeten dus ze moeten daarna wel helemaal murw geweest zijn, maar desondanks stelde ze voor om weer eens samen te lunchen om verder te kletsen, leuk!


Wij waren ook moe en zijn terug naar onze hut gegaan, waar we iets na 16 uur binnenstapte; damn, geen hapjes! We begonnen ons al een beetje zorgen maken, maar om 16:45 werd er dan eindelijk op de deur geklopt, en het lieve Oost-Europese roomservicemeisje die ze altijd rondbrengt bood al gelijk haar excuses aan, maar haar dienst was veranderd, dus deze week zouden de hapjes altijd pas na 16 uur zijn! Ik bedankte haar en glipte er een “spasiba” in, waarop ze gelijk enthousiast iets Russisch antwoordde dat ik nou niet meer weet; altijd grappig. De hapjes waren binnen 15 seconden op, we hadden al weer best trek, en zijn natuurlijk onderhand geconditioneerd – dat wordt nog wat thuis, dan verschijnen er niet rond 16 uur opeens hapjes op tafel...

Iets wat ik trouwens steeds vergeet te schrijven, is dat het ons opvalt dat veel mensen een soort van speciale cruise-garderobe lijken te hebben; de ene gaat helemaal los op nautisch-getinte kleding, er zijn veel mensen met de meest opzichte kleurrijke tropische Hawaii-bloezen, en veel mensen, met name vrouwen, dragen graag losse kleurrijke flodderdingen zonder taille of wat dan ook – lekker comfortabel en dan kun je eventueel nog een beetje aankomen zeker aan boord of zo... Sommige vrouwen dragen hier niemendalletjes over hun zwemkleding als ze rondlopen die ze thuis nog niet in de slaapkamer zouden durven dragen, weer anderen dragen vooral praktische gemakkelijke dingen (á la Amerikaans praktisch gemakkelijk, joggingbroeken met elastiek erin en zo). En sommige vrouwen kleden zich iedere dag alsof ze op de Queen Elizabeth zitten.


Onze ober verslikte zich haast van het lachen toen hij de surf&turf voor Valentijnsdag aanprees en ik gelijk riep dat we geen romatisch koppel zijn; later toen de andere twee stellen aan tafel zat vroeg hij hen of ze wel romatisch waren, aangezien wij dat niet waren, hij moest er erg om lachen en komt steeds meer los . Ze moeten echt bij wijze van spreken van die bevroren kreeften af geloof ik, ze maken er constant reclame voor – maar verlagen nooit de prijs het is altijd 14,90 pond. Als ze er nou een 10tje van maakte, dan denken we dat ze er best wel meer van kunnen verkopen... De Duitser houdt niet zo van groentes en eet vaak zijn wortels niet op, dus wij plagen hem weleens, en vandaag hadden we bij de hapjes ’s middags een wortelroosje, dus die heeft Hans meegenomen voor hem, waar hij wel om moest lachen toen hij hem kreeg! We kunnen lekker kletsen en lachen met het Duits/Amerikaanse stel; het Filippijns/Amerikaanse stel kunnen we vooral meer óm lachen, dat is een apart stelletje bij elkaar maar ze zijn schijnbaar ook al meer dan 40 jaar samen en hij is al 80, dat is niet misselijk.

In het dagelijkse programma van vanavond staat dan eindelijk dat we morgen vieren dat we de evenaar overgaan – om 9:30, en volgens mij klopt dat aardig met het werkelijke moment dat we de evenaar over varen. Leuk! Dit wordt voor ons de tweede keer in ons reisbestaan dat we daadwerkelijk over de evenaar gaan, de eerste keer was in West-Afrika. Benieuwd wat ze er morgen van maken... Ik had zo’n stijve nek en schouders vanavond dat ik er gewoon hoofdpijn van had, dus ben na het eten ’s avonds al gauw in een lekker heet (en enigszins klotsend) bad om alles een beetje los te weken.


Dag 26, Woensdag 31 januari: op zee, 765 km gevaren [evenaar]

Ik was al een tijdje af en aan af en toe een beetje down, maar vandaag had ik een dieptepunt en was ik heel de dag down en emotioneel, wat voor arme Hans ook niet echt leuk was want hij kreeg het allemaal over zich heen. Allerlei zaken samen, vermoed ik, van het zo lang op zee zitten tot de tijd van de maand en alles er tussenin. Maar ja, niet echt leuk dus, ik kreeg om het minste of zelfs niets tranen in mijn ogen. We zijn rond 9 uur opgestaan en om 9:30 naar het bovendek gegaan waar de evenaar-ceremonie zou plaatsvinden. Maar eerst maakte Hans een klein pakketje van verschillende soorten dropjes, want gisteravond tijdens het eten bleek dat de Amerikaanse vrouw die wij wat drop-keelsnoepjes gegeven hadden voor haar verkoudheid erg van drop hield. Dus we hebben een klein proefpakketje van de verschillende soorten die wij bij hadden gemaakt voor haar, en die stak Hans bij zich om te geven als we ze tegenkwamen.

Het was moeilijk om een plekje te vinden om iets te zien, tot Hans zich besefte dat de trap misschien nog de beste plek was en we daar gauw een plekje veroverde. Wat een drukte! De evenaar-ceremonie was best grappig, ze hadden de politieagent uitgedost als Neptunus en een paar bemanningsleden als een kreef, kwal, en zeepaardje, de kapitein was er, er liep een non en een priester bij, wat hippies van de shows, en de meest expressieve (en mooie) zangeres was de gemaal van Neptunus. De kapitein kreeg de sleutels van de evenaar (de ketting brak gelijk) en een paar arme jongelui uit de bemanning waren de pineut, die moesten gedoopt worden want waren nog nooit over de evenaar geweest. Dus na een heel verhaal over hun misdaden (ze werden er eventjes een voor een doorheen gehaald) moesten ze een indrukwekkende forel kussen, kregen ze geklutst eigeel over zich heen en een slokje vodka om het weg te spoelen, en stond hun het zwembad te wachten om ze te dopen.

Maar eerst riep de entertainmentmanager, die als heraut diende, mensen uit het publiek op om zich kandidaat te stellen voor een doop. Het bleef even stil en toen kwamen wat dapperen (of gekken) het podium op; die kregen dezelfde behandeling met vis, ei en vodka, en de entertainmentmanager las wat algemene misdaden van de passagiers op – de zonnenbedjes claimen, je handen bij het buffet gebruiken om eten te pakken in plaats van bestek gebruiken, en geen antiseptische gel gebruiken als die geboden werd. Heel goed!

Toen mochten de bemanningsleden en de vrijwillige passagiers naar het zwembadje voor het podium om gedoopt te worden in het zeewater, en was de ceremonie afgelopen toen iedereen die gedoopt moest worden – samen met de passagiers die zichzelf vrijwillig gesteld hadden – in het zwembad lag. Nou kon men op de foto met Neptunus als ze wilde. Wij hebben dat natuurlijk ook gedaan, voor ons is dit de tweede keer over de evenaar (de eerste keer was in West-Afrika), en de derde keer dat we Neptunus ontmoeten (hij liet zichzelf ook zien met ijsblokjeswater in Noorwegen toen we de poolcirkel over gingen)! Ik schoof mijn camera spontaan vriendelijk in de handen van de scheepsfotograaf, die het dichtstbij stond, met het verzoek om een foto van ons te maken – hij keek enigszins beduusd maar heeft netjes een kiekje van ons gemaakt!

Wij gingen daarna op zoek naar het Amerikaans/Duitse stel om haar de dropjes te geven – we hadden ze eerder zien staan aan de rand van de meute bij het zwembad. Onderweg kwamen we de zangeres tegen die de forel aan het ronddragen was voor wie hem een kusje wilde geven, en twee Engelse vrouwen waar we al eens mee gekletst hebben daagde Hans uit dus wij waren niet te beroerd en hebben allebei de vis gekust en daarna elkaar! Ondertussen zagen we dat van de chaos gelegenheid genomen was door de bemanning om het hoofd van de hotelafdeling en nog een paar andere staff-leden in het zwembad te gooien... Achteraf misschien niet zo slim, aangezien de sjieke witte gala-uniformen behoorlijk doorzichtig werden als ze nat waren!

De Amerikaanse konden we niet vinden dus wij liepen het buffet in op zoek naar haar; het versgebakken eitjes-station, en de bakken met uitgebakken spek en bruingebakken hash-browns lokte vreselijk maar we zijn snel en dapper doorgelopen en via achter buitenlangs terug naar ons dek. Met het 12-uur bericht van de kapitein werd verteld dat we vanochtend al om 8:51 over de evenaar gegaan waren – jammer, dat heb ik dus gemist, ik had pas later de gps aangezet. Maakt niet uit het staat op de kaart!

We zaten met de lunch met twee andere stellen aan tafel – het ene stel kende we, het andere niet. Het nieuwe stel verdween nog voor het voorafje omdat zij zich opeens beroerd voelde en bang was om over te geven, het andere stel was heel aardig maar had om 13 uur een kaart-afspraak en wij hadden nu net toevallig een langzame ober dus die zaten op hete kolen! Twee tafels verderop zaten hun kaart-genoten nog – toevallig het Duits/Amerikaans stel van onze dinertafel! Dus Hans gaf gauw de dropjes af en wij dachten dat onze tafelgenoten wel wat zouden relaxen als ze besefte dat hun kaart-genoten er ook waren, maar ze hielden het maar tot 13:05 vol en zijn toen zonder toetje en met excuses vertrokken, ze wilde niet te laat zijn. Het Engelse/Amerikaanse stel dat wij gisteren foto’s hadden laten zien, en die wat verderop zaten, kwam na het eten naar ons toe en zei lachend dat we misschien eens moesten overwegen om wat vaker te douchen of onze kleren te wassen, want die hadden het allemaal zien gebeuren!

Om 15 uur hebben we weer een trappenrondje gelopen; we kunnen het ons niet voorstellen dat het zo is en zijn bang dat we onszelf voor de gek houden, maar het lijkt alsof we niet aankomen, en zelfs alsof we een klein beetje afgevallen zijn nadat we in het begin aankwamen. Maar het zal wel niet!

Om 17:30 was er een mooie lucht dus heb ik vanuit ons balkon (lekker hoor, zo even naar buiten kunnen stappen) wat foto’s gemaakt. Je moet alleen geduld hebben want de luchtvochtigheid en temperatuur buiten zijn hoog dus het fototoestel beslaat eerst drie keer voor je een foto kunt maken. Het eten was weer gezellig – we kijken er gewoon echt naar uit om ’s avonds weer bij te kletsten met het Amerikaans/Duitse stel – en zij had erg van de verschillende soorten dropjes genoten, ze had ze bij zich en nam er zelfs eentje tijdens het eten omdat ze een kriebeltje in haar keel had. Hoezo verslavend!

Hans en ik hadden niet zo heel veel zin maar zijn uiteindelijk toch maar weer naar de show gegaan; het was vanavond een medley van filmmuziek en musicals, en zoals altijd met veel enthousiasme gebracht. De show sloot af met een applausje voor iedere zanger en danser individueel, en iedereen deed een pasje bij zijn of haar naam, maar de kleinste mannelijke danser sprong 4 keer achter elkaar de lucht in met zijn benen horizontaal naar buiten gooiend en zijn handen zijn tenen in de lucht aanrakend. Wow... WAT een kracht als je dat kunt doen!

We zijn na de show nog even naar boven op dek gelopen, lekker in de buitenlucht en het was volle maan dus die wierp veel licht op het schip, erg mooi! Het is ongelofelijk hoe je op een bewegend schip uit de losse hand toch nog de kraters van de maan kunt fotograferen met dit 60x zoom fototoestel, heel bijzonder. Nog mooier dan de 30x zoom foto die ik nog met ons vorig toestel in Ethiopië gemaakt had. Er lagen in de ligstoelen op dek al mensen naar de avondfilm te kijken – veel avonden als het goed weer is kun je op het zwembaddek op ligstoelen naar films kijken, op zich best leuk bedacht alleen de kwaliteit van het scherm is erg slecht en de film speelt ook, veel duidelijker, op een van de kanalen van de tv. Dan gaan wij toch liever in de hut kijken, zouden wij de film willen zien... Helaas hadden we geen certificaat van de evenaar-oversteek op ons bed liggen toen we terug in de hut waren, dat is wel jammer, geen nieuwe aanwinst voor onze oorkonde-verzameling!

De klok moest weer een uur terug vanavond, ik kon hem naar Calgary doen – de volgende keer wordt denk ik wat lastiger. We genieten erg van het op zee zijn maar het wordt onderhand voor onze beider gemoedstoestand denk ik wel beter om weer even wat land tegen te komen. We snappen ook niet zo goed waarom we hier zo bezig zijn met de donkerte en het bang zijn om overboord te gaan – of per ongeluk iets overboord te gooien in mijn geval. Heel typisch, geen idee wat dat psychologisch betekent, maar op het vrachtschip waren we daar niet mee bezig. Misschien vinden we het balkon op een onbewust niveau een beetje eng? Wel zijn we, tot onze eigen verrassing, regelmatig heel erg moe – het constant de tijd terugzetten vreet toch energie, en voor de rest kunnen we het niet verklaren maar we doen op zich niet veel op een dag, maar de dagen vliegen voorbij! We waren doodop en zijn vroeg naar bed gegaan.


Dag 27, Donderdag 1 februari: op zee, 804 km gevaren

Hans had een slechte nacht gehad – wel redelijk qua slaap, maar hij was veel wakker geweest en had een hele enge nachtmerrie gehad dus was vanochtend behoorlijk brak. Ik heb rond 8 uur het “niet storen” kaartje in de deur geschoven zodat Ivan niet om 8:30 zou aankloppen, en toen heeft Hans nog wel een uurtje of wat kunnen slapen en werd iets beter wakker. Met mij ging het ook veel beter, gelukkig. We hebben met fruit ontbeten en zijn zo ongeveer om 9:15 aan ons trappenrondje begonnen, maar waren pas rond 10:30 terug in de hut omdat we boven op dek de gepensioneerde kapitein tegenkwamen en hartstikke leuk hebben gekletst met hem terwijl we keken naar de vliegende visjes in het water! Over van alles (reizen, uiteraard, hij heeft behoorlijk wat van de wereld gezien) – we noemde op gegeven moment onze Transsiberische Spoorlijn reis, en hij zei dat hij begrepen had dat dat wel een beetje erg saai was. Ik moest lachen en wees naar de eindeloze zee om ons heen, net zo saai als dit! Hij grinnikte, ja dat vond hij ook niet saai nee, dat verveelde nooit! We beloofde contactgegevens uit te wisselen de komende tijd, niet alleen omdat het leuk was maar ook omdat hij misschien wel wat contacten hadden die bereid waren om (betalende) passagiers mee te nemen. Je weet maar nooit. Hij zelf probeerde op allerlei schepen mee te varen, hij was dol op varen en hier had hij ook vreselijke heimwee naar de brug – als ze hem nou maar gewoon iedere dag even op de brug zouden laten, dan was het ook goed!

Terug in de hut hebben we een kopje thee en oploskoffie gemaakt en een halve stroopwafel genomen – de bodem van het pakje begint in zicht te raken, en sommige van de snoeplades zijn al een stukje leger dan aan het begin, maar we ervaren hier allebei minder noodzaak voor snoep dan op het vrachtschip, het is hier echt veel meer voor het lekker even genieten. Het fruit vanochtend was maar net bevredigend genoeg om ons door de ochtend te krijgen – er zat geen banaan meer tussen en de peer was eigenlijk niet lekker – dus we waren blij dat het lunchtijd was op gegeven moment, want onze magen waren aan het grommen! We voeren al heel de ochtend langs vissersboten, volgens het 12-uur nieuwsbericht van de kapitein waren het Chinese vissers die op tonijn aan het vissen waren, en regelmatig naar de enkele fabrieksschepen voeren die wij er ook zagen om hun lading af te geven; daar werd de vis gelijk op zee schoongemaakt en ingeblikt, ongelofelijk eigenlijk – maar super vers dus!

We liepen net de eetzaal in toen het bejaarde Engelse doodstille echtpaar voor ons uit hobbelde – wij kregen dezelfde tafel toegewezen als zij, en vroegen diegene die de tafels verdeelde of we misschien een andere tafel konden krijgen? Deze mensen zeiden namelijk niets... Hij had wel vreemdere verzoeken gehoord en startte een volgende tafel voor ons, geen probleem. Wij kregen aan tafel het echtpaar dat gisteren ziek weggelopen was van onze tafel – het bleek dat ze nieuwe pijnstillers had gekregen voor een ongelukje een paar dagen geleden, en die waren niet goed gevallen bij haar (ze slikte allerlei andere medicijnen vanwege een hersenaneurysma lang geleden) dus ze was er hondsberoerd van geworden. Ze moest wel lachen dat het Engelse/Amerikaanse stel tegen ons gezegd had dat we misschien wat vaker moesten douchen omdat eerst zij, en later het andere echtpaar er vandoor was gegaan! Later kwam nog een ander echtpaar bij ons aan tafel, waarvan de man in de scheepvaart bleek te zitten; hij was niet te spreken over de training van de bemanning, en over het voor anker gaan voor Grenada – volgens hem had iedere zichzelf respecterende Europese kapitein die haven ingekund... Tja wij weten ook niet het hele verhaal, wie weet wat er speelde, het andere schip ging ook niet voor niets weg tenslotte nemen we aan! En we hebben liever een voorzichtige kapitein dan een Costa Concordia kapitein...


Het werd in ieder geval wel gezellig, al was het eten niet het meest spannende wat we gehad hebben – Hans had spijt dat hij vis in plaats van vlees genomen had, zijn buurman had een lekker stukje vlees, maar gelukkig was zijn toetje wel lekker. Na het eten hebben we nog even het stel uit Whitby dat in onze plaats bij het bejaarde stel terecht kwamen aangesproken – ze gaven toe dat ze zelf het meeste praten gedaan hadden! We hebben nog even een beetje flauwekul uitgewisseld en zijn toen naar boven gegaan voor een filmpje en een rustige middag. We varen nog altijd langs de Chinese vissersboten, ongelofelijk wat zijn er een hoop! Ze beïnvloedde zelfs onze koers, op de tv zag je dat het lijntje een beetje wiebelde want het schip moest regelmatig zijn koers iets aanpassen om een dichtbijgelegen vissersboot te vermijden.

Om 15 uur was er een excursie-discussie – geen presentatie van excursies, en het was ook in de Connexions bar in plaats van de Palladium Showlounge, dus duidelijk iets anders dan enkel excursies verkopen. En in het dagelijkse programma had gestaan dat er essentiele informatie over de eilanden gegeven zou worden, dus we zijn er toch maar even heengegaan voor de zekerheid. We hebben er in ieder geval wat informatieblaadjes over de eilanden gekregen, en gehoord van een bus die oranje-wit is en heel Papeete rondrijdt, kan leuk zijn maar we hebben al heel de dag excursies in Papeete.

We zijn daarna weer naar boven gegaan en om 16 uur terug naar beneden naar het casino om te kijken, want er was vandaag zoals af en toe een blackjack-aanbieding en je kon dus een uur lang gokken met 1 pond, in plaats van 3 pond wat het normaal is. Het was wel grappig om te kijken, Hans kende de regels goed maar voor mij ging het allemaal haast willekeurig. We hebben niet meegedaan maar een kwartiertje tot een half uurtje staan kijken – foto’s niet toegestaan in het casino als er mensen aan het spelen zijn. Helaas kwamen onze Duits/Amerikaanse tafelgenoten niet opdagen, die komen vaak wel als er blackjack in de aanbieding is en dan had Hans wel misschien willen spelen of in ieder geval meekijken.


Toen we weer in de gang liepen richting onze hut kwamen we het roomservicemeisje met de hapjes tegen, en hebben gelijk onze hapjes en fruit meegenomen; we werden verwend, er waren twee heerlijke blauwekaas hapjes! ’s Avonds was het eten weer gezellig, en we worden al een tijdje aardappelpuree gevoerd, die Hans (en ik) onderhand goed zat is. Hans had gezien dat een vegetarisch gerecht frietjes had, dus met een beetje knutselen kon hij de ober frietjes bij zijn kipgerecht laten bestellen. En ze waren nog lekker gebakken dus Hans was dik tevreden!

Na het eten zijn we naar de show gegaan; dit was weer eens iets anders, een talentenshow van passagiers zelf. Het was niet verkeerd, er zitten zeker wat talenten aan boord, en het was vooral ook leuk omdat het totaal iets anders was. Hoewel expressionistisch modern digeridoo niet echt ons ding is, en de ene cabaretier vooral schitterde door zijn Elvis Presley imitatie aan het einde van zijn moppen-sessie!

Terug in onze hut lag de voorlopige rekening op het bed; deze rekening hoeven we nog niets te betalen, maar de volgende rekening gaan we over de onboard credit die we hebben, en zullen we helaas moeten gaan betalen... We hebben lekker wat tucs genomen en de scheepsfilm gekeken omdat iemand zei dat ze Hans met de vis “op internet” gezien hadden, en wij dachten dat ze misschien bedoelde op het tv-kanaal dat beelden van de reis tot nu toe uitzendt, met de bedoeling dat je de CD van de reis koopt. Hoewel, die kost penning zestien en als de geluidskwaliteit op de CD net zo slecht is als op tv was, dan was dit geen goede reclame. We hebben geen vis gezien, helaas, wel kwam ik even in de verte in beeld bij de demonstratie groente-snijden.


Dag 28, Vrijdag 2 februari: op zee, 756 km gevaren

We hebben vanochtend zoals gebruikelijk gedoucht en ontbeten van het fruit – we hebben alleen helaas bijna de helft van het fruit weg moeten gooien want de kiwi werd alleen nog bij elkaar gehouden door zijn huid, zo zacht was hij, en een van de appels was gewoon vies dus daar hebben we ieder niet meer dan een hap van genomen. Een karig ontbijtje, helaas, maar we hebben de verleiding weerstaan om wat te eten te halen tijdens ons ochtendtrappenrondje. Net toen we naar buiten stapte stonden Ivan en Ina bij onze hut met hun leidinggevende te praten, dus we hebben even met zijn alle over Russische woorden gepraat, want Hans wilde weten wat iets betekende.

Om 11:15 was een tweede lezing van de passagier die zich vrijwillig had gesteld – over zijn dagen als politieagent en detective. Vol grappige anecdotes, zoals over zijn eerste arrestatiepoging, toen hij iemand thuis probeerde te arresteren en diegene vroeg of hij nog even naar de wc mocht. Ja natuurlijk, geen probleem. De verdachte verdween door een deur, en de politieagent bleef beleefd in de woonkamer wachten tot de vader van de verdachte vreemd naar hem keek en zei, ben je niet helemaal goed snik of zo? De verdachte was er namelijk al lang en breed vandoor gegaan!

We konden na de lezing gelijk door naar de lunch, en dat werd erg gezellig; een van de mannen aan tafel had zichzelf ook aangeboden om lezingen te geven, hij had zelfs alles op USB bij en gaf thuis ook regelmatig lezingen. De leiding was wel geinteresseerd geweest, waar gingen de lezingen wel niet over? Over militaire geschiedenis, zoals dat de Blitz niet alleen op Londen plaatsvond, maar bijvoorbeeld ook op Liverpool waar er procentueel gezien misschien zelfs wel meer slachtoffers waren dan in Londen zelf. Maar nee, helaas, het was bedrijfsbeleid, “don’t mention the War” – we hadden tenslotte 200 Duitsers aan boord... Waarom ze dan vandaag als Duitse film de Indiana Jones film met de Ark uitzenden, en hele hordes karikaturale Nazi’s? Lachen! We hebben aan tafel in ieder geval lekker gekletst en oude Engelse series opgehaald zoals uiteraard Fawlty Towers met de aflevering over de Duitsers... Heerlijk!

Hans heeft ’s middags even buiten op het balkon zitten lezen tot het hem te warm werd – op zich was het wel lekker weer, bewolkt en niet te zonnig, heerlijk wat ons betreft, iets minder wat de zonaanbidders betreft denk ik! Toen hij rond 15:15 uur een hoognodig dutje aan het doen was, ben ik naar de lezing van de verwarde professor geweest – alleen omdat het over de Galapagos ging. Hij heeft eventjes over het ontstaan van de Galapagos gehad, en toen een kwartier lang over het ontstaan van leven op aarde en de dinosauriers gepraat, en toen die twee weer terug bij elkaar geprobeerd te brengen. Gezien dat het (wat grotere) leven op aarde 500 miljoen jaar geleden ontstaan is, de dinosauriers 60 miljoen jaar geleden uitstierven, en de Galapagos maar tussen de 300.000 jaar en 3 miljoen jaar oud zijn, lukte het dus niet zo goed... Ik DENK dat het hem ging over dat de hagedissen die er wonen bestand zijn tegen zout water en hun verre voorvaderen dat ook waren omdat ze uit de zee kwamen, en in het algemeen over hoe evolutie en omgeving dieren verandert, maar het was knap lastig om hem te volgen!

Toen ik weer terug boven was, was Hans net wakker en nog een beetje groggy. We hebben de hapjes rond 17 uur gekregen, en het avondeten was echt heel erg lekker – en gezellig. We hebben gelachen en gezellig gekletst, toevallig was het Duits/Amerikaanse stel en wij vroeg, omdat de Filippijnse vrouw waarschijnlijk iets vergeten was of zo, dus voor het eerst sinds het Amerikaans/Filippijnse stel bij ons aan tafel zit konden wij op hun plek zitten. Zij zitten er normaal gezien altijd al, altijd op dezelfde plek, of heel soms zijn ze er nog niet als Hans en ik aankomen, maar dan zou het minder effect hebben als wij tweetjes op hun plek gingen zitten. Het was duidelijk dat de Amerikaan het niet leuk vond – hij vertrekt iedere avond dat er een show is zonder boe of bah te zeggen om 19 uur al (de shows beginnen om 19:45) om het beste plekje voorin de zaal alvast te veroveren, dus toen hij vandaag weer verdwenen was en zijn Filippijnse vrouw excuserend achter hem aan, zeiden wij vieren al tegen elkaar dat hij morgen waarschijnlijk om 16 uur al aan de eettafel zou zitten. Het is duidelijk een man die er niet van houdt als hij niet zijn plek kan kiezen, namelijk!

De Amerikaanse vrouw vertelde onder het eten dat de dokter aan boord een privé dokter is en woekerprijzen vraagt voor zijn consulten – met de lunch had iemand al verteld dat een gewoon consult 70 pond kostte – plus dat er gerekend wordt op 36 overlijdens deze reis. Hans en ik kunnen ons dat niet voorstellen en denken dat het meer een geval is zoals dat fluisterspelletje, waar iedereen een bepaalde zin tegen de volgende persoon fluistert, tot aan het einde van de lijn heel iets anders eruitkomt dan oorspronkelijk gezegd werd! Wat we minder grappig vonden, was dat er schijnbaar al ontzettend veel mensen in de rij stonden voor de dokter vanochtend, en als er zo veel zieken aan boord zijn, wat betekent dat dan wel niet voor onze gezondheid! We hebben er geen zin in om ziek te worden... En al helemaal niet wat zij ooit een keer op een andere cruise meegemaakt had, dat hun schip in quarantaine moest en de gele vlag moest dragen als ze havens benaderde om toestemming te vragen of ze mochten aanleggen omdat er zo veel zieken aan boord waren!

Terug in onze hut na een wandeling op dek zagen we dat Ivan nog druk bezig was in de douche, en ons niet opgemerkt had; Hans deed het licht uit en hij moest lachen want hij schrok, maar was ook enorm excuserend dat hij nog bezig was. Maakt niet uit! Hij heeft het even gauw afgerond, ik heb alvast de gordijnen dichtgedaan en hij vroeg nog of hij de lakens terug moest slaan, maar dat hoefde niet van ons – zo’n gedoe allemaal wat ze moeten doen iedere dag voor ons! Het chocolaatje moest hij natuurlijk wel achterlaten! De klok gaat vanavond weer een uur terug, en volgens het dagelijkse programma morgennacht nog ook een half uur. Pffffff.


Dag 29, Zaterdag 3 februari: op zee, 817 km gevaren

We besloten vanochtend nog niet direct ons fruit op te eten maar eerst een rondje te gaan lopen; we hadden namelijk wel trek in een echt ontbijtje (Hans had met name zin in hash browns) en wilde weleens kijken hoe het ontbijt boven in het buffet was, mits het niet te druk was. Dus met fruit als plan B zijn we aan een trappenrondje begonnen en geëindigd op dek 12 (dat was zwaar, vanaf dek 5 lopen!) bij het buffet. Het was niet heel erg druk, we waren er rond 8:30, dus we besloten wat te nemen; er stonden aan beide kanten achterin het buffet een man bij een fornuisje waar je je eieren vers kon laten bakken, zoals je wilde – omelet, roerei, spiegelei, omgekeerd ei, met kaas, ham, uien, tomaten, champignons, van alles! De eierkok (wat doe jij voor werk? Ik bak eieren) had twee fornuisjes, een voor spiegeleitjes en een voor omeletten of roerei – aan de ene kant stond een grote bak met geklutste eieren, aan de andere kant allemaal soepkommen met de inhoud van 2 eieren in ieder, kant en klaar om te bakken. Handig! Die kon hij zo in het pannetje gooien, en we zagen terwijl we op onze eitjes stonden te wachten een jongen nieuwe bakjes met eieren brengen uit de keuken (wat doe jij voor werk? Ik breek eieren...).

We hebben onze eitjes precies naar wens laten bakken en toen met wat toast, spek en een meel-worstje (smaakte wel maar er zat weinig vlees in volgens ons) opgegeten, zittend aan de bar die uitkijkt over de achterkant van het schip. Best een mooi uitzicht, zelfs al zijn de ruiten een beetje vuil! Naast ons zat een man die ontzettend veel van champignons houdt, te oordelen aan de grote berg op zijn bord. Hij had een groot diner-bord dat voor de helft gevuld was met een berg gebakken champignons, en aan de andere kant de rest van zijn ontbijt. Brrrrr, niks voor mij! De ellende van het buffet is dat je gaat grazen; Hans pikte nog wat hash browns die er eerst niet gelegen hadden, ik nam wat zoetigheid, en daarna namen we allebei nog wat fruitsalade. Best lekker allemaal maar Hans zei het en ik dacht het, we hoeven niet direct nu iedere ochtend een eitje.

We hebben nog een dubbel trappenrondje gelopen na het ontbijt, want we hadden gisteren een beetje weinig gelopen – we waren maar rond de 3000 stappen geëindigd. Toch lijkt het voorlopig nog wel redelijk te gaan; Hans heeft een broek bij die thuis net niet dicht ging, en hij (stom ja, we weten het) toch meegenomen had zo van misschien pas ik er op reis in. Op de tweede formele avond van de reis had hij hem per ongeluk gepakt inplaats van zijn nette nieuwe zwarte “gala-spijkerbroek” (het is ook een zwarte spijkerbroek) en zichzelf rotgeschrokken dat hij zoveel aangekomen was omdat hij dacht dat hij niet meer in zijn gala-spijkerbroek kon! Maar toen kon deze te kleine spijkerbroek dus echt totaal niet dicht. Gisteravond had Hans hem toch weer even aangeprobeerd omdat hij het idee had, maar het niet kon geloven, dat hij iets was afgevallen – en inderdaad, hij ging nu weer nog maar bijna niet dicht, net als thuis, dus sinds het aankomen in het begin is Hans wel degelijk afgevallen! En ik pas ook nog altijd in mijn kleren, dus we hebben zoiets van het trappenlopenregime volhouden (we krijgen onderhand hier meer beweging dan thuis) en als we min of meer gelijk kunnen blijven qua gewicht zijn we al heel erg tevreden deze reis, aangezien we nog zulke onervaren cruisers zijn dat onze garderobe niet bestaat uit broeken met elastiek voor mannen en poncho-vormige kleren voor vrouwen... Wie neemt er ook onelastische spijkerbroeken mee op een cruise (wij dus...)!

Om 11 uur zijn we naar de show lounge gegaan voor een wedstrijdje – Ready Steady Cook – waarbij een paar senior stafleden tegen elkaar zouden strijden in een kookwedstrijd, gejureerd door de chefkok, het hoofd van het restaurant (die heeft de omvang van een liefhebber...) en een willekeurig meisje uit het entertainment-team die toevallig beschikbaar was. Het was wel grappig om naar te kijken, met name vanwege het gebrom en gegrom van de entertainment manager die heel fanatiek aan het koken was en grappige sneers gaf tegen de jongens die de wedstrijd aan elkaar praatte en hem daarbij regelmatig plaagde. De bedoeling was om met een willekeurig gekozen ingredient een maaltijd te maken, in 20 minuten tijd.

De entertainment manager trok een lotje, varkensvlees, en was erg in zijn nopjes want het andere team had garnalen getrokken en had nog nooit garnalen gebakken, en hij wist wel raad met varkensvlees. Maar toen hij ging zoeken naar het stuk varkensvlees bij de ingredienten bleek dat er niet te liggen, dus moest hij een ander lotje trekken, en kreeg nu vis. Dat was een beetje jammer, dat de twee teams dus praktisch hetzelfde hoofdingredient hadden – de ene garnalen, de andere vis. Maar ze hebben er wat van gebrouwen, en gek genoeg deed het team dat heel de wedstrijd eigenlijk maar een beetje willekeurige dingen in het pannetje leken te gooien, en hun garnalen wel 15 van de 20 minuten gebakken hadden, schijnbaar het lekkerste gerecht maken.

Na de wedstrijd hebben we nog een trappenrondje gelopen, hebben een krantje opgehaald bij het Hemmingway’s cafeetje tegenover receptie (je moet als je een Engelstalig krantje wilt op tijd erbij zijn, wij pakken Nederlands en die zijn er meestal nog wel genoeg), en zijn even op dek gegaan om een rondje op dek 14 te lopen voorlangs voor we gingen lunchen. Daar kwamen we voorop de Nederlandse gepensioneerde kapitein tegen, die met een andere Nederlander stond te kletsen – hij stelde ons voor, ze hadden het net over ons namelijk – de andere passagier had toevallig OOK met een Rickmers vrachtschip, de Rickmers Singapore, rond de wereld gevaren, in een tijd toen hij het hele rondje nog op het Rickmers schip kon doen. Wij vertelde hoe wij het gedaan hadden, eerst op de Columba van Zeebrugge naar Singapore, en daar overstappen op de Rickmers Seoul om het rondje af te maken – dat leek hem ook wel leuk, en hij ging binnenkort met CMA CGM een vrachtschipreis naar Frans Guyana maken, leuk zeg!

Toen wij naar de tafelverdeler van het restaurant liepen om een tafel toegewezen te krijgen kwam net het Engels-Amerikaanse stel aanlopen dus de tafelverdeler begreep al aan Hans zijn lichaamstaal (hij duwde haar zogenaamd opzij om er eerder bij te kunnen, wat zij nadeed) dat we een tafel samen wilde! Deze man staat er altijd bij ontbijt en lunch, en heeft een geplastificeerde kaart van het restaurant liggen waarop hij met uitwisbare stift rode puntjes zet bij iedere tafel waar hij mensen naar toe stuurt. Hij noteert de hutnummers en hoeveelheid mensen, zet evenveel stipjes bij een tafeltje op zijn kaart als dat er mensen zijn, roept het tafelnummer en de eerstvolgende ober in een rij van obers die vlakbij staan te wachten brengt je naar je tafel, waarbij de vaste ober het daarna overneemt om je verder te serveren. Een erg sjiek maar op zich slim systeem, en bij rustige dagen doet hij de tafels zo compact mogelijk vullen zodat de obers zo min mogelijk hoeven te lopen om al hun klanten te voorzien. Water/drank serveerders zijn apart van de tafelobers, en de mannen die het eten komen brengen willen nog wel meehelpen met de tafelober om het eten naar de tafel te brengen, maar lopen meestal vooral van en naar de keuken met volle of lege dienbladen. Op zich is het allemaal wel een geoliede machine!

De middag hebben we lekker in onze hut doorgebracht, en we werden verwend met 6 hapjes vandaag in plaats van de gebruikelijke 5 – en ze waren allemaal nog hartstikke lekker ook! We hebben nu twee schalen fruit dus morgen wordt weer een fruitontbijt.

Avondeten was gezellig alleen de Duitse man was er niet, helaas – hij voelde zich niet helemaal lekker en had helemaal geen honger, en is dus in bed gekropen want als hij zou komen zou hij zich naar eigen zeggen verplicht voelen om te eten. Zijn Amerikaanse vrouw heeft een voorafje dat ze wist dat hij lekker zou vinden apart gehouden samen met een broodje en een pakje boter, en zou wat toetjes voor hem halen boven bij het buffet na het eten (hij is gek op chocola en moest wel heel ziek zijn wilde hij een chocolade-toetje afslaan volgens haar). Onze tafelschikking stunt van gisteren heeft als resultaat dat de Amerikaanse man ontdekt heeft dat de plek waar hij door ons gedwongen werd om te gaan zitten eigenlijk veel handiger is want zo kan hij nóg sneller weg om zijn plekje bij de show te claimen. Dus hij is eigenlijk helemaal blij dat we hem van zijn plekje verstoten hadden! Lachen; niet dat hij dat zegt overigens, hij zegt heel weinig behalve om op zijn Filippijnse vrouw te mopperen – en zodra hij zijn kaas én toetje naar binnengeschoven heeft is hij meestal zonder een woord te zeggen opeens verdwenen. Is het een show die hij heel graag wil zien, dan slaat hij het toetje over en staat op terwijl hij nog de laatste hap van zijn hoofdgerecht naar binnenschuift – hij wil namelijk heel graag op de eerste rij precies in het midden van de showruimte zitten, en het is niet te geloven, maar als hij daar om 19 uur heen gaat voor de show van 19:45, dan lukt het hem nog al niet altijd om precies dat plekje te pakken te krijgen...

Hans en ik hebben zoals meestal na het eten weer een trappenrondje gelopen – beneden in het trappenhuis achterin het schip werd weer druk geoefend door de dansers, die hebben dat echt ontdekt als een lekker plekje om te oefenen als ze om wat voor reden niet in de showruimte terecht kunnen. Het is een vrije ruimte die weliswaar een stuk kleiner is dan het podium, maar met een beetje verbeelding en wat dichter op elkaar staan kun je er waarschijnlijk wel goed terecht – je kunt zelfs de coulissen nabootsen want tegenover het trappengat loop je naar de gangen aan beide kanten van het schip – en het is meestal redelijk rustig, niet dat ze erg gestoord lijken als we langslopen – Hans groette ze met een goedenavond in het Russisch en kreeg een vrolijke Russische groet terug.

We eindigde buiten op het achterdek van dek 11 en zijn naar boven naar dek 14 gelopen. Als we achterop dek 11 staan, dag of nacht, ruikt het regelmatig heel licht of soms wat sterker naar vuilnis – vermoedelijk zit er ergens op dek 4 of 3 een open ruimte waar de vuilnisemmers staan, het moet ergens gelaten worden tenslotte. Toch liggen er altijd tientallen mensen te zonnenbaden op alle deks waar we op uitkijken. Toen we op dek 14 liepen was net de buiten-film afgelopen, tot onze verrassing lagen er best veel mensen in de zonnenbedjes te kijken. We zijn terug naar de hut gegaan, hebben vandaag gelukkig weer ruim 5000 stappen gelopen, bijna 3 kilometer waarvan heel veel trappen, en zijn gelijk gaan douchen om daarna de was uit te zoeken om morgenochtend door Ivan op te laten halen, en de rest van de avond te rusten en lekker wat chips te eten!

De klok moet vanavond een HALF uur terug, en dan zitten we geloof ik op de goede tijd voor Nuku Hiva. Ivan was gisteren zo teleurgesteld – hij was ’s avonds aan het jubelen dat we op 4 februari eindelijk in Nuku Hiva zouden zijn, maar wij zeiden dat het pas de 5e was. Jeetje hij kon het amper geloven, echt waar? Ja echt waar... Dan stond het verkeerd op zijn schema. Tja, we merken dat er wel meer schort aan de administratie hier aan boord. Vanmiddag riep de entertainmentmanager over de intercom letterlijk dit om “dames en heren, in tegenstelling tot wat er op het programma staat, begint de buitenfilm om 17:45, en niet om 17:30. Dat is dus 17:45, zoals ik het oorspronkelijk in het programma gezet heb voor iemand anders het wijzigde” Oeps!

Overigens zegt iedere ervaren cruiser die we spreken dat de zangers en dansers en het eten echt heel goed zijn – en niet alleen dat, maar we hebben nog geen een show herhaald gehad tot nu toe, en nog geen een gerecht herhaald (behalve fish en chips, en Sunday roast, die heb ik twee keer gezien maar dat mag), en we zijn al een maand onderweg! De chefkok is een ster, de zangers en dansers zijn dus schijnbaar erg goed, Hans denkt dat dat misschien is omdat dit de maiden voyage is van dit schip als de Columbus, en als het vlaggenschip van CMV. En misschien ook daarom dat we niet alleen de upgrade maar ook de extraatjes gekregen hebben die normaal gezien niet bij een upgrade horen. Komen wij dus goed weg!


Dag 30, Zondag 4 februari: op zee, 744 km gevaren

We hebben vandaag boete gedaan voor het feit dat we eergisteren niet zo veel gelopen hebben, en gisteren te veel gesnoept, en hebben vandaag wel 6 trappenrondjes gedaan buiten de normale rondjes voor lunch en diner! We begonnen vanochtend gelijk met een driedubbele na het fruit-ontbijt – deze duurde wel heel lang, want toen we tijdens het eerste rondje beneden bij receptie kwamen, zat het Zuid-Afrikaans echtpaar daar in een poging op internet te komen dus we hebben een tijdje met hen gekletst, onder andere over gevaarlijke dieren in Zuidelijk Afrika, en onze nachtelijke “close encounters” zoals de hyena op de Ivory Trail, of het nijlpaard in Kariba. Het was gezellig en we hebben er een hele tijd gestaan tot het echtpaar het internet opgaf. Het internet is namelijk een paar dagen geleden offline gehaald omdat er geen goede kwaliteit verbinding geboden kon worden vanwege slecht ontvangst van de sateliet (dat klopte, wij hebben weliswaar geen internet maar merkte dat de sateliet-zenders op de tv ook al een dag of wat storing vertoonde) en vandaag zou het weer online komen. Maar duidelijk dat iedereen erop wilde want de vrouw had wel 200 MB verbruikt en was niet verder gekomen dan de inlogpagina van haar yahoo-account... Ze waren er niet van onder de indruk!


Dus tegen de tijd dat we boven op dek liepen was het al 9:30 geweest en liep de Nederlandse kapitein zijn ochtendrondje – toevallig hadden we vanochtend even gauw onze gegevens op papier gezet en had Hans deze bij zich gestoken, dus die konden we gelijk afgeven terwijl hij langsliep!

Toen we op de voorplecht stonden uit te waaien besloten we er nog een dubbel rondje achteraan te doen, en zo hebben we een driedubbel rondje gedaan nog voor de koffie vanochtend! Na de koffie hebben we nog een rondje gelopen en zijn om 11 uur naar de lezing gegaan die door de goede lezinggever gegeven werd omdat de andere politieagent zijn stem kwijt was. Mooi zo! De lezing was weer vlot en interessant, en ging over de geschiedenis en invloed van de Vikingen op het Verenigd Koninkrijk; erg interessant.

Het was nog te vroeg om te gaan lunchen dus we hebben nog een rondje gelopen en zijn nog even naar onze hut teruggegaan voor we weer naar beneden gingen voor de lunch. We zaten met een Nederlands stel dat we nog niet gesproken hadden aan tafel, en een alleenreizende man die we al eens meer gesproken hadden, dus ik zat eigenlijk vooral met de Engelsman te praten en Hans heeft lekker vooral Nederlands kunnen kletsen. Het echtpaar was niet heel vrolijk want ze vonden dat ze verkeerd geinformeerd waren geweest door Kras – en Hans heeft dat alleen maar erger gemaakt door te vertellen dat wij wel goed geinformeerd waren door de rederij – omdat ze er net achter gekomen waren dat ze 120 euro betaald hadden voor een Sri-Lanka visum terwijl ze hem gratis hadden kunnen krijgen, en dat ze 20 euro voor het Australië visum betaald hadden terwijl wij die ook gratis gekregen hadden. En dan doet Hans er nog een schepje bovenop natuurlijk door te vertellen dat rechtstreeks bij de rederij boeken ons 1000 euro gescheeld had, even los van de extraatjes (die hij maar niet meer genoemd heeft want het was al erg genoeg)...

Na de lunch hadden we lekker een middagje vrij, geen interessante lezingen behalve de verwarde professor die een poging ging doen om over Paul Gauguin te praten (overigens uitgesproken als Gaoo-gú-in door de entertainment manager over de intercom, oeps...) en dat leek me bepaald geen succes dus die hebben we overgeslagen. We hebben nog een of twee trappenrondjes gedaan, en onderweg de Zuid-Afrikaan betrapt in een genante situatie – hij droeg een handdoek om zijn middel, een raar t-shirt, een rieten hoedje en had een bord vol koekjes van het buffet, en moest lachen toen we hem zagen (meestal is hij netjes gekleed en goed verzorgd) en zei dat hij betrapt was! Omdat het onderhand 16 uur was, zijn we ook even binnengestapt bij het casino omdat er weer een blackjack aanbieding was – de Amerikaanse van onze avondtafel was er ook net, maar haar man was er nog niet en hij had het geld bij, en wij hadden ook geen geld bij (je kunt nergens aan boord cash betalen, alles gaat naar de rekening, maar je kunt bij het casino alleen maar cash betalen) dus we zijn weer doorgelopen.

De dansers waren vandaag weer af en toe aan het oefenen in het trappengat, dat is duidelijk hun favoriet plekje geworden als ze niet in de show lounge terecht kunnen, en er wordt overal gewerkt, geverfd, en geklust. Vandaag werden de tapijten in de gang van onze verdieping gereinigd, leek ons niet direct nodig maar misschien is dat gewoon beleid, om de 4 weken schoonmaken of zo. Een paar weken terug zag ik de kamerstewards het tapijt weer terugborstelen, omdat het teveel platgeslagen was! Dat tapijt slijt echt sneller van het schoonmaken dan het erop lopen...

Het avondeten was heerlijk, we hebben er erg van genoten – het Amerikaanse/Duitse stel vierde vandaag hun 34e trouwdag, en hadden dat aan het begin terloops tegen onze ober gezegd, en inderdaad er kwam bij de koffie een taartje op tafel en de obers zongen voor ze, leuk! En omdat de Amerikaanse man met zijn Filippijnse vrouw al om 19 uur vertrokken was om zijn plekje bij de show veilig te stellen – zijn kaas amper aangeraakt – was de taart voor ons vieren. De Amerikaanse vrouw had weer een roddel; zij zijn heel de dag spelletjes en kaarten aan het spelen door heel het schip en hebben dus overal hun contacten; schijnbaar waren er vandaag twee mannen slaags geraakt in het casino, omdat er eentje nog geld in de fruitmachine had laten zitten en even naar de wc was gegaan, en een ander zijn geld opgespeeld had. Het leidde tot een gevecht en ze zijn allebei onder kamer-arrest gezet en er is gezegd (of het ook gebeurt weten we niet) tegen ze dat ze bij de eerstvolgende haven, morgen dus, naar huis mogen. Van de week had een van haar contacten gezien dat iemand in zijn hut, met bewaking ervoor zittend, in een dwangbuis op bed zat, en dus schijnbaar gek geworden was, en de man die de vrouw geslagen had vanwege het kussengedoe een tijdje terug heeft een paar dagen in bewaakte kamerarrest doorgebracht voor hij uiteindelijk “vrijgesproken” is omdat men ontdekt zou hebben dat de vrouw (zoals Hans en ik al zeiden dat mogelijk was) het schijnbaar uitgelokt had. Verder zijn er schijnbaar toch niet zo veel doden gevallen als eerst gedacht, “pas” eentje, maar hield de dokter rekening met 36 op deze reis, en vraagt de dokter zoals gezegd woekerprijzen – 16 pond voor een doosje strepsils, 50 pond voor een consult en exorbitante bedragen voor gewone medicijnen, doet hij iedereen medicijnen door intravenous injectie toedienen, en schijnbaar schrijft hij ook maar willekeurig dingen voor. Allemaal van horen zeggen natuurlijk, en waarschijnlijk niet allemaal waar of zo extreem. Maar ja, zo gaan de roddels dus door het schip! Ook zijn er behoorlijk wat zieken aan boord, griepachtige verschijnselen, we hopen dat het niet besmettelijk is...

’s Avonds hebben we lekker in onze hut gezeten, Hans is de series Narcos aan het kijken en zich aan het verbazen over de schaal van het geweld en de corruptie in Colombia toendertijd. We kregen rond 20 uur ons dagprogramma voor morgen, en er lag een brief op het bed, dat onze excursie een uur uitgesteld is naar 10 uur. Dat komt omdat we 2,5 uur later aankomen in Nuku Hiva dan oorspronkelijk gepland, morgenochtend om 9:30 in plaats van 7 uur zoals oorspronkelijk in het schema stond. Hans en ik vinden het een beetje vreemd dat we, op die 9 dagen op zee en zo’n 7000 km varen, dat verschil niet hebben kunnen inlopen – we hebben regelmatig uren of zelfs een dagdeel op 15 knopen gevaren, terwijl de efficiente snelheid van dit schip 17-18 knopen is, en dat geeneens de maximumsnelheid is. Hoe capabel is de kapitein wel niet dat hij er niet voor kan zorgen dat we op de gewenste tijd aankomen? Dat konden ze al incalculeren op de Rickmers met de “routeplanner”, en die werken veel minder op uur en tijd – behalve als ze bij een loodspunt moesten zijn, dan moeten ze precies op de juiste tijd kunnen aankomen. Ach ja... Er kan natuurlijk nog van alles “onder de motorkap” aan het gebeuren geweest zijn deze afgelopen dagen waar wij geen weet van hebben – onderhoud en zo moet natuurlijk ook doorgaan en wie weet of het “lichtje/software probleempje” van een tijd terug niet nog gevolgen heeft gehad. Ons maakt het niet heel veel uit maar het is best typisch.

free counters