Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Vanochtend werden we allebei helemaal gebroken, moe en stijf wakker – die tijdswisselingen iedere keer breken je toch op denken we. En vandaag besefte we ons – vanuit dek 11 neerkijkend naar de zachtjes trillende buik van een bruine man met knaloranje zwembroek die iedere ochtend op dek 8 ligt te zonnen – dat wij waarschijnlijk ook heel de dag constant licht aan het trillen en vibreren zijn, en sowieso het schip beweegt natuurlijk ook op de golven, dus wij ook. En waarschijnlijk word je ook moe van dat constante gevibreer, en het constante zachte achtergrondgeluid. De golven waren vandaag wat ruwer, en je merkte het heel de dag inderdaad wel, het schip bewoog meer dan anders. Op zich niet vervelend, best wel lekker, maar je verwacht het niet van een cruiseschip.

We hebben vandaag vooral heel veel trappenrondjes gelopen – totaal heel de dag wel 7600 stappen, dat komt neer op ruim 4 kilometer gelopen waarvan het merendeel trappen... Niet slecht! Hoewel we dat ook gecompenseerd hebben met een extra gang tijdens de lunch... Het menu was lekker en het is toch eigenlijk van de gekke dat je hier eigenlijk deels ook voor de culinaire ervaring bent (en we HEBBEN een goede kok, dit is denken we het lekkerste sjieke eten (Sanana zijn bush-kookkunsten zijn ook heel goed maar toch wat ruwer in de presentatie) wat we op een reis gehad hebben sinds Antarctica!), en dan constant op de lijn zou moeten letten. Dus we proberen zo veel mogelijk te lopen, niet te ontbijten, zo min mogelijk naar het vieruurtje te gaan, en ons verder niet al te schuldig te voelen. ’s Ochtends kwamen we in de gang de Zuid-Afrikaanse vrouw alleen tegen – haar man had jicht, dat is balen! Vooral ook omdat hij op de komende drie eilanden duiktochten gepland en betaald had... Hij moest dus maar gauw herstellen volgens haar!

Tijdens de lunch zaten we tegenover een Engels stel waar we al eens eerder mee gegeten hadden, en die hadden een vette roddel voor ons; schijnbaar was er een stel dat gepakt was voor winkeldiefstal, ze waren op de camera’s betrapt geweest en toen ze de hut doorzocht hadden vonden ze allerlei spullen uit de winkeltjes. Dus zij zouden nu onder hutarrest zitten met bewaking voor de deur. We moeten toch echt eens alle gangen af lopen want onderhand moeten er toch heel wat bewakers in gangen zitten... Ongelofelijk, waarom zou je zoiets doen op een cruiseschip, en dan nog zo’n dure lange cruise als dit! Dus óf de roddel klopt niet, óf het is een verslaving en de persoon of personen kan het niet weerstaan om te stelen, lijkt me. Plus ze vertelde dat een aantal mensen betaald hadden voor de “captain’s table” – dan betaal je 40 pond per persoon extra, en krijg je een exclusief meergangen diner waar de kapitein speciaal naar toe komt. Maar die kwam dus helemaal niet opdagen, en had een van zijn officiers gestuurd! Sommige mensen die wij spreken zijn niet heel erg onder de indruk van de sociale kunde van deze kapitein – wat ons betreft mag het een absolute hork zijn, zolang hij maar goed zijn werk doet...

’s Middags liepen we een trappenrondje precies rond de tijd dat er in het buffet het vieruurtje geboden werd; hadden we echt niet express zo gepland, maar nu we er toch langs liepen, besloten we weer eens binnen te kijken – het is pas de derde keer deze reis dat we hieraan zondigen tenslotte. Er waren, onder andere, lekkere boterkoekjes met citroensuiker, kokoscakejes, en lekkere tonijnsandwiches, dus we hebben ons erg ingehouden en een klein stukje van ieder van deze drie gepakt, opgegeten en toen gauw weggewezen voor we in de verleiding kwamen om de rest ook te proberen!

We kwamen er vandaag achter dat we misschien erg ruim gebudgetteerd hadden met de hoeveelheid ponden die we meegenomen hebben – we geven tenslotte in de praktijk ook niets extra’s uit aan boord (waarom zou je bijvoorbeeld 1,5 pond voor een bolletje ijs betalen, als je met lunch en diner heerlijk ijs kunt krijgen, zelfs samen met een ander toetje als je wilt), terwijl we daar wel een beetje rekening mee hadden gehouden, net als dat we erop gerekend hadden weleens in het speciale restaurant te gaan eten á 15 pond per persoon per maaltijd extra. Maar ook daar weer, we krijgen lunch en diner altijd zo lekker, kleurrijk en gevarieerd te eten in het hoofdrestaurant, we voelen geen enkele behoefte om naar het specialiteitenrestaurant te gaan. Daarnaast hadden we ook nog een smak extra meegenomen voor de zekerheid. Is natuurlijk geen ramp dat we geld overhouden, we hebben ze gekocht toen de pond laag stond en kunnen het thuis weer omruilen of van de zomer gebruiken als we bijvoorbeeld weer een keertje een weekje of wat naar Engeland gaan, wat ook al weer 4 jaar geleden is dat ik mijn familie daar opgezocht heb.


Maar het deed ons wel na laten denken of we wel genoeg excursies geboekt hebben. Met name in Nieuw Zeeland, waar we ons nog altijd afvragen of we wel alles gezien en gedaan hebben in 2014 wat we hadden moeten doen. Het Rotorua gebied hebben we namelijk redelijk overgeslagen, omdat de geiserparken zo vreselijk duur waren en ons niet echt aanspraken omdat IJsland indertijd zo mooi en ruig was geweest. En onze emotionele instelling was toendertijd misschien niet helemaal geschikt voor de reis die we maakte – we hebben in de loop der jaren geleerd dat we op gevoel moeten reizen anders “klikt” het gewoon niet. We merken dat een beetje aan het feit dat Nieuw Zeeland voor ons als een “been there, done that” bestemming voelt; we zijn er geweest, dat wilde we ook maar het doet ons emotioneel gezien verder niet zo veel. We praten er eigenlijk zelden over als we over reizen praten. Terwijl als ik naar de foto’s terugkijk, we duidelijk een hele mooie reis gedaan hebben! Ook Hans heeft steeds, vanwege die emotionele mood, het gevoel dat we nog niet alles gedaan hebben wat we konden doen. Dus ja, Rotorua dus. We besloten onszelf maar op de wachtlijst te zetten voor de Rotorua Experience, als er een plekje beschikbaar komt dan is dat een volle dag geiserpark in Rotorua, inclusief Maori-show (hebben we dat gelijk ook meegepikt) en traditionele lunch. En kunnen we Nieuw Zeeland afsluiten als zijnde “klaar”.


Toen ik de deur open ging doen voor de hapjes schrok ik een beetje; in plaats van het lieve kleine zachte roomservicemeisje dat er tot nu toe iedere dag heeft gestaan, stond er een bijna 2 meter lange (zeker in vergelijking met mij) dunne vriendelijke slungel voor de deur. Oeps! Is toch niet wat je verwacht!

’s Middags heeft Hans lekker offline de website van onze reis naar Groenland zitten bekijken, altijd leuk om zo’n reis weer terug te lezen en te kijken, en eigenlijk moeten we gewoon ook de noordelijkere variant in Qaanaaq doen, het was zo’n fantastische ervaring!


Vanavond was formele avond, pffffff. Maar Hans heeft zich maar weer in zijn nette kledij gehesen en ik heb mijn nieuwe citroenenjurk aangetrokken – die kreeg wel bekijks ’s avonds, zo’n vrolijke kleurrijke jurk! Erbij glitterhakken, dan heb ik die niet voor niets meegenomen, en een malachieten ketting uit mijn sierraden doosje omdat die qua kleur er precies mooi bijpaste. Ik heb nog nooit drie paar hakken en een sierraden doosje mee op reis genomen... En al draag ik het thuis allemaal graag, in zo’n setting voelt het echt als jezelf verplicht opdirken voor niets. Het meisje van het excursieloket keek goedkeurend naar mijn jurk toen we het excursieformulier voor Rotorua inleverde, en een paar vrouwen keken me na.

Tijdens het eten zat de Amerikaanse man van het Amerikaans/Filippijns stel vreselijk te hoesten, zoals hij al avonden aan een stuk doet. Schijnbaar heeft hij bronchitis maar werkt niets. Maar vanavond was heel erg, en al hield hij wel zijn hand nog voor zijn mond, hij hoestte wel rechtuit in plaats van zich even af te wenden, dus recht richting het Duits/Amerikaanse stel ertegenover die er, begrijpelijk, erg vies van waren. Sowieso eet hij als een boer, hij wacht op niemand, schuift alles met grote happen naar binnen en knoeit iedere avond over zichzelf, zijn servet, en/of het tafellaken, het is niet altijd even prettig om naar te kijken, en dan dat hoesten.De Amerikaanse vrouw verloor haar eetlust zichtbaar volledig, en dat terwijl het best lekker was vanavond, en de Filippijnse vrouw is een beetje dommig maar voelde duidelijk aan dat het niet goed was want ze zat constant excuses namens haar man te mompelen of haar favoriete zinnetje, “what can you do”, en durfde zich amper in het gesprek met ons en het Duits/Amerikaanse stel te mengen terwijl ze anders altijd zo vrolijk is. Toen ze weg waren, de Amerikaan om zijn plekje vooraan bij de show te claimen (ook fijn, als je zo’n hoester voorin de show hebt) en de Filippijnse er excuserend achteraan, werd de stemming iets lichter en hebben we nog even nagekletst.

We kregen van de week een envelop onder de deur geschoven met daarin een geplastificeerd “Dutch laundry token”, verder geen uitleg; wij denken dat de reizigers van Kras zoiets beloofd waren of zo en dat ze voor het gemak maar vanuit het schip alle Nederlanders zo’n coupon voor gratis wassen gegeven hebben. Maar omdat wij kunnen wassen voor niets, beloofde we de coupon aan het Duits/Amerikaanse stel – moest de Duitser maar het woord doen, dat zou vast geen probleem zijn! En we wezen ze erop dat het leek alsof de excursie in Nieuw Zeeland naar de glowworms toch weer open was voor groep 2 en dat ze daar specifiek naar moesten vragen bij het excursiekantoortje – want op het excursieformulier stond dat groep 2 open was om geboekt te worden, zij hadden nota bene net een brief gehad dat ze op de wachtlijst stonden, waarschijnlijk dus voor groep 1. Het is allemaal niet zo goed georganiseerd...


Hans en de Duitser zijn al heel de dag blij want dat zijn allebei nieuwsjunkies (Hans alleen als hij het gemakkelijk kan krijgen, op reis taalt hij er anders niet naar), en ze hebben na een week “no signal” voor het eerst in dagen weer een nieuwskanaal op de tv. Het is weliswaar Papua Nieuw Guinea NBC, maar een zeur die daar op let... We hebben het stel verteld over de winkeldiefstal-roddel, en haar gevraagd om haar voelsprieten uit te zetten, benieuwd wat ze ontdekt – ze had er al helemaal zin in om erin te duiken! Helaas zijn we vergeten te vertellen over de captain’s table-roddel, daar had ze ook vast van gesmuld... We hebben nog geprobeerd wat statiefoto’s van elkaar te maken maar zowel wij als zij hadden alleen mobieltjes bij en die werkten niet echt mee, dus ze zijn niet zo goed gelukt. Bij de volgende formele avond neem ik weer het fototoestel mee. De scheepsfotograaf was er trouwens vanavond niet eens om portretten van iedereen te maken – die je dan tegen woekerprijzen in het foto-kioskje kunt kopen – apart!


Na het eten heeft Hans zijn colbertje en ik mijn hoge hakken gedumpt in de hut, en stapte we zoals iedere avond op dek 11 achter nog even naar buiten; om een “frisse neus” te halen... Het is alsof je een sauna in stapt, heet, plakkerig en vochtig! En dat terwijl wij binnen heel vaak automatisch denken dat het buiten koel of zelfs koud moet zijn. Volgens ons doet de airco het waarschijnlijk wel redelijk binnen in het schip, maar kan hij gewoon de plakkerige hete lucht buiten genoeg gekoeld krijgen. Want het is al heel de dag een beetje plakkerig binnen, en in de eetzaal was het tijdens het eten echt warm – arme Hans zat in zijn colbertje...

’s Avonds kregen we het dagprogramma voor morgen; tijdens het nieuwsbericht van de kapitein om 12 uur zouden we om 17 uur aankomen in Papeete morgen, in plaats van 19 uur zoals op het oorspronkelijke schema stond – leuk, dachten wij, kom je tenminste bij daglicht en vóór het eten aan! Maar in het dagprogramma staat nu weer 19 uur aankomst, en vertrek om 5 uur op 9 februari – dat was oorspronkelijk 4 uur volgens het schema... Erg veel vertrouwen schept de kapitein dus niet echt met zijn berichten. Als zijn officieren maar het schip goed blijven sturen! En benieuwd wanneer we volgens hem over de datumgrens gaan...

free counters