Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We waren vannacht om 5 uur vertrokken uit Tahiti, en lagen vanochtend om 7:45 voor de kust van Moorea, dat er vlakbij ligt (je kon het duidelijk zien liggen vanuit Tahiti). Vanochtend lag het eiland gehuld in mooie wolken en nevel, grijsblauw en grijsgroen in de verte.

Moorea heeft een “W” vorm, met twee baaien aan de noordkant van het eiland en hoge, groenbedekte bergen in het midden met streepjes van watervallen op de soms bijna vertikale rotswanden. Het hele eiland is maar zo’n 19 km breed. In de ene baai, Cook’s Baai, lag al een cruiseschip (de Paul Gauguin, die zich volgens mij concentreert op dit gebied) toen we aankwamen, in de andere, Oponohu Baai, zouden wij voor anker gaan. Maar we voeren letterlijk rondjes voor de kust en het duurde maar voor we door de vaargeul van het rif voeren – we zouden eigenlijk om 8 uur al voor anker moeten liggen. Toen kwam de cruisedirector namens de kapitein over de intercom; vanwege de slechte weersomstandigheden lagen we nog even voor de kust de situatie te verkennen voor we verder gingen, want de golven waren misschien te ruw om voor anker te gaan. Dat klonk niet goed! Maar uiteindelijk ging het schip gelukkig toch richting de vaargeul varen door het rif – je zag heel mooi precies waar die zat, want op de randen van het rif sloeg de branding en daarin was een opening gemaakt, en een beetje later dan gepland gingen we om 9 uur voor anker in de baai.

Hans en ik hadden hier op Moorea ook een 4x4 excursie geboekt om het eiland te verkennen, want we voelen dat dat de beste manier is om op deze eilanden net iets meer van de gebaande wegen af te komen. Onze 4x4 excursie zou officieel om 9 uur beginnen, maar ja, we lagen nu pas voor anker dus Hans en ik gingen naar beneden naar de showlounge op dek 7 waar je moest verzamelen als je een excursie had in een tender-haven. Na een half uurtje wachten mochten we richting het tenderplatform lopen op dek 4, en om 9:45 stapte we aan boord van de tender. Een kwartiertje later, om 10 uur, stapte we dan eindelijk in Moorea aan land in het piepkleine plaatsje Papetoai. De bergtoppen waren verstopt in de laaghangende wolken, en de mooie baai was omlijst door prachtige donker groene bergwanden en plukjes van tropisch regenwoud; erg mooi allemaal!

De 4WD auto’s stonden buiten het kleine haventje geparkeerd, en we kozen er eentje uit. Onze lokale gids vroeg bij het kennismaken al wat dat gedoe voor de kust was geweest en waarom dit relatief kleine cruiseschip niet de baai in leek te durven als hier zelfs weleens de echte reuzen onder de cruiseschepen voor anker gingen! Wij vonden het ook vreemd maar ja, wij hoeven gelukkig niet die beslissingen te nemen… Onze 4WD reed om 10:15 uiteindelijk weg, met 5 kwartier vertraging, over een prima asfaltweg – maar we gingen al gauw van de hoofdweg af.

We reden als eerste namelijk bijna gelijk een modderweggetje in met betonnen sporen om de wielen wat grip te geven, de “Magic Mountain” op. Klinkt als de naam van een achtbaan en dat was het ook wel een beetje – een erg steil kronkelende haarspeldbochten weggetje omhoog door de jungle, erg mooi. Sommige passagiers vonden het een beetje eng maar het was vooral een mooie rit. Terwijl we omhoog kronkelde vinden we af en toe glimpen op van de baai en ons schip, altijd bijzonder zoiets! We klommen ondertussen hoger en hoger door het bos.

Bovenop een onmogelijke kleine opening waar desondanks alle vier de jeeps naast elkaar kwamen te staan konden we nog een klein stukje lopen naar een schitterend uitzicht over Oponohu baai, het rif en de bergen – en natuurlijk de Columbus in het water. Prachtig! Met recht Magic Mountain genoemd. We hebben hier een tijdje staan genieten en konden effectief 360 graden om ons heen kijken, en zo veel van het prachtige eiland in ons opnemen, voordat we weer het steile pad terug naar beneden liepen.

Teruglopend naar de jeeps bleek de gids van deze excursie een Nederlander te zijn! Hij vond het wel grappig dat wij en een ander stel Nederlands waren, volgens hem kwamen er hier maar weinig Nederlanders. Zijn Nederlands was nog wel goed maar hij moest wat langer over sommige woorden denken want hij had een partner uit Frans Polynesië en sprak al jaren nauwelijks Nederlands meer.

Toen reden we de achtbaan-rit weer terug door de jungle naar beneden, begeleid door angstgilletjes van passagiers van de ene jeep die het steilste stukje achteruit terug naar beneden reed! (De jeeps waren open van achteren en in de open achterkant zat 8 man, dus bij het achterwaarts naar beneden gaan hingen ze naar hun gevoel half boven de afgrond). Schijnbaar was het gebied van “Magic Mountain” op privé terrein, en moest je dus speciaal toestemming hebben om er te mogen rijden.

Daarna reden we over de gewone weg rond het eiland – ook zeker een mooie rit, vooral langs de baai – naar een wat eenvoudiger te bereiken uitzichtspunt, de “Belvedere lookout”. Dit uitzichtspunt was beter bereikbaar voor bussen, vanwege de goede weg er naar toe – er stonden dan ook een paar bussen toen wij aankwamen, maar gelukkig hadden we daar verder geen last van want die mensen waren net klaar met kijken en weer bezig in te stappen, dus wij hadden al gauw alle ruimte. En ook dit uitzichtspunt was zeker de moeite waard, een prachtig (wat lager gelegen) uitzicht over de twee baaien en omliggende bergen, gezien vanuit een doorkijkje vanuit de donkere jungle. Mooi was ook dat je precies de twee baaien kon zien vanuit hier!

Nadat iedereen zijn foto’s had reden we weer een eindje door de mooie vochtige donkergroene tropische jungles. De volgende stop was een oude offerplaats, inmiddels helemaal overwoekerd door een prachtig bos van donkergroene bomen met hoge wortelwanden – de wortels leken wel de steunberen aan de buitenkant van gotische kathedralen, hoog en smal dus. Onze Nederlandse gids ging uitleggen waar de offerplaats voor was en wat je allemaal kon met de lokale bladeren en planten, wat hij steeds erg leuk voordeed.

We hebben de offerplaats even bekeken, maar het was gewoon niet veel meer dan een rechthoekig veld met een laag muurtje er omheen en mooie bomen erin, dus dat hadden we gauw genoeg gezien. We hadden nog een paar minuten de tijd, en besloten dus even het bos verder te verkennen. Naast de offerplaats was namelijk een kabbelende rivier, tussen dicht op elkaar groeiende grote bomen en allerlei soorten planten, waaronder trossen enorme bladeren, groot genoeg om eronder te kunnen schuilen bij regen. Hans en ik zijn een heel klein eindje dit overwoekerde donkergroene bos ingelopen, dat sprookjesachtig mooi was.

We waren de laatste terug bij de auto, en volgens mij de enigste die even een paar meter van de offerplaats vandaan het bos in gelopen waren! Toen iedereen klaar was om te vertrekken zijn we naar een belangrijke agrarische universiteit gereden, de enigste universiteit buiten Papeete, waar we lokale jams konden proeven en Hans en ik een ijsje gemaakt van vers fruit gekocht hebben: een bolletje mango, en een bolletje gembersmaak. Allebei erg lekker, al had de gember wat pittiger gemogen van ons.

Wat we er verder konden behalve proeven werd niet helemaal duidelijk; waarschijnlijk niets. Maar na een tijdje konden we weer verder en reden naar een ananasplantage, waar tegen de hier wat glooiende hellingen ontelbare rijen ananasplanten groeide. Vlakbij waren hoge grillige groene pieken mooi in de wolken en nevels gehuld. Het is echt een heel mooi en ruig-uitziend tropisch eiland! We konden even tussen de ananassen lopen en werden ondertussen opgegeten door de muggen! De Nederlandse gids deed weer ondertussen vertellen wat de bladeren of bloemen die hier groeide voor gebruikt konden worden, meestal gelijk ter plekke het hoofdtooi, rokje of “eetbordje” makend. Erg interessant!

We reden weer de heuvels uit en terug naar de kust. Het laatste punt op het programma was een bezoekje aan een lokale fabriek in Cook’s baai waar ananas-champagne gemaakt werd, andere alcoholische vruchtendrankjes, en gewone vruchtensappen. We mochten mangosap en een vanille-ananas-wijntje proeven, en buiten stonden lokale boeren hun rijpe ananassen uit te laden vanuit hun pickup in bakken die opgehaald werden door heftrucks en de fabriek ingebracht. Wat een overweldigende lekkere zoete geur, al die rijpe ananassen! Een van de boeren moest grijnzen toen hij zag hoe Hans en ik toekeken, en gaf Hans een van zijn mooie goudgele ananassen! Leuk, die werd natuurlijk gelijk weggestopt voor later…

Toen iedereen lokale dranksouvenirs gekocht had – of zoals wij alleen wat geproefd en rondgelopen, wachtend tot we weer konden vertrekken – reden we weer terug naar het schip. Onderweg langs de oever van de mooie Oponohu baai rijdend was er nog tijd voor een laatste fotostop van de baai, de bergen en ons schip, voor we rond 13:30 terug in het haventje van Papetoai waren, waarvandaan we terug naar het schip konden met de tender.

Hans en ik zijn echter eerst nog even in de omgeving rond gaan lopen om onszelf te overtuigen dat we alles gezien hadden (er was verder hier niets behalve een paar huizen, restaurantjes en een supermarkt die gesloten was want het was lunchtijd…), en zijn daarom een eindje op en neer langs de hoofdweg gewandeld.

We waren het echter al gauw zat, er was gewoon verder niets te doen op loopafstand, en dus zijn we om 14 uur aan boord van een tender terug naar het schip gegaan en hebben we rond 14:30 nog even buiten op dek staan kijken naar de prachtige baai waar we in lagen. Wat een mooi eiland is Moorea! In de mond van de baai zag je dankzij de vorm van de branding in het water het kanaal in het rif en de zandbanken waar we door naar binnen waren gevaren.

Hans heeft vandaag afscheid genomen van zijn lievelingspetje; gekocht in Australië in 2006was hij na 12 jaar trouwe dienst echt letterlijk helemaal versleten… Zonde!

Om 18 uur zijn we tijdens het avondeten weg gevaren richting Bora Bora terwijl onze Amerikaanse tafelgenote een gigantische avocado aansneed en met ons deelde; ze had deze aan lang gekocht, en Hans is niet dol op avocado maar wilde wel een stukje proeven op haar aandringen. Tot zijn verrassing was het best lekker; maar er is dan ook natuurlijk een wereld van verschil tussen een Nederlandse supermarkt avocado en een tropische rijp-geplukte! Hans kreeg vanavond ongevraagd twee toetjes, want het was citroenmousse en onze ober wist wel dat Hans gek op citroen was. Na het avondeten hebben we nog een klein rondje op dek gewandeld voor we gingen rusten in onze hut.

free counters