Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Vanochtend vroeg kwamen we aan in de baai van Bora Bora waar we voor anker zouden gaan bij het plaatsje Vaitape, en gelukkig gingen we ruim op tijd om 6:15 voor anker, waardoor we praktisch zonder vertraging in de tenders konden stappen om aan land te gaan en iets na 9 uur aan land in onze 4×4 zaten voor een hele dag excursie.

Het heeft nog even flink gegoten van de regen terwijl de auto’s gereed gemaakt werden (ze stonden gelukkig onder een groot zeil tegen de zon), maar daarna hebben we heel de dag geen druppel regen meer gehad. Met de 4×4 hebben we in een ochtend letterlijk heel het eiland rondgereden, met een paar off-road afsteggertjes onderweg naar uitzichtspunten.

We reden op de hoofdweg rondom het eiland maar gingen er al gauw af voor het eerste uitzichtspunt. Om die te bereiken moesten we weer, net zoals op Moorea, een steil, smal, kronkelend pad oprijden. Zelfs de 4×4 jeeps hadden moeite om op sommige stukken omhoog te komen en de jongste onervaren chauffeur van de groep worstelde met van de grond loskomende komende voorwielen en veel stilvallen om zijn jeep omhoog te krijgen… Zijn vader, ook een chauffeur, moest komen helpen en het overnemen. We zaten met acht man achterin iedere jeep op bankjes, dus de jeeps waren ook wel zwaar geladen natuurlijk.

Onze chauffeur vroeg ons dan ook op gegeven moment op het steilste stuk zelfs om even uit te stappen en de rest omhoog te lopen! (En ondertussen maar hopen dat hij de handrem strak genoeg aangetrokken had toen we uit de achterbak stapte). Hans maakte een grapje naar de chauffeur dat hij een Toyota had moeten kopen, dan was hij vast wel naar boven gekomen – dit was een Ford – want er is overal ter wereld een vriendschappelijke merken-rivaliteit over wat de beste 4×4 is en de meeste mensen vinden de Toyota dus het beste…

Het uitzicht was wel de moeite waard, je keek uit over Bora Bora en zelfs met het bewolkte weer was de lagune prachtig blauw! Nadat iedereen zijn foto’s had gemaakt konden we weer in de jeeps stappen. Terug naar beneden was geen probleem meer, al waren een paar vrouwen een beetje bezorgd want we reden dat behoorlijk steile weggetje weer terug naar beneden en dan hing je soms bijna half uit de open achterbak van de 4x4.

Terug op de hoofdweg reden we verder rondom het eiland, naar het volgende afsteggertje terug de heuvels in, voor weer een mooi uitzichtspunt waarbij we goed zicht hadden op de luxueze bungalows in de lagune. Om te benadrukken dat het een mooie plek was, had men een frame weggezet, zodat je foto gelijk een lijstje had of je jezelf in een lijstje kon zetten. Hoezo toeristisch hier!

De chauffeur stopte af en toe om een boom of plant te laten zien, en plukte op gegeven moment een hoop bladeren en wat bloemen, maar zei er verder niets over. Een eindje verderop stopte hij weer bij een mangroveachtig gebied, gooide de bladeren en bloemen op het zand langs de weg en zei “kijk, landkrabben”: inderdaad, uit de ongeveer 5 cm brede holletjes in het zand kwamen gelijk mooie grote krabben op de bladeren en bloemen af! Diegene het dichtste bij pakte gauw een groot blad in zijn klauw, kroop achterwaarts terug in zijn holletje, en rolde het blad achter zich aan op het holletje in!

Het volgende afsteggertje van de hoofdweg af was naar een van de kanon-stellages die in alle vier de windstreken opgesteld waren op het eiland in de Tweede Wereldoorlog. Ook weer een erg steile weg, een jeep van een andere groep had zelfs panne gekregen onderweg naar beneden en moest door onze chauffeurs uit de weg geduwd worden – de inzittende van de jeep werden later opgehaald door een van de open houten bussen die ook rondritten rondom het eiland gaven (maar alleen op de hoofdweg bleven). Een van de twee kanonnen op deze stellage stond er nog, enwas wel 6 meter lang, ongelofelijk! Het uitzicht over de baai was ook weer erg mooi, en de kanonnen waren nog altijd zo goed opgesteld dat je ze nauwelijks zag in het struikgewas.

De rit rond het eiland was ook mooi, minder indrukwekkend dan gisteren maar gewoon mooi. De kleine dorpjes waar we door kwamen stonden vol palmbomen en grote fruit bomen, en regelmatig in de voortuinen van de wat oudere huizen stonden graven, want het is hier op de eilanden vaak een gebruik om op je eigen erf begraven te worden. In de lagunes, eilandjes en baaien in het rif waren regelmatig resorts te zien van de vele hotels, vaak met de karakteristieke bungalowtjes boven het water gebouwd.

We kregen lunch in Bloody Mary’s, een restaurantje waar schijnbaar allerlei beroemdheden weleens geweest waren, zoals trots op grote houten borden bij de ingang stond, en daarom beroemd was geworden. Op zich was het restaurant verder zelf niet zo bijzonder, Hans en ik waren al lang blij dat we gekozen hadden voor vlees met friet in plaats van vis met friet, want onze keuze zag er beter uit! het was lawaaiig en druk in het restaurant, dat helemaal vol zat met onze en andere groepen van het schip; je zult er maar als buitenstaander zijn gaan eten… Nou is dat restaurant zo enorm bekend dat het waarschijnlijk altijd wel druk is. Maar dus zeker als er cruiseschepen zijn!

Na de lunch konden we vanuit het restaurantje gelijk naar de pier lopen die er vlak voor lag, en waar een grote platte schuit met zonnedak lag te wachten, voor de snorkelexcursie die ook deel van onze Bora Bora excursie was. Hans en ik waren al erg benieuwd hoe het snorkelen wel niet zou zijn met zo’n platte schuit, het leek ons weinig serieus snorkelwerk te zullen worden maar het bleek een fantastische middag te worden!

We voeren eerst naar een snorkel plekje in de lagune, de “koraaltuin”, onder begeleiding van trommel, zang en ukelele van de bemanning – niet zozeer voor ons plezier, leek het, maar vooral ook omdat ze er zelf plezier in hadden! De schuit stopte, iedereen pakte zijn snorkelgerei of kreeg die van de bemanning, en plonsde in het water.

Toen we eenmaal onder water zaten zagen we honderden geel-witte visjes om de schuit heen zwemmen, en een grote rog (“sting-ray”, zo eentje die Steve Erwin gedood heeft) flapte lui onder de schuit door en tussen de passagiers door – het merendeel had er geeneens erg in!!! Een vrouw ging er al na 2 minuten uit en zei tegen een andere vrouw dat er niets te zien was – toen ik vroeg of ze wel de rog gezien had die op dat moment rondjes om ons heen zwom, had ze geen idee waar ik het over had! Hij bleef in de buurt van de schuit, soms zo dichtbij de mensen dat hij een tik op zijn snuit kreeg als ze, zonder erg in hem te hebben, met hun voeten uithaalde om weg te zwemmen, maar het leek hem niet te deren.

Ondertussen zwommen er steeds meer soorten vissen rond, inclusief kleurrijke papegaaivissen en kleine felblauwe visjes. Om ons heen waren mooie “struiken” koraal in het 2-3 meter diepe water. En opeens merkte ik dat er iets achter mij zat, draaide me om en er zwom een goudkleurige rifhaai (“black tipped reef shark”) net zo’n drie meter bij mij vandaan weg, dus hij was dichterbij geweest! Oeps, slik, ze zeggen dat deze haaien niets doen maar het voelt toch een beetje raar! We hebben er lekker en lang gesnorkeld – de haai kwam niet terug, de rog bleef als een hondje steeds in de buurt van de schuit en de mensen zwemmen, mooi langzaam en statig fladderend in het water.

Uiteindelijk moesten we er weer uit, helaas. Toen bracht de schuit ons naar een zanderig stukje water dat maar zo’n 1-1,5 meter diep was, en we zagen de ruitvormen van de roggen al in het water zwemmen, net als de zwartgetipte vinnen en gele schaduwen van de haaien. Het was de bedoeling dat we het water ingingen en dan zouden de roggen en haaien gevoerd worden (met vlees, NIET met ons, ging ik van uit) zodat ze dichterbij zouden komen. Slik, ok, als jij het zegt… Het zal wel veilig zijn om te doen maar het voelde toch wel even spannend om vrijwillig zo dat water vol haaien in te stappen.

Maar het voeren leek amper nodig om ze te lokken, want ze liepen ons al bijna letterlijk onder de voeten! Ongelofelijk bijzonder en bizar, je kon geen stap verzetten zonder meerdere roggen in de buurt en er zwommen constant de mooie goudkleurige haaien (toch wel zeker anderhalve meter lang) om iedereen heen en regelmatig tussen de mensen door. De gids voerde de roggen met de hand, ze klommen dan helemaal tegen hem op van opwinding en om het vlees te bemachtigen, dus kon je ze even aaien, en ondertussen vlogen fregatvogels en meeuwen boven ons om de restjes weg te kapen. De haaien cirkelde constant met 10-15 tegelijk om iedereen heen – die werden niet geaaid… Hans stapte een keer bijna op de snuit van een rog omdat ze ook constant de zeebodem aan het “stofzuigen” waren om ons heen, we zaten echt in een bizarre feeding frenzy. Ongelofelijk bijzonder!

We keken onze ogen uit en kregen ook de kans om even met een rog te aaien. De huid van de rog was fluweelzacht en glad, heel mooi. En heel bijzonder!

Inmiddels waren een hoop mensen al weer terug aan boord geklommen, maar Hans en ik hebben nog een tijdje rondgezwommen, ons verbazend om al die roggen en haaien om ons heen! We waren een van de allerlaatste terug aan boord…

Helemaal vol van de ervaring zijn we rond 16:15 (met muzikale begeleiding) terug naar de kade van Vaitape gebracht, waar Hans en ik in de net aangekomen tender konden overstappen om terug naar het schip gebracht te worden. kayakkers leken mee te liften op ons kielzog en peddelde met ons mee richting het schip, en rond 17 uur kwamen we dan doodmoe in onze hut aan om nog even gauw voor het eten te douchen en om te kleden en de hapjes te verorberen die al klaar stonden voor ons!

Niet veel later ging het storten van de regen; wat een geluk, heel onze excursie was er geen druppel gevallen, alleen ervoor en dus er na! We vertrokken rond 18 uur uit Bora Bora; Frans Polynesië is eigenlijk wel alles geweest wat we ervan verwacht hadden – prachtige ruige bergen en bijzondere snorkel locaties. Erg mooi dus! Jammer dat het vertrek tijdens het eten was, maar we hebben het een beetje door de ruiten kunnen volgen. Het toetje was enorm lekker, een “Russian white slice”; heerlijk! Zoals eigenlijk alles wel, we eten hier heerlijk aan boord…

Na het eten zijn we nog naar de “Columbus got talent” show gegaan, waarin bemanningsleden hun kunsten konden vertonen; wat kunnen sommigen goed zingen! Na de show hebben we een ommetje op het dek gelopen, en in onze hut de ananas van Moorea geslacht, heerlijk! Goddelijke rijpe tropische ananas… Hij droop van het sap!

free counters