Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 37, Zondag 11 februari: op zee, 755 km gevaren

Vandaag was het eerste dagje op zee, en we zijn moe opgestaan rond een uur of 8. Het schip was ’s ochtends toen we rond 8:30 een trappenrondje deden erg rustig, het leek wel alsof er veel mensen van boord waren, zo stil was het! Iedereen had waarschijnlijk een rustige opstart vandaag na de vermoeiende dagen in Frans Polynesië... Plus de zee was erg ruw, met een harde wind en hoge golven van zeker 3-4 meter hoog (de kotszakjes hingen al weer klaar in de trappenhuizen) dus misschien dat dat er ook voor zorgde dat er wat meer mensen in hun hutten bleven. We liepen tijdens ons rondje op het bovendek dek 14, waar een heerlijke harde wind stond en we goed konden genieten van het mooie gezicht van de hoge golven – maar bemanningsleden waren bezig om de trappen af te zetten en vertelde ons dat dit dek afgesloten was vanwege het weer. Jammer! Dus zijn we weer naar beneden gelopen en hebben de rest van de dag alleen binnen trappenrondjes gedaan.

Met de lunch was er niet echt veel wat ons aansprak, wat eigenlijk nog nooit gebeurd is, maar er was een lekker bouillon-soepje vooraf en we hebben allebei een kaas-tomaat omelet genomen met frietjes (ook wel eens lekker, het omelet was heerlijk vers en heet) en toe ijs. Een stel waar we al weleens meer mee gekletst hebben, waar de vrouw weken terug zo van aan het mopperen was omdat ze in de stress was te laat te zijn voor haar koorrepetitie, zat bij ons aan tafel en zij hadden ook net als wij ijs besteld maar waren wat lastige eters wat betreft ijs-smaken, dus wij boden aan om te ruilen. Maar de man had al vanilleijs met chocoladesaus besteld, en de vrouw vanilleijs met chocolade (ik had al zoiets, dan krijg je iets anders dan je man). Toen onze ijsjes kwamen, mango met aardbeien, was de man een beetje teleurgesteld, die had hij wel gelust – dus ik bood aan om te ruilen en kreeg vanilleijs met chocoladesaus, geen slechte ruil! De vrouw kreeg inderdaad een bolletje vanille en een bolletje chocola, waar ze ook blij verrast mee was – wij wisten niet dat je zo veel kon vragen. Dat is echt iets uit de cruisewereld, gewend zijn dat alles wat je vraagt mogelijk is. Wat ons betreft hoeft het allemaal niet zo, wij zijn geen moeilijke eters en houden er wel van af en toe verrast te worden.

Er was ’s middags een lezing van de verstrooide professor en de lezing-fotograaf hield de prijsuitreiking van zijn zelf uitgeloofde fotocompetitie, maar we hadden weinig behoefte om naar deze twee te gaan en hebben lekker heel de dag (behalve als we rondjes liepen) in onze hut gezeten en gelezen, naar muziek geluisterd of gedut. Desondanks vloog de dag voorbij! We liepen ’s middags langs receptie om een ontbijtje op bed te bestellen, en dit is de derde keer deze cruise en iedere keer is de manier waarom we moeten bestellen anders. Het meisje achter receptie vandaag had eigenlijk geen idee hoe dat bij de suites ging – we hebben in onze hut een handige hanger die we aan de deur kunnen hangen maar daarop kun je alleen het standaard, koud ontbijt bestellen. Ook ligt er een apart menu voor de suites, waarvandaan we verse jus d’orange kunnen bestellen en wat warme gerechtjes, maar het is niet direct duidelijk hoe je die dingen moet bestellen los van roomservice bellen. Dus wij moeten vaak combineren, deels van het hanger-menu, en deels van het suite-menu. Dit meisje moest ervoor bellen en kreeg te horen dat we de extra dingen voor de suite gewoon achterop het hanger-menu konden schrijven. Handig om te weten!

Bij het avondeten vertelde de Amerikaanse de nieuwste roddel, er waren in Bora Bora vier mensen van boord gegaan, vanwege winkeldiefstal en zakkenrollen! Ongelofelijk – maar dat zouden dus “onze” winkeldieven kunnen zijn, en zakkenrollen op een cruiseschip? We konden ons er niet zo veel bij voorstellen. Sowieso hebben de meeste mensen aan boord waarschijnlijk zo goed als geen geld in hun portomonees – maar je ziet wel dat mensen heel goed van vertrouwen zijn, en open tassen op hun zonnebedjes laten met al hun electronica erin als ze even weg zijn van hun plek, dus misschien was de verleiding te groot. Of, zoals de kaartenclub waar de Amerikaanse de meeste roddels vandaan haalt dacht, was het een groepje en werkten ze samen om een grotere buit binnen te halen, denkend dat er veel rijke Amerikanen met diamanten sierraden en zo aan boord zouden zijn. Hans en ik hadden het er toevallig net over gehad bij het naar boven gaan vanaf dek 5 naar het restaurant dat er hier overal camera’s hangen – zowel voor het bewaken van de eigendommen van het schip, als voor ongelukken te voorkomen of te zien, als voor conflicten oplossen waarschijnlijk.

We hebben vanavond weer eens uitzonderlijk lekker gegeten – zo knap eigenlijk dat je na 37 dagen 2 maaltijden per dag in hetzelfde restaurant gegeten hebbende nog altijd geen herhaling van gerechten ziet (volgens het Duits/Amerikaans echtpaar is er op sommige cruiseschepen al na 2 weken een rechtstreekse herhaling van het menu), en nog altijd lekker kunt eten en niet uitgekeken raakt op de kookkunsten. Het is iedere maaltijd weer lekker, gevarieerd, kleurrijk en mooi gepresenteerd, vooral de toetjes die er soms echt prachtig uitzien en ook bijna altijd erg lekker – ze hebben een goede toetjeskok. De chefkok zei weken geleden tijdens de keukenrondleiding ook dat hij gelooft dat je niet alleen met je mond maar ook met je ogen eet, en dat kun je merken. Rond 19 uur kwamen een aantal keurig geklede mensen de eetzaal in, die hadden zo te zien de Captain’s table geboekt – en inderdaad, toen Hans en ik na ons eten naar boven liepen kwamen we de kapitein tegen in het trappenhuis die zichzelf waarschijnlijk even ging laten zien en een praatje maken met de mensen.

’s Avonds na het eten zijn we toch weer even naar dek 14 gelopen, en het leek alsof we gewoon door konden lopen dus we hebben nog even lekker uitgewaaid op dek voor we naar onze hut terug gingen – in de verte was er nog een mooie oranje gloed van de zon die al een tijdje geleden ondergegaan was, en het was weer verder aardedonker om ons heen. Ivan vertelde vandaag overigens dat hij in Bora Bora met een excursie meegeweest was – het schip organiseert dus ook excursies voor zijn bemanning. Dat is wel erg goed, dan hebben zij ook nog af en toe de kans om toerist te spelen! Toen we ’s avonds naar bed gingen waren we een paar uur verwijderd van de Kreeftskeerkring, vannacht varen we dus de tropen weer uit! Heel de dag, en nacht, was het schip lekker aan het bewegen, heerlijk! Zo veel als dit vandaag heeft het schip deze reis nog niet bewogen, maar het is wel nog altijd heel mild – mijn graadmeter zijn de wijnglazen, atlas en verrekijker, die staan allemaal nog keurig overeind.


Dag 38, Maandag 12 februari: op zee, 775 km gevaren

Om 8:30 kwam ons ontbijtje op bed vanochtend, wat een luxe! Twee glaasjes verse jus d’orange, twee glaasjes tomantensap, twee omeletten met kaas en ham, vier stukjes toast, twee schaaltjes fruitsalade, en honing, theezakjes, citroen, jam en boter. Alleen geen heet water (dat was de eerste keer wel dat we thee bestelde), en maar één set bestek. Geeft niet, er ligt al sinds dag één twee setjes bestek op onze zijtafel, bedoeld voor de hapjes – die eten wij alleen altijd zo met de hand op dus dat bestek wordt nooit vuil. Tja, laat nu toevallig gisteren de dag zijn dat Ivan besloten heeft om het bestek eindelijk op te ruimen! Dus we hadden maar een setje... Maakt niet uit, we hebben lekker ontbeten! Alleen de kaas en ham in het omelet waren niet echt te proeven, helaas. Maar het was een lekker omeletje.

Na het ontbijt (we hadden gelijk het niet-storen kaartje in de deur gestoken nadat het ontbijt geleverd was) hebben we nog even een klein dutje gedaan, voor we Hans zijn haar ge-tondeusd hebben. Wat een geluk dat we niet alleen zijn eigen electrische tondeuse meegenomen hadden, maar ook het oplaadbare scheerapparaat van zijn zoon, waar een tondeuse functie op zit, want de electrische tondeuse werkt niet op scheepsstroom... Daarna is Hans gaan douchen terwijl ik even naar beneden liep om de paspoorten op te halen buiten de Taverner’s Pub op dek 7, nu dat we Frans Polynesië verlaten hadden kon dat weer. Onderweg kwam ik onze Duits/Amerikaanse tafelgenoten tegen die bij de fotomuren aan het zoeken waren naar zichzelf – en ik snapte opeens waarom we geen evenaar-certificaat kregen, dit is tenslotte een budget cruise dus dat certificaat kun je kopen, in de vorm van een foto van jezelf met Neptunus of de vis, die op die ochtend genomen waren. Er was echter geen certificaat-foto van ons met Neptunus, want ik had de fotograaf vriendelijk gedwongen die foto met ons eigen toestel te nemen! Maar wel certificaat-foto’s van mij en Hans de vis kussend, en foto’s van ons terwijl we aan land stappen in Papeete – ik met mijn mobiel voor mijn neus omdat ik net een foto maak van de fotograaf! Je mag geen foto’s van de foto’s maken maar ik heb even gauw twee overzichtskiekjes gemaakt voor het plakboek.

Toen Hans uitgedoucht was zijn we rond 11 uur naar de lezing van Crocodile Dundee gegaan; de lezingfotograaf met zijn cowboyhoeden heeft met een camper een roadtrip gemaakt door Oost Europa en Eurazië, dus ook onder andere de “stans”, Iran, Rusland, allerlei plekken waar we ook geweest zijn en waarvan het altijd leuk is om foto’s te zien! Hij benadrukte weer eens dat je absoluut geen foto’s van zijn presentaties mocht maken, omdat er waarschijnlijk, vermoeden we, een of twee zogenaamde prijs-foto’s tussen zitten... Hij behandelde even gauw Roemenië en heeft toen een tijdje besteed aan Turkije, hetzelfde gebied waar Hans indertijdook geweest is, in het oosten. Een erg mooi gebied is dat volgens Hans. Toen begon hij aan Iran, leuk, daar zijn wij in 2016 geweest!

Tot onze grote verbazing schilderde hij Iran af als een achtergesteld en achterlijk land waar mensen geen idee hebben wat er in de buitenwereld speelt (heeft hij meerdere keren herhaald). En los van een paar kiekjes van architectuur, waren het vooral foto’s van plattelandsdorpjes of nomaden-nederzettingen, waarmee hij erg de indruk wekte en benadrukte dat Iran een derdewereldland is. Wij hadden ook een bepaald voorgevormd beeld van Iran toen we er heen gingen, maar werden daar verbaasd door dingen zoals de gekoelde drinkwaterfonteintjes op iedere straathoek, de (ondanks de strenge Islamitische wetten) modern-gekleede vrouwen en modern-denkende en goed geïnformeerde jonge mensen, de flexibele en voorzichtig negatieve houding naar de streng-Islamitische regels en de uitermate vriendelijke, open, welkome en hartelijke houding van de mensen – vermoedelijk heeft hij die ook meegemaakt, maar dat soort dingen zei hij niets over, wat wij erg jammer vonden.


Toen ging hij over naar Turkmenistan, leuk, daar zijn we ook geweest! Tot onze verbazing vertelde hij dat Turkmenistan betere dagen heeft gekend (gebaseerd op een hoekje van een fontein waar een tegel losliet). Hij vertelde niet dat ze zo rijk zijn dat het gasfornuis aanlaten voor de bevolking goedkoper is dan lucifers kopen, de bushokjes in de hoofdstad airconditioning en tv’s met 7 kanalen hebben, en er in iedere hoofdstraat waterfonteinen in de middenberm vloeien van een woestijn-stad... En die dingen moet hij toch ook gezien hebben – waar ter wereld zie je bushokjes met tv’s en airconditioning! En steeds maar herhalen dat we vooral niet zelf opeens geinspireerd moesten worden om een camper te kopen en dit ook te doen want het was niet eenvoudig... Overigens snap ik nu waarom hij lang haar heeft en een cowboyhoed draagt, op zijn roadtrip had hij kort haar en zag hij er gewoon gemiddeld uit, je herkende hem zelfs amper – het lange haar en de hoed geeft hem een bepaald imago.


Na Turkmenistan was het al weer lunchtijd, morgen verder over Oezbekistan. Omdat we echter ontbijt op bed hadden gehad, besloten we heel dapper om de lunch over te slaan en hebben we nog een trappenrondje gelopen om in onze hut het fruit als lunch te eten. Wel hebben we ’s middags lekker wat tucs gesnoept – de voorraden raken onderhand wel een beetje op maar het gaat voorlopig nog wel redelijk goed. Je hebt er hier ook wat minder behoefte aan omdat de maaltijden gewoon bijna altijd lekker zijn en altijd gevarieerd. Het is nu echt meer snoepen voor het lekker in plaats van snoepen als troost.

De middag was rustig, lekker met zijn tweetjes in onze hut en alleen even eruit voor een trappenrondje ’s middags. De zee is nog steeds ruw, maar een klein beetje rustiger vandaag vergeleken met gisteren; op het nieuws (we ontvangen nog altijd Papua Nieuw Guinea NBC) werd aangekondigd dat er enigszins in de buurt van ons op de Stille Oceaan een van de grootste tropische stormen (cyclonen) ooit voor dit gebied aan het ontwikkelen is. Is nog altijd duizenden kilometers bij ons vandaan, maar het verklaart waarschijnlijk wel de hoge, ruwe golven die wij hebben – de golven zijn zo’n 4 meter hoog en het schip rolt flink en gaat af en toe “over boomstammen heen” zoals wij zeggen – of over walvissen zoals onze vrolijke Amerikaanse tafelgenote zegt!

Na het avondeten, dat echt lekker was – met name de tonijncarpaccio met soyasaus als voorafje – zijn we via een ommetje op het bovendek terug naar onze hut gegaan. De klok moest weer een uur terug ’s avonds – met enige moeite kon ik een station in Antarctica vinden met de juiste tijd, want veel aanbod was er niet voor plaatsen met 12 uur verschil met Nederland, vanwege het gedoe met winter- en zomertijd!


Dag 39, Dinsdag 13 februari: op zee, 771 km gevaren

Vandaag ging de lezing van de fotograaf over het gedeelte van zijn roadtrip dat door Oezbekistan en Rusland ging, samen met Kazakhstan (zijn we niet geweest, staat op de lijst) en nog wat Oost-Europese landen waar hij ook snel overheen is gegaan. Wij zijn in 2015 in Oezbekistangeweest als onderdeel van onze rondreis door Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië, en wij vonden het een prachtig land, zo’n ongelofelijk rijke cultuur en geschiedenis, en zulke sprookjesachtig mooie architectuur – in onze beleving zelfs nog indrukwekkender dan Iran. Iran heeft de naam voor dat soort blauwe tegeltjesarchitectuur, maar Oezbekistan overtreft gewoon in de hoeveelheid ervan, overal waar je kijkt, en van zulke mooie en vaak fijne kwaliteit. De fotograaf was ook onder de indruk geweest van Oezbekistan, hoewel hij het weer als een erg backwards land afschilderde, wat het niet echt recht aandoet in onze ogen. Ook Rusland schilderde hij als minder ontwikkeld af dan dat het is; ja, sommige dorpjes hebben alleen een dorpspomp, omdat het logistiek gezien gewoon bijna onmogelijk is om in zo’n gigantisch land overal stromend water aan te leggen, maar we hebben ook hypermoderne grote steden gezien, en het “contrast” tussen oud en modern dat hij liet zien was een foto van wat oude houten huisjes voor een Sovjet-flat, die zijn nu ook niet bepaald modern als je ze van dichtbij bekijkt! Maar goed, altijd leuk om foto’s van landen te zien waar je geweest bent, ze brengen je eigen herinneringen terug en we zeiden al tegen elkaar dat we weer terug moeten naar Rusland, zowel de Volgareisals de Transsibsmaakte naar meer...

Zowel Hans als ik hadden allebei af en toe de indruk, ook van sommige van zijn Rusland foto’s, dat niet al zijn foto’s door hemzelf gemaakt waren – er zaten af en toe foto’s tussen, van bijvoorbeeld een compleet leeg paleis in Rusland, dan moet je al aardig wat contacten hebben aangesproken om daar binnen te komen buiten openingstijden lijkt ons, en sommige andere foto’s leken ook niet altijd per se van zijn hand te zijn. Maar ja, dat kan eigenlijk haast niet, waarschijnlijk is het gewoon zijn onaangename uitstraling (hij vindt zichzelf erg leuk) die maakt dat wij dat denken, want het zou bijzonder dom en arrogant zijn van hem om andermans foto’s te gebruiken in zijn presentatie zonder degelijke bronvermelding.


De lunch was erg lekker, met blauwe kaas mousse op het menu als voorafje; bijna iedereen in onze omgeving bestelde het, en het was heerlijk, een grote dot blauwekaas mousse, hmmmmm... Een van onze tafelgenoten lustte geen blauwe kaas, maar hij was duidelijk een uitzondering!

’s Middags om 16:45 hadden wij een “cocktail party” omdat wij de gehele route bolletje rond maken – ze organiseren aan boord af en toe cocktailparty’s – zo hebben de Amerikanen eentje gehad, en de Nederlanders van de Kras reis, en nu dus de wereldreizigers! We hebben ons dapper in ons nette goed gehesen – Hans in zijn jasje, ik in mijn gele citroenenjurk – en zijn rond 16:35 naar beneden gegaan waar we strandde voor de deuren van de show lounge omdat er allerlei andere mensen stonden te wachten. Ondertussen was de organisatie nog druk in en uit te lopen bezig alles op te zetten.

Ik vroeg rond 16:45 toen nog altijd niemand in beweging kwam, aan de mensen die er het langste stonden, of iemand eigenlijk concreet te horen had gekregen dat we nog niet naar binnen mochten? Vanuit dek 8 waren namelijk mensen gewoon ook naar binnen aan het druppelen en een plekje aan het zoeken. En op dek 7 stonden de deuren toch al zeker een kwartier open aan onze kant. Nee antwoordde een paar Engelse vrouwen, maar ze lopen in en uit en ze staan binnen en zien ons toch? Maar wenken ons niet naar binnen... Ik keek Hans aan en hij mij, en wij besloten dan maar initiatief te nemen en liepen naar binnen en zochten een plekje. Niemand hield ons tegen, en een paar minuten lang durfde ook niemand ons te volgen, tot uiteindelijk een ander wat jonger stel ons voorbeeld volgde en geleidelijk aan de kudde schapen ook in beweging kwam... Ondertussen was men nog druk bezig alles klaar te zetten.

De cocktail party was niet precies wat wij ervan verwacht hadden; je ging zitten in de showlounge en toen iedereen binnen was gingen obers rond met drankjes op dienbladen. 4 van de zangers zongen gouwe ouwe liedjes en er gingen hapjes rond, en dat was het, een uur lang. Na het eerste drankje rondgebracht te hebben gingen de obers rond met schalen hapjes , maar gek genoeg letterlijk overal behalve in ons gedeelte van de zaal, wat dus middenin de ruimte was en het dichtst bij de bar met hapjes. We zagen ze het komende half uur op het balkon en aan de beide zijkanten meerdere keren langskomen, maar de ongeveer 3 rijen in het midden beneden waar wij zaten kregen nooit iets. Sommige hoeken kregen wel 5 keer iets aangeboden, een constante stroom hapjes! En die ene hapjes-ober die langs ons in het gangpad liep om naar de rechterzijkant te gaan, en die Hans letterlijk met roepen probeerde de aandacht van te vragen, lachte Hans vriendelijk toe terwijl hij langs hem heen liep en hem negeerde, zowel heen als terug! Eindelijk, eindelijk wisten we letterlijk een ober te tackelen, ergens rond 17:20 al weer (we hadden nog geen enkel hapje gehad sinds het begin van het feestje om 16:45), maar die had nog maar 3 hapjes op zijn blad liggen, dus stuurde we weg om meer te halen voor onze hoek, (en die verdween natuurlijk met de noorderzon).

De Aziaten in de rij voor ons raakte er behoorlijk gefrustreerd van, en nadat hun poging ook genegeerd werd net als de poging van een Engelse vrouw op haar rollator zittend achter ons, is een van de Aziatische vrouwen resoluut opgestaan en naar achteren gebeend, waar ze een wat meer senior uitziende man letterlijk meesleepte naar onze hoek om uit te leggen dat wij nog altijd geen enkel hapje gekregen hadden. Toen kwam de boel ook voor ons een beetje op gang en hebben we nog wat hapjes gekregen. Niet dat het om het eten ging, we eten natuurlijk meer dan genoeg, maar apart wat een slechte organisatie en duidelijk ontbrekend actieplan om zo’n zaal gelijkmatig te voorzien. Drank vloeide trouwens rijkelijk (ook wel weer wat minder in onze hoek overigens), er liepen regelmatig obers met drie flessen bij om bij te vullen – witte wijn, rode wijn en champagne. En net toen Hans en ik ons om 17:30 gingen afvragen of we het hele uur lang alleen maar naar de gouwe ouwe liedjes moesten luisteren, kwam de kapitein 5 minuten het podium op samen met zijn senior staff om ons even toe te spreken. Schijnbaar zijn er 747 wereldreizigers aan boord, dus die het hele rondje doen! Wauw wat een hoop...

Om 17:45 was het feestje afgelopen en konden Hans en ik gelijk doorlopen naar het restaurant. Onze Duits/Amerikaanse tafelgenoten gaan ook heel de rit mee, en zij was een beetje aangeschoten vanwege de nogal sterke cocktails die uitgedeeld werden. Maar het was hoe dan ook best gezellig en de Duitse man moest wel lachen om hoe zijn vrouw nóg babbeliger was dan anders. Hopelijk heeft ze morgen geen hoofdpijn! Hans en ik hebben na het eten nog even ons jasje en hoge hakken in de hut gedumpt en een ommetje op het bovendek gelopen.


Dag 40, Woensdag 14 februari: op zee, 788 km gevaren

Vanochtend hebben we gedoucht en begonnen we rond 9 uur aan een dubbel trappenrondje, en we zijn niet meer terug naar onze kamer geweest tot na de lunch! Want tijdens het eerste rondje stonden we heerlijk uit te waaien voorop – het weer is echt weer meer ons klimaat aan het worden sinds we uit de tropen zijn, de zon is nog wel sterk maar het is niet meer zo benauwd en drukkend, heerlijk. En tijdens het uitwaaien zag ik beweging in het water dat geen golf leek te zijn, en toen zagen we steeds meer; een school kleine dolfijntjes die een eindje van het schip vandaan aan het spelen waren. Ze waren al gauw uit het zicht maar toch mooi even gezien! In het restaurant was men druk bezig om de boel te versieren voor Valentijnsdag, leuk! Er was een enorm hart van rode ballonnen gemaakt, er hingen slingers en plastic rozen van het plafond, erg leuk gedaan.

Tijdens het tweede rondje kwamen we de Zuid-Afrikanen tegen in de gang van dek 5, en hebben met hen en een vrouw in de hut naast hun die ooit in Iran gewoond bleek te hebben gekletst over de foto’s van de fotograaf van Iran, de fotowedstrijd die hij uitgeloofd had – de winnende foto in de algemene categorie was echt een prijsfoto van een semiprofessionele fotograaf, maar de tweede en derde en de drie topfoto’s in de “anything red” categorie waren allemaal licht tot zwaar bewerkt in Photoshop – en reizen in het algemeen. De man zat eraan te denken om Photoshop aan te schaffen, om foto’s te gaan bewerken – wij doen dat nooit en snappen niet zo goed waarom je dat zou willen, als je de foto bewerkt is het tenslotte niet meer datgene wat je gezien hebt. En we hadden het over de organisatie van deze rederij, die niet altijd even goed lijkt – zoals ons gedoe met de glowworm-cave excursie en wel of niet wachtlijst, zo hadden zij ook nog een paar verhalen.


Maar op gegeven moment bleek het dus al 10:50 te zijn dus zijn we gauw doorgelopen naar de presentatie van de fotograaf, die er vandaag bijzonder extreem uitzag met zijn Crocodile Dundee hoed en een donker rood-groen gestreept pak. Maar zijn foto’s van Amerika waren mooi, en hij heeft echt oprecht prachtige shots van rodeo’s gemaakt. Duidelijk dat dat echt zijn ding is, en hij doet het goed. Tot onze verbazing hoorde we wel dat hij zei dat het zijn hobby was – typisch, wij waren steeds onder de indruk dat hij professioneel was, en dat moet ook haast wel gezien zijn materieel. Misschien gewoon een grapje. Toen hij klaar was, was het al weer lunchtijd!

De obers waren met recht wel een beetje trots op hoe ze het versierd hadden, erg leuk! De scheepsfotograaf stond er ook mocht je een portret willen laten maken in het ballonnenhart. Wij kwamen aan een tafel te zitten met het Engels/Amerikaanse echtpaar, een alleenreizende vrouw die niet onaardig is maar niet veel zegt, en de Amerikaan die weken terug drie ontbijtjes tegelijk besteld had. Hij zag er van dichtbij onsympatiek uit; lange scherpe nagels waar hij duidelijk erg trots op was, een vaal-geel gezicht en onverzorgd haar, en hij bestelde vandaag twee hoofdgerechten, koffie bij de maaltijd in plaats van erna, en chocoladeijs (niet op het menu dus een speciaal verzoek). De ober die beleefd aangaf dat het twee hoofdgerechten waren werd haast afgesnauwd, en verder zei hij nog geen dankjewel tegen obers. Gezien hoeveel hij dus schijnbaar met iedere maaltijd eet (hij bestelde de twee hoofdgerechten overigens alleen voor het vlees, de rest prikte hij alleen maar een beetje in), is hij nog geeneens zo heel dik – wel dik maar niet tonnenrond. Een enge man, brrrrr. We waren blij dat we met het Engels/Amerikaans echtpaar konden babbelen.

Voor de lunch stond er fish en chips op het menu – Hans heeft dat al eens gedaan en het beviel hem goed, vandaag namen we het allebei en om ons heen hoorde we ook veel mensen die het bestelde. Alleen al aan onze tafel 5 van de 6 mensen! Erg lekker! Het deed zeer om geen toetje te nemen maar ik heb me voorgenomen om geen toetjes meer te nemen met de lunch, want of we nou afvallen, gelijkblijven of aankomen, dat kan alleen maar helpen lijkt me. En we denken dat je ver moet zoeken om een weegschaal te vinden aan boord, dat is niet in het belang van het schip! Maar maakt niet uit, we proberen genoeg te bewegen, een beetje op te passen, en ons er verder niet druk om te maken en lekker te genieten.

We liepen na het eten een eindje met het stel mee naar beneden, en ze hebben ons hun binnenhut laten zien – zag er echt prima uit, van alle gemakken voorzien en zoals alle hutten op dit schip behoorlijk riant groot (17,5 vierkante meter) voor een hut. Voor langere reizen is een binnenhut echter niets voor ons – ik denk dat we allebei heel gauw behoefte hebben aan buitenlicht, en een raam nodig hebben. Maar de prijs is natuurlijk wel aantrekkelijk; de binnenhut kost maar zo’n 66 pond per persoon per nacht! De man ging zijn foto’s vanmiddag bewerken in Photoshop, daar is hij iedere dag uren mee bezig. Weer zo iemand! We voelen onderhand de behoefte om op onze website te zetten dat we nooit photoshoppen – sowieso zijn 90% van onze foto’s enkel als herinnering bedoeld, en de overgebleven 10% probeer ik weleens iets moois van te maken, maar enkel als de situatie zich voor mijn neus bevindt op dat moment. En misschien dat 1% van de foto’s van iedere reis prijsfoto’s zijn, maar het zijn de 99% anderen die uiteindelijk de reisherinnering vormen voor ons, en ik persoonlijk ben veel trotser als een prijsfoto zich spontaan aanbiedt en spontaan gekiekt wordt dan dat ik er uren voor heb zitten zwoegen in een computerprogramma om er iets moois van te maken. Ik ben al genoeg tijd kwijt aan de website!

Hans en ik zijn na het eten lekker naar onze hut gegaan om de rest van de middag te rusten – zo lang wegzijn als we niet aan land gaan doen we anders nooit! En toen we de hut instapte zagen we heel mooi twee handdoek-zwanen op het bed, vanwege Valentijnsdag natuurlijk, leuk! De middag hebben we weinig gedaan, de fotocompetitie vanuit het schip hebben we ook overgeslagen, want de tijd vloog al snel genoeg voorbij, vreselijk. Ondertussen naderen we gestaag Nieuw Zeeland, en wordt de zee hier erg diep – het diepste wat we gezien hebben vandaag is al weer 5870 meter diep, ongelofelijk.

We hebben de afgelopen dagen voor de lol wat zitten rekenen, en zijn erg tevreden over de deal die we voor deze reis gemaakt hebben; Hans had toen we boekte ingeschat dat, door voor een iets duurdere hut te kiezen dan we normaal zouden doen, de extra’s die we erbij kregen zouden opwegen tegen de prijs die we betaalde, en hij heeft dat nu nog eens goed doorgerekend. Het klopte inderdaad, het scheelt ons nu uiteindelijk 4 pond per persoon per dag dat we de midden-klasse buitenhut-met-raam genomen hebben, dan dat we de even grote goedkoopste buitenhut-met-raam zouden hebben geboekt. En in ons geval heeft het boeken van de middenklasse hut er ook nog voor gezorgd dat we in de suite terecht zijn gekomen door de upgrade natuurlijk, dus dat is extra voordeel voor ons!


Maar wij kunnen er maar niet over uit hoe goedkoop cruisen eigenlijk is – in ieder geval met deze rederij, er zijn ook hele dure rederijs namelijk. De goedkoopste binnenhut voor deze reis kost zo’n 66 pond per persoon per nacht – en dan ga je heel de wereld rond, kom je in exotische plekken, heb je drie hele goede maaltijden per dag, een vieruurtje, een avondsnack, af en toe een cocktailparty, feestje of een speciaal buffet, echt heel de dag van 9 uur ’s ochtends tot ’s avonds laat entertainment, quizzen, spelletjes, live klassieke en populaire muziek (dat laatste schijnbaar in de bars ’s avonds, niet dat wij dan ooit op pad zijn!), shows en comediens. Ongelofelijk eigenlijk! Voor de prijs per dag van die binnenhut kunnen wij enkel een winterweekje naar Duitsland of Oostenrijk gaan met Kras... Cruisen is niet een openbaring voor ons, we zijn nu niet opeens verstokte cruisers geworden (veel mensen boeken al aan boord de volgende cruise), maar we zien er nu wel veel meer potentie in en het is een hele prettige en relatief goedkope manier om op bijzondere plekken te komen. Weliswaar weegt de wat oppervlakkigere ervaring van een cruise-excursie niet op tegen een paar dagen met honden over het ijs reizen in Groenland, maar deze rederij komt bijvoorbeeld ook in wel 6 havens van Groenland! Echt ongelofelijk... We hadden er echt geen weet van. En al is deze wereldreis voor ons absoluut gezien een flinke smak geld, per persoon per dag is hoe we vergelijken en voor die prijs kunnen wij al een hoop reisjes niet meer maken omdat ze duurder zijn. Echt ongelofelijk – en zoals we zien aan de mensen aan boord, kun je dit nog tot op hoge leeftijd blijven doen – het enigste criterium lijkt te zijn dat je enigszins zelfstandig de loopplank op moet kunnen komen.


Het avondeten was vanavond formal kleding, dat is wel te verwachten natuurlijk met zoiets als Valentijnsdag, en Hans en ik hebben ons netjes aangekleed – ik in mijn blauwe rozenjurk, die is wat sjieker dan de gele citroenenjurk. Voor zoiets vinden we het al een stuk minder erg, dit is tenminste echt een gelegenheid. Er waren allerlei mensen die bij het binnenkomen in het restaurant poseerde bij het ballonenhart, dus wij ook natuurlijk! Ze hadden de verlichting gedimd en de gordijnen dichtgedaan, en overal hingen rood en witte ballonen, erg leuk. De vrouwen kregen van de obers papieren roosjes aangeboden, en het menu was vol hartjes en de gerechten hadden vaak romantische namen. Erg leuk! Maar Hans en ik merken dat we absolute nitwits zijn op het gebied van cruisen – veel van de Engelstalige passagiers hadden rode kleren aan, zelfs rode galajurken en rode jasjes/dassen/strikdassen/bloezen, dus die hebben thuis bij het inpakken al rekening gehouden met het feit dat er iets geregeld zou worden voor Valentijnsdag. Wij hebben geen idee van dat soort dingen! Net zoals het zwart-wit thema in het begin van de cruise, en het tropische thema van een tijdje terug; wij zouden er nooit aan denken om dat soort dingen speciaal mee te nemen!

Zelfs het eten was in hartvormpjes, met hartvormige pies, hartvormige broodjes, hartvormig toastje, hartvormige steaks, ananas in hartvorm in de salade, en natuurlijk hartvormige toetjes met hartvormige versiering! Erg leuk! En erg lekker, we hebben gesmuld... Het was erg gezellig, onze tafelgenoten waren iets te laat geweest omdat ze zich verslapen hadden met hun middagdutje, maar dat gaf niet en we hebben over van alles en nog wat gekletst. Bij het weggaan hebben we nog een paar foto’s met onze altijd vriendelijke en vrolijke ober genomen, en bij het ballonnenhart.

Onderweg langs de receptie zagen we de chefkok Sydney Dias staan, en besloten hem aan te spreken; hij keek al een beetje bezorgd, net als een van zijn koks die bij hem stond (ze waren de voorbereidingen aan het treffen voor het Valentijnsbuffet dat vanavond zou plaatsvinden), maar ze gingen helemaal grijnzen toen ze begrepen waarom we ze aanspraken. We hebben hem namelijk een compliment gedaan voor hoe lekker, verrassend en gevarieerd het menu nog altijd is, en dat zelfs na 40 dagen iedere dag in hetzelfde restaurant te eten, we nog altijd uitkijken naar wat er morgen op het menu zou staan. Hij bedankte ons hartelijk, en we liepen door maar hij kwam ons na overleg met zijn ondergeschikte nog even achterna, hij zou het erg waarderen als we het tegen de receptie zouden zeggen, want die mailen het dan naar hem, zodat hij het op het prikbord kon hangen voor iedereen om te zien. Dus we zijn gelijk bij de receptie ons complimentje nog even door gaan geven en onze hutnummer.

Toen we na een trappenrondje terug in de hut kwamen om even ons jasje en hoge hakken uit te doen om op dek te gaan wandelen, lagen de handdoekzwanen nog op bed maar ook een handdoek-hart met daarop de chocolaatjes en een valentijnskaartje van onze steward en heel de huishoudelijke bemanning, die daarvoor speciaal een groepsfoto hadden gemaakt, leuk! En Hans had ons “ik hou van jou” kaartje dat vaak meegaat op reis en onderhand ook al tig keer de wereld rond is geweest en zeker al zo’n 5-7 jaar oud moet zijn (gewoon een grappige gratis stunt van Dirk supermarkt indertijd) op mijn kussen gelegd! Grrrrrr ik zat me tijdens het eten al erop te verheugen om die vanavond stiekem op zijn kussen te leggen, maar hij was me te snel af en was voor het avondeten nog even teruggegaan naar de hut om zijn bril te pakken die hij zogenaamd vergeten was... Heel erg leuk en lief natuurlijk! We hebben nog nooit zo’n romantische Valentijnsdag als deze gehad!

Hans heeft zijn jasje gedumpt en ik heb mijn hakken maar even aangehouden want Hans vond ze zo mooi staan, en we zijn op dek gegaan waar we nog net even voorop konden staan voor het hek gesloten werd voor de nacht, en daarna nog een uur hebben staan kletsen met een medepassagier over vrachtschip-reizen – hij vond het een fantastisch idee en zag het al helemaal zitten, dit cruise-gebeuren was een gemakkelijke manier van reizen maar toch niet echt zijn ding. We waren pas rond 20:40 terug in onze hut waar we gauw wat thee en koffie gezet hebben en even konden relaxen.

Iets voor 22:45 zijn we naar beneden gegaan naar het atrium, dat omgetoverd was in een prachtig liefdesbuffet, met een centraal display met een fonteintje van gekleurd water, en twee grote buffetten vol chocolade, brownies, hartvormige koekjes en hartvormige schuimpjes, een chocolade-fonteintje, de mooiste taarten, puddingen, rode jellies, vruchtensapjes, vers fruit, en allerlei hartige hapjes. Prachtig! En dan nog mooi versierd met allerlei gebeeldhouwd fruit en groente, beschilderde piepschuimen displays, hartjes en bloemen van suikerpasta, van alles. Schijnbaar had de keuken er wel 3 dagen aan gewerkt om, buiten de gebruikelijke dagelijkse taken, alles af te krijgen hiervoor. Het atrium zelf was versierd met rode vlaggetjes, hartvormige ballonnen, slingers van hartjes en, op de grond, nep-rozenblaadjes! Erg leuk allemaal!

We hebben het buffet bewonderd tot het geopend werd door een paar hongerige figuren, en toen besloot iedereen maar aan te vallen. Ondertussen werden de “employees van de maand” aangekondigd, en liepen al mensen met maskertjes voor vanwege het gemaskerd bal dat na het buffet plaats zou vinden. Toen we genoeg gesnoept hadden zijn Hans en ik de ronde trap van het atrium opgegaan en hebben vanaf de eerste en later de tweede verdieping toegekeken terwijl er gedanst werd terwijl de zangers om de piano heen liefdesliedjes zongen. Ongelofelijk genoeg in onze ogen hadden sommige mensen zelfs hun eigen maskers bij – zo liep Elvis te swingen met een muisje. De rest van de maskers waren voor een of twee pond in het scheepswinkeltje gekocht en van die standaard Venetiaanse oogmaskers. Terwijl wij op de trap stonden te kijken zag Hans de vieze Amerikaan die altijd meerdere hoofgerechten bestelde – en hij merkte dat de Amerikaan echt een viezerik is; hij was met zijn fototoestel uitgebreid aan het inzoomen op de bustes en gezichten van de zangeressen en daar foto’s van aan het maken. Brrrrrr wat een griezel.

Toen Hans en ik uitgekeken waren zijn we terug naar onze hut gewandeld, waar we nog een tijdje leedvermaak hebben gehad (ik vooral) omdat op tv op de zender van de sateliet-route live mee te kijken was terwijl een of andere IT’er probeerde de computer waarop de sateliet-zender uitgezonden werd – het was schijnbaar een soort van programma – een dag vooruit te zetten. De computer is wel drie keer opnieuw opgestart, er werd in het BIOS gerommeld, zelfs in MS-DOS op gegeven moment. Lachen! Ik heb niet meer gezien of het gelukt is want het was onderhand echt bedtijd geworden. Vannacht word de kalender een dag vooruit gezet, we hebben deze week dus geen donderdag de 15e maar gaan gelijk door naar vrijdag de 16e omdat we morgen over de datumgrens gaan. Het was vanavond op gegeven moment wel 5930 meter diep, ongelofelijk!


Dag 41, Vrijdag 16 februari: op zee, 698 km gevaren [datumgrens]

Vanochtend zijn we naar de laatste lezing van de fotograaf gegaan, die prachtige shots had van sommige nationale parken in Amerika, en van rodeo’s wat echt zijn ding is en waar hij ook zichtbaar goed in is, maar verder behoorlijk arrogant en aandachtvragerig was. Niet mijn vriend, duidelijk! Maar los van zijn roadtrip foto’s die naar ons idee niet echt het niveau hadden van een professionele fotograaf – kan hij inderdaad mooie landschappen maken en prachtige shots van rodeo’s. Alleen hij experimenteert ook vaak met rare abstracte composities die in onze lekenogen nergens op lijken – maar misschien wil je als je altijd mooie shots maakt ook af en toe iets anders doen... Ach ja, hij gaat van boord en deed nep-emotioneel dat hij afscheid van ons moest nemen – net zo nep als zijn zogenaamde spontane emotioneel brekende stem van de week over een ontmoeting met twee kleine kinderen.

Met de lunch kwamen we aan tafel met vier oudere alleenreizende passagiers, eentje kende we de rest niet. Het begin van de maaltijd was niet zo spraakzaam maar geleidelijk kwam het gesprek op gang en tegen het einde vertelde een van de vrouwen dat ze naar een lezing moest. He, een lezing, er is er toch geen om 13:30? Nee dat klopte, het was een privé-lezing omdat de scheepsorganisatie het onderwerp potentieel kwetsend achtte voor de Duitsers aan boord omdat het over de oorlog ging. Maar wij vroegen of we meemochten, en dat kon, dus we zijn meegelopen naar de Captain’s Club, een kleine lounge in het casinootje, waar we kennis gemaakt hebben met een echtpaar dat in Papeete aan boord is gekomen om lezingen te geven. Alleen, ze hebben nog niets mogen doen omdat het programma nog vol zat met de lezingen van die andere drie die nog aan boord zaten, de professor, Crocodile Dundee en de politieagent. Dus ze hadden effectief even vakantie, want ik geloof dat ze pas na Nieuw Zeeland mogen beginnen met hun lezingen!

De lezing ging over “The White Mouse”, Nancy Wake, een Nieuw Zeelandse / Australische vrouw die in Europa gigantisch veel gedaan heeft in het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Terwijl de lezinggever vertelde herinnerde wij ons een mooie verhalende documentaire die we een tijd geleden gezien hadden die over haar ging – de documentaire leek nog enigszins gedramatiseerd te zijn geweest, maar nu werd duidelijk dat echt alles waar was, deze vrouw was echt een held en zo dapper en sterk als een leeuwin. Erg interessant!

Onderweg terug naar boven liepen we door het atrium waar het begin was gemaakt om de arts en crafts show op te zetten van alle kunstnijverheid die de afgelopen weken gemaakt is aan boord. We zijn de eerste etappe namelijk aan het afronden, in Sydney zal de eerste grote wisseling van de wacht komen, hoewel er ook wel wat mensen in Auckland van en aan boord zullen komen. We waren rond 14:45 terug in onze hut waar we onszelf bezig hebben gehouden tot het avondeten – de tijd vliegt echt voorbij en we komen amper tot onze rust toe, hoewel Hans vanmiddag wel een lekker dutje gedaan heeft – en zijn toen naar beneden gegaan om te eten.

Na het eten zijn we naar de show gegaan; het was weer eens een show van het zang- en dansteam samen met het bandje, dat is meestal wel leuk om naar toe te gaan. Het thema was vandaag “het Verre Oosten”, vanwege Chinees Nieuwjaar (er hingen ook Chinese vlaggetjes in de showlounge en in de knutselclub hebben ze vandaag lantarens geknutseld), en er werd weer wervelend gedanst.

De rest van de avond hebben we lekker film gekeken en gecomputerd tot het bedtijd was, terwijl Auckland steeds dichterbij kwam op de kaart...

free counters