Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Toen we vanochtend vroeg wakker werden lagen we al aan de kant. Hans en ik zijn rond 7:30 opgestaan, hebben ons aangekleed en ontbeten met fruit en zijn op ons gemak rond 8:15 van boord gegaan. We konden op dek 7 van boord, de cruise terminal had een slurf zoals voor vliegtuigen die verbond met ons open dek op 7, de promenade. Alles was keurig afgezet zodat verkeer van en naar boord niet kon mengen met mensen die gewoon een ommetje op dek 7 liepen. En de cruise terminal lag middenin de stad, ideaal! Ik had een kleine wandeling voorbereid naar een Eerste Wereldmonument bij de haven, een parkje met een Zuid-Afrika monument, en een supermarkt! Want we willen weer wat chips en water kopen.

Maar eerst keken we hoe de kwaliteit van de wifi was in de cruise terminal – die bleek een beetje lastig om op te komen, maar als je dan verbinding had was hij eigenlijk uitstekend. Het is al weer een hele tijd sinds we degelijk internet gehad hebben – eigenlijk sinds Panama City – dus we hebben een stoel gezocht en zijn even intensief gaan internetten... Blog en foto’s versturen, mail binnenhalen, bankzaken checken, updates binnenhalen, en heel belangrijk, flink whatsappen! We hadden geluk, we hebben 12 uur tijdsverschil maar zowel Hans zijn dochter als zus waren online dus we hebben een hele lading kleindochter-foto’s doorgestuurd gekregen en even lekker kunnen communiceren. Altijd fijn!

Toen we na ongeveer anderhalf uur helemaal verzadigd waren, men thuis in Nederland wat anders ging doen, en we flink wat MB’s er doorheen gejaagd hadden met foto’s en filmpjes via whatsapp versturen en updates van de telefoons binnenhalen, zijn we om 9:45 gaan wandelen. Vlakbij de cruise terminal was een eetzaakje die “Botswana Butcheries” heette! Lachen, en wat jammer dat Hans zijn Botswana-shirt niet aanhad, dan waren we even binnengestapt om een foto te maken!

Als eerste liepen we naar het monumentje voor de havenwerkers, dat een beetje verloren stond naast een koffietentje. Dit is, denkt men, het oudste of een van de oudste Eerste Wereldoorlogmonumenten in Nieuw Zeeland, het is namelijk al in 1915 opgericht! Het heeft schijnbaar jarenlang in de opslag gestaan totdat een Holocaust overlevende van de Tweede Wereldoorlog het in 2000 heeft laten restaureren en terugzetten op zijn plek. Wel een beetje zonde dat ze het niet een wat betere plek konden geven, hier komt het niet tot zijn recht helaas.

Toen liepen we met behulp van mijn van te voren uitgeprintte kaartje richting het parkje dat ik als volgende punt op het programma had staan. Het was op zich niet ingewikkeld, dit gedeelte van Auckland is grotendeels op een rechthoekig stramien gebouwd dus het was enkel een kwestie van op het juiste moment rechts en links te gaan. Wel had mijn onderzoek van te voren voor het routeboek ons er niet op voorbereid dat Auckland erg heuvelachtig is – misschien wel logisch eigenlijk, het stedelijk gebied van Auckland ligt op een eeuwenoud lavaveld van zo’n 50 vulkanen (als ik het goed zeg?!) met alle hobbels en bobbels van dien, en dus gingen de straatjes omhoog en omlaag, en de weg naar het parkje dat we zochten, Albert Park, ging even heel steil omhoog! En omdat het een beetje benauwd was, was dat dus even hard werken...

Iets na 10 uur kwamen we bij Albert Park, dat zelf ook een heel steil park was en op een paar heuvels lag verspreid. Terwijl we omhoog liepen naar het hoogste punt zagen we ons monument al in de verte: een monument voor de Nieuw Zeelandse soldaten die in de Zuid-Afrikaanse oorlogen gevallen waren van 1900-1901. Het was een levensgroot beeld van een soldaat in wit marmer op een sokkel met een fonteintje van een waterspuwer die in een bakje zou moeten spuiten. Vlakbij stond een vlaggenmast-constructie die op een zeilmast moest lijken, geflankeerd aan beide kanten met kanonnen op rails – van een schip, misschien?

Het was een heerlijk rustig park en het was goed benauwd, dus we besloten te gaan zitten op een bankje achter het monument en hebben daar bijna een uur gezeten, zo lekker was het daar! Vlakbij ons was een grote boom met een enorme stam, het leek een beetje alsof de stam was gaan smelten, heel apart.

Toen we weer gingen lopen was vlakbij een ander standbeeld, van Sir George Grey, die in 1877-1879 premier van Nieuw Zeeland was. Duidelijk was hij geliefd geweest, en belangrijk geweest voor de Maori, want er stond een Maori-tekst bij en achter het erg Westers aandoende beeld stond een ornaat Maori totemachtig beeld.

Het park stond vol met standbeelden, zo was er ook een standbeeld van Koningin Victoria uit 1879, en overal de mooie brede bomen met korte, “gesmolten” stammen en grillige lange takken. Weer een andere boomsoort had wortels die gelijk leken over te gaan in takken, of andersom – de stam was vol vouwen en plooien als een opengevouwen gordijn, ook heel apart en mooi! Het leken wel een soort vijgenbomen zoals je wel vaker in de tropen ziet, grote dikke grillige stammen – alleen de meeste hadden geen lianen, alleen een enkeling.

Weer verderop was weer een klein beeldje dat als herdenking voor iemand was opgericht, en een paar van de grillige vijgen(?)bomen met de meest fantastisch dikke takken en wortels! Als iets uit Lord of the Rings, de boom leek “levend” met dikke, letterlijk gespierde takken, alsof hij zo op zou staan en weglopen, prachtig! Er waren verschillende van dit soort bomen in het park, die toch zeker 100 jaar oud moesten zijn of misschien wel ouder – het park was volgens mij in 1882 opgericht. En verderop stond weer een stukje kunst, dit keer gedoneerd aan het park als wens uit iemand zijn testament.

Rond 11:30 liepen we uit het park en zijn op ons gemak richting de supermarkt gelopen die ik dichtbij gevonden had. Op ons toeristisch kaartje dat we in de terminal opgepakt hadden stond ook een winkelwagentje op de plek die ik gevonden had, dus dat gaf aan dat de supermarkt wel iets meer dan een nachtwinkel moest zijn.

We waren er binnen 10 minuten en het was inderdaad een prima grote supermarkt, een Countdown supermarkt, vol lokale mensen, cruiseschip-mensen en backpackers! We hebben van het eigen merk 4 smaken chips gepakt, en een 6-liter fles water, en toen in de rij gaan staan om af te rekenen. Er waren ook doe-het-zelf scan-kassa’s, maar we besloten te wachten op de bediende kassa omdat we geen cash hadden maar met credit card wilde betalen. Was geen probleem en iets voor 12 uur waren we al weer op pad richting het schip – ik had de betere deal, ik hield de lichte tas met chips vast; Hans droeg de 6 liter fles water!

Na een kleine 10 minuten lopen waren we bij de terminal, het was iets na 12 uur dus thuis iets na middernacht. Maar we hebben nog even stevig geinternet en Hans heeft zelfs nog wat whatsappjes kunnen uitwisselen met mensen die nog wakker waren. Terwijl we daar zaten zagen we Ivan en Ina en een aantal andere bemanningsleden van boord gaan – mooi zo, fijn voor hen! Na 5 kwartier konden we niets meer verzinnen om te doen op internet, dus zijn we om 13:30 terug aan boord gegaan, om eenmaal terug in onze hut gelijk als lunch te genieten van een van de zakken chips van onze buit! Errug lekker, we hadden er gelijk 10 moeten kopen... We hadden een envelop onder onze deur geschoven gekregen met excursie-tickets, maar alleen maar diegene in Nieuw Zeeland, waarschijnlijk krijgen we pas na Nieuw Zeeland de rest van de tickets voor de volgende etappe.

Ik heb ’s middags nog een whatsappje geschreven naar iemand en ben naar de promenade op dek 7 gelopen om te kijken of ik zonder de terminal in te gaan kon internetten en het versturen – ik moest wel uit het schip klokken omdat ik via de gangway ging, maar ik kon prima ontvangst krijgen terwijl ik op de promenade bleef staan, mooi zo! Terwijl ik daar stond zag ik sommige bemanningsleden terug komen, met grote boodschappentassen vol chips en chocola – en eentje droeg een grote doos van Dunkin Donuts... Zag er bekend uit, ze waren op de Rickmersook zulke grote snoepkousen! Ondertussen was Hans aan het douchen – ik was op tijd terug om de hapjes in ontvangst te nemen en die zijn altijd welkom, heerlijk...

We zijn om 17:30 wat eerder naar beneden gegaan om nog voor het eten even op de promenade dek te zitten internetten; terwijl we daar zaten kwam een bemanningslid aan boord met een grote zak vol met zeker 10-15 bussen pringles! Voor zichzelf en zijn maten, of misschien om het winkeltje even gauw tussendoor te bevoorraden? Tijdens het eten lagen we nog aan de kade en was er naast ons een hijskraan bezig een tafel met gasten omhoog te hijsen – wij dachten voor een “sky-high” maaltijd, maar het bleek een borrel te zijn – wat moet zoiets wel niet kosten!

We zouden om 19 uur vertrekken, dus na het eten zijn Hans en ik naar boven naar dek 11 achter gelopen om te kijken hoe we wegvoeren. In de verte, heel contra-intuitief OP een heuvel (wij dachten steeds in een vallei) zagen we het Auckland War Memorial Museum – een museum met cenotaph opgericht als monument voor de Eerste Wereldoorlog, maar inmiddels niet meer exclusief gewijd aan de oorlog... Anders waren we er zeker heengegaan vandaag! Alleen om te lopen was het te ver weg – iets van 10 kilometer dacht ik vanaf het schip. De Zuid-Afrikaan had het gelopen, en was zelfs nog verdwaald geraakt onderweg en de verkeerde helling opgelopen, dus die was helemaal gesloopt, die moet wel iets van 25 kilometer gelopen hebben op behoorlijk heuvelachtig terrein!

We hebben genoten van de afvaart, zoiets blijft leuk en mooi, en toen we rond 19:45 weg waren van de stad (waar inmiddels donkergrijze wolken boven aan het verzamelen waren, dat wordt slecht weer!) zijn we even naar de voorkant gelopen om letterlijk en figuurlijk uit te waaien! Wat een wind – we snappen dat je uit je kleren kunt waaien, dat was hier ook bijna het geval! De loodsboot was alvast aan het wachten bij de laatste/eerste boei van de aanvaarroute op de loods op te pikken zodra we buitengaats waren, en zodra we uit de aanvaarroute waren zijn Hans en ik een trappenrondje gaan doen om onderweg het krantje van vandaag nog even op te halen. Sinds we over de datumgrens zijn gegaan loopt de krant een dag achter (of wij een dag voor, het is maar hoe je het bekijkt).

Op ons balkon hebben we gekeken naar een prachtige zonsondergang, waarvan zelfs een van de officieren even op het brugbalkon was komen kijken en een foto te nemen! Een tankschip voer langs ons wat mooie beelden opleverde tegen de zonsondergang, erg mooi.

’s Avonds klopte Ivan aan om het dagprogramma af te geven, helemaal opgewonden – hij moest het even kwijt, hij had een skydive gedaan vanaf de wolkenkrabber-naald in het centrum van de stad; wij hadden mensen daar zien lopen, goed ingesnoerd met veiligheidstuigjes, en onze tafelgenoten hadden iemand zien sky-diven, een soort vrije val maar aan een vertikale lijn – moet erg spannend zijn zoiets. Ivan had, zoals hij zei, foto’s, film, certificaat, alles alles alles wat hij ervan kon krijgen, hij had het geweldig gevonden! De zee was redelijk rustig ’s avonds dus ik ben zodra hij het krantje afgegeven had en stuiterend wegliep in bad gegaan, wat een luxe...

free counters