Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We zijn vanochtend ruim op tijd voor de geschatte aankomsttijd van 8 uur voor anker gegaan. Omdat onze excursie vandaag niet doorging hebben Hans en ik geen wekker gezet vanochtend maar zijn gewoon op ons gemak opgestaan en onszelf klaargemaakt om een beetje op land rond te sjouwen tot we het zat waren. Ik had eigenlijk niets in het routeboek voor vandaag staan als opties behalve een beetje naar het nabijgelegen plaatsje Paihia te wandelen, een ferry naar een nabijgelegen stadje te nemen, naar de Waitangi Treaty Grounds vlakbij te gaan (museum en themapark rondom de oorspronkelijke plek waar de Maori’s en de blanken een vredesverdrag getekend hebben en de natie van Nieuw Zeeland effectief ontstaan is), of naar de Haruru waterval in de buurt, wat een flinke wandeling zou zijn (zo’n 6 km enkele reis) en die volgens een particuliere watervallen-documenteer-website (je hebt echt van alles op internet he!) niet zo heel spannend was en niet zo heel gemakkelijk om te vinden. Pfffff, niet veel te doen dus. Maar we vonden een rustig dagje ook wel lekker en hadden ons voorgenomen gewoon een beetje in het plaatsje rond te wandelen.


Omdat we vandaag voor het eerst voor anker liggen zonder dat Hans en ik een excursie geboekt hebben, was het tijd om onze “priority-tickets” uit te proberen voor de tenders. Normaal moet je, als je buiten een excursie om aan land wilt, ergens aan boord, volgens mij op dek 7, een tender-ticket halen met een letter erop en wachten tot jouw letter omgeroepen wordt voor je naar het tender-platform kunt gaan. Wachttijden kunnen, zeker in de ochtend als allerlei excursies voorrang krijgen, wel oplopen tot 2 uur. Bij de suite zit een priority-ticket inbegrepen, waarmee je ten alle tijden op de eerstvolgende tender mag stappen en dus nauwelijks hoeft te wachten – die hadden wij dus ook gekregen, maar tot nu toe nog nooit echt hoeven gebruiken omdat we altijd ochtendexcursies hadden als we voor anker lagen, en dus al met de excursie aan land gingen. Twee keer hadden we de verkeerde tender-ticket gekregen of geeneens een tender-ticket, en hebben we onze priority-ticket gebruikt in combinatie met de excursie-ticket, maar nu zou dus voor het eerst zijn dat we als individuele gasten met priority-tickets aan land zouden gaan.

Dus Hans en ik liepen met onze priority-tickets rond 9 uur naar het tenderplatform op dek 4 en werden tegengehouden – sorry, eerst de excursie-mensen van de huidige excursie! Pardon? De jongens van het entertainment team die wacht hielden bij de ingang naar de trap naar het tender-platform deden enigszins brutaal overkomen, en trapte niet in Hans zijn geirriteerde opmerking dat je bij een suite betaalt voor priority behandeling (ook brutaal, maar wie niet waagt die niet wint en niemand ziet aan ons voorhoofd of we voor een suite betaald hebben of geupgrade zijn!). Schijnbaar is priority dus alleen priority als het het schip uitkomt. Ondertussen begonnen andere mensen met priority tickets aan te komen en deden de twee nog wat flauwe grapjes maken over hoe ze de laatste twee plekken op de huidige tender moesten verdelen onder al die priority mensen. Die werden uiteindelijk niet aan de wachtende mensen gegeven omdat er nog twee excursie-mensen gevonden werden, waardoor wij allemaal op de volgende tender moesten wachten, die gelukkig al klaarlag. Maar daar was ook nog even verwarring over, aan welke kant van het schip we moesten zijn.


Na zo’n 10 minuten wachten in het trappenhuis konden we in ieder geval rond 9:15 aan boord de volgende tender stappen, die na nog zo’n 5-10 minuten vol genoeg was om te gaan varen. Na een kwartiertje varen stapte we aan land bij de kleine marina van Paihia, waar gratis shuttlebussen klaar stonden om mensen naar het nabijgelegen Paihia te brengen. Ook kregen we van lokale vrijwilligers een kaartje van de omgeving, waarop het begin van het pad naar de waterval en een wandeltijd van 2 uur duidelijk aangegeven werd. Hans stelde voor om maar die kant op te gaan, want hij had wel behoefte om een beetje natuur op te zoeken en in zo’n plaatsje rondsjouwen is voor ons uiteindelijk weinig toegevoegde waarde. Dus we besloten het pad op te zoeken en zo ver te lopen als we zin hadden, en indien het te zwaar bleek gewoon halverwege om te draaien – we hadden alle tijd vandaag, het was nog geeneens 9:45 en we hoefde pas om 19 uur weer aan boord te zijn vanavond!

Om bij het begin van het pad te komen dat tegenover de Waitangi Treaty Grounds lag, volgde we de bordjes naar de Waitangi Treaty Grounds, omdat dat een lekkere wandeling over het gras van een of ander hotel langs de kust was. Door het parkeerterrein van de Treaty Grounds lopend kwamen we op de hoofdweg waar een keurig pad naast lag, en al gauw zagen we een pad dat afsloeg – het was niet gemarkeerd, maar het lag voor de bocht van de hoofdweg vlakbij de Treaty Grounds en dat leek het op het kaartje ook te moeten zijn, dus we sloegen er op goed geluk in. En inderdaad het leidde naar een klein parkeerterrein waar aan het einde wel een gemarkeerd pad was met “Haruru Falls walking track”. Dat zal hem wel zijn!

Om 10 uur begonnen we dus aan het pad zelf, dat hier weer anderhalf uur lang leek te zijn volgens een bordje – ach we hadden hoe dan ook de tijd! We liepen als eerste vlak langs de golfbaan, maar zelf liepen we al gauw in een mooi donker bos, wat ook wel fijn was om uit de zon te zijn, want het was bloedheet en erg benauwd. Volgens een bordje liepen we in het leefgebied van kiwi-vogels, maar aangezien we geleerd hebben in Rotorua dat het volledige nachtdieren zijn met zo’n goed ontwikkelde reuk en tastzin dat ze de vibraties van een torretje 2 cm ondergronds al kunnen voelen, was er nul kans dat we er nu ooit eentje zouden zien – als ze al wakker waren overdag gingen ze al kilometers van te voren voor ons op de loop!

Het bos was heel erg mooi, vol met grote varens, en de karakteristieke en prehistorisch-aandoende varenbomen die we tijdens onze rondrit in 2014in in Nieuw Zeeland gezien hebben, en het pad was niet helemaal horizontaal maar lekker glooiend op en neer, en prima onderhouden. We waren al gelijk blij dat we deze keuze gemaakt hadden, we vinden zo in de natuur lopen veel en veel leuker dan in een stadje rondlopen. Het bos leek wel volledige ondoordringbare wildernis te zijn, maar toch ving je in het begin van de wandeling een paar glimpen op van wat waarschijnlijk de golfbaan vlakbij was!

De zon viel mooi door de bladeren van de varenbomen, naaldbomen en loofbomen waar het bos uit bestond, en overal groeide mos, parasietaire planten op andere planten, en allerlei varianten van varens van piepkleine bladeren zo klein als mos, tot grote karrewielen. Erg mooi!

Er stond iedere kilometer een klein paaltje met de hoeveelheid kilometers die we gelopen hadden, en bij een uitzichtspunt bleek dat we al een tijdje naast een rivier met daarachter een mangrovebos liepen. Af en toe moesten we over een bruggetje van een al dan niet droge rivierstroompje – zo te zien aan hoe stevig de bruggetjes waren kon het hier soms flink spoken qua water!

We hebben ruim 2 kilometer in het mooie bos gelopen, volgens de kilometer-paaltjes, voor we rond 10:40 bij een lage steigerachtige brug over de rivier kwamen. Het was niet druk op de wandeling maar we liepen wel steeds achter een ander echtpaar aan en af en toe kwamen we een tegenligger tegen, dus op de brug hebben we foto’s van elkaar gemaakt.

De brug leidde naar een mangrovebos, waar een prachtige “boardwalk” dwars doorheen kronkelde, een pad van planken vlak boven het wateroppervlakte. De mangrovebomen waren groot en het geheel had haast iets spookachtigs, zo’n verdronken bos – alleen deze bomen gedijen prima met hun voeten in het water! Af en toe stond er zelfs een bordje met uitleg over de bomen, planten en dieren die je in dit mangrovebos tegen kon komen, het is echt wat dat betreft een heel goed aangelegd en goed onderhouden wandeling.

Na een mooie wandeling van zo’n 10 minuten over het water en door het mangrovebos kwamen we bij de andere oever en konden we weer het bos in. Het pad aan het begin, nog langs de oever van het mangrovebos lopend, stond voor een paar meter een klein beetje onder water maar voor de rest hadden we alleen hier en daar wat modder. Hans had net een paar dagen geleden zijn modderige schoenen schoongemaakt! Maar we konden ze dus vanavond al weer schoonmaken...

Dit gedeelte van de wandeling was ook weer door een mooi bos, met regelmatige uitkijkjes over de rivier, mooie varenboom-bosjes en allerlei andere planten, het was weer heel weelderig groen. Veel planten groeide op de bomen, die bedekt waren met mossen, varens, parasitaire planten, van alles. En nog altijd heel erg warm en benauwd, het zweet liep van onze lichamen af!

Op gegeven moment kwamen we in een gebied waar heel veel van de varenbomen bij elkaar stonden, en een mooi dicht bosje vormde met de rechte stammen, paraplu-vormige bladerdekken, en een bodem van goudbruine varen-bladeren. Erg mooi, zeker als de zon er even op viel!

Af en toe liepen we langs een grote woudreus, of door metershoog riet en gras dichtbij de waterkant. En bizar genoeg lagen er aan de ander kant van de rivier dure huizen met prachtig onderhouden tuinen, terwijl wij hier door een ondoordringbaar oerwoud leken te lopen! Wat een contrast...

Bij een aantal bomen zaten grote watervogels (het leken nog het meest op zwart-witte aalscholvers, wij zijn geen vogelaars) op hun nesten met bijna-volwassen jongen. Ze leken niet bang van ons maar net op dat moment kwam een traditionele dubbele kano (weliswaar gemotoriseerd) een aantal kayakers tegen op het water en al dat geroep en gelach maakte de vogels wel redelijk onrustig. We hadden steeds in ons hoofd dat het 6 kilometer lopen was, omdat ik dat op internet zo gevonden had – en de kilometerbordjes gaven wel steeds aan hoever we gelopen hadden, maar niet hoever we nog te gaan hadden; tot we bij het vierde kilometerbordje aankwamen en tot onze blije verrassing zagen dat de wandeling maar 5 kilometer was naar de watervallen! Scheelt weer... Maar op zich was het prima te wandelen, het pad ging wel omhoog en omlaag maar was goed onderhouden – alleen de warmte en luchtvochtigheid zoog de energie uit je.

Tijdens de laatste kilometer liepen we nog steeds omhoog en omlaag gaand, maar de ondergrond begon rotsachtig te worden, dus potentieel waterval-terrein. Echt omhoog klimmen deden we niet – ieder heuveltje omhoog liepen we ook weer een heuveltje omlaag – maar de waterval was schijnbaar maar 5 meter hoog dus erg veel hoefde we gelukkig niet te klimmen.

Op het laatst kwamen we duidelijk weer in de bewoonde wereld, en aan het schuim in het water en het gebulder in de verte (Haruru betekent zoiets als groot geluid) wisten we dat we dichtbij waren. De waterval was eigenlijk erg mooi om te zien, we snappen niet goed waarom de website er een beetje negatief over geweest was – maar het is nu erg vochtig natuurlijk, met veel regen, en het is mogelijk dat het met droog weer niet veel voorstelt. Het was in ieder geval een mooi hoefijzer van gesteente, zo’n 25 meter breed en 5 meter hoog, en een mooi punt als doel van je wandeling – hoewel het bos onderweg misschien eigenlijk wel net zo mooi was! Maar het was geen waterval midden in de wildernis, er was een parkeerterreintje vlakbij en er liepen dus allerlei fris-uitziende mensen met schone schoenen tussen de paar bezwete wandelaars met modderschoenen zoals wij naar de waterval te kijken!

Na een tijdje op een rotsmuurtje bij de waterval gezeten te hebben en een pakje sultana koekjes en een flesje water gedeeld te hebben als lunch zijn we begonnen aan de terugwandeling. Het scheelde dat we nu wisten dat het maar 5 kilometer was in plaats van 6, en we hadden er totaal vanaf het parkeerterreintje iets meer dan anderhalf uur over gedaan. We hadden op de heenweg zitten mopperen dat er geen bankjes waren bij de waterval – nu zagen we dat die er wel waren, maar overwoekerd door varens! Vlakbij de varen-bankjes hing in een boom een touw boven het water – duidelijk waar de lokale jeugd kwam spelen om zichzelf in de rivier te laten vallen.

We hebben de terugwandeling in een rustig maar stevig tempo gedaan – de heenweg hadden we ook redelijk doorgelopen – en al ging het goed, we werden toch wel een beetje moe merkte we! Maar we waren onderweg naar huis dus dat scheelt altijd. Bij de vogelboom hadden we mooi zicht op enkele van de nesten en konden we eentje goed fotograferen. De vogels trokken zich niets van ons aan. De wandeling was ook deze kant op gaande nog altijd erg mooi, maar je kon merken dat het het midden van de dag werd, het was warm!

Toen we over de helft waren van de wandeling kwamen vier Franse jongeren ons tegemoet, richting de waterval lopend. Niet zo lang daarna kwamen ze ons bij het begin van het mangrovebos al weer achterop om ons in te halen. Hans was helemaal van slag en vroeg of ze toch wel naar de waterval gelopen waren? Maar nee, ze waren alleen maar halverwege gelopen want ze kampeerde al enkele dagen vlakbij de waterval en waren nu, net als wij, gewoon vanuit de kant van het schip gaan lopen voor een wandelingetje! Oef... We begonnen al te twijfelen aan onze conditie!

Het ondergelopen stukje pad bij het mangrovebos was al weer bijna droog – waarschijnlijk had het mangrovebos een beetje getij want dat pad was nu droog, en opeens viel het me ook op dat er overal vertikale luchtwortels uit het water staken. Hans zijn petje was doorweekt en begon zelfs te druppelen van het zweet, ongelofelijk! Maar mijn kleren en ook die van Hans waren ook doorweekt. We hadden eigenlijk te weinig water bij voor deze wandeling want we hadden aan boord nooit gedacht deze wandeling te gaan doen – maar nu waren we dicht genoeg bij het schip aan het komen om het nog even vol te houden, straks konden we weer bijtanken!

In het mangrovebos zwomen hele kleine visjes, maar ook een paar grote, mooi grijs met een paar zwarte strepen, die met veel gespetter wegzwommen als ze ons aan hoorde komen. Schijnbaar doen de zaden van de mangroveboom al ontspruiten terwijl ze nog aan de boom hangen, zodat ze gelijk verder kunnen groeien zodra ze in het water vallen. En zijn de vertikale worteltjes niet zozeer voor zuurstof, zoals ik dacht, als wel om modder en zand te vangen, zodat de boom meer en meer houvast in de ondergrond krijgt. Uiteindelijk is de grond-opbouw zo sterk, dat andere planten er ook wortel kunnen schieten.

De wandeling werd geestelijk onderhand steeds zwaarder, maar gelukkig telde de bordjes steeds verder af tot we eindelijk weer de laatste paar meter langs de golfbaan liepen en de wandeling voorbij was. Een beetje vermoeiend, niet zozeer door de lengte of de zwaarte van de wandeling, maar vooral vanwege de hitte en benauwdheid – maar een hele mooie wandeling door een heel mooi bos! En de waterval was ook boven verwachtingen mooi. Al met al waren we dus moe, maar best tevreden met onze keuze voor vandaag.

We zijn langs de Waitangi Treaty Grounds gelopen (de terugweg er vandaan is natuurlijk niet aangegeven, de heenweg was echt heel duidelijk aangegeven maar dat is omdat ze je willen lokken natuurlijk) en langs het hotel naar de kleine marina waar we gelijk in een tender konden stappen.

Om 14 uur waren we weer aan boord het schip, en zijn Hans en ik naar onze hut gestrompeld (met de trap, uiteraard) om flink te drinken en bij te tanken, daarna onze bezwete kleren uit te trekken, de petjes af te spoelen en Hans zijn schoenen schoon te maken (de mijne gebruik ik alleen aan land en laat ik dus opdrogen voor ik ze schoonklop), en te douchen. En daarna te rusten! We lagen de rest van de middag min of meer voor pampus, alleen maar rustend en drinkend – en we hebben heel de dag geteerd op wat fruit dat niet zo geweldig was en een half pakje sultanas, dus de hapjes waren al haast veroberd voor het roomservicemeisje onze deur weer dichtgetrokken had...

Tegen de tijd dat het etenstijd was waren we weer een beetje bijgekomen en we hebben lekker en gezellig gegeten – de zeebanketsalade vooraf was zo lekker, dat ik hem zelfs lekker vond en ik ben niet zo’n fan van schelpdieren! Onze tafelgenoten waren ook naar de waterval geweest, maar als deel van een kleine rondrit die ze in het dorpje geregeld hadden. Ze vonden onze fotos van het bos mooi (onze ober die meekeek ook!) maar hadden geen enkele spijt dat ze onze wandeling niet gedaan hadden. En onze ober was heel de avond onder de indruk van het feit dat we vandaag 11 kilometer gelopen had – hij had moeite om te geloven dat Hans zei dat hij zelf waarschijnlijk iedere avond wel 11 kilometer liep...

Na het eten zijn Hans en ik naar dek 11 achter gegaan om te kijken terwijl we wegvoeren uit Bay of Islands, wat een prachtige omgeving! Terwijl we verder van de kust vandaan voeren zagen we achter ons boven land donkere wolken vormen – zo te zien was er slecht weer op komst. Ik ben benieuwd naar de cycloon die al een paar dagen tussen Australië en Nieuw Zeeland ligt te wachten op ons, precies op ons pad richting Sydney... Het is dezelfde cycloon die “vlakbij” ons vormde toen we Frans Polynesië verlieten, hoewel wel flink afgezwakt inmiddels hopelijk!

Er was vanavond een show waar we normaal gezien uit nieuwsgierigheid waarschijnlijk wel heengegaan zouden zijn, een komische blik op social media, maar we waren moe en zijn gewoon maar lekker naar onze hut gegaan om de rest van de avond te rusten tot het bedtijd was. Hans heeft lekker een paar afleveringen van Game of Thrones gekeken, sinds Narcos is dat zijn nieuwe binge-series en omdat hij weer helemaal vanaf seizoen 1 is begonnen en we er 7 bij ons hebben, kan hij weer een weekje of wat door!


Vanavond moet de klok weer een uurtje terug – we gaan nu 11 uur schelen met Nederland en daarmee beginnen we weer het gat te dichten.

free counters