Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 45, Dinsdag 20 februari: op zee, 660 km gevaren

We schrokken vanochtend na een onrustige nacht en veel hazenslaapjes in de vroege ochtend, rond 8 uur wakker van een noodomroep van de kapitein. Normaal gezien kun je de intercom alleen horen in de gangen en openbare delen van het schip, en niet in je hut – is om mensen niet te storen met aankondigingen waar ze niet op zitten te wachten zoals het dagprogramma als ze net een dutje doen of zo. Maar noodomroepen zijn door heel het schip, ook (goed hard) in je hut. Nu was de omroep ongeveer als volgt “attention attention, code alpha in cabin” en het nummer van een hut op dek 4. Code alpha is, wat ik van de bemannings-oefeningen die wij een keer meemaakte begrepen heb, de hoogste nood-code – brand, of acute medisch noodgeval. Hans dacht medisch, ik dacht brand – want waarom een algemene oproep door heel het schip als de dokter ook direct opgeroepen kan worden. Maar waarschijnlijk was het toch medisch, want toen we met veel moeite opgestaan waren en rond 9 uur tijdens ons trappenrondje op het achterdek van dek 11 stonden, zagen we aan het spoor in het water dat het schip net een scherpe U-bocht gemaakt had – zo scherp als mogelijk zonder iedereen omver te gooien natuurlijk, dus wel een kilometer breed! En iets later kwam de kapitein weer over de intercom – zoals we ongetwijfeld gemerkt hadden, waren we terug aan het varen naar Nieuw Zeeland. Er was een medisch noodgeval en er was contact gelegd met de Nieuw Zeelandse reddingsbrigade of wij helemaal terug naar land moesten varen of dat er een helikopter naar ons toe zou komen. Meer informatie zou volgen! Hoppa, dat is al de tweede keer dat we echt terug hebben moeten varen naar land.

Zoals Hans zei, ze kunnen beter de medische toestand van de passagiers controleren voor ze aan boord komen, dan hun verzekeringen... Maar dan zouden er minder mensen meegaan natuurlijk, en met een goede verzekering zijn dit soort dure grapjes ook gedekt. Op vrachtschepen moet je van te voren een verklaring van goede gezondheid overleggen en je ernstige kwalen opnoemen, en kun je geweigerd worden als je te oud of ongezond bent – maar dat is natuurlijk omdat terugkeren voor een passagiersschip al duur is, maar voor een vrachtschip gigantisch duur vanwege alle vracht en de tijdsdruk waar ze onder zitten. De passagiersschepen moeten op uur en tijd aankomen en hebben dus veel meer tijds-ruimte ingebouwd om ergens te komen – gisteravond bij vertrek uit Nieuw Zeeland waren we bijvoorbeeld niet eens op de standaardsnelheid van 17-18 knopen aan het varen, maar enkel zo’n 14 knopen.


Het was rustig bij receptie dus we hebben de rekening betaald – de eerste rekening die we moeten betalen van de drie tot nu toe, dankzij de 1000 pond credit die we als aanbieding bij deze boeking gekregen hadden. Vanaf nu zijn alleen de drankjes nog “gratis” dus, helaas! Qua excursies gingen we er met de dubbele excursie in Bora Bora overheen, en moeten we voortaan voor alle excursies betalen. Damn! We hebben cash betaald en in plaats van wisselgeld krijgen konden we het wisselgeld op de rekening laten zetten – was maar 4 pond maar dat is net zo gemakkelijk voor de volgende keer ja...


Naast ons aan de receptie stond een vrouw die probeerde uit te vinden of het probleem in de hut op dek 4 (was toen we afrekende nog niet bekend dat het een medisch noodgeval was) was bij een koppel dat bij haar ’s avonds aan tafel zat. Alleen, zij kende alleen hun voornamen en wist niet zeker welke hut ze in zaten, alleen dat ze op dek 4 zaten. En het meisje achter de balie wilde terecht niet informatie kwijt over wie in de hut zat en wat het probleem was – plus ze sprak niet zo goed Engels. Dus er vond een verwarrend gesprek plaats waarin de vrouw probeerde een berichtje van steun achter te laten dat ALLEEN gegeven moest worden als de personen in de betreffende hut bepaalde voornamen hadden, en het meisje steeds bleef benadrukken dat ze geen informatie kon geven. Ik ben benieuwd of het goed gekomen is, of dat nu de mensen in de betreffende hut opeens een uiting van steun van een wildvreemde gehad hebben, of dat haar tafelgenoten hartstikke gezond zijn en een uiting van steun van haar gehad hebben!


We mochten niet op het bovendek omdat de weersomstandigheden “te ruw” waren (de kotszakjes hingen ook al klaar in de trappenhuizen) – het waait amper en de golven zijn wel ruw en hoog maar het schip beweegt amper! Ach ja – ze zijn, misschien niet onlogisch, voorzichtig met de gasten... Dus liepen we terug naar onze hut, die nog niet klaar was (Ina was in de hut er tegenover bezig en mopperde in het Russisch naar Ivan die in onze hut bezig was) – dus dan maar nog een trappenrondje lopen! Ondertussen deed de Nederlandse reisbegeleider van de Kras groep over de intercom de Engelstalige omroepen van de kapitein verhaspelen in een samengevatte Nederlandse versie – je zult maar afhankelijk zijn van die man voor je informatie, ongelofelijk wat maakt hij zich overal gemakkelijk van af! Geen idee wat hij verder doet, vermoedelijk de Kras groep ondersteuning bieden indien gewenst, maar zijn vertalingen zijn echt gewoon slecht. Hij laat de helft weg of zegt soms letterlijk “jullie hebben het vast wel verstaan” – euh nee, daar ben jij voor, om te vertalen...


Na het tweede rondje van de dag (alles kraakt een beetje vanochtend bij ons!) was het tijd voor een stukje chocola en koffie en thee in de hut. Benieuwd waar onze tafelgenoten vanavond mee komen qua roddels, het zal wel gonzen in de kaart-ruimte en bij de spelletjes!


Voor de lunch hebben we nog een extra rondje gelopen en tijdens ons rondje kondigde de kapitein aan in zijn dagelijkse 12-uur bericht dat we richting het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland aan het varen waren tot we om 14 uur op zee de rendevous met de reddingshelikopter zouden hebben, om de zieke patient te evacueren. Alle buitendekken van dek 7 en hoger zouden tijdens deze operatie gesloten zijn voor publiek en het verzoek was om geen flits-foto’s te maken om de helikopter niet in gevaar te brengen. Tijdens de lunch zaten we aan tafel met het Engels/Amerikaanse stel en een alleenstaande Engelsman waar we al meer mee geluncht hebben. Omdat er waarschijnlijk alleen buitenlanders betrokken zijn bij het schrijven van menu’s en vermoedelijk niemand met een echt goede Engelse achtergrond ze nog even naleest, sluipen er weleens tikfoutjes in die de spellingscontrole er niet uithaalt, die soms best grappig zijn. Zo was er van de week code mousse (geheimtaal mousse, dus, in plaats van “cod”, een vissoort), en vandaag met de lunch kon je “lemon filling creaps” krijgen, waar iedereen wel even over na moest denken omdat er letterlijk stond “citroen vulling griezels” in plaats van met citroen gevulde crepes...

Schijnbaar hebben we niets gemist aan de show van gisteravond, volgens onze tafelgenoten die er alledrie heengegaan waren was het tenenkromend slecht geweest. De vrouw die het gaf had schijnbaar geen idee van wat voor kaliber haar publiek was, en kende haar eigen grappen niet goed genoeg uit haar hoofd en moest regelmatig zichtbaar spieken, en volgens het Engels/Amerikaans echtpaar is wel een derde van de zaal tijdens de voorstelling weggelopen. Jeetje, en we hebben nog zo zitten twijfelen of we moesten gaan of niet! Blij dat we dus te lui waren om te gaan.


De alleenreizende Engelsman heeft in Tahiti schijnbaar een dag in het ziekenhuis gelegen omdat hij een nogal heftige hart-aandoening heeft waarbij zijn hart spontaan kan stoppen. Hij heeft dus een pacemaker plus defibrilator in zijn borst zitten, die hem bij hartstilstand zelfstandig kan reanimeren! Ongelofelijk wat een technologie tegenwoordig. Hij voelde zich de dag voor aankomst in Tahiti niet zo lekker, was gaan liggen op bed en het volgende wat hij wist was dat hij een enorme knal op zijn borst kreeg – dus hij had een hartstilstand gehad en het apparaat was in actie gesprongen! Het is met dit apparaatje (dit is al de derde die hij heeft gehad) al 4 keer voorgekomen dat hij gereanimeerd werd, ongelofelijk. En hij had geluk dit keer dat hij al op bed lag toen het gebeurde, want het apparaatje springt met zoveel kracht in actie dat hij de vorige keer zijn hoofd lelijk verwondde doordat zijn hoofd door de schok tegen de muur vloog. Je zult maar zo moeten leven, aan de andere kant was hij al lang dood geweest als hij niet het apparaat had, en heeft het dus al meerdere keren zijn leven gered.


Na de lunch hebben we lekker een beetje in onze hut rondgehangen terwijl we de route in de gaten hielden op de tv. Om 14 uur kwam de kapitein weer op de intercom, ondanks dat het hier op zee wel meeviel was het aan land in Nieuw Zeeland te slecht weer voor de helikopter om op te stijgen, dus de rendevous was nog even uitgesteld. Ondertussen bleef het schip op halve kracht met maar zo’n 9-10 knopen richting de kust varen – zoals Hans dacht, ze zijn nu binnen helikopterbereik en hoe minder ze extra hoeven te varen, hoe sneller we weer op pad richting Australië zijn. Ondertussen was het buiten grijs, bewolkt en zelfs nevelig. Ivan had gisteren onze ramen gelapt, wat hoog nodig was, maar we hebben er maar kort van kunnen genieten want sinds vanochtend zijn ze weer net zo bedekt met zout en druppels als ervoor! Arme hem... Doordat het binnen door de airconditioning koel is, en het buiten grijs en bewolkt is met natte ramen, denken Hans en ik steeds dat het buiten koud is – dus wij krijgen iedere keer een tik als we de warme vochtige lucht in stappen, dat verwacht je niet!

Op onze oorspronkelijke koers richting Australië lagen we veel gunstiger ten opzichte van de golven – vandaar dat we waarschijnlijk ook zo vreemd omhoog aan het varen waren. Nu dat we rechtstreeks terug naar het zuiden voeren merkte we dat de zee weer ruwer werd. Om 15:15 werd aangekondigd dat de helikopter er over een kwartiertje zou zijn, en draaide het schip met een scherpe (voelbare!) bocht terug naar het noordwesten om heel langzaam in die richting te varen zodat ze in de juiste positie voor de helikopter zouden zijn.


De helikopter-operatie was indrukwekkend en best spectaculair; wij konden een groot gedeelte ervan volgen vanuit ons balkon; de helikopter kwam aanvliegen van achter het schip vandaan, waar nu het land was, vloog een rondje om het schip om de situatie te verkennen, toen ze denk ik het signaal kregen dat de bemanning aan boord klaar voor ze waren kwam de helikopter vlak achter het schip vliegen, en liet een man zakken aan een touw die ergens op dek 7 of 8 aan boord kwam. De brancard volgde hem, en toen alles los was vloog de helikopter weg van het schip om boven ons een paar rondjes te vliegen terwijl aan boord vermoedelijk de patient op de brancard gelegd werd. Op gegeven moment kreeg de helikopter duidelijk weer een sein van het schip, en kwam weer in dezelfde positie achter ons aan vliegen. Eerst ging een oranje blok omhoog, vermoedelijk een tas met medische toebehoren, en iets later de man die ze naar beneden hadden laten zakken samen met de brancard met de patient erop. Een lijn naar het schip toe werd vastgehouden zodat ze zo min mogelijk zouden bewegen in de wind terwijl ze door de helikopterbemanning naar boven gehesen werden. Toen bemanning en patient veilig aan boord waren vloog de helikopter terug naar land en zette het schip gelijk koers recht naar Sydney toe. Erg indrukwekkend allemaal!

We voeren nu, waarschijnlijk door de verloren tijd, in een koers recht op Sydney af in plaats van bovenlangs zoals we oorspronkelijk deden. Daardoor klapte we recht op de golven in plaats van ze langs ons heen te laten glijden zoals vanochtend gebeurde, waardoor we vanaf vanmiddag veel rolde en bewogen, vaak met flinke “knallen” (boomstammen of walvissen...). Er werd uit voorzorg rond 17 uur aangekondigd dat de liften voorin het schip gesloten waren door het slechte weer, en dat er bij de receptie gratis antizeeziekte pillen te halen waren voor wie ze nodig had. Blij dat Hans en ik daar in principe weinig last van hebben! Hans eigenlijk helemaal niet, ik vooral bij lichte beweging zoals op land. Wij vonden het rollen en bewegen best lekker eigenlijk.


Vanavond was een formal avond, onze Amerikaanse tafelgenote was een beetje rebels vandaag en had zich niet omgekleed want ze had door het bewegen van het schip weinig animo gehad om zich te douchen en op te maken. Ze zat te mopperen dat er wel erg veel formele avonden waren, meer dan van te voren beloofd, dus ik heb het na het eten nagekeken en dit is de 6e van de reis tot nu toe, en erg kort bovenop Valentijnsdag wat best een leuke formele avond was geweest. Hans vertelde ze van een roddel die wij vanochtend van een Nederlands echtpaar hoorde tijdens onze trappenrondjes, dat er iemand overboord gesprongen was. Het leek ons al een sterk verhaal, maar met zijn vieren kwamen we tot de conclusie dat het waarschijnlijk niet waar was – tenzij de 6 uur stilliggen voor de kust van Venezuela eigenlijk was om een eventuele drenkeling te zoeken, en niet vanwege een “check engine light”. Maar dan nog, waarschijnlijk een sterk verhaal of verkeerd begrepen roddel. Hopelijk!

Het toetje van mij en de Duitser, een bananencake met roomkaas-topping, was zo lekker dat de Amerikaanse die bij haar man geproefd had er spontaan uitflapte toen de borden opgehaald werden dat ze er ook wel eentje van lustte (ze had ijs genomen en had nou spijt) – en spontaan kwam de ober met een extra bord aanzetten; ze vinden echt geen enkel verzoek vreemd! Je moet ook oppassen met grapjes of grappige complimentjes maken zoals ik lust er nog wel eentje van, want voor je het weet heb je een tweede bord voor je neus staan! Ze kreeg het niet helemaal op dus Hans kreeg de rest (hij had mangomousse genomen) – had niet echt gehoeven voor hem maar het was een heerlijke cake dus hij heeft hem ook lekker opgegeten. Overigens zeiden onze tafelgenoten precies hetzelfde over de show van gisteravond als onze lunchgenoten – erg blij dat we niet geweest zijn dus! Schijnbaar had de vrouw voor donderdag nog een show gepland, en zij hoopte dat die toch niet doorging, en ook dat de mensen die nieuw aan boord gekomen waren in Auckland nu niet een al te negatief beeld kregen van de kwaliteit van de shows hier aan boord.


’s Avonds werd de zee echt wel ruw – we rolde, bonkte en bewogen alle kanten op. Je moest je af en toe schrap zetten en tijdens de wandeling na het avondeten op dek (ze hadden bij dek 14 denken we per ongeluk aan de achterkant het lint weggehaald, dus we hebben onze kans gegrepen!) bewoog het schip prachtig op en neer tegen de horizon die nog een beetje licht was. Erg mooi! Je moest jezelf in de trappenhuizen goed vasthouden, en het lopen was of bergopwaarts, of bergafwaarts afhankelijk van hoe het schip bewoog... De liften bonkte weer zachtjes onheilspellend in de liftschachten, en in de hut bewogen we eigenlijk alle kanten op. Nog altijd niet zo erg dat dingen gingen schuiven of zelfs vallen (hoewel Ivan wel uit voorzorg de wijnglazen neergelegd had), maar desondanks toch wel veel meer beweging en de bijbehorende geluiden dan je zou verwachten op een cruiseschip.


Dag 46, Woensdag 21 februari: op zee, 750 km gevaren

We hadden een hele onrustige nacht gehad met veel wakker worden – onder andere van het bewegen van het schip, die flink moest werken om door de hoge ruwe golven te ploegen. Tegen de ochtend werd de zee iets rustiger, en kon het schip ook sneller gaan varen – we hebben vandaag zelfs in het middag van de dag een tijdje 19 knopen kunnen varen!


We hebben vanochtend een paar trappenrondjes gedaan, en Hans wilde zijn serie lekker binge-kijken en de lezingen spraken ons toch niet echt aan, dus we hadden weinig waar we naar toe moesten. Ik ben wel om 11 uur naar de Connexions Bar gegaan omdat er op het dagelijkse programma gestaan had dat er een cake-versier demo zou zijn. In de praktijk was het eigenlijk een cake-versier wedstrijd van drie dames uit het publiek (ze stapten al op het podium terwijl de chefkok nog om vrijwilligers vroeg!) met daartussen korte uitleg van de hoofdkok patisserie over hoe hij bepaalde dingetjes deed. Terwijl zij de hoofdact waren deed hij ondertussen roosjes van marsepein maken (heel simpel eigenlijk, een bolletje tussen twee velletjes plastic met de bal van je hand plat drukken zodat er een dikke en een dunne kant was, en dan deze “rozeblaadjes” om elkaar heen wikkelen), en in al van te voren gebakken zanddeegbakjes lemon meringues maken of fruit-taartjes. Overigens maakt het schip heel veel zelf aan zoetigheid, zoals chocoladeversieringen op toetjes, dit soort zanddeegbakjes, meringues, gesuikerde geleitjes, en natuurlijk al hun gebakjes, toetjes en andere zoetigheid.

De drie dames hadden alledrie een mooie taart versierd, dankzij aanwijzingen van de kok die ze constant aanmoedigde om er NOG meer op te leggen tot eentje in wanhoop riep dat ze geen plek meer had, en toen moest er gestemd worden wie de mooiste had. De chefkok en patisseriekok konden niet besluiten, dus lieten het aan het publiek over, maar die waren redelijk gelijk verdeeld qua hardheid van het gejuich, dus uiteindelijk werd er besloten door de chefkok dat de prijs van een gratis etentje in het specialiteiten-restaurant, die hij net aangekondigd had, in dit geval dus aan alle drie de dames uitgeloofd zou worden. Erg sportief!

Toen mocht men de taartjes en chocoladeversiersels proeven, dus ik greep gauw twee lemon meringue taartjes voor ze op waren en verdween terug naar de kamer waar Hans en ik nog even lekker ervan genoten hebben voor het lunchtijd was.

Tijdens de lunch zaten we aan tafel bij het Engels/Amerikaans koppel, een gepensioneerde alleenreizende vrouw die in Auckland aan boord was gekomen, en een jonge alleenreizende vrouw, misschien nog maar ergens in de 20. De jonge vrouw hadden we al meer gezien aan boord, zij deed, bleek nu, ook de volle ronde, en ze viel op door haar jeugd maar ook door het feit dat ze er altijd uitzag alsof ze naar een feestje ging – perfect opgemaakt, dure jurkjes, hoge hakken, dure tassen. Nu aan tafel werd iets duidelijker waarom: ze verkocht designer-kleren en assessories online – vandaar de mooie outfits natuurlijk – maar ze was ook “een nomad”, zoals ze zei (ze was Amerikaans met zo te zien Aziatisch bloed) en zwierf van reis naar reis en zo te horen ook van relatie naar relatie. Ze had in ieder geval genoeg geld om de kleine 13.000 euro die ze als alleenreizende voor deze reis betaald had als een uitstekende deal te beschouwen.

Ze was gek genoeg alleen geinteresserd om te praten met de gepensioneerde vrouw, die veel gecruised had maar ook twee vrachtschipreizen gemaakt had, waarover ze eigenlijk alleen kon vertellen dat het eten op het Grimaldi vrachtschip uitstekend was, en op het Duits vrachtschip waar ze de naam niet meer van wist afschuwelijk. En ze was nog maar 3 dagen of zo aan boord maar vond het eten ook al waardeloos hier aan boord, een ander (veel duurder) cruiseschip waar ze pas op was geweest was zoveel beter dan dit, enzovoorts. Hans en ik verbazen ons altijd een beetje hoe belangrijk eten lijkt te zijn voor mensen als ze een reis maken; voor ons is het leuk en fijn als het eten goed is, en is het eten slecht, dan baal je misschien weleens ja, maar is het vooral een leuk verhaal voor later – slecht eten op een reis heeft denk ik nog nooit een reis voor ons bedorven, en sowieso wat is slecht eten; ik neem aan dat je weet dat het eten op vrachtschepen wisselend van kwaliteit kan zijn, en dat ze over het algemeen minder budget hebben voor eten... Maar goed, die twee waren geanimeerd aan het kletsen, en wij en het andere echtpaar luisterde dus maar een beetje naar die twee en we kletste wat onderling, wat best gezellig was.


We probeerde op gegeven moment nog de twee dames bij het gesprek te betrekken door een luchtig gedachtensprongetje over waarom iemand bij formal night wel in kilt mocht komen (blote benen en wie weet wat nog meer onder de kilt zelf) en Hans niet ’s avonds in korte broek mocht eten, in andere woorden (want we vinden het inderdaad wel netjes dat mannen ’s avonds een lange broek aantrekken), dat de man met kilt eigenlijk de toegang geweigerd zou moeten worden en hij een lange broek zou moeten dragen net als de rest, maar dat viel slecht bij de gepensioneerde vrouw, want een kilt was volgens haar een geaccepteerd traditioneel (formeel)kostuum en korte broek niet – hoewel ik durf te wedden dat er vast wel ergens militairen in tropische gebieden korte broek als uniform hebben, bijvoorbeeld – dus we lieten het maar zo!


De middag hebben we lekker heel de tijd in onze hut gezeten, heerlijk! Maar rond een uur of 16 zijn we nog even een trappenrondje gaan doen en hebben wel drie kwartier doorgebracht boven op dek 14, genietend van de spectaculaire golven die op de boeg kapotsloegen, en de indrukwekkende tsunami die steeds in een van de zwembaden vormde... Dek 12 om het zwembad heen was soppend nat, en dat kwam omdat het zwembad zo tekeer ging, dat het water soms letterlijk metershoog eruit knalde en alles (en iedereen) in zijn weg natspetterde! Het achterste zwembad had steeds aan de platte kant hele hoge golven, en aan de ronde kant hele lange golven die erover klotste – aan de ronde kant kwamen de golven soms zelfs tot aan het hamburgertentje Afresco Grill, en iedereen die dacht op die afstand veilig te zijn... Het meest indrukwekkende was toen er zo’n grote golf opbouwde, dat toen hij te pletter sloeg op de platte kant van het zwembad, de spray en water tot aan de metalen licht-boog reikte er vele meters boven! Ongelofelijk...

We konden ook voorop gaan staan, waar het flink woei – vanochtend woei het zo hard, dat mijn rokje echt uit mijn handen geglipt was en ongetwijfeld wat mensen die binnen in de Dome zaten heel even mijn ondergoed hebben gezien; nu hield ik het krampachtig vast om dat nog een keer te voorkomen!

Tijdens het eten gaven we onze tafelgenoten de tweede “Dutch Laundrette Coupon” die we van de week onder de deur geschoven gekregen hadden. Er is vanavond een Western-feestje, oorspronkelijk gepland voor buiten maar door de ruwe zee en harde wind verplaatst naar het atrium. Onze tafelgenoten zijn gek op country- en line-dancen, en zaten goedgehumeurd op elkaar te mopperen waarom de een de ander niet zijn cowboyschoenen mee had laten nemen. Na het eten hebben we nagedacht wat we in Sydney willen gaan doen, en de opties bekeken. Het was overigens heel de dag ijskoud aan boord – de airconditioning staat nog op standje tropisch hoog, terwijl het buiten grijs en koel is, dus alles binnen wordt echt ijzig koud gestookt. Hans vindt het heerlijk, ik niet zo.

We kregen van Ivan de was terug rond een uur of 21, en post; niet alleen het daily programme, maar ook een envelop met excursie-tickets, een kryptisch briefje dat we geinformeerd moesten worden dat de Groene Buddah van onze excursie in Shanghai van de tweede verdieping naar de eerste verdieping verplaatst was (???), en immigratieformulieren en een brief dat de Australische immigratie iedereen persoonlijk wilde checken bij aankomst. Dat gaan nog een flinke ellende worden overmorgen ben ik bang!

Rond 21 uur was er opeens weer een noodoproep van de kapitein; “attention attention code alpha on dek 10, cabin” en een hutnummer op dek 10. Gelukkig niet die van onze tafelgenoten die ook op dek 10 zitten, maar jeetje zeg, nog een ernstig medisch noodgeval! Dit soort oproepen worden niet gedaan als iemand iets breekt, wij denken dat dit soort scheeps-wijde oproepen alleen voor zulke urgente dingen als een hartaanval of herseninfarct gedaan worden. We hebben er verder niets meer over gehoord, maar dat komt waarschijnlijk omdat we voorbij het halverwegepunt zijn tussen Nieuw Zeeland en Australië, en alleen nog maar rechtdoor kunnen stomen richting Australië.


Iets na 22 uur zijn we gaan kijken naar het cowboy-feestje, waar les gegeven werd in linedance en tussendoor country-liedjes gezongen werden door de zangers, terwijl de dansers in cowboypakjes het publiek animeerde en meededen aan de linedance. Het blijft ons verbazen hoe een aantal mensen dus ook al een cowboyhoed en zelfs in twee gevallen een compleet sqauw-outfit bij hebben in hun bagage. Een of twee mensen hadden specifieke cowboy-hesjes bij, anderen combineerde slim gewone kleren met kleine opvallende accessores zoals een rode zakdoek – en ik zag een aantal gewone zonnehoeden, maar wel degelijk ook een of twee echte cowboyhoeden. De vrouw die bij de Rocky Horror Show helemaal in het zilver gekleed was, had nu een zilver cowboypakje aan en rende op gegeven moment op de dansers af die allemaal heel intiem omhelsd werden door haar en letterlijk vastgegrepen voor foto’s die door haar veel minder extroverte man gemaakt werden. Een apart mens, en we hebben af en toe best wel medelijden met de dansers en zangers die niet alleen hun shows moeten geven, maar ook onder het publiek moeten mengen in dit soort gastheer-rollen en zo te zien weleens glimlachend met mensen moeten omgaan waar ze misschien liever niet mee om zouden gaan.

Het was in ieder geval wel grappig om te kijken naar het dansen en als afsluiter werd er om 23 uur “The Devil went down to Georgia” gezongen en energiek op gedanst door de dansers. Erg leuk! Ondertussen weten we nu ook wat de snack om 23 uur voorstelt; obers kwamen langs met bladen met warme hapjes zoals spekrolletjes of gepaneerde kipstukjes, filohapjes en mini-worstenbroodjes. Niet slecht! Terug in onze hut heeft Hans nog een uurtje of wat film gekeken, want de klok moest weer een uur terug – nog maar 10 uur verschil met Nederland. We zijn nieuwe tijd om 00:30 in bed gekropen, een beetje laat voor ons doen!


Dag 47, Donderdag 22 februari: op zee, 781 km gevaren

De zee was een stuk rustiger geworden vannacht. Tegen de tijd dat ik naar bed ging gisteravond was ik zo door en door verkleumd dat ik een extra deken over mijn kant van het bed gelegd heb, en dat hielp wel om op te warmen. We gingen vanochtend ergens rond 9 uur ons eerste trappenrondje doen en strandde bij het zwembad waar het Zuid-Afrikaans stel stond. We hebben er een uurtje mee gekletst, zij gaan morgen van boord in Sydney en hebben het zo naar hun zin aan boord dat ze zichzelf op de wachtlijst gezet hebben om alsnog in Dubai weer aan boord te komen! Ben benieuwd of het ze lukt, het leek aardig vol te zitten zeiden ze. We hadden het over de hutten en toevallig noemde Hans dat wij geupgrade waren naar een suite, dus toen vroegen ze of ze misschien een keertje binnen mochten kijken? Natuurlijk mocht dat!

De hut was net schoongemaakt dus zag er netjes uit en ze waren helemaal onder de indruk ervan. Zij vertelde dat zij op dek 5 ook waterkokers hadden, dat was op internet heel onduidelijk geweest maar we hebben ooit gehoord dat ze van plan zijn om uiteindelijk (of misschien is dat al gebeurd) iedere hut aan boord van waterkokers te voorzien. Ik liet ze een foto zien van de golf van gisteren in het zwembad, en we praatte zoals steeds over reizen. We hebben ze offline de websites voor Spitsbergen, Antarctica, de Volga-reisen de Amazonelaten zien om ze een beetje een indruk van expeditiecruises en riviercruises te geven, wat wij denken dat allebei echt iets voor hen zal zijn – het is een spannende, bijzondere en veilige manier om hele bijzondere en mooie delen van de wereld te bezoeken! En gewaarschuwd om niet hier aan boord op hun dure internet-pakket de website verder uit te gaan pluizen want dan zitten ze zo door hun data heen... We moesten trouwens wel lachen, want Hans en ik kwamen er al pratend achter dat we eigenlijk al heel vaak upgrades gehad hebben; van een patrijspoort naar een vierkant raam aan boord de MS Expedition in Spitsbergen, we kregen de “penthouse” op het mooie houten schip de MV Tucano in de Amazone, van een gewone hut naar de mini-suite tijdens onze Volga-reis, en deze mega-upgrade natuurlijk! Eigenlijk was zelfs onze hut in de Galapagos een beetje een upgrade, omdat we daar in de punt zaten en dus meer ruimte hadden dan in andere hutten, al was het een beetje scheve ruimte...

Het was gezellig kletsen en voor ons tweeen natuurlijk ook gewoon weer leuk om onze mooie reizen zelf langs te zien flitsen. Opeens was het al weer 12 uur geweest en tijd om wat te gaan eten! Overigens worden echt heel de dag door de relingen en liftknopjes schoongemaakt met disinfecterend middel dat licht chloorachtig ruikt – er zijn een paar jongens volgens mij een dagtaak aan kwijt, en ik heb ooit een schoonmaakprogramma gezien toen we via dek 3 naar de tender liepen dat de relings ieder half uur schoongemaakt moet worden! Klinkt bizar veel, maar is natuurlijk heel slim, want al die mensen raken al die plekken aan en zo verminder je het verspreiden van bacillen. Bij het restaurant en het buffet staan tijdens maaltijden altijd mensen bij de ingangen op wacht met flessen disinfecterende gel om iedereen die langsloopt wat in de hand te spuiten – sommige van de obers ’s avonds lijken zich wel Lucky Luke te wanen, zoals ze iedereen die langsloopt met losse pols en in iedere hand een fles wat gel in de hand schieten. Je moet eigenlijk al je best doen om ze te vermijden, en over het algemeen is ook de insteek van de meeste passagiers wel om het te doen als het geboden wordt. Ook bij aan boord komen staat een gel-automaat om wat te pakken; ze nemen het erg serieus. Is maar goed ook!

Na de lunch zijn we terug naar onze hut gegaan om te rusten en film te kijken in Hans zijn geval. Hans komt niet aan zijn films toe op een dag, en ik niet aan alle dingen die ik aan de website wil doen, pfffff! En we snappen het niet, het is niet alsof we heel de dag bezig zijn maar de tijd vliegt zo snel, deze zeedagen zijn steeds in een flits voorbij.


In het dagelijkse programma van vandaag staat voor vanavond een afscheidsshow gepland, een medley van de mooiste stukjes van alle shows tot nu toe. Klinkt leuk, is een leuke afsluiter, en de dansers hoeven er niets nieuws voor in te studeren, en wij hoeven er dus niet heen want we hebben het meeste al wel gezien, mooi zo – we zijn op deze reis al naar meer shows geweest dan ooit daarvoor, en het moet wel speciaal blijven, zoiets ;-) maar opeens viel bij mij vanmiddag het kwartje – de geflopte comedien van van de week had schijnbaar voor vanavond ook iets op het programma staan; staat nergens, maar sommige mensen hadden gehoord dat ze ook donderdag iets zou doen of misschien is dat wel tijdens haar optreden gezegd. En ze hebben haar nu dus na het debacle van van de week van het programma afgehaald en dit ervoor in de plaats gezet, heel slim! En eigenlijk ook veel beter als een afsluiter voor dit gedeelte van de reis.


’s Middags hebben we nog een trappenrondje gelopen en een tijdlang lekker op dek 11 achter staan kijken naar het spoor van het schip, het water, en samen dubben over toekomstige reisjes en cruisen en zo. Het achterste zwembad was leeggepompt (wat er nog in zat!) en het nepgras eromheen drooggemaakt, dat moet ook een flinke klus zijn geweest.

Er was voor het hoofdgerecht niet echt iets wat Hans aansprak, dus hij besloot eens te proberen wat onderaan het menu staat; om gegrilde zalm te vragen. Dat was geen probleem meneer. Kon het misschien ook met frietjes? Natuurlijk meneer. En waren er heel heel misschien nog wat uienbahji’s over van de lunch (een heerlijk Indiaase gefrituurde uiensnack)?... Haha nee helaas meneer! Onze Indiaase ober moest lachen om het verzoek, en vertelde ons dat in Mumbai bhaji’s een populaire straatsnack waren, in allerlei soorten, niet alleen uien. Erg lekker en zeker aan te raden, alleen je moest als je ze van de straatstalletjes kocht niet te veel aan hygiene denken... Vooral de hygiene om je heen! Hans kreeg dus een heerlijke sappige zalmmoot die perfect gegrild was, een goeie optie voor als het hoofdgerecht weleens niet onze smaak was – met frietjes, en gestoomde groente zodat het nog gezond leek.

Onze tafelgenoten waren zich rotgeschrokken van de noodoproep gisteren, want het omgeroepen hutnummer was vlakbij die van hun, alleen een oneven getal, en zij dacht even in de verwarring dat het hun oude alleenreizende en niet zo gezonde overbuurman was; hij ging ’s avonds altijd naar de muziek in het atrium luisteren dus ze gingen na de show waar ze in zaten tijdens de noodomroep even langs het atrium, en gelukkig, hij zat er – toen realiseerde ze zich dat oneven nummers in de andere gang zaten. Maar ze had vandaag gehoord via de kaartroddelclub dat de persoon om wie de noodomroep ging overleden was – ze wist alleen niet waaraan en of hij alleen reisde of een partner had. Heftig hoor!


Na het eten zijn we even op dek geweest, waar er een mooie zonsondergang was, en het achterste zwembad weer gevuld was – het water was GROEN! Het wordt met zeewater gevuld maar zeewater van deze zee is duidelijk een andere kleur dan Nieuw Zeelands zeewater of misschien wel Polynesisch zeewater, ik weet niet hoe vaak ze het vervangen. Gisteren en vandaag varen we steeds tussen de 16 en 19 knopen, afhankelijk van hoe ruw of glad de zee is – het lijkt erop dat hij zo hard mogelijk probeert te varen zonder het schip te veel te laten schokken.

Hans ging rond 21 uur douchen, en toen sprong de intercom in onze hut aan – de laatste tijd was dat steeds om code alpha, maar dit keer was het een lang en enigszins warrig berichtje van de kapitein om uit te leggen dat we door de helikopterevacuatie en een onverwacht sterke stroming (omdat we recht naar Australië moesten varen inplaats van bovenlangs het ruwe-golven gebied waarschijnlijk) wat later aan zouden komen morgenochtend in Sydney. Om 6:45 bij de pilotstation, en dan zou het een half tot een heel uur kunnen duren voor we langszij lagen, maar dat het zeker de moeite waard was om te kijken tijdens het aanvaren. Mede hierdoor kwam het dagelijkse programma pas rond 21:45 – Ivan schoof het onder onze deur, wat hij meestal doet als het na 21 uur is en/of hij geen zin of tijd voor een praatje heeft (wat ie meestal wel heeft, en soms zelfs om 21:15 nog aanklopt!). Hij zal nu wel gigantisch gebaald hebben want hun dienst hoort om 21:30 afgelopen te zijn en was nu dus uitgelopen. Er stonden in het programma geen verdere instructies voor de douane morgen, die een face-check willen doen, dus we hebben onze papieren in orde gebracht en wachten maar af morgenochtend. Benieuwd wanneer we van boord kunnen – en we mogen pas weer terug aan boord als iedereen door de douane bekeken is!


free counters