Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 50, Zondag 25 februari: op zee, 693 km gevaren

Vandaag hebben we een rustige zeedag gehad, waarin ik alleen ’s middags een lezing gevolgd heb over het Great Barrier Reef, maar desondanks de dag voorbij gevlogen is! Het ochtendprogramma is tegenwoordig op zee redelijk vast: opstaan rond 8/8:30, ontbijten met fruit, een dubbel trappenrondje doen waarbij tijdens het eerste rondje een krantje gehaald wordt en even op dek wordt gestaan – eerst een tijdje op dek 7 achter, dan naar boven lopen naar dek 14 – en dan terug naar de hut voor thee en koffie en de rest van de ochtend computeren in mijn geval en film-kijken in Hans zijn geval. Als er een lezing is die ons interessant lijkt gaan we eventueel ook daarheen om 11 uur, maar zelfs zonder lezing is de ochtend zo voorbij!

Met de lunch zaten we aan tafel met een Iers stel dat naar Australië geimmigreerd was en daar volgens mij al tientallen jaren woonde. Zij waren in Sydney nieuw aan boord gekomen en gingen er in Singapore weer af om dan terug naar Australië te vliegen – ze hadden deze cruise eigenlijk vooral geboekt omdat hij precies de juiste data had om er voor te zorgen dat ze niet thuis waren tijdens hun 50e trouwjubileum! Hans had 3 voorafjes besteld en geen hoofdgerecht; soep, gevuld pannenkoekje en tempura – we hadden onze dinerober als lunchober toevallig, en die zorgde ervoor dat Hans een dubbele portie tempura kreeg zodat het een prima licht hoofdgerecht was, en hij heeft zitten smullen!

Het was gezellig kletsen met het Iers stel, en zoals eigenlijk bijna altijd komt het gesprek na de eerste beleefdheden al gauw op de vraag hoe lang we aan boord zitten, en als men hoort dat we de volle ronde doen, hoe mensen zo jong zoiets kunnen doen. We hebben die vraag al zo vaak gehad deze reis, heel apart! En iedere keer leggen we uit dat we twaalf jaar geleden, toen ik net afgestudeerd was en eigenlijk het “de bedoeling” was dat ik bij thuiskomst een goede baan zou zoeken, tijdens onze eerste grote reis samen in Australië, besloten om het werk om het reizen te passen, inplaats van de reizen om het werk te passen. En dat ik sindsdien continu aan het werk ben geweest, maar altijd op tijdelijke basis. Dat vinden de meeste mensen wel indrukwekkend en sowieso is iedereen die we erover spreken het roerend met ons eens dat je moet werken om te leven en niet leven om te werken, en dat we heel slim bezig zijn om dit soort dingen nu te doen nu we nog jong en gezond zijn.


Ik was ’s middags naar de lezing over de Great Barrier Reef geweest terwijl Hans lekker een dutje deed in de hut – hij lag zo diep te slapen dat hij het geklop van het roomservicemeisje met de hapjes niet op tijd gehoord had en ze al binnenstond voor hij goed en wel opgestaan was! De lezing was ruim een uur lang, maar ondanks de lengte redelijk interessant, en de lezinggeefster, een doctor op de universiteit, had al 35 jaar ervaring met lezingen geven en 7 jaar op cruiseschepen. Dat is toch een interessant baantje denk ik als je gepensioneerd bent en iets te vertellen hebt! Ze had in ieder geval een gestructureerde en goed te volgen presentatie en verhaal, en had haar presentatie leuk aangekleed met allerlei kleurrijke foto’s van koraal en vissen om de wetenschappelijke inhoud wat luchtiger te maken.

Tijdens het avondeten was er tijdens het bestellen wat verwarring over het toetje; er stond “lemon tart with chocolate cake” – Hans wilde wel lemon tart, maar geen chocoladetaart. Het bleek een drukfoutje te zijn, de chocoladetaart was het andere toetje (er zijn altijd twee “echte” toetjes, daarnaast ijs en daarnaast fruitsalade, en je kunt ook altijd ijs en/of fruit bij de toetjes vragen). En onze dinerober bood lachend zijn excuses aan aan Hans, hij weet inmiddels hoe gek Hans is op citroen en was vergeten tijdens de lunch te zeggen dat het ijs vandaag citroenijs is; dus hij beloofde te kijken of hij misschien bij het toetje een bolletje citroenijs kon regelen. En inderdaad, toen Hans zijn toetje kwam, lag er naast de lemon tart op het schaaltje ook twee bolletjes citroenroomijs!

Onze Amerikaanse tafelgenote krijgt altijd ’s avonds het menu voor morgen te zien zodat ze haar keuze kan maken omdat zij een zoutarm dieet volgt, en inmiddels hebben we door dat als er drie voorafjes op het menu staan, het een formal night wordt morgen. Inderdaad, vandaag stonden er drie voorafjes op, morgen is dus de formal night voor de mensen die in Sydney aan boord gekomen zijn, net als we na Auckland ook een formal night hadden. En er is een beetje herhaling gekomen in de shows sinds vertrek uit Sydney, voor het eerst, dus dat is zeker niet slecht want ze hebben dus bijna 50 dagen zonder herhalen shows en muziekavonden gegeven! De show gisteren bij vertrek was het nautisch thema, die wij de eerste keer gemist hadden en best een keertje zouden willen zien, maar ja, vertrek uit Sydney was om 19 uur en dat wilde we ook niet missen, en toen we buitengaats waren was het al weer 20:15 en de show een half uur bezig, dus helaas! Ondanks dat de nautische show hetzelfde thema had als de vorige keer vertelde onze tafelgenote dat het toch net iets anders was geweest – knap hoor, dus ook geen klakkeloze herhaling. En vandaag was weer een show, dit keer de medley van musical en filmmuziek, maar dan gegeven door één zanger en niet het hele showteam. Ook weer net iets anders dan de eerste keer. Maar wij gaan niet naar solo-optredens dus hebben lekker een vrije avond...

Onze dropvoorraden beginnen trouwens laag te worden, en op dit soort reizen waar we veel in onze hut/kamer/tent/watdanook zitten is drop toch wel een belangrijk reisartikel ontdekken we – net als chocola met noten en rozijnen voor ’s avonds. En eenpersoonsfilterkoffie, als we er tenminste niet een hele koffer vol van moeten meenemen! Hans nam vanavond weer lekker een kopje échte koffie, de eerste van het tweede pak dus hij is er erg zuinig mee geweest tot nu toe. Stroopwafels zijn lekker, natuurlijk, om bij te hebben, maar niet onmisbaar en voor onze lijn ook beter om niet mee te nemen. We zijn dus “blij” dat we deze reis geen extra stroopwafels meegenomen hebben en alleen het pakje dat we van Hans zijn zus gekregen hadden.


We voeren heel de dag “vlak” langs de kust, hadden vannacht zelfs een smsje van Hans zijn dochter gehad omdat we constant net binnen telefonisch netwerkbereik voeren op zo’n 40-50 kilometer van de kust vandaan. Je kon ’s ochtends zelfs de silouhetten van heuvels zien in de verte! Omdat het zondag was en dan vaak Hans zijn zus bij zijn moeder was, besloten we te proberen haar te bellen – dat was fijn voor Hans zijn moeder, en Hans zijn zus kon dan helpen bij het gesprek mocht dat nodig zijn. De beste tijd was onze tijd 21:30, dan was het thuis 11:30 en wisten we zeker dat ze er allebei zouden zijn. Maar ondanks dat we netwerk hadden lukte het maar niet om contact te maken – ik belde zelfs de receptie met de vraag of er misschien een afwijkende code was die we eerst moesten bellen per mobiel vanuit Australië, en die gaf ze, maar niets werkte. In frustratie gaven we het na een half uurtje op, ook bij zijn dochter kwamen we niet door, tot Hans zich realiseerde dat we gisteren nog gewoon een smsje gestuurd hadden naar zijn dochter, en daar hadden we antwoord op gehad – dus het kon wel! En rond die tijd zag ik dat mijn netwerk oversprong van Vodafone AU waar we het steeds mee geprobeerd hadden naar Telstra, dus we probeerde het maar weer en kwamen dit keer door bij Hans zijn dochter, leuk! We hebben er even mee kunnen kletsen, en probeerde toen Hans zijn moeder maar het was thuis inmiddels al weer 12:20 dus die was aan het lunchen, dus belde we even zijn zus die morgen met vakantie ging. We zijn opgebleven tot 23:30 om het nog een keertje bij Hans zijn moeder te proberen, dan was het thuis 13:30 en zou ze weer terug moeten zijn.


We belde dus rond 23:30 Hans zijn moeder, en na een paar keer overgaan kregen we haar te pakken. Ze was dolblij dat we belde maar hoorde ons niet zo goed en zat ook niet zo goed te luisteren, dus een belangrijk gedeelte van het gesprek ging als volgt:
Zij: ik ben net terug van de lunch
Wij: ja dat weten wij, wij hebben hier 10 uur tijdsverschil
Zij: 10 uur watte?
Wij: het is nu bij ons half twaalf ’s avonds, bij jou half twee ’s middags
Zij: ja bij mij is het half twee ’s middags ja, ik heb net geluncht
Wij: ...Ja, en hier is het bijna middernacht
Zij: oh? Jeetje hier is het half twee ’s middags, hoe laat is het daar?
Wij: [diep inademen]...!!! HET IS HIER BIJNA MIDDERNACHT
Zij: echt waar? Hier is het half twee ’s middags, hoe laat is het daar?


Dit is het punt dat ik Hans moet tegenhouden anders werpt hij zich uit frustratie van het balkon af


Wij (ik): dat klopt. Het is hier bijna middernacht
Zij: goh wat apart, hier is het half twee ’s middags, hoe...


Haar onderbrekend:
Wij (schreeuwend): Ja hier is het middernacht, we gaan naar bed, we zijn moe, zeg maar tegen iedereen dat we gebeld hebben, welterusten en tot gauw!
Zij: ja ja dat snap ik, hier is het nog half twee ’s middags, leuk jullie gesproken te hebben!
[klik]. Pfffff. Hans zat onderhand zijn hoofd tegen de deurpost te bonken, maar hij heeft zijn goede daad gedaan en zij is blij dat ze ons “gesproken” heeft! Hopelijk hebben onze buren niet al te veel last van ons gehad want op gegeven moment waren we volgens mij aan het schreeuwen! Maar we konden nu echt naar bed, pfffff.


Dag 51, Maandag 26 februari: op zee, 735 km gevaren

We zijn vanochtend om 11 uur naar de lezing van een nieuwe lezingfotograaf geweest; wat een rustige, haast bescheiden man was dat! En hij gaf een leuke algemene lezing over hoe gemakkelijk en leuk het is om te kijken, en hoe weinig je nodig hebt om mooie foto’s te maken – hij werkt regelmatig alleen maar met een goedkoop mik-en-druk camera, of een telefoon, want volgens hem werken alle camera’s volgens hetzelfde principe, ze vangen licht en projecteren het op een plaatje, dus maakt het niet zo veel uit wat je gebruikt, het gaat om hoe je kijkt. Hij had zijn lezing ook gevuld met foto’s, die ook bijna allemaal foto’s waren van cruises van deze maatschappij – zelfs al een paar sinds vertrek uit Sydney!

Er zou eigenlijk ook vanochtend om 11 uur een ijs-beeldhouw demonstratie plaatsvinden op dek, maar die was afgelast vanwege de miezerregen die we vandaag af en toe hadden.


Met de lunch zaten we aan tafel met twee echtparen die in Sydney aan boord waren gekomen en in Singapore er weer af zouden gaan – klonk ons als een korte cruise in de oren, tot we later in de middag opzochten hoe lang het eigenlijk nog duurde voor we in Singapore waren... Nog 30 dagen! Oeps, dat is dus nog best lang, EN dan hebben wij daarna nog eens zo’n 40 dagen te gaan... Eigenlijk ongelofelijk!

Na de lunch hebben we een ommetje gewandeld en zijn via het bovendek gelopen. Het woei zo hard (de zee was overigens wel redelijk glad) dat je voet een beetje onder je vandaan blies als je hem optilde – en Hans zijn bloes bijna van zijn lijf af blies toen we voorop stonden! Pfffff, dat is het betere uitwaai-werk!

In Darwin gaat onze huidige kapitein en een paar officieren van boord, en begint een nieuwe kapitein. Dus vandaag was er niet alleen een formal night, maar ook een Captain’s cocktail om 16:30 om de oude uit te zwaaien en de nieuwe te verwelkomen, compleet met foto samen met de (nieuwe) kapitein. Pfffff, vreselijk, dat is echt niets voor ons. Dus wij besloten om niet te gaan. Maar ja, we waren toch wel een heel klein beetje nieuwsgierig en de vorige keer hadden we de captain’s cocktail gemist, dus om 17 uur stelde Hans voor om ons alvast om te kleden en alsnog even op dek 8 op het balkon van de show lounge stiekem naar binnen te piepen, kijken of het wat was. Dus wij gingen naar beneden, stapte het uitgestorven balkon (en zo te zien beneden ook al niet al te volle showlounge) binnen en gingen zitten; de band was aan het spelen, beneden liepen ze met drankjes rond, en er kwamen steeds mensen binnendruppelen maar gebeurde op het toneel verder niets... Een beetje een aparte sfeer eigenlijk, tot bij mij het kwartje viel en ik zei dat ze nog geeneens begonnen waren! En inderdaad, de mensen bleven binnendruppelen want eerst moest er natuurlijk nog van iedereen een foto met de kapitein gemaakt worden... later bleek het zelfs afgezet te zijn geweest zodat je niet eens kon weigeren om met de kapitein op de foto te gaan, je moest wel – onze tafelgenoten zeiden zelfs wel 3 foto’s per koppel – tja dan duurt het inderdaad lang voor iedereen binnen is! Wat waren wij dolblij dat we niet braaf om 16:30 naar beneden waren gegaan!

Ongeveer rond 17:20 was iedereen eindelijk binnen – Hans en ik hadden inmiddels een redelijk lekker non-alcoholisch drankje gekregen – en iets later kondigde de nieuwe showmanager (nieuw sinds Sydney) de kapitein(s) aan. De oude kapitein stelde zijn vervanger en de nieuwe officieren voor – wij schrokken al toen we Sydney Dias op het podium zagen staan, maar gelukkig, hij ging niet van boord! – ze kregen een glaasje champagne aangereikt, hieven het glas en namen een slokje, en 5 minuten later dan dat ze op het podium waren gekomen waren de officieren weer weg... Het was inmiddels 17:30, dus Hans en ik zijn maar even terug naar onze hut gegaan om na 5 minuten weer terug naar beneden naar het eten te gaan.

Onze tafelgenoten waren er, en vertelde dat de “Dutch laundrette coupon” gewerkt had, maar dat ze hem wel even geknepen hadden omdat de wasserij-opzichter hun kamernummer op een lijst van Nederlanders opzocht en natuurlijk niet kon vinden! Ze deden dus maar heel brutaal zo van wat bedoel je, we zitten al twee maanden aan boord! Tegenwoordig moet je bij receptie een bonnetje halen, dat van je scheepsaccount gaat, en daarmee naar de opzichter gaan die de wasmachine voor je bedient, een veel beter systeem dan het systeem met de tokens waar er maar een beperkt aantal van waren en die door sommige mensen verzameld werden dus dat er nooit genoeg voor iedereen waren. Maar het was ze dus gelukt, gelukkig – ze waren blij met onze coupons, scheelt ze toch ruim 5 pond per keer voor een lading wassen en drogen! En ze zijn net als wij, ze geven niet graag onnodig geld uit!

Het toetje van het eten was overheerlijk; het heette “Russian white night slice” – maar dat kan van alles zijn, ze zijn erg creatief met namen. Dit was een gebakje dat bestond uit laagjes cake, witte chocolade creme en een vulling van zachte ongebakken meringue met daarin leek het wel gebakken meringue vermalen – een heerlijk textuur van het krokante van gebakken meringue in het zachte van ongebakken meringue... Mierzoet, maar zo lekker dat ik er nog eentje vroeg – nou ja, ik wilde sterk zijn maar had er zo nog eentje kunnen nemen dus Hans zei tegen onze ober dat ik er nog eentje wilde. Onze ober is intelligent en keek hem ondeugend aan; “vraagt u dat of vraagt zij dat? Ik ben gewend dat u het vraagt!” Maar ik beaamde dat ik inderdaad nog wel een stukje lustte, dus uiteraard geen probleem mevrouw, het komt eraan. Hans en ik hebben hem gedeeld, en toen hij op was zei ik dat hij zo lekker was dat ik NOG wel een stuk lustte! Als grapje, uiteraard. En onze ober moest lachen en zei nee nee, nog een stukje gaat niet, dan moet ik [naam van zijn hulpober] naar Rusland sturen om het te halen!

Na het eten hebben Hans en ik nog even lekker uitgewaaid buiten op dek – en het woei weer flink – voor we terug naar onze hut gingen en zijn jasje geprobeerd hebben schoon te maken. Er zaten een paar vlekjes op. En hij was erg gekreukt, omdat het linnen was, dus probeerde we een reizigers-trucje; ik ging toch in bad, dus we hingen het jasje boven het bad terwijl ik lekker lag te stomen en hebben het heel de nacht in de badkamer laten hangen. En inderdaad, de ergste kreukels leken er ’s ochtends uit! Vannacht moet de klok weer een uur terug, nu schelen we 9 uur met Nederland.


Dag 52, Dinsdag 27 februari: op zee, 778 km gevaren

Ik ben vanochtend begonnen met een hormonenpil te slikken, om er verzekerd te zijn dat ik niet ongesteld ben als we bij Komodo zijn. Als je op excursie gaat om de Komodo draken te zien (de grootste hagedissen ter wereld) dan mag je geen rood dragen en niet zwanger of ongesteld zijn. De lokale mensen voeren ze, niet zozeer voor de toeristen, als wel om ze rustig te houden. Nou zullen de draken in het park waar wij heen gaan rustige verwende overvoerde luie nesten zijn, maar in het wild lopen ze ook rond. Dus de maatregelen zijn vooral voor de veiligheid!


We hebben vanochtend ons trappenrondje opgevoerd. We hebben eerst een gewoon rondje gedaan, krantje halen en terug op dek 11 naar buiten om via dek 11 naar dek 14 te wandelen en even lekker uit te waaien. We kwamen de gepensioneerde kapitein tegen en raakte aan de praat over de Amazoneen Antarctica, wil hij allebei graag naar toe – dus we hebben later in onze hut wat data opgeschreven voor hem zoals welke schip, welke periode en welke maatschappijen we mee geweest waren. Toen we weer terug naar binnen stapte zijn we maar één verdieping naar beneden gegaan, van de voorste trap waar we nu waren naar de achterste trap gelopen, daar weer één verdieping omlaag en teruglopen naar de voorste trap, enzovoorts helemaal naar beneden naar dek 5. En daarna weer gewoon terug naar boven naar dek 11 want het was wel goed onderhand! We hadden 2500 stappen gedaan met dit rondje alleen, zo’n 1,5 kilometer! Het is iets, moeten we maar denken. En we kwamen in delen van het schip waar we anders nooit komen!

Om 11 uur was er een lezing over de verschillen en overeenkomsten tussen de strafkoloniën in Australië (van de Engelsen) en in Nieuw Caledonië (van de Fransen). Best interessant maar het viel ons op hoe weinig mensen er eigenlijk naar verhouding naar de lezing gekomen waren. We hebben steeds meer de indruk dat er voor die 400 mensen die er in Sydney schijnbaar van boord zijn gegaan (en een onbekend aantal in Auckland) niet dezelfde hoeveelheid voor terug gekomen zijn. Bij verre niet! Sinds Sydney voelt het schip een stuk leger. Wat ons wel verrast want wij hadden eigenlijk verwacht dat de grote drukte in Sydney aan boord zou komen – want ondanks de (volgens ons standaard) bordjes bij de receptie dat het schip op volle capaciteit aan het varen is en er geen upgrades mogelijk zijn, was het schip al niet overvol onderweg naar Sydney. En nu dus nog een stuk leger.

Heel de dag voeren we dicht langs de kust – zo dicht, dat je vaak heuvels en eilanden kon zien. We varen nu al sinds gistermiddag in de tropenen daarmee in het National Great Barrier Reef Marine Park, dat van net onder de kreeftskeerkring tot het noordelijkste puntje van Arnhemland strekt. Vermoedelijk moeten wij in een bepaalde vaargeul blijven, want we zien ook veel vrachtverkeer vandaag. En dankzij de golfbrekende eigenschappen van het rif voeren we vandaag over spiegelgladde zee – die soms maar zo’n 20 meter diep was waar wij voeren!

Het eten was vanavond erg lekker – vooral de aparte warme gebonden citroensoep, een hele subtiele smaak, en de heerlijke moussakka. Ook de toetjes waren weer erg lekker. We eten hier veels te goed! Na het eten zijn we even langs de hut gegaan zodat ik mijn hakken kon omwisselen voor slippers en we even op dek konden uitwaaien – Ivan en Ina waren nog druk bezig in de hut, met vele excuses, maar we hebben ze verzekerd dat het geen probleem was, rustig aan we zijn zo weer weg! Met het schip vlogen een paar grote zeevogels mee, bijna onzichtbaar in de nacht behalve waar hun witte buiken onheilspellend oplichtte in het licht van het schip.

Vanavond was de Dome Observatory gereserveerd voor een “crew event” – een feestje voor de bemanning dus! Leuk dat ook dat soort dingen georganiseerd worden; Ivan had er duidelijk al zin in toen hij het dagelijkse programma kwam brengen, hij ging zei hij vanavond eens lekker swingen.


free counters