Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We hadden voor vandaag een lange excursie geboekt, van 8 uur tot 16 uur naar een drijvende semi-permanente “ponton” ergens bij het buitenste rif. Het zou zo’n anderhalf uur varen zijn naar de ponton, en 5 uur de tijd op de ponton om te snorkelen, bij een onderwaterobservatorium kijken of een glazen-bodem boot. Ons ging het natuurlijk om het snorkelen! We zijn in 2006 in Australiëgeweest, zes weken lang, maar hebben toen het Noordoosten van Australië, dus ook de Great Barrier Reef, overgeslagen omdat je nu eenmaal niet alles kunt doen en wij veel in het westen en het midden gedaan hebben. Onze ervaring toendertijd in Ningaloo Reefaan de westkust was uniek, zeker ook met de onverwachte walvishaai die we te zien kregen want buiten seizoen, maar niemand heeft ooit gehoord van Ningaloo Reef en het Great Barrier Reef is toch een van de zeven natuurlijke wonderen van de wereld zeggen ze. Dus we twijfelde geen moment bij het boeken van deze excursie, zeker ook niet omdat we nu rechtstreeks vanuit het schip naar de ponton gebracht zouden worden omdat het een scheepsexcursie was, en wat we op internet konden vinden qua prijs niet zo veel goedkoper was (misschien een of twee tientjes per persoon voor een excursie die 150 pond kost per persoon) en dan moest je eerst met een tender naar land gebracht worden, voor je richting het rif kon gaan en dan het risico liep om ’s middags te laat terug aan boord te zijn. Dus we hadden er zin in!


We waren al vroeg aangekomen op de ankerplaats, en moesten om 7:15 verzamelen in de Palladium showlounge voor de excursie om 8 uur. Veels te vroeg vinden wij, maar goed je krijgt als je in je hut blijft niets te horen hoe en wat, en in de showlounge merk je het in ieder geval gelijk als je naar de boot kunt. Dus we gingen braaf om 7:15 naar beneden. We werden naar binnen gewuifd en hoefde niet geregistreerd te worden of een tender-ticket te krijgen, want we zouden gelijk vanaf het schip naar de catamaran overstappen die ons naar de ponton zou brengen. Wat een grote groep verzamelde zich in de showlounge! Het leek wel het halve schip! Maximaal mochten er volgens de papieren 200 man mee, maar dit leek wel een stuk meer.

Om 7:50 konden we dan richting de uitgang op dek 5 bij de atrium lopen volgens de excursiebegeleiding, en liepen achter een van de twee excursiebegeleiders aan naar buiten. Amper 20 meter verderop kwam iedereen tot stilstand in de galerij naast de winkels. Na een paar minuten liep de excursiebegeleider terug richting de showlounge, en begonnen wat mensen via de atrium trap naar beneden te lopen om in de atrium te gaan wachten of kijken of ze zo de rij konden overslaan. Wij bleven staan, want tja, wat moet je anders. Na een half uurtje werd er omgeroepen dat er wat problemen waren met de aansluiting van de catamaran op het schip en er 15-20 minuten nodig was om dit te fiksen en we uiteindelijk vanuit het tenderplatform zouden vertrekken.


Om 8:45 kwam er weer wat beweging in, en geleidelijk aan schuifelde de groep richting dek 4 waar we om 9 uur via het tenderplaform naar buiten konden en op de (grote!) catamaran stappen. Eenmaal aan boord bleek dat er nog allerlei activiteiten waren die je apart kon bijboeken, van helikoptervluchten tot certificeerde of zelfs ongecertificeerde scubaduiken – dat laatste kreeg je dus wel alles aan wat een gecertificeerde scubaduiker draagt, en ga je een paar meter onder water onder constante begeleiding van een ervaren duiker. Apart! Geen idee dat zoiets bestond! Maar iedereen had begrepen van de omschrijving van deze excursie dat we alleen wat zakgeld bij hoefde te hebben voor een drankje aan boord, en dat er geen kluisjes waren aan boord voor kostbaarheden, dus veel mensen hadden maar 20 of 30 dollar bij, of zoals ons helemaal niets. Er waren maar een paar mensen met creditcard of genoeg cash bij om dergelijke extra activiteiten te kunnen overwegen, en dan moeten ze het natuurlijk ook maar willen! Er was wel wat animo voor, zo waren er (in hun eigen vrije tijd) zo’n 6-8 mensen van het entertainment-team aan boord inclusief de pas nieuwe cruise directeur, en die leken wel ondanks de aanwijzingen allemaal hun creditcard bij te hebben, want ze boekte bijna allemaal een ongecertificeerde scubaduik – en een paar mensen boekte wel een helikoptervlucht of “onderwaterwandeling”, waar je met een zware helm met luchtpijp onder begeleiding onderwater een eindje kunt lopen tussen de vissen. Maar het was duidelijk dat de bemanning van het bedrijf niet zo veel verkochten als ze verwacht hadden, men had gewoon geen geld bij! Hans en ik hadden, zelfs als we geld bij gehad, niets gedaan van deze extra activiteiten, wij wilde ons op het snorkelen concentreren, en iets als scubaduiken doen we liever een keer in een andere setting, en de helikopter leek ons niet veel toe te voegen – je wilt uiteindelijk gewoon het liefst tussen de vissen zwemmen lijkt ons.


Om 9:15 voeren we weg van het schip, en om 10:30 kwamen we aan bij de ponton na een vaartochtje dat behoorlijk hard ging. Er waren schijnbaar nauwelijks faciliteiten op de ponton, wc’s waren aan boord en de lunch zou ook aan boord zijn. Je kon heel de dag thee en koffie gratis pakken, voor de rest waren het redelijk hoge prijzen; 4 dollar voor een bolletje ijs, 5 dollar voor een snickers, en 3 dollar voor anti-zeeziekte medicijnen – die laatste kunnen ze in eigenbelang trouwens beter gratis weggeven! We hadden begrepen dat we ook tijdens de vaartocht koffie en thee konden krijgen, maar dat was niet het geval, uit veiligheidsoverwegingen. En een Engelse man die bij ons zat op de heenweg heeft heel de vaartocht grappend zitten mopperen over zijn grondrecht als Engelsman om thee te krijgen, dat de gratis thee de enigste reden was om deze excursie te boeken, het werd het standaardgrapje van de dag, iedere keer als we hem daarna weer tegenkwamen ging het natuurlijk over de thee!


Het verbaasde me eigenlijk hoe klein de ponton was – zeker met hoeveel man we waren – en er waren inderdaad geen faciliteiten behalve wat zoetwaterdouches en twee verkleedhokjes. Inbegrepen activiteiten was snorkelen, het onderwaterobservatorium en de glasbodem boot, en vanwege het late vertrek vanochtend zouden we hier pas om 15:30 vertrekken, een uurtje later dus. Mooi zo! Om 14:45 zouden wat waterdieren zoals zeekomkommers en zeesterren getoond worden, en om 15 uur zouden de vissen gevoerd worden en dan moest je ook uit het water zijn, dus Hans en ik spraken af om nu gelijk te snorkelen tot de lunch, dan lunch en daarna de andere activiteiten, terug in het water tot 14:45 en er dan pas uit te gaan.


Het was aardig druk op de ponton in het begin want iedereen moest flippers, snorkel, bril en een dun zwart lycra bodysuit bij elkaar zien te scharrelen in de juiste maten. Die bodysuit was met name Hans niet zo kapot van, bang dat het zijn zwemmen zou belemmeren, en mij leek het ook niet echt erg geweldig, maar het werd ons aangeraden omdat er nu weliswaar alleen kleine ongevaarlijke kwallen zouden moeten zijn, maar het was wel kwallenseizoen en de grote waren wel gevaarlijk. Hoewel de kans dat we grote tegen zouden komen erg klein was. Zucht, twijfel dus – ik haalde Hans over de streep door te zeggen dat hij het altijd uit kon trekken als er niets bleek te zijn of hij er last van had, maar uiteindelijk waren we er allebei vooral blij om vanwege de zon, die behoorlijk fel op ons neerscheen en waardoor we nu beschermd waren! De bodysuit was nog best een uitdaging om aan te krijgen, compleet met handschoenen en een muts, we konden gelukkig nog elkaar helpen maar anders zou het echt erg lastig geweest zijn – en eenmaal aan met flippers en snorkel en bril herkende je elkaar amper meer! Ik onthield dus maar welke kleur flippers Hans had (iedere maat had een andere kleur) en daarmee kon ik meestal wel gelijk achter de juiste aanzwemmen.


Er zaten badmeesters op hoge stoelen op de snorkelaars te letten, en Hans en ik vonden het wel jammer dat we alleen mochten zwemmen binnen een in onze ogen erg klein afgezet gebied – maar in de praktijk bleek dat wel een redelijk formaat te zijn, vooral omdat de meeste mensen toch vooral in de buurt van de ponton bleven. Of ze gingen niet eens het water in, er waren denk ik wel een paar tientallen die niet gingen snorkelen of niet eens nat werden (dus ook geen onderwaterwandeling of zo). Hans en ik gingen in ieder geval zo rond 10:45 het water in, via een verlaagd platform met bankjes waarop je je flippers en bril en zo kon aantrekken.


Toen we het water ingingen en wegzwommen van de ponton vandaan was onze beider gedachte dat het tegenviel. Wat we zagen onder water was vooral dood, gebleekt koraal, zand, en weinig tot geen vissen. Plus nog een grote horde andere snorkelaars die het zand aan het opkloppen waren waardoor je nog minder zag. Behoorlijk teleurstellend eigenlijk.

We zwommen door tot aan de afzetting, waar er nog bijna niemand zwom, en daar waren wel iets meer vissen maar het was daar wat dieper en de lucht was een beetje betrokken waardoor je eigenlijk nog weinig zag – en veel dood koraal. En een grote kwal! Oeps... En iets later nog eentje (of dezelfde), behoorlijk dichtbij! Blij dat we die pakken aanhadden – je kon er trouwens prima mee zwemmen en het was een heerlijke bescherming tegen de zon. Later bleek ik een verbrande strook op mijn voorhoofd te hebben gekregen waar mijn huid vrij was tussen de muts van het pak en de snorkelbril – als we geen pak aangehad hadden, hadden we wel een t-shirt gedragen maar dan was de rest van ons lichaam waarschijnlijk goed verbrand geweest, zelfs met zonnebrandcreme.

We waren niet zo vrolijk met wat we zagen in het water, maar geleidelijk aan werd het wel iets beter – naarmate we langer keken en het de tijd gaven zagen we meer vissen, in allerlei kleuren van de regenboog, er was op plekken erg mooi zacht koraal, dat wuifde in de stroming als takken in de wind zouden doen, en er bleken wel delen met levend hard koraal te zijn in zachte pastelkleuren. De vormen van het koraal waren indrukwekkend – van takken tot hersenen tot plooien tot waaiers. Maar helaas veel dood ertussen. Nu had ik van de lezing een paar dagen terug al begrepen dat ter hoogte van Cairns, waar we nu dus waren, het rif al met al misschien nog wel het beste was, met gemiddeld “maar” een derde van het koraal dood, maar dat het hele rif onderhand wel aangetast was door het dode en gebleekte koraal – in het zuidelijk gedeelte was zelfs nog maar 1% gekleurd.

Maar ja, je wilt natuurlijk gewoon mooi snorkelen. We hebben aan het uiterste van de afzetting gezwommen, waar weinig mensen waren, en al met al zagen we af en toe toch nog mooie stukken koraal en gekleurde vissen, en was het gelukkig niet meer zo erg als de onderwaterwoestenij die we vlakbij de ponton gezien hadden. Maar om dit nou een pristine snorkelplek te noemen, nee. Dan was Mozambiquein mijn herinnering veel en veel mooier qua kleuren koraal. En de Galapagosqua vissen en ander onderwaterleven. We hebben er het beste van gemaakt en genoten van wat we wel zagen aan mooie dingen.

En na ongeveer 15 minuten snorkelen zagen we de eerste veelkleurige papagaaivis, die zijn altijd zo mooi! Ze grazen op het koraal en schieten heen en weer onder ons. En we zagen wat diepblauwe zeesterren en hier en daar wat pastelkleurig koraal. En geleidelijk aan ook regelmatig een grote schelp van soms wel 1-1,5 meter breed met de beide helften open en het mooie blauw-groene of zwart-groene of andere kleuren schelpdier erin het zeewater door zijn systeem aan het filteren waardoor hij bewoog alsof hij aan het ademen was. Mooi!

We kwamen op gegeven moment in een wat ondieper gedeelte en de zon begon een beetje meer te schijnen, dus eindelijk begon er ook wat meer kleur onder ons in het koraal te verschijnen. Het koraal dat nog wel leefde was sowieso erg mooi zoals het wuifde en sierlijk heen en weer bewoog in de stroming. En meer vissen gelukkig! Hier en daar lag er zelfs een dikke vette zeekomkommer op het zand.

Dit ondiepere gedeelte was best mooi, vol levend en levendig koraal in allerlei vormen en maten, en ook met redelijk wat vissen om te zien. Apart waren ook de kleinere schelpen, ongeveer 10-20 cm, die zich zo te zien in stenen genesteld hadden, alsof de steen allerlei dikke geribbelde lippen had die open en dicht gingen.

Op gegeven moment bereikte we een rustboei in de buurt van de scheiding tussen het wat ondiepere gedeelte en een dieper gedeelte, en hier waren wel wat meer papegaaivissen te vinden. Hans zijn bril besloeg, zoals eigenlijk altijd, en hij had even wat tijd nodig om hem schoon te krijgen dus we hingen hier even aan de boei (gemaakt van 10 cm wc-buizen) zodat hij rustig kon doen wat nodig was. Ondertussen was het 11:30 en vloog de helikopter aan – die zou tussen 11:30 en 12 uur vluchtjes over het rif doen. We vroegen ons af waar hij zou landen; op het schip en de ponton was geen ruimte, maar er bleek achter de ponton een klein platformpje te zijn waar hij op kon landen.

Terug onder water gingen we verder met het verkennen van het diepe en ondiepe gedeelte. Het was erg mooi om de “klif” van koraal te zien die groeide op de rand van het diepere gedeelte, en het was in het echt veel mooier om in dat overgangsgedeelte te zwemmen dan de foto’s kunnen weergeven. Ook best vreemd eigenlijk om daar te zwemmen, alsof je “naar beneden” kon vallen of aan het vliegen was. Het had een aparte sfeer. Er zwommen ook veel vissen, best mooi! Het begon onderhand richting 12 uur te kruipen dus we zijn langzaam aan terug richting de ponton gezwommen langs de “klifrand”.

Rond 11:45 waren we terug bij de ponton, waar onder het zitplatform duizenden kleine visjes zwommen, net als in het ondiepe water waar je je flippers op het bankje kon aantrekken – erg apart en de meeste mensen die er zaten hadden er geeneens erg in dat ze omringd waren door visjes!

We hebben ons uit onze pakken gewurmd – elkaar helpend, want eruit komend was haast nog moeilijker dan erin komend – en ons een beetje afgedroogd terwijl we keken naar hoe de helikopter vlakbij landde om nieuwe klanten op te halen en de oude af te zetten. Er werd nog wel gesnorkeld maar veel mensen waren er al uit. Het was onderhand 12 uur dus Hans en ik zijn op de boot wat eten gaan halen; het buffet was op zich niet slecht, er waren zelfs een paar warme currys, wat me een beetje verbaasde want ik had gerekend op een koude lunch. We waren duidelijk net op tijd want konden eigenlijk gelijk doorschuiven en al gauw wat eten, terwijl achter ons grote rijen begonnen te vormen.

Om 12:30 waren we terug op de ponton, en besloten even bij het onderwaterobservatorium te gaan kijken. Dat was totaal niks, er was niets te zien behalve een metalen rek waar een paar zielige koraalplantjes op stonden, en wat kleine visjes zwommen. Het leukste was nog de “glazenwaster”, die de ruiten schoon poetste! Tussen de drijvers van de ponton zwommen vele duizenden kleine visjes, een grote school ervan, erg mooi! We overwogen nog even om op de glasbodem boot te gaan, maar besefte ons dat we dan beter gewoon konden gaan snorkelen, en aangezien er verder weinig te doen was op de ponton behalve op de metalen bankjes zitten waar het nu erg druk was met etende mensen, besloten we maar terug in het water te gaan en nog een uurtje of twee te snorkelen tot het tijd was voor het vissen-kijken en vissen-voeren. Dus maar weer terug in de bodysuits hijsen...

Om 12:45 zaten we weer op de bankjes in het ondiepe water op het platformpje onze flippers aan te doen, tussen de duizenden visjes, en inmiddels scheen het zonnetje wat beter en was het water ondieper vanwege getij, en waren er VEEL minder mensen in het water, waardoor de middagsessie snorkelen best mooi werd.

Omdat de “klif” erg mooi was geweest voor de lunch gingen we daar nu als eerste weer naar toe; de betere omstandigheden maakte ook dat de klif mooi snorkelen was, en er leken zelfs meer vissen te zijn overal. Onder ons in het diepere gedeelte zwommen een paar van de ongecertificeerde duikers met hun gids, het leek ons niet alsof daar beneden veel te zien was behalve zand – volgens mij was het daar te diep voor deze koraalsoorten. Wij zagen nu langs de klifrand regelmatig een papegaaivis, die zijn altijd zo mooi.

We hebben lang boven de klif gezwommen en gekeken naar de vissen; er waren ook allerlei andere mooie vissen los van de papegaaivissen, maar “Nemo” hebben we niet gezien, die zou hier ook moeten leven.

Ook het ondiepe gedeelte was er op vooruit gegaan – het was nog een klein beetje ondieper geworden door het getij, en dat betekende, met het waterige zonnetje, dat de kleuren van het koraal en de vissen wat mooier uitkwamen dan vanochtend. Je zag nu ook van de grote schelpen mooi de kleuren van het schelpdier. En we kwamen weer een grote kwal tegen! Geen kleintjes gezien vandaag, alleen die grote – en het zijn alleen de kleintjes die ongevaarlijk zouden moeten zijn volgens mij...

Hans heeft een tijdje achter een geel-wit-zwarte vis gejaagd in een poging om er een goede foto van te maken, en onderweg kwamen we een aantal rode en blauwe papegaaivissen tegen die ook prachtige kleuren en patronen hadden.

Er zwom inmiddels bijna niemand meer in het water en al helemaal niet in onze buurt, dus al het opgeklopte zand van vanochtend was neergedaald en het water zelf werd ook helderder. En er zwommen duidelijk meer vissen rond nu het rustiger was; er waren gewoon echt veels te veel mensen voor een te kleine afzetting – als iedereen net als wij constant aan het snorkelen zou zijn, was dit echt helemaal een ramp geworden. Nu zagen Hans en ik tenminste nog wat.

Op gegeven moment kwam een badmeester langs, die bleef een beetje in onze buurt hangen, waarschijnlijk omdat wij steeds tegen de uiterste afzetting zwommen, en hij had op gegeven moment wat gezien in het diepere gedeelte dus dook omlaag. Op gegeven moment gingen wij onbewust onder het touw van de afzetting door en riep hij ons gelijk terug.

Wij hebben nog een hele tijd genoten van het zachte koraal en de mooie visjes, en de badmeester bleef in onze buurt rondhangen omdat op gegeven moment Hans zijn bril weer besloeg, en hij vroeg of hij hulp nodig had toen Hans bovenkwam om met zijn bril te worstelen. We hebben een hele tijd weer langs de klif gezwommen, omdat daar de meeste verschillende vissen leken te zwemmen, en maakte “jacht” op een hele mooie getekende vis die steeds wegdook als we er een foto van probeerde te maken. Het is dan ook niet gelukt!

Om 14 klonk opeens een fluitje, en wees de badmeester die een beetje in onze buurt rondhing dat we terug moesten. He, hoezo? Wat was er aan de hand? De badmeester in onze buurt had ook geen idee natuurlijk maar wees dat we terug moesten. Misschien was er wel een haai of zo gezien, dus als de badmeester fluit dat je terug moet komen dan doe je dat natuurlijk.


We waren iets na 14 uur bij de ponton terug. Het bleek, volgens een van de badmeesters, dat we eruit moesten, want we zouden om 14:30 vertrekken. Dat was niet de afspraak, we zouden nog een uur extra krijgen! Nee sorry, was de boodschap, jullie schip heeft gebeld en jullie moeten terug, hup eruit en aankleden. Wij, zoals veel mensen, waren verrast, wat waren dit voor rare streken. De kapitein verscheen op gegeven moment toen we er net uit waren, en leek behoorlijk gepikeerd om een andere reden; het was niet zijn probleem dat we een uur later vertrokken waren vanochtend, maar de fout van ons schip geweest omdat ze niet klaar waren geweest voor hem, hij lag zelf al voor 8 uur te wachten om aan te leggen. En nu wilde ons schip dat we om 16 uur terug waren dus dan deed hij dat, hij had aan zijn verplichtingen voldaan.

Er was geen andere optie, alles werd opgeruimd en we moesten wel uit het water. Hans en ik waren echt de laatste uit het water, en waren dolblij dat we gelijk na de lunch weer terug het water ingegaan waren, zodat we tenminste nog een enigszins mooie middagsessie hadden gehad! Er was wat gemopper over het uur dat ons ontnomen was van deze excursie, maar iedereen kleedde zich maar om, wat kon je anders. De spullen werden ingeleverd en nog een paar laatste foto’s gemaakt en om 14:20 stapte Hans en ik de boot in.

We vertrokken wat later, om 14:40 toen de bemanning de ponton helemaal opgeruimd hadden, en klokslag 16 uur waren we langszij ons schip. Onderweg werd er een poging gedaan om de professionele foto’s die her en der gemaakt waren (voor de extra activiteiten mocht je zelf geen foto’s maken, maar je moest daar sowieso al een behoorlijke smak geld voor betalen, zoals 150 dollar voor de onderwaterwandeling) te verkopen, maar ook daar hadden veel mensen geen geld voor want een foto kostte 25 dollar en twee dan iets van 45 dollar enzovoorts. Wat een geld! Een vrouw heeft van haar kennissen moeten lenen om een foto te kopen van zichzelf – tenminste, zij leek te denken dat zij het was, wij zagen er niet veel in. Sowieso kon je van veel van de foto’s van mensen niet zien wie het waren vanwege alle spullen die we aanhadden!

Om 16:10 stapte we uit en aan boord van ons schip. De gemoederen waren onderhand redelijk verhit en verschillende mensen, waaronder wij, vonden dat we wel 20 pond terug mochten krijgen voor het uur dat we verloren waren. Want we hadden nu 4 uur op het rif doorgebracht in plaats van 5 zoals voor betaald was. En sommige mensen waren gaan lunchen, hadden nog even gezeten om te verteren, en stonden om 14 uur op het punt om terug het water in te gaan om nog een half uurtje of zo te snorkelen, en werden toen zonder ook maar het water te raken al weer eruit gefloten. Andere mensen hadden geen kans gehad om nog in de glasbodem boot te gaan, en niemand had het vissenvoeren of vissenkijken gezien natuurlijk. Mensen hadden hun dag ingedeeld gebaseerd op 15 uur vertrek en waren volledig verrast doordat we er opeens om 14 uur uit moesten.

Hans en ik zijn gelijk bij terugkeer aan boord naar de receptie gegaan om een formele klacht in te dienen dat de excursie een uur ingekort was en we daarom graag voor dat ene uur ons geld terug wilde – zij zouden wel weten naar wie die gestuurd moest worden. De klacht werd netjes genoteerd en beloofd om intern te versturen, maar wilde we geld terug dan moesten we ook nog even met het excursiekantoortje praten die vandaag tussen 18 en 20 uur open was. Terwijl wij er stonden kwam een andere ook klagen. Wij zijn daarna naar onze hut gegaan om de hapjes op te eten, te douchen, rusten en ons aan te kleden. En we waren zo blij dat we gelijk na de lunch terug het water ingegaan waren zodat we in ieder geval maximaal gesnorkeld hebben!

Tijdens het eten waren onze tafelgenoten en iedereen die zij ook gesproken hadden ook verbolgen over de hele gang van zaken en met name ook de niet aanwezige uitleg van alles en het verloren uur, en wij zijn na het eten om 19 uur met zijn vieren naar het excursiekantoor gegaan waar ons verzoek om compensatie voor het verloren uurtje opgenomen werd. Het bleek dat er 271 mensen op deze excursie waren gegaan – geen wonder dat de ponton zo vol had geleken! De vrouw die onze klacht opnam reageerde nogal pittig en een beetje brutaal, zo is haar karakter, maar zou de klacht doorgeven en ons geinformeerd houden van de verdere voortgang. Ze zei wel gelijk heel stellig dat het onmogelijk was om geld terug te geven als ze niet eerst geld van het excursiebedrijf terugkregen, dat ging dus niets worden, dat was wel duidelijk. Want zoals we van de kapitein van de boot begrepen was het bedrijf zelf behoorlijk boos op ons schip vanwege allerlei logistieke problemen, en zou het dus een kastje-en-de-muur geval worden met de klant in het midden. Maar goed, we hadden in ieder geval ons beklag gedaan en terwijl we daar stonden waren twee anderen ook met eenzelfde soort klacht bezig. We denken dat ze er nog wel een paar kunnen verwachten!

We waren op zich blij dat we deze excursie gedaan hadden, hoe hij ook verder verlopen is, want nu hebben we een idee van het Great Barrier Reef. En in alle eerlijkheid, erg ervan onder de indruk waren we niet echt. We hebben lekker gesnorkeld en mooie vissen gezien, het zachte koraal hadden we nog nooit zo gezien, dat was erg mooi, maar om nou te zeggen dat het het summum van koraal was, niet echt. Het is jammer dat dit nu onze indruk is van het Great Barrier Reef, want we zouden als we ooit zelf weer een roadtrip in Australië doen niet per se zo gauw terug naar het rif gaan, of het moet misschien een heel ander stuk zijn of zo, en als we hier ooit weer eventueel per cruiseschip zouden komen zouden we een andere excursie doen want om zomaar een stukje te snorkelen is deze excursie zijn geld niet waard, veels te duur voor wat je te zien krijgt! En dan leken de jungle-trein-excursies ons ook wel wat die in Cairns werden aangeboden.

free counters