Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 54, Donderdag 1 maart: op zee, 686 km gevaren

We hadden eergisteren de was meegegeven en de wasploeg had schijnbaar weer een scheurtje gevonden – een riemlipje van een broek van mij was een beetje gescheurd; iets dat ik weet maar iedere keer vergeet, en het is sowieso niet zichtbaar als ik de broek aanheb. Wat een arendsogen hebben ze! Maar Ivan had gelijk ingegrepen en op het bonnetje gezet “Jooske no problem” dus de broek was wel gewassen, gelukkig! Ivan had gisteravond (met een dringende “explain” in zijn oor gesist van Ina die achter hem stond), toen ze de was kwamen brengen, nog een boodschap. De wasploeg had aangegeven dat ze niet meer gingen strijken/persen, omdat ze er nauwelijks tijd voor hadden. Het strijken behoort ook niet tot het pakket van de suite. Alleen het wassen en drogen. Dus de kleren waren gewassen en gedroogd maar niet gestreken, helaas. Gelukkig viel het reuze mee, maar Hans zijn bloezen waren natuurlijk wel een beetje gekreukt, dus ik ben vanochtend om 8:45 even zijn bloezen gaan strijken in de wasserette op dek 10. Helaas, strijken is nu net datgene waar ik het meeste hekel aan heb, gelukkig was het alleen voor zijn bloezen nodig dus was ik binnen een kwartiertje wel klaar!

Daarna zijn we gaan wandelen om 9 uur en weer het “opgevoerde” trappenrondje gelopen; pfffff! Onderweg kwamen we de gepensioneerde kapitein een paar keer tegen, die helemaal lyrisch was over de mooie strepen op het spiegelgladde water – we voeren nog steeds over het rif en dit waren stroming-strepen volgens hem, waar de hoge en lage ondergrond allerlei stromingen veroorzaakte die op elkaar botste. Erg mooi inderdaad, al kun je het niet fotograferen zoals je het ziet.

Om 11 uur zou er een demonstratie van ijs-beeldhouwen gehouden worden bij het zwembad, en een lezing over de paddenplaag in Australië die ook wel interessant klonk. Maar ja, dat ijs-beeldhouwen leek ons net iets leuker/interessanter, dus we zijn daar naar toe gegaan. Uiteindelijk viel het een beetje tegen; na ruim een half uur hakken op het snel-smeltend blok ijs kwam er een soort spiraal uit waar je bovenin water in kon gieten dat het helemaal naar beneden en onderuit eruit stroomde. Mwah... Ik doe het hem niet na in die tijd maar wij hadden denk ik toch meer een ijsfenix uit ijsvlammen verrijzend, een ijszwaan met flappende ijsvleugels of misschien iets realistischer, gewoon een mooi boeket ijsbloemen verwacht... Terwijl hij aan het afronden was werd er druk om hem heen gedweild om de hopen snelsmeltende ijsbrokken op te dweilen, en bracht ander keukenpersoneel op een karretje een ander ijssculptuur, een soort arm met hand die een microfoon vasthoudt. De beide blokken werden op het buffet gezet, waarna de ijsdemonstratie een cocktailmaakwedstrijd gehouden zou worden onder de senior staff, maar toen zijn Hans en ik terug naar binnen gegaan.

Met de lunch was er weer fish en chips – dat is een blijvertje wat ons betreft, erg lekker! Zo af en toe verschijnt het op het lunchmenu – nu nog maar pas voor de 4e keer ongeveer volgens mij deze reis – en het is dan altijd erg populair!

Na de lunch hebben we nog een rondje gelopen en toen we terug bij onze hut waren lekker gaan rusten. Niet veel later werd er een brief onder de deur geschoven – ondertekend door de manager van de scheepsexcursies; een uitgebreid en beleefd verhaal over dat het slechte weer het schip gedwongen had de excursie gisteren een uur in te korten ondanks de late start, en dat we daarom 20 pond per persoon teruggestort zouden krijgen op onze scheepsrekening vanwege het verloren uur! Wauw, wat een verrassing en wat een opluchting! Gerechtigheid dus.

We hebben ’s middags genoten van het dicht langs de kust varen, en keken regelmatig even buiten. Het was buiten zo heet als een oven, maar op gegeven moment heeft Hans eventjes geprobeerd buiten te zitten, met zonnebril en petje; ik hield het niet uit en bleef lekker binnen!

Iets voor 16 uur kwam er opeens een aankondiging van de kapitein dat hij met name de mensen op de buitendekken wilde waarschuwen; over 15-20 minuten gingen wij een gebied met hele zware regen en harde wind invaren. Inderdaad, links voor het schip was een gitzwart iets aan het vormen – achter ons scheen de zon nog tropisch fel en was het water spiegelglad, maar voor ons was er een donker slagregen-gebied op zee dat langzaam de kustlijn opslokte; je zag het al regenen en voelde de wind naarmate we dichterbij kwamen – ook zag je meer golfslag in het gebied zelf. Indrukkwekkend, maar terwijl wij er naar toe voeren bleek dat we er amper langs de rand zouden schampen, en we hebben dan ook alleen maar een stevige regenbui gehad, niet de tropische slagregens en wind die we dachten te krijgen. Haast een beetje jammer! Wel was het zo te zien op land flink aan het spoken terwijl het bij ons op zee enorm meeviel.

Vlak voor etenstijd zagen we nog een mooie ring-vormig rif in het water – heel apart, maar zo te zien wel natuurlijk gevormd. Op delen ervan was het zand al zo hoog gestoven dat er planten en struiken op groeide. Tijdens het eten was het gespreksonderwerp in het begin natuurlijk de 20 pond die we terugkregen; wat een opluchting, en zo snel en netjes afgehandeld. Onze Amerikaanse tafelgenote had wel opgepikt dat de off-duty bemanningsleden die in hun vrije tijd meegegaan waren schijnbaar van te voren te horen hadden gekregen om geld mee te nemen voor het ongecertificeerd scuba-duiken dat je aan boord kon doen; typisch!

Ik dacht tijdens het eten een paar keer bliksemflitsen gezien te hebben, maar het kon ook een lamp zijn geweest die af en toe knipperde, maar toen we na het eten naar buiten gingen op het achterdek rommelde het nog een beetje en hebben we in de verte twee bliksemflitsen gezien. We kwamen Ivan in de gang tegen ’s avonds, hij was uiteindelijk toch maar niet naar het feestje gegaan omdat hij en Ina niet drinken en dan is er niet zo veel aan; hij was met een paar anderen gaan tafeltennissen, lekker relaxed, en op tijd naar bed gegaan – voor hen veel waardevoller dan tot in de ochtend doorfeesten. Kijken hoe anderen zichzelf volgieten en dan na een uur of twee aangeschoten of erger op de dansvloer te zien dansen was niet echt hun ding, begrijpelijk!


Dag 55, Vrijdag 2 maart: op zee, 641 km gevaren

Vannacht zijn we ergens rond middernacht officieel uit het Great Barrier Reef gevaren, en tussen Papua Nieuw Gineau en Australië door gevaren. Jammer dat we dat niet bij daglicht konden zien, het ligt daar vol met eilandjes en dat moet een mooi gezicht zijn! Vandaag varen we niet meer zo dicht langs de kust als de afgelopen dagen, helaas, maar de zee is nog altijd spiegelglad.


Hans en ik werden vannacht iets na 4 uur wakker omdat hij moest hoesten – hij heeft al een hele tijd een gemeen hoestje dat niet weg wil gaan, en soms slaat zijn keel helemaal droog. Hopelijk dat het gauw over gaat. Toen we naar de wc gingen bleek er geen druk meer op het water te zitten – de wc trok nog wel door want daar zit een gigantische zuigkracht achter (je wordt ook gewaarschuwd om niet te blijven zitten als je doortrekt, het is net zo’n zuigkracht als in een vliegtuig namelijk), maar geen water dus. Om 6:15 schrokken we weer wakker; een noodoproep van de kapitein! Geen alpha-code dit keer, maar code beta – in de vuilverbrander op dek 4. Dus code beta betekent volgens ons brand, niet direct iets wat je graag op een schip midden op zee meemaakt! Maar gelukkig kwam na zo’n 10 minuten al de melding van de kapitein dat de bemanning terug naar zijn plaatsen kon gaan, het incident was voorbij. Gelukkig!

Hans schrok om 8:45 wakker – we waren weer diep in slaap gevallen! Maar het was vannacht erg warm geweest en hij was nu hartstikke brak bij het opstaan. We hebben rustig opgestart en na het fruit rond 9 uur een uurtje alle trappen en op iedere verdieping door de gangen van het schip gewandeld. Van verdieping naar verdieping en trap naar trap lopend was van boven naar beneden zo’n anderhalve kilometer... Maar eerst riep Hans even Ivan en Ina of ze wilde kijken of ze iets konden doen aan een vieze lucht bij de wc. Toen we rond 10 uur terug in onze hut waren, was de houten vloer flink geschrobd en hing er een sterke chloorlucht – ze hadden duidelijk hun best gedaan!

We waren net terug in de hut toen Hans beweging zag in het water – een enkele dolfijn zwom een eindje onderwater in tegenovergestelde richting langs het schip, om een paar keer een sprongetje boven het water te maken. Ik had Hans niet gehoord en was te laat maar zag hem nog net een paar keer springen. Mooi! En iets later zwom een andere dolfijn ook een heel eind vlak onder het wateroppervlak in tegenovergestelde richting langs het schip – als je even weggekeken had had je ze niet gezien, het was echt zomaar een flits. We bleven een tijdje naar het water kijken, waar af en toe een stukje afval langsdreef en witte ovalen die erg veel leken op de dingen die je aan een papegaai geeft om zijn snavel op te slijpen, de schilden van inktvissen. Misschien waren het dat ook wel, tenslotte spoelen die dingen ook aan in sommige delen van de wereld. Ik zag een drijvend touw, keek toevallig weer terug die richting in en zag het “touw” zwemmen – een waterslang of zo? Maar we waren er al weer te ver vandaan, het gaat zo snel.

Om 12 uur was er op dek 12 een barbeque, en Hans en ik besloten te gaan kijken of het wat zou zijn – vonden we het niks, konden we altijd nog naar het restaurant gaan. Maar het zag er goed uit, met hele kippetjes en een speenvarken aan het spit, zalm, spareribs, gegrillde groente, zelfgemaakt naanbrood met roomboter ingesmeerd, en een salade- en toetjesbuffet. Het was gloeiend warm op dek maar Hans en ik hebben een bordje gepakt en lekker gegeten. Na een tijdje kwamen er ook kleine ijscoupes uit de keuken – de toetjeschef hield een streng oogje op zijn toetjes en de verdeling van de ijsjes, en Sydney de chefkok hield heel de tijd post achter de barbeques, waar hij duidelijk met oog voor detail orders gaf. En zelf ook actief meehielp met het braden van het vlees – hij is echt zichtbaar betrokken bij zijn keukenploeg. We krijgen het gevoel dat de keuken en de hotelstaf met ijzeren hand en oog voor detail en procedures gerund worden; want ook bij het hotel-gedeelte van het schip zien we regelmatig de pittige kleine bazin van de hotelstaf in de gangen rondlopen, discussieren en inspecteren. Het vlees van de barbeques was al voorgegaard in de keuken en werd afgebraden op de barbeques, een goede manier om snel lekker vlees op de borden te kunnen leggen zonder angst voor rauwe stukjes.

Het was best druk bij de barbeque maar niet afgeladen druk – er lijken op zich wel mensen te zijn aan boord, mij lijkt dat we minimaal wel ruim 1000 man aan boord moeten hebben want alleen al aan wereldgangers zijn er 747 aan boord, en we hebben geluiden gehoord van zo’n 270 die in Australië aan boord zijn gekomen, maar het schip voelt vaak half leeg te zijn sinds Sydney. Misschien is dat omdat de Australiërs, die de Engelsen vervangen hebben, niet zo’n behoefte hebben om in de zon te bakken, en dus minder zichtbaar zijn?

Na de lunch hebben we nog een klein rondje gelopen en daarna gerust tot 15 uur, waarna ik naar de lezing van de fotograaf ging; wat een plezier om naar te luisteren – een nuchtere, gewone man die probeert mooie foto’s te maken. En als er een straatlamp of regenpijp op een foto blijk te staan dat hij storend vindt, dan gebruikt hij de foto maar niet – hij doet dat soort dingen niet wegfotoshoppen. Hij maakt zijn lezingen ook door de ene na de andere foto te laten zien – er zit vaak niet eens tekst in zijn presentaties – en dat is wel prettig kijken. Plus driekwart van zijn foto’s komen van dit of andere schepen, dus dat inspireert natuurlijk ook wel. Ondertussen zat Hans te lezen wat ik getypt had in het verslag van deze reis, en hij is daarna (toen ik al weer terug was en de hapjes verorberd waren) gaan douchen. Ik ben ook maar even gaan douchen toen hij klaar was – we zijn vandaag al heel de dag een beetje moe, vooral Hans, en we weten eigenlijk niet waarom.

Het eten was weer lekker en onze ober is steeds meer bewust van wat iedereen graag eet; zo was het ijs vandaag vanille en chocola, en dan hoeft Hans eigenlijk al niet eens meer te zeggen dat hij liever geen chocola heeft, hij kreeg aardbeien en vanille. Onze Duitse tafelgenoot daarentegen is gek op chocola! Ook de hulpober begint er steeds meer handigheid in te krijgen – hij was in het begin soms wel een beetje klungelig bij het afruimen, maar lijkt nu zijn weg goed te vinden, en weet ook steeds beter wat wij graag hebben; zo had hij gisteren beneden in de keuken (hij haalt de gerechten op beneden) geregeld dat Hans twee bolletjes witte chocolademousse kreeg in plaats van een witte en een donkere.

Na het eten zijn we naar de show geweest, voor het eerst sinds een tijdje – en we hebben er heel eerlijk gezegd best wel van genoten, omdat het “from Russia with love” was, allerlei Russische liedjes en dansen. En omdat het meerendeel van de zang- en dansploeg uit de Oekraine of andere Oostbloklanden komt, kon je merken dat er met net iets meer enthousiasme gezongen en gedanst werd. De Engelse zangers waren nu in het nadeel, en zongen met dik Engels accent de Russische liedjes – maar dat deerde niemand, zelfs de Oekraiense serveersters stonden op rustige momenten een beetje uit het zicht van de bar, vóór de trap staand, te kijken en zachtjes mee te zingen. En je zag ze balen als ze geroepen werden om weer aan de slag te gaan! Hans en ik werden helemaal nostalgisch en willen weer terug naar Rusland, en de “stans”, het zijn fascinerende landstreken met ongelofelijk diverse en rijke culturen.

Vannacht moet de klok weer een half uurtje terug dit keer – we hebben geen briefje gehad om de klok terug te zetten, daar is iets misgegaan in de huishouding denken we!


Dag 56, Zaterdag 3 maart: op zee, 614 km gevaren

We hebben vandaag best een drukke dag gehad voor ons doen: we zijn om 8:30 een lang rondje gaan lopen door de gangen en trappen van het schip, en hebben even boven op dek uitgewaaid.

Om 10 uur hadden we een afspraakje gemaakt in de Connexions met het lezinggeversechtpaar waar we al een beetje mee gekletst hadden, omdat we nieuwsgierig waren naar die wereld – wij dachten en hadden van expeditiecruises de indruk gekregen dat lezinggevers aan boord schepen extreem gespecialiseerd in hun vak moesten zijn, maar schijnbaar is er op cruiseschepen een hogere vraag naar entertainment en informatie dan specialisatie, en is een algemene kennis en wat kunde met google voor een hoop onderwerpen voldoende... En spreektalent niet per se een vereiste. We waren dus wel nieuwsgierig hoe dat in zijn werk ging en waar het voordeel voor de spreker en het schip ligt. Het echtpaar vond het leuk om te vertellen en het was ook wel ongeveer zoals we dachten. En we kletste natuurlijk over allerlei andere zaken, dus het was al gauw bijna 11 uur en dan zou hij een lezing geven over het eerste bombardement op Darwin door de Japanners (er zijn er uiteindelijk wel iets van 64 geweest totaal tijdens de Tweede Wereldoorlog)


De lezing was interessant en wij moesten lachen, op de voorpagina van zijn presentatie stond precies dezelfde foto van de cenotaph in Darwin als die wij in ons routeboek hadden staan, dus die hebben we even laten zien. Hij was onder de indruk maar weet ondertussen wel van onze uit de hand gelopen hobby om oorlogsmonumenten in het bijzonder en begraafplaatsen in het algemeen te bezoeken! Het bombardement op Darwin op 19 februari 1942 was de eerste aanval van de Tweede Wereldoorlog op Australische grond, en werd uitgevoerd door dezelfde commandant en luchtvloot die ook Pearl Harbour hadden aangevallen. De aanval verrastte de stad, maar er zijn ondanks de verwarring en slecht leiderschap van het stadsbestuur niettemin verschillende dappere verdedigingen geweest, waaronder een Amerikaans schip dat toevallig in de buurt van de haven lag op dat moment, die letterlijk al schietend ten onder ging, met de scheepskanonnen voorop nog schietend terwijl het schip aan de achterkant aan het zinken was. En er zijn ontzettende heldhaftige reddingen geweest van mensen die drenkelingen in de haven probeerde te redden, zoals een man die wel 100 mensen gered heeft, en een gevangene die, toen de gevangenis geopend werd om de gevangenen de kans te gingen beschutting te zoeken tijdens het bombardement, juist allerlei mensen verzorgd heeft (hij had een eerste hulp diploma) voor hij na de aanval zichzelf weer aangemeld heeft bij de gevangenis.

Om 12:15 hebben we met ze geluncht, om nog door te kletsten over lezingen geven en hoe die wereld eigenlijk werkt, en over het bombardement op Darwin, en na de lunch om 13:30 hebben we nog even gezeten in de Connexions bar omdat we nog altijd niet uitgepraat waren over van alles en nog wat, en het de laatste kans was aangezien ze morgen van boord gaan. Na een half uurtje of wat hebben we hartelijk afscheid genomen en beloofd ze te informeren als we ooit weer bijzondere begraafplaatsen bezochten, want hij vond dat ook wel interessant en leuk – en we hebben ze nog even flink warm gemaakt voor Rusland en de Volga-reis(gaan we weer met die aandelen... ;-)). Het is gewoon een van onze favoriete reisjes voor zover we een voorkeur hebben!

Om 15:30 was er een lezing over iconische dieren in Australië, die ook best leuk was – deze lezinggeefster, die ook een duo-baan heeft aan boord met haar man die lezingen geeft over journalistieke zaken, heeft jarenlange ervaring in presentaties geven op universiteit waar ze doceerde en daarna op cruiseschepen, en doet haar lezingen vullen met foto’s, wat erg prettig kijkt. Hans had een heel klein beetje moeite om wakker te blijven in het begin maar ze deed het leuk en vertelde allerlei weetjes over buideldieren in het algemeen en de kangaroe en possums in het bijzonder, over het vogelbekdier, over de casuarie (een mooie en levensgevaarlijke sterke grote vogel!), en natuurlijk over de krokodil.

De lezing liep wat uit en om 16:25 waren we pas weer terug in de hut, waar de hapjes verorberd werden voor we even rust hadden voor het etenstijd was. Wat een drukke dag, pfffff! Hans is helemaal niet aan zijn binge-seriekijken toegekomen vandaag!

Om 16:30 kwam de kapitein op de intercom om uit te leggen dat we vaart aan het minderen waren omdat er een belangrijke oefening plaats moest vinden om de bowthrusters te testen, en dat kon alleen als we stillagen. De Duitse vertaalster voegde nog toe dat het ongeveer een half uurtje zou duren, de Nederlandse reisbegeleider leek het niet nodig te vinden om een vertaling te geven want die hebben we niet gehoord – altijd apart! Inderdaad zagen we op de gps dat eerst de ene kant geoefend werd waardoor we een aantal graden op onze as rond naar links geduwd werden, en toen de andere kant waardoor we een aantal graden terugdraaide. Omdat deze cruiseschepen vaak op eigen kracht naar de ligplaats manoevreren en niet door sleepbootjes getrokken worden, zijn de bowthrusters en het accuraat daarmee kunnen manoevreren essentieel natuurlijk! Rond 17:15 was de oefening klaar en voelde we het schip weer snelheid oppikken terwijl er teruggestuurd werd naar de juiste koers.

Het avondeten was weer eens, zoals bijna altijd eigenlijk, erg lekker (en als het niet zo lekker is, is dat meestal omdat het niet onze persoonlijke smaak is, de kwaliteit is praktisch altijd meer dan prima), en Hans heeft met name zitten smullen van zijn vis met zeevruchten hoofdgerecht. Onze Amerikaanse tafelgenote daarentegen was volgens mij nog het blijst met het shotglaasje lauwe chocoladesaus bij haar toetje, dat ze niet over haar toetje goot, maar lekker van nipte alsof het de meest heerlijke liqeur was!

free counters