Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We werden vannacht wakker van een zacht bonkend geluid – ik realiseerde me gelijk dat het klapperende stoelen in de wind op het balkon was, dus ik schoot eruit om ze goed te doen. Alleen het waren helaas niet onze stoelen maar die van de buren! Maar gelukkig veranderde de wind of het schip na 15-30 minuten van koers waardoor de stoelen stopte met klepperen.


Vanochtend vroeg, rond een uur of zes, toeterde het schip opeens – maar we waren nog volop aan het varen. Iets later nog een keer, en weer later nog een keer – er waren piepkleine bootjes, amper groter dan een roeiboot, vlakbij het schip aan het varen, waarschijnlijk aan het vissen. Eentje leek wel op amper 25-30 meter afstand langs ons te drijven. En officieel als ze niet gemotoriseerd zijn moet ons schip voor ze wijken, maar ja zij houden zich ook niet echt aan de vaarregels door zo dichtbij te komen. Dus er werd af en toe flink getoeterd als ze voor het gevoel van de brug te dichtbij kwamen! Dat zal de komende weken in Vietnam en China ook nog wel vaak gebeuren vermoeden we...


We zijn om 9 uur ons wandelrondje gaan doen, ongeveer een half uurtje, daarna wat koffie in de hut, en besloten om 10 uur toch maar naar de excurise-presentatie over Hong Kong te gaan. Eigenlijk is het enige voor ons bruikbare wat er gezegd werd, in het aller begin, dat de cruise terminal wifi heeft en er een shuttle naar een metrostation is. Daarna werd er uitgebreid gepraat over iedere excursie, de teksten in de folders voorlezend en aanvullend met algemene “wikipedia” informatie zoals welk bedrijf een bepaald beeld gegoten heeft, hoeveel het weegt en hoe hoog het is... Na drie kwartier had hij nog maar de helft van de excursies behandeld, en de enige andere excursie waar we misschien nog in geinteresseerd zouden kunnen zijn, de nacht-vaartocht per junk, kwam als een na laatste van de 8-9 geboden excursies. Maar we hadden het onderhand wel gezien en zijn naar onze hut gegaan om te kijken terwijl we langzaam de stad naderde.

Om 11:30 zijn we in het buffet gaan lunchen (het restaurant was gesloten, helaas), en hebben buiten gezeten tijdens het eten terwijl we langzaam de haven naderde. Er waren allerlei rare bootjes in de baai, dat bleken toen we met het fototoestel erop inzoomde een soort vissersplatforms te zijn, vol netten en palen. Er voeren ook veel schepen en in de verte zagen we de indrukwekkende skyline van Manila, dat schijnbaar zo’n 40.000 inwoners per vierkante kilometer heeft... Pfffff!

Toen we na de lunch omstreeks 11:45 terug in onze hut waren zagen we dat we al begonnen waren om aan te leggen, en hebben we dat gevolgd tot we aan de kant lagen. Er stond een welkomstcomitee van een lokale dansgroep die met enthousiast getrommel als begeleiding in een lange rij op de kade stonden te dansen. Ook stonden er al een flinke hoeveelheid bussen klaar; er gaan volgens ons dagelijkse programma 8 Engelstalige en 3 Duitstalige bussen naar “oud Manila”, en maar 2 naar “nieuw Manila” – die laatste is de excursie die wij gaan doen, dus wij waren blij! In de vrachthaven aan de kade tegenover ons had een schip een heel stel bussen als vracht op dek staan, leuk! En van achteren was hij via de auto-deur draglines aan het uitladen.

Er kwam een ambulance aanrijden, duidelijk dat er dus weer iemand van het schip naar het ziekenhuis moest. Ondertussen liepen militairen met snuffelhonden langs de bussen die klaarstonden, en stonden ze verder een beetje te wachten op de kade. Tijdens het dansen deden de dansers een voor een een lijstje aftekenen – een soort van presentielijstje? Het was in ieder geval wel een grappig gezicht om ze een voor een uit de dansende rij te zien gaan om even gauw een handtekening te zetten.

Iets na 12 uur was het schip voldoende vastgelegd om de loopplank klaar te zetten, en leken ook al de eerste familieleden van Filippijnse bemanningsleden eraan te komen om aan boord te gaan. Maar ze moesten nog wachten tot het schip vrijgegeven was, en pas rond 12:30 begonnen er mensen van de loopplank af te komen – en op gegeven moment de te verwachten patient. Hans en ik keken vanuit ons balkon, en waren verbaasd, de patient leek wel onze nieuwe buurman, die heeft best wel een karakteristiek silhouette! Inderdaad, onze nieuwe buurman lag vastgebonden op de brancard en zijn vrouw liep erbij; ze zaten nog maar pas een week of twee naast ons, en het was inderdaad wel zo dat we ze al een dag of twee niet op het balkon gezien hadden – ze leefden praktisch op dat balkon en zaten er heel de dag. Jeetje, als het maar verder wel goed zou komen!

De loopplank was in ieder geval neer, en onze excursie vertrok om 13 uur plus we moesten er om 12:45 buiten staan, dus ik stelde voor om alvast naar beneden te gaan. Hans twijfelde nog maar we gingen in ieder geval wel maar, om 12:35, en kwamen in een atrium dat helemaal vol stond met mensen. Er was wel een soort van afzetting gemaakt en een van de bemanningsleden stuurde ons “naar het einde van de rij”, dus er werd wel een poging tot crowd management gedaan, maar het was maar een halfslachtige, want wij kwamen met allerlei mensen vanuit de middelste trap naar beneden en werden “naar het einde van de rij” gestuurd, maar die rij bestond uit mensen die inderdaad naar het einde van de rij probeerde te lopen, mensen die via de achterste trappen naar beneden kwamen en mensen die vanuit de gangen kwamen, een grote chaos dus. Iemand zei al dat de rij tot ver in de gang strekte. Wij bleven dus bij de rij staan in het atrium, ons afvragend wat we moesten doen dat verstandig was, tot we zagen dat onze tafelgenoten een paar meter verderop in de rij geroepen werden door een kennis, en bij het langs ons komen ons in de rij vroegen. Kijk, dat scheelt een beetje!

Om 12:45 schuifelde de monsterlijke rij over de loopplank, alle mensen voor de excursies die allemaal rond 13 uur vertrokken (maar gezien het aantal bussen zullen dat zeker wel een paar honderd man geweest zijn) en individuele reizigers die ook zo snel mogelijk aan land wilde en geen instructies hadden gehad dat ze dat niet mochten, alleen dat “de excursies voorrang moesten krijgen”. Gelukkig wacht een scheepsexcursie altijd wel voor je, die bussen zullen niet vertrekken voor ze vol zijn. Op de kade stond de dansgroep te poseren voor foto’s en kregen we allemaal een ketting met wat houten kralen om als welkomst, leuk!

Iets na 13 uur zat onze bus vol en konden we vertrekken. We kregen een stadsrondrit over de belangrijkste wegen van dit gedeelte van de stad, zoals de boulevard en langs het grote stadspark met een monument voor Rizal, de grote held van de Filippijnen. Boven ons torende de hoge torenflats, en op straat reden de langer-gemaakte en kleurrijk versierde jeeps, jeepneys genoemd – in sommige gevallen nog de oude jeeps uit de Tweede Wereldoorlog, inmiddels onherkenbaar omgetoverd tot kleurrijke en glimmende stadsbusjes. En er reden wat paard-en-wagens op zoek naar ritjes. We reden langs het cultureel centrum, het conferentiecentrum en het “Kokospaleis”, een gebouw volledig van lokale materialen (met name kokospalm) gemaakt, de gids ratelde op een prettige manier door over alles waar we langsreden, en gaf op gegeven moment aan dat de eerste stop van vandaag de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats zou zijn.

Om 13:45 kwamen we aan bij de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats, een grote oase van groen midden in de stad tussen de wolkenkrabbers en net zoals de Japanse begraafplaats in Singapore duidelijk op een A-locatie. Dit is de grootste oorlogsbegraafplaats buiten Amerika, met een oppervlakte van zo’n 61,5 hectare, en 17.097 graven uit de Tweede Wereldoorlog. Voor Hans en mij was dit de reden om deze scheepsexcursie te boeken – weliswaar brachten we er volgens het programma maar 45 minuten door, maar onze insteek was dat we nu tenminste nog een beetje van de stad zouden zien en anders zouden we een taxi nemen rechtstreeks naar de begraafplaats, daar rondkijken en terug naar het schip gaan. Nu maar hopen dat we inderdaad de tijd zouden krijgen hier!

Maar onze vriendelijke gids liet de bus helemaal tot aan het centrale monument rijden, twee halfronde galerijen met er tussenin een hoge toren en in het midden een perfect groen grasveld, en gaf aan dat we hier 45 minuten hadden en hij eerst nog even 5-10 minuutjes wat dingen zou uitleggen maar dat we vrij waren om rond te lopen. Mooi zo!

In de praktijk was 45 minuten precies genoeg voor Hans en mij om een mooie indruk te krijgen van deze indrukwekkende begraafplaats. Op het gigantische terrein lag het monument in het midden, en daar om heen stonden rijen en rijen spierwitte marmeren kruizen, met een enkele Davidsster ertussen. Er stonden mooie grote bomen en wat bloeiende borders en het gras was echt zo perfect dat het bijna nep leek. Om de begraafplaats heen stonden glimmende torenflats en het zonnetje scheen mild om het helemaal mooi af te maken.

Eerst liepen we rond het centrale monument. Ieder van de twee halfronde galerijen had aan beide uiteindes een ruimte met een gat in het dak als verlichting, en op iedere muur in de ruimte 3 meter hoge kaarten van mozaiek gemaakt die de belangrijkste strijden van de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog weergaven. Erg mooi gedaan!

Iedere galerij zelf had een gang in het midden en de dwarswanden aan beide kanten van de gang waren vol met name van vermisten, wel 36.286; mariniers, soldaten, piloten, lokale gidsen, van alles. Terwijl je liep zag je op de grond de zegels van iedere Amerikaanse staat gegraveerd, en tussen de dwarswanden keek je naar binnen uit over het centrale grasveld en naar buiten uit over de graven. Bij verschillende namen stond een kleine rozet; deze vermisten waren inmiddels gevonden en bijgezet bij de graven. En soms stond er bij een naam een gouden ster, een medal of honour. Het was erg mooi en ingetogen. We liepen een eindje op samen met een Amerikaans stel dat we naar aanleiding van mijn mini-Groenlandlezing hadden ontmoet, en zij waren er behoorlijk van onder de indruk; vooral de vrouw toen ze opeens haar achternaam terugzag op de muren – geen bekende, maar toch indrukwekkend om je eigen achternaam te zien.

Hans en ik liepen de lange gang in de ene galerij door, kijkend naar de mooie uitzichten aan beide kanten en de indrukwekkende lijsten met namen in het midden, tot we bij de andere ruimte kwamen van deze galerij. Die was helaas afgezet vanwege onderhoudswerkzaamheden, maar ik ben er even ingeschoten om wat foto’s van de mozaiekkaarten te maken.

Toen zijn we via het grasveld naar de toren gelopen tussen de twee galerijen in, dat een kleine kapel bleek te bevatten. Deze was erg mooi, ieder oppervlak was bedekt met blauw mozaiek en heel de binnenkant van de toren was één ruimte. Op de wand waar je op keek als je binnenstapte was een metershoge vrouw afgebeeld in mozaiek, en het geheel was mooi natuurlijk verlicht door een stenen traliewerk aan beide zijkanten. Erg mooi! Aan beide kanten van het altaar waren vlaggen, de Amerikaanse vlag en de vlag van ieder legeronderdeel van het Amerikaanse leger. Hans en ik hielden de klok in de gaten maar waren mooi op schema en hebben nog even genoten van deze mooie kapel voor we weer naar buiten gingen.

Nu liepen we naar een segment van de begraafplaats zelf. Overal stonden sproeiers aan om het gras mooi fris te houden, en al waren ze een eindje van ons vandaan, we voelde toch de spray heel licht op onze huid door de wind. We hebben een tijdje tussen de graven gelopen, die allemaal tot op de millimeter gelijk staan zodat ze mooie patronen maken in het landschap.

We realiseerde ons dat we nog niet de andere galerij doorgelopen waren, en terwijl er al wat mensen terug naar de bus liepen zijn we die ook gauw nog even van begin tot einde doorgelopen – hetzelfde principe, aan beide uiteindes een ruimte met mozaiek-kaarten, en tussenin rijen en rijen met namen. Erg indrukwekkend. Wat ons wel opviel was dat, zowel bij de graven als bij de namen, er nergens iets persoonlijks stond. Geen bloemen of vlaggetje of kaart bij een kruis, en geen fotootjes bij namen; op het Thiepval monument in de Somme in Frankrijk of op de muren met namen van vermisten op de indrukwekkende Changi begraafplaats in Singapore was dat wel geweest. Misschien was het te ver weg voor familieleden om hier naar toe te komen.

De ene mozaiekkaart ruimte was vrij toegankelijk, maar de andere ruimte was ook in onderhoud, helaas, en deze was goed afgezet waardoor we er echt niet bijkonden. Ik kon dus alleen wat foto’s van een paar kaarten nemen door de afsluiting heen.

Met nog een paar minuutjes over waren Hans en ik klaar en zijn we terug naar de bus gelopen, waar inmiddels iedereen al was. Het was duidelijk dat de begraafplaats zeker op sommigen mensen indruk had gemaakt. We vroegen nog even aan de gids of we nog een overzichtsfoto bij de poort mochten maken, en dat was geen enkel probleem; we reden terug naar de ingang en konden daar even uitstappen voor foto’s. Een of twee anderen maakte daar ook gebruik van, en toen was het tijd voor het volgende punt op het programma. Hans en ik waren in ieder geval dik tevreden, 45 minuten was een hele schappelijke tijd geweest om hier door te brengen voor ons en we hadden alles kunnen zien wat we wilde!

In zo’n 15 minuten reden we door het drukke verkeer van Manila naar het Ayala museum; onze gids was erg blij met het verkeer en zei dat het zo heerlijk rustig was vandaag – wow! Door de weeks was het zo druk dat je soms letterlijk uren onderweg zou kunnen zijn en in het programma voor de excursies in Manila had gestaan dat je rekening moest houden met opstoppingen en in sommige gevallen onderdelen van het programma niet bezocht zouden kunnen worden als het te druk was. Maar nu was het in onze ogen druk, maar in principe konden we wel steeds redelijk doorrijden.

Het Ayala museum was een beetje apart; als ik het goed begrijp is het oorspronkelijk ontstaan uit de collectie van een rijke familie, en nu was het een hypermodern en redelijk nieuw gebouw, maar eigenlijk bestond het maar uit een paar onderdelen; een goudcollectie van de oorspronkelijke inwoners van de Filippijnen, wat stoffen en weefgerei, een moderne kunstexpositie en schijnbaar het hoogtepunt van het museum, een zestigtal diorama’s en een botengalerij. Tja...

We werden eerst naar de goudexpositie gebracht bovenin het museum, waar er geen foto’s gemaakt mochten worden maar ik vermoed dat de gouden objecten in werkelijkheid replica’s waren, want er was nauwelijks zichtbare bewaking of bescherming van het goud. En ik weet nog dat de goudzaal van het goudmuseum in Bogotá, Colombia een gigantische ronde kluis met metersdikke muren was, en om bij de schatten van de Shah’s in Teheran te komen moesten we letterlijk een ondergronds fort inlopen. En hier werden kettingen van ruim 800 gram goud tentoongesteld, die zijn per stuk tienduizenden euro’s waard...

De goudtentoonstelling was wel aardig maar niet bijzonder, maar er bleek een half uurtje gratis wifi beschikbaar te zijn dus Hans en ik waren blij en zijn na even rond de goudtentoonstelling gelopen te hebben op een bankje gaan internetten. Helaas was het nog te vroeg om contact met thuis te hebben, maar ik kon wel de post binnenhalen en opruimen en het was voor ons allebei gewoon even lekker om weer te internetten! Want het valt tegen hoe weinig internet we vinden op deze reis.

Geleidelijk aan zijn we naar beneden gelopen, de moderne kunst hebben we overgeslagen (moest je volgens mij ook extra voor betalen), de stoffen/weefgerei was maar een halve gang dus die hebben we even ingekeken, en toen was ons internet op en zijn we maar naar de diorama’s gelopen, het hoogtepunt van het museum. Zowel Hans als ik hadden gedacht dat het grote diorama’s zouden zijn, en dan zijn zestig diorama’s best wel indrukwekkend, maar het bleken kleine diorama’s van een meter of anderhalf lang te zijn. De botengalerij was hier ook en bleek een groepje modellen te zijn (ik had, stom, in mijn hoofd een echte botengalerij zoals in het Scheepsvaartmuseum in Amsterdam in gedachten).

We zijn langs de diorama’s gewandeld die de geschiedenis van de Filippijnen weergaf, en daarna naar buiten om te wachten tot de groep weer bij elkaar was.

Iets na 16 uur kwam onze bus aan en konden we weer instappen, en reden weer terug richting het schip; een beetje tot Hans en mijn verrassing, want wij dachten dat er nog een onderdeel van het programma was, het was nog zo vroeg; maar het bleek dat we alles gedaan hadden, er was gewoon erg veel tijd ingeruimd voor verplaatsen vanwege het drukke verkeer dat vandaag dus erg meegevallen was. Op de boulevard stonden tussen de bomen standbeelden van oude presidenten, en af en toe een iets kleiner standbeeld van een vicepresident ertussen.

Na een half uurtje kwamen we bij een winkelmall aan, waar mensen die dat wilde konden uitstappen om te shoppen – hier reed ook een shuttle van en naar het schip toe; het was eventueel mogelijk om ook te lopen, maar erg aangeraden werd dat niet, en achteraf bleek een tweetal vrouwen bijna de verkeerde wijk ingelopen te zijn, en werden door een Filippijnse automobiliste opgepikt en terug naar het schip gebracht want, als ze over een bepaalde brug gelopen waren “waren ze niet meer teruggekomen”. Heftig! Hoewel het hier op zich wel redelijk veilig en rustig leek. Er waren veel massagesalons en onze gids raadde ons aan om een massage te proberen, hoewel we wel gelijk duidelijk moesten maken dat we een “clean massage” wilde – een schone massage, anders had je kans dat je een massage met happy ending zou krijgen...

Er stond bij de mall een politieagent met een indrukwekkend grote riotgun het verkeer te dirigeren. Toen iedereen die wilde gaan shoppen uitgestapt was bij de mall, zijn we terug naar het schip gebracht waar we rond 17 uur aankwamen, samen met alle andere bussen. Oef!

Het kostte zo’n 10 minuten om aan boord te komen, en het vrachtschip tegenover ons leek bezig te zijn de bussen van het dek te lossen, er stond een bus naast het schip nog in de kabels van de kraan. Leuk! Echter de volgende bus, die al klaar stond, werd maar niet gelost dus we hebben regelmatig op ons balkon gekeken maar er gebeurde niets. Wel was het steeds leuk om naar het reilen en zeilen op de kade te kijken. Iets voor 17:30 zagen we de lokale dansploeg aankomen voor de lokale show vanavond; het zag er wel interessant uit, ze hadden lange bamboestokken bij – benieuwd wat ze daarmee zouden doen!

Vlak voordat we gingen eten kwam er weer wat beweging in het vrachtschip tegenover ons en waren ze bezig om kettingen aan het hijsplatform te bevestigen. Ik ben dus even tijdens het eten op dek 7 gaan kijken, en toen hadden ze natuurlijk net de volgende bus op de kade gezet maar was er verder totaal geen activiteit meer bij het vrachtschip, men was gaan eten of zo! Ondertussen moest Hans ook even weg om zijn moeder te bellen nu dat zijn zus er nog op de koffie was. Het was behoorlijk uitgestorven in de eetzaal, maar gelukkig waren onze tafelgenoten er wel dus konden we lekker kletsen. We vroegen of we onze thee samen met het toetje konden krijgen omdat we ook nog naar de lokale show wilde, die op een lastige tijd begon, om 19 uur.

De lokale show was van een lokale school, en was een aparte mix van lokale dans en muziek, een koortje dat a capella klassieke muziek zong en moderne Filippijnse nummers, en twee solozangers die opera en filmmuziek zongen met opgenomen begeleiding; dat laatste was dus in feite veredelde karaoke, lachen! En heel toepasselijk dat een lokale show van de Filippijnen karaoke bevat! Ondertussen werd er op het scherm achter ze wat informatie over de nummers die ze zongen geprojecteerd, en reclame gemaakt voor hoeveel prijzen ze als muziekgroep wel niet gewonnen hadden. Heel grappig! Erg grappig was ook een paar moderne Filippijnse liedjes die het erg klassiek gekleede koortje opeens gingen verbeelden met grappige uitdrukkingen en gebaren.

Als afsluiter werd dan eindelijk duidelijk waar de bamboestokken voor waren; een dans waarbij de dansers tussen de bewegende stokken moeten dansen. Om 20:15 was de show klaar en kreeg de groep een flink applaus terwijl ze nog even het Filippijnse volkslied inzette.

Hans en ik zijn gelijk doorgelopen naar buiten op dek 11 om te kijken naar de verlichte stad en al de activiteit op het water (er gebeurde nog altijd niet veel bij het vrachtschip met de bussen). We raakte aan de praat met het Nederlandse echtpaar dat tijdens het avondeten aan een tafeltje achter ons zit, en hebben tot 21:15 met hen gekletst – ze vierde die dag hun 48e trouwdag maar hadden niets tegen het schip gezegd dus ook geen taart bij het avondeten gehad, misschien wilde ze er geen aandacht aan geven verder. Toen zijn we doorgelopen naar dek 14 om ons rondje af te maken, en terug naar onze hut.

Vanuit ons balkon hebben we gekeken hoe er rond 21:30 de loopplank opgeruimd werd en het schip voorbereid voor vertrek, en om 21:45 was er opeens weer beweging bij het vrachtschip – ze gingen weer een bus lossen! Maar wij waren ondertussen al bijna los van de kade en begonnen te bewegen, grrrrrr. Maar terwijl ons schip langzaam van de kade vandaan bewoog werd dan eindelijk een bus opgehesen bij het vrachtschip terwijl we stonden te kijken hehe! Het ging zelfs bijna mis, want ze hesen de bus met de scheepskraan maar er leek niemand de bus te begeleiden, dus terwijl hij over de rand van het schip ging begon hij een beetje te tollen en ging bijna tegen de zijkant van het schip aan. Dat zou een onverklaarbare kras in de lak van de bus opleveren waar de opdrachtgever niet blij mee zou zijn! Het leek centimeterwerk maar het ging goed en de bus kwam heelhuids op de kade terecht terwijl wij begonnen te varen.

Het wegvaren in het donker met de verlichte stad en de vele schepen op het water was mooi, en de vissersplatforms waren nu als kerstbomen verlicht met felle witte lampen – waarschijnlijk om vissen of zoiets te lokken naar de netten rondom het platform.

free counters