Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 65, Maandag 12 maart: op zee, 750 km gevaren

We waren erg moe van gisteren en schrokken uiteindelijk om 9 uur vanochtend wakker. Er zijn geen lezingen die ons trekken vandaag dus we hebben een heerlijke rustige dag; we hebben om 9 uur na het fruit een half uurtje gangen en trappen gelopen, toen koffie gedronken en ons eigen ding in de hut gedaan tot het lunchtijd was. Aan onze tafel zat onder andere de alleenreizende man met een ernstige hartconditie; hij zag er grauw en verfomfraaid uit en vertelde onze tafelgenoten net dat hij gisteren weer een hartstilstand had gehad; hij was alleen maar even met de shuttle naar de mall geweest, en toen hij terug was liep hij net in de gang toen hij wegviel en een kamersteward en een medepassagier nog net op tijd waren om hem op te vangen voor hij de grond raakte. Zijn defibrilator deed zijn ding en hij kwam gelijk weer bij, maar we konden ons goed voorstellen dat hij zich vandaag niet zo lekker voelde! Het was nu de vraag of zijn ziekenhuis en dokter wilde dat hij gelijk naar huis kwam vliegen, of dat vliegen te riskant was en hij beter toch, ondanks de lange reis, aan boord moest blijven. Maar het lijkt ons vreselijk om alleen te zijn en toch wel in zo’n angstige situatie te zitten. Hopelijk knapt hij een beetje op!

Na de lunch hebben we weer een klein trappen- en gangenrondje gelopen terug omhoog, zijn even naar buiten geweest om uit te waaien, om daarna lekker ’s middags in onze hut te zitten. De airco werkt de laatste paar dagen een stuk beter, want het is buiten iets koeler maar vooral een veel lagere luchtvochtigheid; je merkt het zelf en aan het fototoestel dat niet meer eerst 5 minuten constant beslaat voordat het geacclimatiseerd is. Maar het nadeel daarvan is dat ik de airco in de hut weer te koud vind staan! Dus ik heb vanmiddag maar weer lekker de oude fleecetrui aangetrokken die ik van Hans heb; lekker warm! En Hans geniet ondertussen van de koelte...

Hans heeft ’s middags zijn haar gemillimeterd en is toen gaan douchen, en terwijl hij aan het douchen was werd er geklopt op de deur voor de hapjes; vandaag was het opeens de vrolijke Chinees van verderop in de gang! En achter hem stond de Oost-Europeese bazin van de kamerstewards, hem te souffleren wat hij nu moest doen.


In de loop van de middag begonnen we uit de luwte te komen van het Filippijnse eiland waar Manila op ligt, en merkte we dat de zee ruwer werd met duidelijk hele harde wind vanuit de kant waar eerst het land was geweest. Het schip moest harder werker en voer ook wat minder hard dan vanochtend – we hadden vanochtend snelheden van 17,5-18 knopen, en tegen een uur of 16 voeren we nog maar zo’n 16,5 knoop. De wind woei zo hard dat de spray van de golven afblies, en je voelde het schip wat meer schokken en bewegen. Lekker, wat ons betreft! Heb je weer het idee dat je aan het varen bent; dat spiegelgladde water van Australië is in ieder geval nu sinds de Filippijnen definitief voorbij.

Na het avondeten zijn we even op dek gaan wandelen en het woei flink over het open dek 14 heen, goed kans dat het dek afgesloten wordt als het zo doorgaat – en al leek het in het schip niet zo, aan de golven in het zwembad was te zien dat we aardig bewogen op de golven. ’s Avonds na de wandeling hebben we lekker film gekeken en met de laptop geknutseld, en ik ben in bad gegaan – het ging op zich prima, ik moet het alleen af en toe bijvullen omdat het water heen en weer klotst tegen de bad-overloop aan en dan wegloopt. Overigens worden niet alleen onze lakens ongeveer één keer per week en handdoeken 1-2 keer per week vervangen, maar ook de badjassen worden regelmatig vervangen en laatst viel het ons op dat ook het douchegordijn wel eens vervangen wordt – we hadden opeens een veel korter douchegordijn, zo merkte we het!

En iets anders wat ik steeds vergeet, als bemanning zichtbare tattoeages heeft – in ieder geval diegenen die in contact kunnen komen met de passagiers (misschien alle bemanning, maar dat weten we natuurlijk niet) – dan moeten ze een huidkleurige elastische sleeve of hoes over de tattoeage op arm of been dragen zodat de tattoeage onzichtbaar is. “Huidkleurig” is natuurlijk bij benadering, er is één kleur hoes voor een bemanning met Europese, Aziatische en donker Aziatische huid... En in de tropische zon wordt zelfs een bleke Europese huid veel donkerder dan de hoes!


Dag 66, Dinsdag 13 maart: op zee, 751 km gevaren

We snappen het niet zo goed maar worden nog steeds moe wakker ’s ochtends, zelfs al hebben we sinds Komodo Eiland geen tijdswisselingen meer gehad. Het zal wel iets te maken hebben met op zee en op zo’n stalen schip zitten of zo. We voeren sinds vannacht langs Taiwan aan onze kant van het schip (bakboord), en kregen een paar smsjes binnen – de meeste bij Hans, van welkom in Taiwan en dan weer welkom op zee, want we zaten net op de grens van bereik! En een smsje van Hans zijn schoonzoon die hij voor de zekerheid naar ons allebei gestuurd had.

We zijn om 8:30 opgestaan en kwamen tijdens onze ochtendwandeling (de stewards op andere verdiepingen beginnen door te krijgen dat we gewoon aan het wandelen zijn en niet op hun verdieping horen) op gegeven moment de Amerikaanse vrouw tegen die in de fotografie-lezing een foto van een paar lokale vrouwen uit Ethiopië had ingediend. Zij was niet in het noordengeweest zoals wij, maar in het zuiden, een maand lang met een auto met chauffeur. We hebben over reizen gekletst – zij doet deze cruise eigenlijk net zoals wij om eens een keer te ervaren hoe dat is – en ze vond onze Groenlandpresentatie hartstikke mooi en was verrast over het idee dat je ook met een vrachtschiprond de wereld kon. Dat lijkt ons wel iets voor haar! Haar frustratie was dat ze haar reiservaringen niet kon delen met anderen, ze had zelfs al eens geprobeerd om boeken te schrijven maar die verkochten niet. Tja, wij kennen dat ook, we delen onze reiservaringen nog het meest met vrienden en reiskennissen op het blog en wildvreemden via onze website.

Boven op dek was de zee weer heel rustig – we zijn uit de zee-engte tussen het Filippijnse eiland en Taiwan en daardoor is de zee waarschijnlijk weer rustig geworden – en kwamen we de gepensioneerde kapitein tegen, die ons ook nog een complimentje gaf over Groenland. Erg leuk!

Terug in onze gang zagen we Ivan; we zien hem de laatste dagen wat minder, en zien ook Ina niet meer meepoetsen; zij heeft tegenwoordig een wit bloesje aan (de kamerstewards grijs) en een radio op haar broekriem, en we zien haar ook op andere verdiepingen. Ik had al het vermoeden dat ze een andere baan had, en Ivan bevestigde dat nu; meer een opzichtersbaan of zo, hij wilde er niet te veel woorden aan kwijt, hij baalde vooral dat hij er nu weer alleen voor stond en moest nog even weer wennen aan wat hij allemaal moest doen. Meestal gingen ze samen door een hut, zij de badkamer en hij de rest, maar ja nu moest hij de badkamer er ook weer bij pakken. En hij moest nu ook haar deel van de gang erbij doen – hoewel hij waarschijnlijk ons gedeelte had kunnen laten vallen voor een ander, maar dat wilde hij niet. Vroeger deed hij zonder moeite 20 hutten alleen, maar het was nu gewoon even weer wennen, kwam wel goed! En Hans zijn vraag of Ina nu zijn baas was vond ie duidelijk niet echt leuk, daar reageerde hij ontwijkend op.


De ochtendlezing was van de fotograaf maar alleen over andere fotograven die hem geinspireerd hadden, dus daar had ik niet zo’n behoefte aan en we hadden lekker een ochtendje vrij. Hans probeert zijn hoogscore voor een frustrerend maar verslavend spelletje te verbreken, en we varen door de rustige zee weer 18-18,5 knopen, het schip kan lekker doorstomen. Ivan had ons raam gewassen, wat hard nodig was, er stonden zelfs zoutkristallen op, maar ongetwijfeld is het over een dag weer bedekt met zout, dat gaat hier zo hard! Tegen het einde van de ochtend voeren we officieel de tropen uit.


We hadden met de lunch weer eens een gezellige tafel, en lekker gekletst. Met de man met de hartconditie gaat het weer iets beter maar er is een grote kans dat hij de tocht moet beeindigen, misschien al in Shanghai. Hij zou in ieder geval in Shanghai naar een ziekenhuis proberen te gaan om zijn apparaatje na te laten kijken, en dan misschien de tocht beeindigen en terug naar huis gaan. Schijnbaar heeft onze buurman een beroerte gehad, dus die zullen niet gauw terugkomen, en moest er ook iemand van boord in Manila vanwege zijn appendix – maar die was inmiddels al geopereerd en kon waarschijnlijk over een week of twee weer aansluiten met de reis. Verder wist een vrouw te vertellen dat de reden dat de strijkijzers aan het verdwijnen zijn (ook op de 6e verdieping, waar er een tweede washok is, waren er nog maar 2 strijkijzers over), is omdat de patchwork-dames ze aan het slopen zijn met hun patronen en zo overstrijken – die gebruiken dan niet de juiste producten of leggen hun spullen niet tussen genoeg laagjes, waardoor het strijkvlak van het ijzer vuil en onbruikbaar wordt... Heel fijn! Er zijn drie speciale strijkijzers in het knutselhok juist hier voor, maar de handwerk groep is zo groot dat mensen schijnbaar dus de strijkijzers gaan gebruiken in de washokken.

En we hebben over reizen gekletst, het ene echtpaar en de man met de hartconditie waren allebei met de trein door Ruslandgeweest, dus dat was lekker kletsen. Ze wisten ook te vertellen dat het allerjongste stel aan boord, nog kinderen om te zien, inderdaad 18 en 19 zijn en gelijk vanuit school deze reis zijn gaan doen nadat ze 4 maanden lang drie baantjes per dag hadden gehad. En dan na de reis nog eens 4 maanden zullen werken om genoeg te sparen voor hun eerste jaar van de universiteit. Hans en ik hebben er verder niets over gezegd maar hebben zwaar het vermoeden dat papa en mama ook stiekem een flinke bijdrage maken aan de reis – en dat waarschijnlijk graag doen, zoiets als dit is minder eng dan backpacken. Maar waarom twee zulke jonge mensen zoiets “saais” als dit willen doen... Hans en ik worden ook regelmatig gevraagd hoe we dit doen terwijl we zo jong zijn, en dan leggen we uit hoe we het werk passen om het reizen heen en niet andersom.


Het was in ieder geval gezellig en we hebben lang nagetafeld tot we min of meer weggekeken werden om 13:30. Hans en ik zijn naar onze hut gegaan tot iets voor 15 uur om naar de lezing over de Zijderoute te gaan. Met Iranen Oezbekistan/Turkmenistan/Kyrgiziëhebben we al aardig wat stukjes van de Zijderoute gedaan, en het is altijd leuk om meer erover te leren!

De lezing ging vooral over zijde en het proces van het maken, maar ook wel over de Zijderoute, en was interessant om naar te kijken. Zoals Hans zegt, ze heeft een prettige duidelijke stem en is goed om naar te luisteren – en ze stopt haar presentaties vol met plaatjes, kaarten en tekst, vaak ook een paar korte filmpjes, dus er is veel te kijken. Na de lezing zijn we even langs het buffet restaurant gelopen in de hoop dat er een keertje blauwe kaas mousse zou zijn, maar helaas. We zijn sterk geweest en hebben niets genomen, maar zijn terug naar onze hut gegaan om daar de hapjes op te eten.

Het avondeten was lekker en gezellig en na het eten zijn Hans en ik nog even op dek 14 gaan lopen; het beginnen westerse temperaturen te worden en zo ’s avonds is het een heerlijke temperatuur – een lekkere zomerse avond. Er lag toen we in onze hut kwamen op bed een brief en een envelop – we moesten schijnbaar voor China op een van de kopieen van onze paspoorten de in de envelop bijgeleverde barcodes plakken, en zouden vanaf 8 uur ’s ochtends in Shanghai een face-check krijgen. Dan werd daarna ons paspoort ingenomen en moesten wij de kopie bewaren als ons identiteitsbewijs aan land. Ben benieuwd hoe dat allemaal gaat, volgens de brief moeten mensen met excursies als eerste gaan maar ja, ik vermoed dat het halve schip wel een excursie heeft dus daar bereik je nog weinig mee. We zien wel!

’s Nachts zagen we tientallen lichtjes op het water om ons heen – inktvisvissers, die met hun grote felle lichten de inktvissen naar het oppervlakte lokken om ze te vangen.


Dag 67, Woensdag 14 maart: op zee, 622 km gevaren

Het lijkt haast wel alsof we steeds moeier wakker worden ’s ochtends – we slapen op zich goed, zelfs Hans slaapt redelijk door en valt over het algemeen snel weer in slaap als hij ’s nachts wakker wordt, maar we dromen constant en erg beeldend, en tot op het moment dat we ’s ochtends wakker worden. En worden ’s ochtends stijf en moe wakker dus! Aan een gebrek aan groente en fruit kan het niet liggen, zoals we op het vrachtschipweleens dachten, want we eten hier 2-3 stuks fruit ieder en een bord vol sla plus de groente van ons hoofdgerecht, dus dan is het misschien wat onze kapitein toen ook zei, dat je alleen al moe wordt van al het staal dat je omringt en het niet kunnen “aarden” en ontladen.


We hadden vanochtend dus weer een wat langzamere opstart, en waren pas rond 8:45 uit bed. Het is onderhand buiten een frisse 20-24 graden met een koude wind, en veel mensen vinden dat erg koud – ik vind de temperatuur op zich prima maar de wind een beetje koud. Voor het eerst deze reis is in het altijd koude Connexions bar de verwarming aan en is het nu warmer dan Taverner’s ernaast – wij zeggen altijd tegen elkaar dat Taverner’s warm en Connexions koud zijn zodat iedereen een plekje naar zijn gading kan vinden.


We hebben vandaag zoals altijd op dek gewandeld, en zagen het schip net een S-vormige manoevre doen om een vrachtschip te ontwijken dat nogal kort voor ons langsvoer. Er zijn steeds meer vrachtschepen en vissersbootjes en vissersschepen te zien sinds we in de buurt van China komen, en het valt ons op dat we al “vlakbij” het loodspunt voor de kust van Shanghai waren vanochtend maar nog altijd stevig aan het doorstomen. Terug in de hut hebben we de ochtend besteed aan het bekijken van de wereldsite en Hans stelde een aantal wijzigingen voor die het in onze ogen beter maakt. Ik heb weer wat te knutselen!

Ivan kwam pas om 11:50 onze hut doen, met duizendmaal excuses, maar dat was natuurlijk geen probleem; wij hebben van de gelegendheid gebruik gemaakt om een extra rondje te lopen voor de lunch en met het 12-uur bericht van de kapitein werd duidelijk waarom we zo aan het doorstomen waren; de zichtbaarheid was slecht (net als in 2015!) en de kapitein wilde zo snel mogelijk bij het loodspunt zijn zodat we als eerste de rivier op konden gaan varen zodra de mist/smog/luchtvervuiling minder werd. In principe hebben cruiseschepen voorrang om de haven in te gaan, maar dan moet je er natuurlijk wel zijn anders ben je je plekje kwijt! Dus het streven was om om 14:30 bij het loodspunt te zijn en dan zouden we wel verder zien.

’s Middags om 14:15 gingen we voor anker in de ankerplaats voor de kust van Shanghai, en ben ik aan de slag gegaan met alle wijzigingen die we bedacht hadden voor de wereldsite (het toevoegen van een “zeeën-rivieren”pagina, bijvoorbeeld), en heeft Hans film gekeken en een beetje gedut, terwijl we een beetje dobberde naast een aantal vrachtschepen. Gelukkig waren er vandaag niet zulke grote rollende golven als in 2015en lagen we lekker stil!

Vlak voor het etenstijd was, om 17:30, kwam er wat beweging onderin het schip en werd het anker opgehaald – we konden gaan! Dat is mooi, er werd de afgelopen dagen steeds gezegd dat we vanavond pas om 19:30 de loods aan boord zouden hebben, en ik ging er eigenlijk van uit dat ze nog steeds die tijd zouden aanhouden. Nu zouden we ergens na middernacht waarschijnlijk aankomen in Shanghai. Helaas werd het al gauw donker waardoor we weinig zagen van waar we voeren, behalve lichtjes – en de eerste paar uur waren we nog altijd bezig om enkel de riviermonding in te varen.

free counters