Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 68, Donderdag 15 maart: Shanghai, China (excursie), 61 km gevaren, 20 km gereden

Vannacht om 2:45 werd ik wakker gemaakt door Hans; hij was waarschijnlijk wakker geworden omdat we aankwamen (geschatte aankomsttijd bij de kade zou ongeveer 2:30 zijn geweest), en hij zei dat ik even naar buiten moest kijken. Dus ik liep naar het gordijn, trok het open en riep “Holy crap! ...Jezus”. Hans moest enorm lachen, dat was letterlijk precies zoals hij gereageerd had! Voor ons raam lag de verlichte moderne wolkenkrabber-skyline van Shanghai in de meest buitenissige vormen. SPECTACULAIR! We lagen aan de andere kant aan de kade, maar aan onze kant dus als uitzicht de spectaculaire skyline van het moderne Shanghai, de Pudong wijk – een mooiere ligplaats kun je je niet voorstellen!

We zijn weer gaan slapen en om 7:15 opgestaan: overdag waren de wolkenkrabbers ook indrukwekkend (de Pearl TV-toren recht tegenover ons is een bijzonder apart gebouw van zo’n 468 meter hoog…), en in de verte in de bocht van de rivier lag de oude, overwegend Jugendstil, Bund (een promenade van prachtige imposante statige oude gebouwen). Het was een grijze, regenachtige, mistige dag.

Je kunt in China een gratis visum krijgen om aan land te gaan als je een excursie boekt via een officieel excursiebureau; de scheepsexcursies vallen daar ook onder. Dat scheelt een hoop geld, want een China visum kan erg duur zijn – toch waren er schijnbaar nog voldoende mensen aan boord die dat niet hadden geweten en toch nog een visum gekocht hadden, zonde! Het bleek zelfs dat je maar één excursie geboekt hoefde te hebben om heel de drie dagen dat we hier waren aan land te mogen, dat was goed om te weten. Vandaag gingen we een zo te zien leuke, in ieder geval lange, volle dag excursie in Shanghai doen. Maar eerst moesten alle passagiers door de douane, vandaar de vroege start.


We moesten eerst in de showlounge verzamelen, en dan min of meer per bus-groep richting de douane gaan lopen. Om 8 uur ging de douane open, om 8:30 ging onze groep van boord, en rond 9:30 waren Hans en ik er doorheen en zaten in onze bus. Op zich snel en efficient gegaan dus! Onze paspoorten kregen we niet mee, wel kregen we een stempeltje op een zelf te regelen kopie van ons paspoort, zodat we toch nog iets van een identiteitsbewijs bij hadden, en het stempeltje gaf aan dat we aan land mochten zijn…

Vanwege de regenachtige mistige ochtend werd besloten om de excursie in de Jade Buddha Tempel te beginnen (heeft volgens mij meerdere namen, maar twee Buddha’s van massief jade, vandaar deze naam). Dus na een relatief kort ritje van ongeveer een kwartier over de Bund en door de stad kwamen we in een smalle straat waar we uit mochten stappen en oversteken naar een kleine poort naast een groot gebouw volledig in de steigers; de Jade Buddha Temple.

Die tempel was erg mooi: een verzameling Chinese paviljoens met in ieder paviljoen een ander standbeeld. We werden er door onze gids redelijk vlot en met veel uitleg overal doorheen geleid. Als eerste bezochten we de centrale binnenplaats en de grote centrale tempel, waar drie grote goudkleurige beelden van de Boeddha stonden. Aan weerszijden van deze hal stond een rij grote beelden van goden en godinnen of dergelijke mythische figuren, en aan de andere kant van de achterwand van de drie Boeddhas was een enorm weelderig tafereel afgebeeld van beschilderd hout, een soort paradijs misschien? Er stonden allerlei figuren op verbeeld, waaronder een groot centraal staand beeld van de Boeddha op een dolfijn. Net als in Japan stonden hier donatiebakken – zelfs met QR code – en was er een grote hoge drempel om de tempel in en uit te komen waar je overheen moest stappen.

We liepen hierna naar een andere binnenplaats. Overal hingen rode lampionnen, de gebogen houten daken van alle paviljoens waren mooi versierd, en in de bomen waren geknoopte rode linten en traditionele Chinese munten gehangen. In deze tweede binnenplaats waren er grote vuurkorven waar mensen hun wierook aan konden steken of lotus-vormige kaarsen. Er was een tempel winkel waar je allerlei amuletten en wierook kon kopen, en er was in een klein paviljoen net een herdenkingsdienst aan de gang met zingende Buddhistische monniken, waarbij de nabestaanden letterlijk zakken vol nep-geld en wierook in de vuurkorven legden, dat voor de overledene verbrand werd. Een deel van onze medepassagiers in de groep hadden duidelijk niet echt het besef dat ze naar een rouwdienst aan het kijken waren en verdrongen de vrouwen die bezig waren de zakken met nep-geld in de korf te rangschikken haast om foto’s op de eerste rij te kunnen maken. Gelukkig waren de vrouwen zelf niet te beroerd om stevig met hun ellebogen terug te duwen en al gauw snapte de passagiers de hint volgens mij.

Via overdekte wandelpaden gevuld met rode lintjes en beschreven bladeren liepen we naar een hele reeks kleinere paviljoens, onderbroken door kleine rots-, mos- en steentuintjes. Hier bezochten we de twee standbeelden van jade, en waren er nog allerlei standbeelden in de paviljoens te vinden. Het waren niet altijd voor ons herkenbare Boeddha’s, maar misschien allerlei fases van zijn leven en/of belangrijke figuren in zijn levensverhaal?

Tegen 11 uur stonden we weer buiten de tempel te wachten op de bus, en reden we weer een klein half uurtje door de immense stad naar het moderne Shanghai museum. Oeps, voor Hans en mij betekent dit meestal een uurtje uitzitten of achter de gids aan sjokken, zeker ook omdat er weliswaar overal gratis WiFi was, maar geen toegang voor westerlingen.

Maar het Shanghai museum bleek een prachtig museum te zijn, we konden zelf rondlopen en we kwamen zelfs tijd te kort om de mooie collectie van traditionele en oude kleren, aardewerk, beeldhouwwerken, brons, munten, zegels en tekeningen en schilderijen te zien! Een aanrader. We hadden er graag nog een halve dag doorgebracht om alles goed te bekijken, maar genoten nu ook al van de snelle wandelgang door galerijen met sieraden, fijn gebeeldhouwd jade, porselein, meterslange inkttekeningen, prachtige traditionele kostuums en maskers, elegante houten meubels, aardewerk en stenen beelden.

Inmiddels was het 12:30 geweest, dus we stapte weer in de bus en na een kwartiertje rijden was de volgende stop een Chinese lunch in een groot en zo te zien wat ouder maar sjiek hotel, waar we met de lift naar een eetzaal bovenin het gebouw moesten gaan en daar aan grote ronde tafels konden plaatsnemen met de gerechten in het midden van de tafels op draaischijven. Bestek: een vork en chopsticks. Voor sommigen geen probleem, anderen hadden er iets meer moeite mee. Best lekker, al waren de gerechten denk ik wel iets afgevlakt voor de Engelse smaakpapillen. Hans en ik waren in ieder geval al blij met de dumplings en het lekkere zoet-zure vlees (waar we snel bij moesten zijn want alles behalve de enorme bak met eier-kippensoep was redelijk afgepast, en dus snel op!).

Na de lunch was het om 13:45 weer tijd om in de bus te stappen, hebben we weer een half uurtje gereden, en stapte we uit in een ondergrondse parkeergarage verbonden aan een supermarkt (waar we haast dwars doorheen liepen) en bovengronds kwamen bij een klein parkje.

Hier moesten we doorheen lopen en toen hebben we een klein eindje gewandeld door een oud gedeelte van de stad en een soort van Chinese bazaar, waar we aan de andere kant uitkwamen bij een mooie waterpartij en de poort naar de Yu Tang Tuin zich bevond, een oude Chinese stadstuin.

Het was inmiddels bijna 14:45, en we hebben in deze stadstuin dik drie kwartier doorgebracht, precies genoeg wat Hans en mij betreft. Wat een bonte verzameling stenen, bomen en vijvertjes! De opdrachtgever van de tuin had letterlijk een heuvel laten bouwen van grillig verweerde stukken kalksteen, met daaromheen allerlei vijvertjes, kronkelende paden (het kwaad kan alleen in rechte lijnen lopen dus als je pad kronkelt kan het je niet deren), afzonderlijke tuintjes, stenen bogen en overdekte gangen met allerlei doorkijkjes, paviljoentjes met mooie gebogen daken, en op de muren en daken kleine standbeelden van draken, ruiters, dieren en mythologische wezens. Je wist gewoon niet goed waar je moest kijken, wat een drukke tuin!

We keken onze ogen uit naar de overweldigende stortvloed van details; de centrale waterpartij was nog het rustigste gedeelte van de tuin, ondanks zijn extreem grillige achtergrond van grillige stenen. Wel waande je je, midden in een drukke stad, in een fantasiewereld van water, groen, stenen en dikke verwende koi karpers die gulzig happend op wandelaars afzwommen die over de stenen paadjes van de vijver liepen – en soms ook inderdaad gevoerd werden!

Na de tuin zouden we volgens het programma naar een zijdefabriek met aansluitende winkel gaan; leuk, dat is best interessant en dat half uurtje winkel-tijd voor de kopers naderhand overleven we ook wel. Eerst moesten we echter weer terug door het oude gedeelte, het parkje en de supermarkt naar de parkeergarage lopen, en nog een tijdje in de bus zitten, uiteraard…

Rond 16 uur kwamen we aan bij de “zijdefabriek”. De “fabriek” was een oude zijde-spin machine in een hoekje van een grote showroom, die even in het stopcontact gestopt werd zodat hij ging bewegen en ratelen voor de indruk, samen met een 2 minuten ratelpraatje over de levenscyclus van de zijdeworm, een 2 minuten praatje over het zijde-spin proces, en voor de rest kopen kopen kopen in een grote showroom waar de uitgang slim van was verborgen. Het was letterlijk een vijf kwartier durende onafgebroken en haast dwingend verkooppraatje over de fantastische voordelen van een zijde dekbed met allerlei demonstraties over hoe zacht en luchtig het product wel niet was. Het was voor ons een enorme desillusie, we hadden verwacht een echte fabriek te bezoeken, met uitgebreide rondleiding, zoals Hans in 1994gehad had tijdens zijn rondreis door China. Het lukte Hans en mij om na ongeveer een half uurtje aanhoren van de “fabriekgids”/verkoopster, de uitgang te vinden en naar buiten te vluchten. Pfffff!

Toen iedereen vrijgelaten was en de showroom zo te zien toch best aardige zaken gedaan had, zijn we terug naar het schip gebracht via een mooi ritje langs de oude Bund met zijn mooie gebouwen en de aantrekkelijke wandelpromenade langs het water. Iets voor 17:30 stonden we naast de Columbus, moesten we onze gestempelde paspoort-kopieën laten zien aan de douaneagente in de douanebus naast de loopplank, en konden we aan boord.

We hebben nog even van het spectaculair uitzicht vanuit onze hut genoten, de wolkenkrabbers nu stemmig verlicht in de mist en smog van de avond. Mooi! We konden al gauw naar het restaurant, waar we gauw in een uitgestorven zaal gegeten hebben, en daarna hebben we nog een tijdje buiten op dek genoten van de bont-verlichte rondvaartboten die op de rivier heen en weer voor ons langsvoeren, en de wolkenkrabbers in de achtergrond, die qua vorm al bijzonder waren, werden nu ook nog eens een complete licht-show met allerlei bewegende patronen van gekleurd licht op de zijkanten en constructies, en soms zelfs complete filmpjes die afgespeeld werden! Ongelofelijk! Dat moeten echt honderden duizenden LED-lichtjes zijn…

Om 19:45 gingen we naar de show; klassieke muziek en zang, vanavond; best wel leuk om mee te maken en het heerlijk is, je hoeft er niet voor de deur uit, een tijd te rijden, te parkeren en een duur kaartje te kopen, je stapt gewoon naar binnen en als je het niks vindt sluip je subtiel weer naar buiten – we waren vanwege dat laatste ook bovenin op het balkon gaan zitten, maar het was best leuk en we hebben gewoon het concert uitgezeten.

En daarna zijn we via een ommetje op het bovendek terug naar onze hut gegaan, lieten onze gordijnen open en weinig lichten aan, en stapte regelmatig op ons balkonnetje om te kunnen genieten van de bijzondere licht-show buiten! Om 21 uur stopte de rondvaartboten (denk aan een driemaster volledig bedekt met regenboogkleurige lichtjes tot in de masten toe, of een ronde rondvaartboot helemaal bedekt met constant bewegende gekleurde lichten), en om 22 uur stopte de lichtshow op de wolkenkrabbers en werden ze alleen nog maar “gewoon” verlicht, wat op zich al spectaculair was!


Dag 69, Vrijdag 16 maart: Shanghai, China (excursie), 123 km gereden

Het was gisteren een beetje fris, maar vandaag was het gewoon echt koud! Zeker als je net wekenlang in de tropen hebt gezeten. Wij hadden dus extra laagjes aan en onze regenjassen erover tegen de ijzige wind, die misschien nog wel het ergste was. We hoefde vandaag pas om 9 uur te verzamelen in de showlounge, dus zijn op ons gemak opgestaan en hebben nog even vanuit ons balkon genoten van het uitzicht.

Een kwartiertje nadat we verzameld waren in de showlounge ging ons groepje al lopen en dit keer konden we gelijk door naar de bussen, nadat we nog even bij de douanebus ons kopietje lieten zien. Iets na 9:15 gingen we rijden, als eerste langs de Bund: vandaag hadden Hans en ik een excursie geboekt naar het waterdorpje Zhujiajiao, buiten de stad. Dat leek ons wel een leuke afwisseling na de (overigens best leuke en volle) stadsexcursie van gisteren.

De rit naar Zhujiajiao duurde bijna anderhalf uur, DOOR de stad (dus niet UIT de stad, Shanghai is gigantisch en er wonen wel 24 miljoen mensen). Ongelofelijk wat een enorme stad! Geleidelijk aan werden de wolkenkrabbers en torenflats lager en lager, tot we alleen nog maar langs “normale” flats reden. Voor Shanghai haast platteland dus… Zhujiajiao lag geeneens buiten de stad, maar aan de rand ervan. Ongelofelijk, anderhalf uur rijden en we zijn de stad nog geeneens uit!

We liepen vanaf het grote parkeerterrein naar de ingang van het dorp, en door een paar van de “echt bewoonde” straatjes waar je soms de was buiten zag hangen naar het toeristisch centrum van het dorp. Het dorpje, tussen de flats, was zo’n 1700 jaar oud en geroemd om zijn mooie smalle steegjes, stenen bruggetjes en kanalen, en wordt daarom ook wel de water-stad genoemd. Het was op zich niet onaardig, maar wel een beetje Volendammerig…

Toen we eenmaal in het toeristische gedeelte waren zagen we veel specialiteitenwinkeltjes en souvenirwinkels, ook veel eettentjes die hun producten ter plekke klaarmaakte (dat was dan weer wel leuk), en vooral heel veel Chinese toeristen – ook best grappig! Maar de huizen waren niet zo goed onderhouden en ook gewoon niet zo mooi want hier hadden niet echt rijke edelen gewoond dus men had niet zo veel geld gehad om hun huizen extravagant te versieren zoals de tuin van gisteren. En datgene dat gerestaureerd was, was een beetje volgens het principe dat beton vaak net zo goed of beter werkt als oorspronkelijke materialen… Maar goed, we hadden er een leuk uitstapje aan!

Onze vrolijke gids leidde ons rond door de straatjes, en wees onderweg een parelwinkel aan die volgens haar goed en niet te duur was: parels was hier schijnbaar iets lokaals, er waren veel zaakjes die parels verkochten, of zelfs oesters die je dan moest kopen en volgens mij, net zoals je een kraskaartje ter plekke openkrast om te kijken of je een prijs hebt, in de winkel kon laten openen om te kijken of er een parel in zat.

Rond 11:30 kwamen we bij het oude postkantoor, waar we even naar binnen konden en rond konden kijken, en de liefhebber briefkaarten en postzegels kon kopen. Er was een klein museumpje in met oude foto’s van vroeger, dat was wel grappig om te zien.

Na een kort bezoekje aan het postkantoor liepen we weer achter onze gids aan door de straatjes naar de volgende attractie, een oude apotheek waar we rond 12 uur aankwamen en ook even rond konden kijken. Grappig om te zien was dat de antieke apotheek nog altijd actief was en medicijnen verkocht.

Na de apotheek werden we terug naar het kleine pleintje bij de parelwinkel gebracht en kregen we wat vrije tijd om te shoppen als we wilde. Hans en ik zochten dus een bankje op en keken een beetje rond. Niet alleen de gebouwen waren met beton gerestaureerd, maar er voer op gegeven moment zelfs een betonnen boot langs! Met betonijzer erin en al (de hoek was kapot). Toch maar weer het bewijs dat alles kan drijven als het maar de juiste vorm heeft…

Toen iedereen uitgekeken en uitgeshopt was zijn we door een wat moderner gedeelte van het dorp gewandeld, over een van de grootste bruggen over het water, en geleidelijk aan terug naar de parkeerplaats gewandeld.

Na een korte plaspauze was het rond 13 uur tijd om terug de drukke stad in te rijden, dit keer een wat sneller ritje van een uur.

Rond 14 uur stapte we uit voor weer een Chinese lunch, in een ander restaurant. Dit restaurant was minder sjiek dan gisteren maar het eten was veel lekkerder, we hebben gesmuld! Mooi was de speciale vis die uitgesneden “schubben” van vis had, gefrituurde in een korstje met zoetzure saus. En ook gewoon lekker. Toe kregen we een zachte koek van zoete bonenpasta, ook erg lekker.

Het was nu 15 uur, en als laatste punt op het programma zouden we weer een zijdefabriek bezoeken… Hans en ik vreesde het ergste; ja hoor, de bus stopte na een half uur rijden weer voor dezelfde showroom als gisteren!

Slik… Hans had een goed idee, en vroeg gauw aan onze gids hoe ver de Bund was hiervandaan, en dat was gelukkig maar 5 minuten lopen volgens haar, dus we hebben onze spullen gepakt uit de bus, hebben ons afgemeld bij de gids en de begeleider van het schip die mee was, en zijn lekker gaan lopen! Een Nederlands echtpaar dat gisteren dezelfde excursie had gedaan als wij, zag mij toevallig de bus terug inschieten om de rugzak te pakken en hoorde Hans aan de gids vragen hoe ver het was, dus die grepen ook hun kans en haakte aan bij ons.

Oef… Wat waren we blij dat we waren gaan lopen! Na 10 minuten liepen we langs het water, met uitzicht op de mooie oude gebouwen aan onze kant, en de mooie moderne gebouwen aan de andere kant.

We hebben een uurtje helemaal langs de mooie promenade aan de rivier langs de Bund gewandeld, onder alle oude statige gebouwen door en tussen vele flanerende Chinese toeristen en een paar westerlingen, het was niet meer zo ijzig koud als vanochtend met een zwak zonnetje, heerlijk! in de verte zagen we de Columbus liggen en we deden onderweg lekker kletsen met het Nederlands echtpaar.

Op gegeven moment wilde een Chinese toeriste met ons op de foto, wat later zagen we een groepje traditioneel gekleede Chinezen een groepsfoto maken, en arme bibberende bruidjes in mooie rode trouwjurken (rood is de traditionele trouwkleur in China, want rood brengt geluk) poseren met hun bruidegom voor de foto. Hans heeft ook geposeerd, bij het Peace Hotel waar hij in 1994 geslapen heeft.

Rond 16:30 kwamen we bij een groot monument aan het einde van de promenade waar we afscheid namen van het koppel en het even zijn gaan verkennen; leuke mooie reliefs van de triomfantelijke geschiedenis van China (en het Communisme…): het monument voor de helden van het volk, volgens een bordje.

Rond 17 uur waren we terug bij het schip en onze bussen waren pas rond 17:45 terug, dus het lijkt erop dat ze nog langer in de showroom moesten doorbrengen dan wij gisteren!

Terug aan boord hebben we even gerust in onze hut en natuurlijk weer naar buiten gekeken naar de ongelofelijke drukke rivier vol schepen, net een snelweg op het water, en we zijn om 17:45 gaan eten.

Na het eten om 19:30 zijn we weer boven op dek gaan kijken en genieten van de lichtshow, echt fantastisch. Vooral die ene hoge wolkenkrabber naast ons schip, dat was net een tv-scherm, ongelofelijk! We konden er maar niet genoeg van krijgen en zijn ook regelmatig vanuit onze hut op het balkon gestapt om naar buiten te kijken; het was nu iets helderder dan gisteren en de weerspiegeling van al die gekleurde lichtend op het rustige water was prachtig!


Dag 70, Zaterdag 17 maart: Shanghai, China, 167 km gevaren

We hadden voor vandaag bedacht een beetje rond te lopen in de buurt van het schip, en zijn op ons gemak opgestaan om om 9:15 van boord te gaan, na de ochtend-excursie meute. We moesten bij het lopen over de loopplank raar bukken want de loopplank had een knikje erin – apart! Ze zijn als we aan de kant liggen altijd een hele dag aan het knutselen met de loopplank, en hier stappen we recht de kade op dus zijn er geen hi-tech terminal-slurven om de hoogteverschillen van het getij te compenseren. Daarom was dus waarschijnlijk vanochtend dat rare knikje in de loopplank. We zwaaide onze gestempelde kopieën van onze paspoorten naar de politieagent in de politie-camper en wandelde van het cruiseterrein af. De panda-verkopers stonden er weer, hun waren aan te bieden – we hebben al een of twee van onze medepassagiers met de pandamutsen zien lopen dus het zijn duidelijk goede verkopers!

We wandelde de wijk bij de cruiseterminal in, langs de ’s nachts zo indrukwekkende licht-show-wolkenkrabber die op zich bij daglicht ook al wel een bijzondere vorm heeft. We hebben een beetje kriskras door de straten gewandeld, proberend om vooral in de wat oudere woonwijkjes te lopen en niet zo zeer in de moderne hoofdstraten. We gingen min of meer in de richting van de Bund, tot we bij de brug kwamen over het zijriviertje en besloten om inderdaad maar die kant op te lopen. Het was lekker weer, veel minder koud dan gisteren, en ook zonder de ijzige wind, we hadden het zelfs een beetje te warm want we hadden ons gekleed op de kou van gisteren!

Toen we op de Bund liepen langs de statige oude grote gebouwen besloten we min of meer om te kijken of we in het Peace Hotel konden komen, het mooie luxe Jugendstil hotel waar Hans 24 jaar geleden tijdens zijn reis door China in Shanghai verbleven had. De oude ingang was aan de Bund, maar die leek nu afgesloten, dus we besloten er omheen te lopen en zijn helemaal rondom het redelijk grote blok gebouwen gelopen waar het Peace Hotel deel van was voor we aan de andere zijde de hoofdingang vonden. Dus wij waren drie keer links gegaan om het blok heen, terwijl als we gewoon iets voorbij de voorkant gelopen waren we in de zijstraat rechts de hoofdingang wel gezien hadden. Maakt niet uit, we waren lekker aan het wandelen en de wijk achter het Peace Hotel was ook leuk om doorheen te wandelen!

We kwamen rond 10 uur bij de twee bewakers van de hoofdingang, en zijn brutaal naar binnen gestapt, nonchalant alsof we er hoorde, erop voorbereid dat we misschien gevraagd zouden worden wat we er deden, maar niemand keek op of om dus we konden lekker even 5 minuutjes door de begane grond wandelen en Hans kon me laten zien hoe mooi het interieur was. Hij was blij en opgelucht dat het nog altijd even mooi was als hij zich herinnerde – het was in al die jaren intact gebleven en niet veranderd. Een erg mooi hotel! En leuk om even binnen te gluren! Later stuurde hij een smsje aan zijn ex om te vertellen dat hij in het hotel geweest was waar ze 24 jaar geleden verbleven hadden.

We zijn nog een zijstraat of twee verder gelopen de Bund op, en besloten toen iets na 10 uur dat het wel mooi was geweest voor vandaag en zijn een zijstraat ingelopen om achter de Bund door terug richting het schip te wandelen. Hier was het veel levendiger, met winkels, restaurantjes en – net zoals overal – heel veel verkeer. Ook waren er nog veel mooie oude bakstenen gebouwen, best leuk om rond te wandelen. En overal ontzettend veel elektrische scooters, we moesten soms op de weg lopen (met veel getoeter van scooters) omdat de stoep volstond met geparkeerde scooters!

De straat die we gevolgd hadden achter de Bund langs boog wat af, en we staken de zijrivier twee bruggen verderop over dan tijdens de heenweg. Toen zijn we langs de zijrivier terug naar de eerste brug gewandeld en hebben even staan kijken naar een koukleumend bruidspaartje dat op de brug aan het poseren was voor bruidsfoto’s.

We zijn min of meer rechtstreeks terug naar de cruiseterminal gewandeld vanaf de brug. De afslag naar de cruiseterminal herkende we van een afstandje al omdat de pandamutsverkopers op straat stonden! Rond 10:45 liepen we al weer de loopplank op – die nu iets normaler lag – na een lekker wandelingetje.

Terug in onze hut hebben we nog een tijdje op het balkon staan kijken naar de ongelofelijke stroom rivierschuiten die langs ons schip kwamen varen de rivier op – spitsuur op het water, wat een drukte! En wat een ongelofelijke toevoer grondstoffen – zand, staal, hout, gas, containers, van alles kwam er langs. Maar gezien hoe gigantisch deze stad is snappen we de toestroom aan grondstoffen wel iets beter nu. We hebben lekker een kopje koffie genomen en af en toe op ons balkon staan kijken naar de watersnelweg onder ons, tot het tijd was voor de lunch. Net voor lunchtijd gebeurde er iets raars aan de overkant – daar was een soort parkje waar je over de rivier kon kijken naar onze kant – en toen ik inzoomde met het fototoestel bleek dat mensen grote bakken met zo te zien levende vissen in de rivier aan het gooien waren. Apart? Een of ander kweekprogramma om meer leven in de rivier te brengen? Activisten? (dat kan ik me niet voorstellen). Of misschien leken ze alleen maar levend en was het het overschot van een markt die weggegooid werd... We hadden geen idee!

Iets na 13 uur waren we terug in onze hut en het leek alsof de rivierschuiten ook lunchpauze hadden – het was opeens helemaal rustig! Het spitsuur was voorbij... Om 13:15 kwam er al een sleepbootje langs. We zouden om 14 uur vertrekken, en Hans en ik waren ervan overtuigd dat we langs de Bund zouden varen. We zijn iets voor 14 uur naar het achterdek op 11 gegaan om te kijken hoe we zouden wegvaren en langs de Bund zouden varen – die zouden we namelijk niet kunnen zien vanuit ons balkon omdat het aan de andere kant lag. We hadden ons warm aangekleed met onze fleeces, maar geen jas aan. En op zich was het warm genoeg alleen de wind sneed af en toe gemeen door onze fleece heen!

Om 14 uur werd alles op de kade opgeruimd – de soevenirsstalletjes werden opgeborgen, de loopplank werd binnengehaald, en de politiecamper werd afgesloten en reed op gegeven moment weg. Ondertussen stonden mensen aan de andere kant van de glazen wand langs de kade in het parkje naar ons te kijken – en wij naar hen! Een of twee kabels werden al losgegooid, en een laatste vrachtschip kwam langs – dan zullen wij wel zo los van de kade gaan komen en invoegen in de water-snelweg. Het was nog altijd opvallend rustig op de rivier, misschien was dat de reden dat we om 14 uur vertrokken? En toen gebeurde er een hele tijd niets. Hans en ik werden steeds kouder, en de havenmedewerker die stond te wachten om de trossen los te gooien vermoedelijk ook, en er gebeurde zo te zien niets. Dit zijn de momenten dat we de vrijheid die we op het vrachtschip hadden het meeste missen – als we al niet op de brug stonden zouden we er nu inmiddels wel staan om mee te kijken en te luisteren naar de operatie van het vertrekken en alles wat daar bij komt kijken!

Eindelijk om 14:35 kreeg de havenmedewerkers dan eindelijk het signaal om de laatste trossen los te gooien, oef! Wij kwamen los van de kade en werden naar achteren gemanoevreerd – waarschijnlijk om dan de toch wel scherpe bocht richting de Bund te kunnen nemen.

Maar we bleven naar achteren varen! Veel verder in onze lekenogen als nodig leek om in de vaargeul te kunnen invoegen... Apart! Ondertussen genoten we wel van de ongelofelijke skyline en al die ontelbare en HOGE flatgebouwen waar we langs voeren, maar we voeren dus achteruit, onder begeleiding van een sleepbootje – weg van de Bund. Hans en ik waren enigszins gedesorienteerd, totdat we ons besefte dat we met de stroom mee aan het varen waren, en dus inderdaad niet langs de Bund moesten varen maar juist er vandaan om terug naar open zee te komen.

Rond 15 uur zijn we terug naar onze hut gegaan, enigszins verkleumd. We voeren nog altijd achteruit, bizar, zoiets hebben we nog nooit meegemaakt! Volgens de garmin zou er over een paar kilometer een wat breder stuk komen, dus we gingen er vanuit dat het schip daar zou draaien en de rest van de rivier de juiste kant op af zou varen... En inderdaad, na ongeveer 1-2 kilometer achteruit te hebben gevaren ging het schip draaien. De paar rivierschuiten die vanuit de richting van de Bund kwamen remde af en lagen te wachten, terwijl wij effectief een U-bocht op de snelweg maakte... Na zo’n 5 minuten waren we weer de juiste kant om gedraaid en konden we de rest van de rivier naar open zee als ieder normaal schip, dus voorwaarts, varen!

Hans en ik hebben ons op ons balkon geinstalleerd, waar we redelijk uit de wind zaten en dus best lekker konden zitten, om te kijken terwijl we de rivier afgleden. Wat een ongelofelijke stad is Shanghai! Zelfs nu we in de “laagbouw” wijken kwamen buiten het centrum waren de torenflats nog altijd zeker 20 verdiepingen hoog – maar vergeleken met de enorme wolkenkrabbers leken ze nu op provinciale flatjes. Ongelofelijk! We hebben deze laatste paar dagen echt letterlijk duizenden flats gezien, nu ook strekte de flatgebouwen richting de horizon voor zo ver als we konden zien. Wat een mensenmassa. Maar in deze stad woont dan ook anderhalf keer de inwoners van Nederland, met als officieel getal zo’n 24 miljoen inwoners... Nu we goed om voeren werden de speakers opengezet en een nummer van volgens mij Andrea Bocelli opgezet, “Time to say goodbye”. Lachen! Tot ziens Shanghai, dus!

Op een van de laatste opvallende wolkenkrabbers zagen we een stel glazenwassers bezig – wat een vreselijk baantje! In niet meer dan een schommel en met een harnas zaten ze de ruiten te zemen van de hogen glazen wand. Brrrrr. De rivier was bochtig, en als we terugkeken zagen we nog altijd de skyline van Pudong in de verte. Ondertussen werden de flats wel geleidelijk aan steeds lager, en kwam er wat meer industrie en haventjes tussendoor. We waren duidelijk het hart van de stad aan het uitvaren.

We zijn rond 16:30 terug naar binnen gegaan, het was onderhand toch wel een beetje koud aan het worden, en hebben nog wel regelmatig naar buiten gekeken. Vlak voor we rond 17 uur bij het einde van de rivier kwamen waar we nu opvoeren en de grote riviermond richting de zee in zouden slaan, liep het stedelijk gebied van Shanghai over in het stedelijk gebied van een ander stadje, Baoshan volgens mij. Hier waren de flats wat lager en het leek wat luxer om te wonen. Er lagen een aantal militaire schepen, waarvan eentje prachtige camoeflagekleuren had.

Rond 17:30 kwam de echte snelweg in het zicht in de verte, de enorme hoeveelheid schepen op de hoofdrivier. Wij voegde netjes in terwijl Hans en ik nog net in de verte de cruiseterminal zagen voor grotere schepen – wij hebben zo’n geluk dat dit schip klein genoeg was en bereid om de havengelden van het centrum van Shanghai te betalen, want zo’n unieke ligplek zullen we nooit meer hebben! En veel cruiseschepen liggen in deze buiten-haven, terwijl wij letterlijk gewoon konden lopen naar de Bund met Pudong als uitzicht. Echt uniek!

Vlak voor we naar beneden moesten om te gaan eten zagen we nog net in het schemerlicht een grote hijsboot die, zo te zien, een gezonken schip aan het bergen was. En toen was het al gauw naar beneden om te gaan eten! Omdat het vandaag St. Patrick’s Day is, een Ierse feestdag die heel herkenbaar is omdat men zich altijd in het groen kleedt, had de keuken ook zijn best gedaan om zo groen mogelijke gerechten te maken – de salade was opvallend groen, en de toetjes ook! Leuk! Toen we na het eten via het atrium terug naar onze hut liepen was de keukenploeg al bezig om de voorbereidingen te treffen voor het St. Patrick’s Day buffet vanavond – en grappig, ze hadden dezelfde piepschuimen atributten van de vorige keer nu groen geverfd. Heel slim!

Om 22 uur zijn we gaan kijken naar het buffet, dat er weer prachtig uitzag. Alles, maar dan ook echt alles, was groen! Er was een mooi groen hartig buffet, en een heerlijk groen toetjesbuffet. En Hans en ik denken eigenlijk dat we dit misschien nog wel het mooiste buffet tot nu toe vinden, vanwege de mooie subtiele kleuren. We hebben alles bewonderd, en toen het buffet geopend was (niemand durfde, typisch genoeg, terwijl de koks allemaal stonden te wachten tot iemand iets zou komen pakken!) hebben wij ook een bordje gepakt met wat lekkers om te proeven, en toen we klaar waren zijn we gauw naar dek 6 gegaan om van daaruit op de trap te staan kijken naar het geheel. Het zoete buffet had namelijk heerlijke kokosbolletjes en macronen en schuimpjes, dus beter om daar verder van vandaan te blijven!

Het dansfeestje kwam al gauw op gang – er werd wel lekkere muziek gespeeld en gezongen, met name Hans genoot er lekker van want het was echt zijn muziek, maar de dansers stonden er allemaal een beetje verloren bij in hun groene Ierse pakjes. Het was denk ik eigenlijk de bedoeling dat ze zich tussen de rest van de feestvierders zouden mengen, maar ze hadden volgens mij daarover geen instructies gekregen en misschien ook niet echt zin in, en bleven dus wel begrijpelijk lekker bij elkaar staan en stonden zich een beetje te vervelen omdat ze geen ingestudeerde dansjes hadden voor deze avond. Maar als deze dansers zich vervelen gaan ze een beetje gek doen en dat was wel leuk om te zien hoe ze af en toe gekke dansjes deden. We hebben een tijd staan kijken en zijn toen naar boven gegaan om naar bed te gaan, we waren behoorlijk moe!


free counters