Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Vanochtend om 6:30 keek Hans naar buiten en merkte op dat we echt in het midden van niets lagen. De haven in Chan May was erg klein geweest, deze was wel een stuk groter, maar het was een verlaten, kale containerhaven in het moeras. Er was echt niets! Er stonden op de kade bussen opgesteld en al gauw werden er wat winkelstalletjes opgezet, maar voor de rest was er niets. Deze haven ligt in een industrieel gebied waar je niet mag rondlopen, er was wel een shuttle geboden maar die bracht je alleen naar de poort van de haven, en dan zou je van daaruit een taxi moeten nemen om ergens te kunnen komen. Voor zover ik begrepen had en van te voren gevonden had, was er hier niets en was het dichtsbijzijnde stadje of dorpje zo’n 8-10 kilometer ver.


Wij hadden voor vandaag geen excursie meer, omdat we de Mekong Delta excursie geannuleerd hadden nadat bleek dat de reistijd van en naar de excursie totaal zo’n 6,5 uur zou duren, inplaats van 4,5 uur, en dat op een totale excursietijd van 10 uur inclusief een lunchpauze die meestal wel een uur duren, zou betekenen dat we maar 2,5 uur zouden hebben voor twee boottochtjes (daarvoor ga je naar de Mekong Delta), een tempel en een kokosfabriek. Dat zou óf betekenen dat alles afgeraffeld wordt (want gemiddeld 40 minuten tijd voor iedere activiteit inclusief lunch, maar exclusief verplaatsing tussen de activiteiten), óf dat er onderdelen uitvallen vanwege tijdsgebrek, óf dat de excursie uitloopt en je dus in het donker in minibusjes (dat was het vervoer van deze tocht) terug naar het schip moet rijden. En een minibusje is toch wat minder veilig dan een grote touringbus in onze ogen, dus, met die extreem lange verplaatsingstijden voelde het niet echt goed en hebben we de tocht geannuleerd. Maar er werd verder eigenlijk weinig geboden behalve een voor ons niet erg interessante scheepsexcursie naar het strandplaatsje Vung Tao dichtbij, een tweetal scheepsexcursies naar Ho Chi Minh Stad (ook al zo’n 2 uur verplaatsing), of dus de shuttle naar de poort en dan zelf maar kijken waar je terechtkomt. Dus Hans en ik hadden besloten vandaag maar op het schip te blijven en als er een mogelijkheid was buiten een beetje rond te wandelen.


Rondwandelen was niet mogelijk, in ieder geval, los van naar de soevenirstalletjes te kijken voor het schip. We hebben gedoucht en, omdat het al weer lang geleden was, het schip waarschijnlijk redelijk rustig zou zijn nu, en we toch nergens heen hoefde, stelde Hans voor om een gebakken eitje te halen in het buffet; dat was een goed idee! We hebben lekker buiten op het terras ontbeten met uitzicht op het containerschip achter ons schip dat aan het lossen en laden was, en toen we uitgegeten en uitgekeken waren zijn we even op het bovendek gaan kijken voor we aan een zigzagwandeling door de gangen en trappen begonnen. Maar onderweg hebben we even in de hut geld, paspoortkopieen en shorepasses opgehaald, mochten we als we beneden waren besloten om naar de soevenirs te gaan kijken.

We zijn op dek 7 even op de promenade gestapt om van wat dichterbij naar de soevenirstalletjes te kijken, en besloten inderdaad maar even op de kade te gaan kijken. Net als in Chan May werd er niet gekeken naar onze paspoortkopieen en alleen even gekeken of we de shorepas bij hadden, en konden we zo van boord.

De soevenirstalletjes bevatte een klein “restaurantje” waar je zo te zien in ieder geval kokosnoten kon krijgen, want een aantal Vietnamezen hadden zich er lekker geinstalleerd met kokosnoten met rietjes erin. En achterin stond een grote pan op een brander, dus ongetwijfeld dat er later op de dag wat te eten gekocht kon worden. Verder werd er van alles verkocht – eten, snoep, blikjes tonijn en sardientjes, drinken al dan niet gekoeld, kleren inclusief traditionele kinderpakjes (een broekje en jasje) van zijde, of de wat modernere versies in knalroze met Frozen figuren erop... Verder soevenirbordjes, -bakjes, -schaaltjes, koelkastmagneten (erg populair onder de bemanning om te verzamelen, Ivan heeft ook een verzameling), de mooie fijn uitgesneden papieren kaarten die we al meer gezien hebben hier in Vietnam, zonnenbrillen, petjes, “designer” kleding en een hele toonbank met duur-uitziende nep-horloges! Dat laatste kwam een beetje vreemd op ons over, maar duidelijk was er goed over nagedacht, want er stonden wel vijf bemanningsleden enthousiast horloges te kopen! Er was dus toch in ieder geval bij de bemanning een markt voor.

We hebben er even rondgelopen en zijn toen weer terug aan boord gegaan toen we uitgekeken waren – het was bloedheet buiten, en boven op dek was er tenminste nog een beetje wind geweest, maar hier op de kade was het windstil en plakkerig. We zagen ondertussen al weer de eerste shuttles gevuld met mensen terugkomen – die waren dus met de shuttle naar de poort gegaan, en al weer op de volgende shuttle teruggekomen! Voor ons een bevestiging dat er ook bij de poort niets te doen was. In het atrium gingen we een krantje halen en zaten wat Nederlanders die we weleens spreken; ze waren verbolgen – ook net teruggekomen met de shuttle, waren ze vanochtend van plan geweest om bij de poort een taxi te nemen, maar toen ze er kwamen bleek er een maffia gerund te worden waarbij een persoon de prijzen van de taxi’s controleerde. En die prijs was torenhoog! Ik geloof dat zij naar Vung Tao, of misschien nog wel dichterbij hadden gewild, en hun 70 euro gevraagd werd enkele reis. Ze waren dus boos en teleurgesteld in de eerstvolgende shuttle terug naar het schip gestapt, en probeerde nu via een van de officieren een betaalde shuttle naar het dichtsbijzijnde plaatsje, Ba Ria, te regelen. Terwijl we er stonden bracht de officier een mannetje naar de Nederlanders, vermoedelijk van de lokale excursieorganisatie, om te onderhandelen over de tijd, hoeveelheid mensen en prijs van de betaalde shuttle. Hans zag dat een wat ouder Engels echtpaar dichtbij aan het meeluisteren was tijdens het onderhandelen, en Hans stapte even naar ze toe om uit te leggen wat er aan de hand was en dat als ze interesse hadden ze zich even bij de Nederlander moesten melden. Daar hadden ze wel oren naar, zeker toen ze de prijs hoorde, en ze gaven aan ook mee te willen.

Wij hadden geen behoefte aan zoiets en zijn zigzaggend terug naar onze hut gelopen, waar al gauw Ivan aanklopte om de hut te doen en zijn excuses aanbood dat hij niet eerder geweest was, hij dacht dat we met excursie waren. Hij had gisteren tijdens de lunch van een collega die hier vorig jaar geweest was gehoord dat taxi’s hier spotgoedkoop waren, en vanochtend tijdens zijn koffiepauze al weer teleurgestelde collega’s gesproken die geschrokken waren van de taxiprijzen en rechtsomkeert hadden gemaakt bij de havenpoort! Hij baalde dus ook best wel, want hij had in Chan May geen kans gehad om een Vietnamese koelkastmagneet te kopen, en om nu 70 euro aan een taxi uit te geven was ook weer te gek. Ik zei, je kunt bij wijze van spreken met één voet nog op de loopplank staan terwijl je ze koopt, zo dichtbij is het stalletje en ze hebben hartstikke veel keuze, kijk maar naar buiten! Hij keek door ons raam naar buiten, en was als een kind zo blij, gelukkig, toch nog de kans om een magneet te kopen – en zo dichtbij dat hij het bij wijze van spreken tijdens zijn lunchpauze zou kunnen doen!


Wij hebben terwijl hij de hut poetste koffie gezet en een minireepje genomen – en hem ook eentje aangeboden – en hij vertelde dat hij de wc-borstel minimaal een uur moest weken in een of ander goedje dat in emmers op de gang stond. Dat hadden we tijdens onze wandeling vanochtend al gezien, en we merken sowieso dat het huishoudelijke gedeelte strak gereguleerd is – iedere dag zijn er de dagelijkse vaste taken, zoals het opruimen van de hut en poetsen van de badkamer, maar ook bijna iedere dag is er wel een extra taak die gedaan moet worden. Gisteren was, volgens de speciaal daarvoor bestemde registratielijstjes op de huishoudkarretjes in de gang, “douche-putjes-schoonmaak-dag”, en vandaag dus “wc-borstel-ontsmet-dag”. Tot onze verbazing worden de handdoeken echter niet net als het beddengoed regelmatig verwisseld, maar alleen als de klant ze op de grond legt (Ivan vertelde dat de mensen in een van zijn hutten de handdoeken TWEE keer per dag op de grond gooien, ongelofelijk!) of als ze erg nat of vuil zijn. Ze zijn waarschijnlijk gewend dat de klant ze sowieso vaker dan werkelijk nodig is op de grond gooit... Maar goed om te weten, niet dat we ooit gevonden hebben dat de handdoeken echt vuil waren, daarvoor vervangt Ivan ze zelf al te vaak.

De lunch was vandaag pas vanaf 13 uur – sinds een tijdje (nieuw beleid denken we) is het restaurant ook op havendagen open, maar dan alleen voor een uurtje. Ideaal wat ons betreft! Vandaag dus van 13-14 uur, omdat de enige halve dag excursie pas om 13:15 terugkwam en ze daarmee ook die mensen konden bedienen. Wij zijn echter eerst om 13 uur op ons balkon gestapt om te kijken of de betaal-shuttle gelukt was. Inderdaad, de Nederlander die min of meer de regelaar was van de shuttle liep de kade op, om te kijken of de shuttle er al was waarschijnlijk. Maar er stond helemaal niets, alleen de gewone shuttlebus naar de poort. Daar is hij even binnengestapt, waarschijnlijk om te vragen of ze iets wisten van zijn georganiseerde betaal-shuttle, maar hij is na een paar minuten maar weer terug aan boord gestapt. Er was ook wel wat verwarring geweest vanochtend over de tijd, de man van de lokale excursie-service dacht namelijk dat hij 14 uur bedoelde terwijl de Nederlander 13 uur zei – plus 13 uur is niet per se klokslag 13 uur zoals het in Nederland zou zijn, dus misschien moest hij er nog aankomen. Er was aan de rand van de kade een paar mensen van de lokale excursie-service (waar het schip zijn excursies bij ingekocht heeft, maar die voor de zekerheid ook wat extra personeel op de kade weggezet heeft met wat busjes mochten er nog individuele passagiers iets willen doen) – nu even zonder busjes, maar de Nederlander leek daar niet naar toe te lopen om hen iets te vragen, dus we waren benieuwd of het uiteindelijk nog gelukt is!


Wij zijn in ieder geval gaan lunchen, lekker licht groente tempura met toe ijs. De lunch was redelijk gezellig – een van onze tafelgenoten had een nep-merkhorloge gekocht, zo’n dure met bewegende radartjes en diamantjes en zo – en na de lunch zijn we even buiten op dek gaan kijken. De horloges vonden duidelijk gretig aftrek, zeker onder de bemanning – eigenlijk steeds vandaag, wanneer we ook naar buiten kijken, staan er wel een paar bemanningsleden bij de horloges te kijken, en dat heeft heel de dag geduurd.

’s Middags hebben we in onze hut lekker gerust – de airco heeft vandaag veel moeite met de temperatuur, maar als we onze buitendeur dichthouden gaat het redelijk goed. We hebben Hans zijn broer een uitgebreid smsje voor zijn verjaardag gestuurd, en kregen bijna gelijk antwoord. We vinden ons dagje aan boord in de haven best lekker; het schip is erg rustig, er zijn veel hele-dagtochten, maar we denken dat er nog altijd wel een paar honderd man aan boord is gebleven maar toch zijn de gangen uitgestorven en is het schip rustig. De shuttle-dienst naar de poort (die we overigens tussen de hijskranen door kunnen zien, zo dichtbij is hij, maar zo’n 500 meter) had, naarmate de dag voortduurde, steeds minder klanten want de prijs van de taxi’s ging ongetwijfeld de ronde door het schip.

Rond 16:30 hebben we Hans zijn moeder en zus even gebeld – zijn zus was bij zijn moeder, dus twee in één – en daarna even Hans zijn dochter gebeld. De laptop stond vandaag op 5 uur verschil met onze tijd (we hebben de laptop op Nederlandse tijd gelaten) en Hans zijn dochter bevestigde later tijdens het gesprek dat inderdaad dit weekend de zomertijd ingegaan was. Nu hebben we dus tot voor Singapore 5 uur verschil met Nederland.


Vanaf 17 uur begonnen de eerste bussen en mini-busjes van de excursies terug te keren, en zette de stalhouders hun stalletjes wat beter zichtbaar weg – de zon scheen er nu niet meer direct op dus ze konden onder het afdakje vandaan komen – en het was duidelijk dat ze nu in het uur tussen 17 en 18 uur nog de meeste zaken deden, ongelofelijk! De horloges werden nog altijd goed verkocht, onderhand moet heel de bemanning wel een nieuw horloge hebben, en een deel van de passagiers ook! Tot onze verbazing zagen we de Mekong-minibusjes al rond 17:15 terug komen, dat was drie kwartier eerder dan gepland; misschien viel het verkeer toch mee en was de verplaatsing korter geweest dan 3 uur en een kwartier.

Onze tafelgenoten waren er bij het avondeten, en tevreden over hun excursie – naar de Cu Chi tunnels – hoewel het wel voor de Amerikaanse vrouw redelijk emotioneel was, aangezien zij destijds op een legerbasis woonde en dus mensen kent die in Vietnam gevochten hebben, en helaas ook genoeg mensen die daar gesneuveld zijn. Maar ze was blij dat ze het gedaan had, dit wilde ze al jaren. Na het eten kwamen we Ivan tegen en vroegen of hij nog zijn magneten had kunnen kopen, maar hij baalde; ze vroegen woekerprijzen, wel 5 dollar per magneet, en hij is niet vies van onderhandelen maar er was geen onderhandelen mogelijk! Onze tafelgenoten hadden inderdaad tijdens het eten verteld dat een kennis die net als wij aan boord was gebleven opgemerkt had dat iets ’s ochtends 1 dollar kostte, rond de lunch 3 dollar en vanaf 17 uur 5 dollar, dus waarschijnlijk is hetzelfde gebeurd met de koelkastmagneten. Maar gelukkig was een collega van hem in Chan May van boord geweest (hij kon toen zelf niet omdat hij dienst had) en had magneten voor 1 dollar gescored, dus die had hem daar eentje van beloofd, aangezien hij degene was geweest die deze haven bij Ivan aangeprezen had als zijnde zulke goedkope taxi’s hebbende. Komt toch nog alles goed!

's Avonds zijn we naar de lokale show gegaan, en hebben daarvan genoten; een vijftal mooie dansers voerde sierlijke dansen uit met vloeiende kleding, begeleid door klepperende porseleinen kopjes en een aantal muziekanten. Met name de drummer deed een paar energieke stukken spelen: als een heuse rockartiest sprong hij op en neer en sloeg hij zijn stokken bijna stuk op de drums en verschillende soorten xylofoons (eentje van bamboe en eentje zelfs van steen); soms met zo veel energie dat het net Animal uit de Muppet Show leek die een drumsolo gaf! Erg leuk om naar te kijken en ook erg leuk om naar te luisteren!

free counters