Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Er waren vandaag helemaal geen lezingen die ons interesseerde, dus we hadden lekker een dagje vrij. En desondanks vliegt de dag voorbij, ongelofelijk! We hebben bij de lunch lekker kunnen kletsen over reisjes – met name Ethiopië en Groenland, als contrast voor de luxe van deze reis – en kregen weer de onvermijdelijke vraag hoe we toch zo jong zijnde zo lang van huis kunnen zijn. Toen we vertelde hoe we werken om te reizen en Hans huisman is terwijl ik werk, riep een alleenreizende man dat hij ook wel zo’n vrouw wilde, kende ik misschien nog iemand die ik aan hem kon voorstellen? Hij zag het helemaal zitten!

De Nederlander die gisteren de betaalde shuttle geregeld had zat vlak bij ons en vertelde Hans dat alles zoals gewenst gegaan was, ook geen gezeur over de prijs (er waren uiteindelijk 15 man meegeweest, dus de chauffeur had 150 dollar gekregen voor een ritje van 2 keer 8-10 kilometer, dat is geen slechte kilometerprijs...), en ze waren dus dik tevreden geweest. Mooi zo! De alleenstaande man aan onze tafel had de Mekong excursie gedaan en de reistijd was inderdaad 3 uur heen en 3 uur terug geweest, en de excursie niet zoals hij verwacht had of zoals in het programma gestaan had; niks weidse rijstvelden en landelijke taferelen, maar veel bebouwing en de ene boottocht was een kano-oversteek van een rivier geweest, meer niet. We hadden wel iets meer willen horen erover maar ondertussen ging het gesprek weer ergens anders over, in ieder geval klonk het alsof we de juiste beslissing genomen hadden, gelukkig!


Tijdens de lunch kwam er een cruiseschip langsvaren, en wat later in onze hut zagen we opeens een ouderwets cruiseschip, dat de Queen Mary 2 bleek te zijn.

Om 15:30 was er een speciaal vieruurtje in het atrium; dat had Sidney Dias de chefkok twee dagen geleden al aangekondigd tijdens de kookdemonstratie, maar gisteravond stond het ook in het dagprogramma – een soort proeverij van de wereld, allerlei internationale zoetigheden. Dat konden we natuurlijk niet missen zelfs al gaan we normaal gezien nooit naar het vieruurtje! Er was een grote kring van tafels gemaakt met wel 8-10 verschillende landen-thema’s en van ieder land karakteristieke zoetigheden – zo had de Engelse tafel trifle en custard (uiteraard, dat wordt op veel toetjes gegooid), de Duitse tafel apfelstrudel, de Amerikaanse tafel brownies en de Griekse tafel baklava. Erg leuk gedaan allemaal en per land waren er wel 4-6 verschillende soorten gerechten!

De cruisedirector bleef maar praten en praten, zonder het buffet te openen, en mensen werden rusteloos en begonnen alvast borden te pakken en zichzelf strategisch op te stellen, dus Hans en ik hebben ook maar een bord gepakt en afgesproken dat als we konden gaan, het ieder voor zich was, dat leek ons het meest handige! Want dat dit een graaipartij ging worden was wel duidelijk. Sommige mensen aan boord lijken echt bang te zijn dat ze te kort zullen komen en dat creert een sfeer van dringen om bij het eten te komen, zelfs onder de in-rijen-staande Engelsen. Hans en ik staan wel in de rij als die er is, maar als er meer een graai-cultuur is zoals nu hier het geval was, doen wij beleefd maar doelbewust kansen grijpen om naar voren te bewegen, eenmaal daar gauw ons ding pakken en dan weer gauw wegwezen zodat een ander er bij kan (vooral niet een half uur voor een schaal blijven dubben of je het wel of niet zult nemen, waardoor er verder niemand bij kan, zoals veel mensen lijken te doen!), en zo schoten we van tafel naar tafel om ons bordje te vullen. En toen even lekker genieten van al de zoetigheden! Ondertussen stond Sidney en zijn chefs vanuit de trap tevreden toe te kijken op het geheel.

Om 16 uur zijn we terug naar onze hut gegaan, het buffet was ondertussen al bijna helemaal kaalgeplukt in de 20 minuten dat het al open was, alsof er een horde sprinkhanen overheen was getrokken! We hebben lekker een kopje echte koffie genomen om de suiker een beetje te neutraliseren, en 16:30 schrokken we toen er op de deur geklopt werd – we waren nog vol van de suiker-extravaganza en echt niet toe aan hapjes! Die hebben we dus maar even laten staan want over een uur gaan we al weer eten, pffff... We worden echt dikker op deze reis! Het lopen houdt het alleen een beetje in toom en zorgt dat onze conditie goed is. Ach ja, we genieten en je moet toch proeven als je zo’n kans hebt als dit om allerlei lekkernijen te proberen!

Vandaag hebben we lekker muziek gedraaid op de laptop, dat kan af en toe zo lekker zijn om gewoon een hele dag naar muziek te luisteren! ’s Avonds zaten wij en onze tafelgenoten nog behoorlijk vol van het vieruurtje, en viel eigenlijk voor het eerst het hoofdgerecht (Hans en ik hadden beide vis genomen) erg tegen, de vis was taai en hard. Maar dat gaf niet, we zaten toch vol! Helaas bracht onze ober goedbedoelend Hans een tweede toetje, want het was citroen en meringue en hij weet hoe dol Hans daarop is, dus moesten we wel ons best doen om ze zo veel mogelijk op te eten – hij doet zo zijn best voor ons tenslotte! Na het eten zijn we een zigzagrondje omhoog gelopen om nog wat extra meters te maken vandaag, en even op dek “uitgewaaid” (het was bloedheet en benauwd) voor we terug naar de relatieve koeltje van onze hut zijn gegaan en ik ’s avonds in bad ben gegaan.

free counters