Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Vanochtend toen we de gordijnen open deden lagen we waar we heel erg gehoopt hadden te liggen, in de Singapore Cruise Centre tegen het Harbourfront winkelcentrum aan waar we in 2015 tijdens onze vrachtschipreis vlakbij in een hotel zaten om van schip naar schip over te gaan. Mooi zo! Dat betekende dat we perfect centraal lagen met twee grote winkelcentrums naast elkaar en dat de wandeling die ik van te voren op internet gevonden had mogelijk was om te doen. Ik had namelijk ontdekt dat er hier in de buurt een aantal mooie parken waren die aan elkaar verbonden waren om één mooie grote wandeling volledig door groen te kunnen doen, in een van de meest dichtbevolkste steden van de wereld. Het werd op internet ook wel het “groene geheim van Singapore” genoemd, omdat het zo bijzonder is om wel 11 kilometer te kunnen lopen van park naar park zonder echt noemenswaardig door de stad zelf te hoeven lopen. Tegenover ons lag het eiland Sentosa, waar een kabelbaan naar toe ging die bijna over ons schip zelf heen ging.

We hadden geen haast omdat we vandaag dus geen scheepsexcursies hadden en zijn pas om 9:30 toen de grootste kuddes hopelijk al door waren pas naar beneden gegaan. Vanuit dek 5 bij het atrium konden we de slurf naar de cruise terminal instappen, en door de paspoortcontrole – Singapore had namelijk wel al douanebeambten aan boord gehad onderweg hier naar toe, maar we moesten desondanks gisteren ons eigen paspoort ophalen zodat we vandaag in de terminal een face-check konden doen en aan land volgens de regels ons eigen identiteitsbewijs bij ons hadden. Vanmiddag als we weer aan boord kwamen en niet meer van boord gingen moest het paspoort weer ingeleverd worden voor het volgende land dat ze wil zien!

Rond 9:45 waren we uit de terminal en liepen via het winkelcentrum naar de straat toe. We hadden onderweg nog een kaartje opgehaald bij de toeristenservice maar hadden daar niet zo heel veel aan dus vertrouwde maar op mijn printjes van google maps. Gelukkig bleek dat voldoende te zijn voor de wandeling! Hans zag toen we bij de hoofdweg waren een straatnaam en daarop konden we onszelf orienteren. Om te beginnen moesten we de hoofdweg oversteken, dat kon via een voetgangersviaduct recht bij het winkelcentrum, en aan de overkant zagen we al gauw de weg, Marang Road, die we moesten nemen om aan de parken-wandeling te beginnen.

Volgens mijn onderzoek op internet zou hier een oude, verlaten en half door de jungle opgeslokte begraafplaats zijn, en dat klopte wel maar er was onderhand nog minder van over dan wat de persoon die erover geschreven had gevonden had – hij was ook echt met kapmes in handen de bosjes ingelopen, wij bleven alleen op het pad staan kijken. Één graf aan het pad was nog mooi herkenbaar, voor de rest was alles bedekt geraakt met groen en weinig meer van over.

De wandeling wordt ook wel de Southern Ridges walk genoemd, en bevat wat hoogteverschillen; sommige websites op internet raadde aan om de wandeling in de tegenovergestelde richting te doen dan dat wij hem nu gingen doen, maar ik wilde het juist deze richting op doen omdat we dan in het begin als we nog fris waren even flink moesten stijgen, maar daarna min of meer continu konden dalen. “Fris” was misschien overdreven, het was echt bloedheet en ongelofelijk benauwd – we stonden nog aan het begin van de traptreden die de Marang Trail vormde en het zweet stond al als een film op mijn huid en Hans zijn hoofd!

Onderaan de wandeling stonden wat openbare leenfietsen – schijnbaar moet je een app hebben en dan kan je de fiets gebruiken, en betaal je voor de hoeveelheid tijd dat je de fiets in je bezit hebt. Sympatiek en je zag dit soort fietsen overal in de stad; je kon ze overal laten waar je wilde, maar moest ze wel op slot doen anders bleef de rekening voor jou doorlopen. Heel slim. Als eerste liepen we de lange traptreden op door wat op jungle leek, mooie behoorlijk dichtgegroeide jungle, struiken en klimplanten, een ondoordringbare massa groen! Erg mooi, maar erg warm en benauwd.

Om 10:10 waren we bovenaan de groene jungle-tunnel, pfffff wat een klim! We waren nu in Mount Faber park gekomen, een keurig aangelegd park vergeleken met de verwilderde jungle waar we net uitkwamen, en met mooie vergezichten over de stad in allerlei richtingen. Wij waren al doorweekt van het zweet door de hitte en benauwdheid, en hebben even op een bankje wat water gedronken om vocht aan te vullen. In de verte zagen we op gegeven moment zelfs ons schip liggen, en de kabelbaan bleek niet te stoppen in het gebouw achter ons schip, maar er DOORHEEN te gaan. Ongelofelijk zeg! De route was duidelijk aangegeven, en ik wist dat we richting de Henderson Waves moesten, dus we hoefde alleen maar de bordjes te volgen.

Het Mount Faber Park lag een beetje op een heuvelrichel, en bovenaan was een restaurantje en kon je de kabelbaan nemen. We zijn onderweg rond 10:30 even naar boven gelopen om de “Bell of Happiness” te bekijken en naar het uitzicht te kijken voor we verder liepen. Bovenaan was een deel van het hek gevuld met klokjes aan lange touwen – door pasgetrouwde stelletjes daar opgehangen net als in andere delen van de wereld geliefden hangsloten ophangen.

Via een niet zo spannende maar nog altijd in groen gehulde korte wandeling op een stoep langs een weggetje naar beneden kwamen we bij de afslag naar de Henderson’s Waves. Het begon steeds drukker te worden naarmate we dichterbij kwamen, maar steeds in de andere richting – dat leek ons bijzonder zwaar, dan ben je continu bezig om bergopwaarts te gaan! We moesten er zeker vandaag in die hitte niet aan denken...

Al gauw kwamen we bij de Henderson’s Waves aan – dit moest een voetgangersbrug zijn met zeven “golven” waar gezeten kon worden volgens internet. Een beetje cryptisch en ik vroeg me al af hoe klein die golven dan wel niet zouden zijn op een voetgangersbrug, die meestal niet zo lang zijn. Maar deze bleek enorm lang te zijn, vanwege een kloof waarin een drukke weg aangelegd was en de wens om de parken in dit deel van Singapore met elkaar te verbinden, is deze bijna 300 meter lange, hoge, voetgangers brug aangelegd. Wat een gevaarte! Op het hoogste punt was het wel 78 meter boven zeeniveau, en het was erg druk, want een populair plekje om te bezoeken voor inwoners en bezoekers van Singapore!

De golven van de brug zorgde inderdaad voor een soort inhammen waar je kon zitten, wat we ook deden, maar omdat er geen briesje was in de inham en het dak niet beschermde tegen de zon, bakte we daar al gauw weg – te warm voor ons! En de brug was mooi, maar in de volle zon dus we liepen maar gauw door naar de overkant, naar het Telok Blangah Hill Park.

Omdat ik op internet een goede puntsgewijze omschrijving had gevonden van alle onderdelen van de wandeling, en de verschillende routes die je kon lopen uitstekend aangegeven waren, was het erg eenvoudig om onze weg te vinden. We hoefde alleen maar een of twee parken in onze richting te onthouden. En ondanks de hitte was het gewoon lekker om buiten te kunnen lopen, maar volledig door groen omringd in zo’n drukke stad. Het winkelcentrum had dan wel airconditioning, maar daar zouden we ook maar met onze ziel onder onze armen lopen. Nu deden we tenminste wat!

10:50 vonden we een openbaar toilet, en omdat we onderhand wel moesten durfde we het risico wel aan – maar het was verrassend schoon en netjes, prima te doen! Het park was deels aangelegd, deels verwilderd en deels woongebied voor mooie oude dure huizen.

Om 11 uur kwamen we bij de Forest Walk, een bijzondere wandeling van bijna anderhalve kilometer, licht bergafwaarts, heen en weer kronkelend over metalen roosters tussen de bomen door. Erg mooi en heerlijk om te wandelen, ondanks dat het af en toe behoorlijk druk was! Af en toe liepen we door tunnels in het groen, en wat later weer boven een veldje in het open. Erg mooi! En onder ons leek de begroeiing een ondoordringbare groene muur waarin je zo te zien wekenlang reddeloos verloren rond zou kunnen zwerven terwijl om ons heen de torenflats stonden. Heel apart zo’n stukje jungle midden in de stad!

Na 20 minuten kwamen we bij Alexandra’s Arch, een eenvoudige boogbrug, ook weer alleen voor voetgangers. Beneden ons was het volgende punt op het programma al aangegeven, de Hortpark. Ook zou hier de Floral Walk moeten zijn. We liepen van de brug af en wandelde een beetje rond in wat het Floral Walk gedeelte leek te zijn, er waren in ieder geval overal om ons heen mooie perkjes met voor ons exotische bloemen die thuis een fortuin zouden kosten bij de bloemist en hier gewoon groeide. Een blanke man met kinderwagen sprak ons aan, hij was op zoek naar de Henderson’s Waves dus we verwezen hem terug zoals we net gelopen hadden. Hij zag Hans zijn CMA CGM petje van de Columba, en vroeg of Hans daar werkte, dus we legde even kort uit dat we met ze meegevaren waren als passagiers; hij kende het bedrijf want de vriend die nu schijnbaar op hem stond te wachten bij Henderson’s Waves werkte daar. Wat een toeval!

We wandelde nog even wat tussen de perkjes rond, genietend van de bloemen en de bananenbomen met de bananenbloemen net uitgebloeid en mini-banaantjes al aan het vormend op de tros. Maar we zochten nu eigenlijk wel de rest van de wandeling, en hier raakte we voor het eerst deze wandeling het spoor kwijt – er was niets meer aangegeven. We besloten uiteindelijk rond 11:30 bij de inlichtingendienst van het Hortpark, dat ons niet direct de bedoeling leek om doorheen te lopen, te vragen hoe we nu bij de Canopy Walk en verder moesten komen. Canopy Walk herkende het meisje achter de balie, en ze zei dat we door het Hortpark moesten lopen tot het einde, waar het weer aangegeven zou worden.

Inderdaad, zodra we voorbij het ingangsgebouw waren en op de paden van het Hortpark liepen, stonden er weer bordjes. Het Hortpark was een soort showroom voor tuinen en tuinieren en gaf workshops en had speciale grasvelden voor gelegenheden zoals trouwerijen – er leek er net eentje in voorbereiding te zijn toen we er inliepen. We zochten een bankje in de schaduw om nog even flink bij te tanken met drinken en een marsje te eten voor wat energie, want we waren al een beetje moe aan het worden. Na zo’n 5 minuten pauze zijn we om 11:45 weer op pad gegaan, want we hadden nog best wel een eindje te lopen en hoe langer we bleven zitten hoe zwaarder het zou worden.

Via allerlei thema-tuinen zoals vlindertuinen en eetbare tuinen en therapeutische tuinen liepen we naar de achterkant van het Hortpark, waar er modern-uitziende kassen stonden en de kweekvelden voor allerlei planten die over heel Singapore uitgeplant worden. Hier zouden we als het goed was uiteindelijk de Canopy Walk zouden moeten vinden.

We werden een steil zigzaggend geasfalteerd pad op geleid – helaas bergopwaarts, maar op zich hadden we tot nu toe een prima bergafwaarts wandeling gehad na de eerste zware stijging, dus we liepen rustig verder omhoog. Onderweg kwamen we op ons pad een bijzondere lichtblauwe rups tegen die wel 10 centimeter lang was, wow! Wat voor vlinder zou dat wel niet worden... Maar hij zat een beetje te worstelen bij het oversteken van het pad, hoewel iedereen die langsliep hem zag en foto’s maakte en met rust liet verder, gelukkig.

Het was inmiddels 12 uur en eenmaal boven gekomen was het weer niet direct duidelijk hoe we bij de Canopy Walk moesten komen of dat we die misschien al gehad hadden, maar we zagen op gegeven moment de “Reflections at Bukit Chandu” aangegeven, het oorlogsmuseum dat ik wist dat hier in de buurt lag, dus we besloten daar naar toe te lopen.

Het museum bleek gratis te zijn, we moesten alleen wel onze waterflessen buiten laten bij een vriendelijke dame achter de receptie. En het museum bleek airco te hebben, wat een genot! Onze kleren waren onderhand doorweekt van het zweet en we hebben het kleine museumpje rondgelopen tot we het te koud kregen en weer naar buiten zijn gegaan. Er is hier erg hard gevochten tegen de Japanners, en dit museum was in een oude Britse bungalow die tijdens het gevecht in het centrum van de strijd had gelegen. De soldaten van het 1e en 2e Malay Regiment hebben hier de laatste slag om Singapore gevochten maar moesten zichzelf op 15 februari 1942 overgeven aan de Japanners.

Iets na 12:15 stapte we weer uit het museum, haalde onze flessen water op en besloten richting de kust te lopen en de laatste onderdelen van de wandeling te doen en niet meer te zoeken naar de Canopy Walk of Kent Ridge Park, die ons nu hier staande te veel uit de route leken. We begonnen namelijk moe te worden en het was wel tijd om langzaam terug naar het schip te gaan wandelen. Via een mooie groene omgeving wandelde we naar beneden naar de hoofdweg.

Hier moesten we ongeveer een halve kilometer langs de drukke weg lopen, maar dat was voor het eerst vandaag dat we echt langs een drukke weg moesten lopen, voor de rest hadden we tot nu toe steeds of volledig in het groen op paden, of op stoepen langs rustige lege weggetjes kunnen wandelen. En ook hier langs deze drukke weg was aan voetgangers gedacht, met een mooi betonnen pad en bomen ernaast geplant voor de schaduw. Bij een bushalte was heel de stoep overkapt met een afdakje tegen de brandende zon en tropische regenbuien.

Om 12:45 vonden we onze afslag richting het Labrador National Park, waar we langsgelopen hebben richting het water terwijl het zachtjes begon te druppelen. Gelukkig zette het niet door want we hadden nog geen paraplu bij ons, daar hadden we echt niet aan gedacht vanochtend dat het kon gaan regenen! Na een paar minuten hielden de druppels gelukkig op en werd het weer lekker gewoon benauwd en heet. Pfffff!

Na een kwartiertje lopen kwamen we bij een resort-hotel uit met allerlei verbodsborden – verboden voor onbevoegden, alleen voor gasten, geen doorgang. Jeetje, hadden we een verkeerde afslag genomen? We begonnen moe te worden en hadden geen zin om helemaal terug en om te lopen en door het Labrador Park te lopen om dit te kunnen vermijden, dus we besloten brutaal te zijn en gewoon het terrein op te lopen alsof we er hoorde. Al gauw vonden we een hek naar het Labrador Park erachter, gelukkig, dit was de reden voor al die verbodsbordjes, de eigenaar van het resort-hotel was het zeker zat dat al die wandelaars zoals wij dwars over zijn terrein kuierde richting het park erachter! Maar wij waren er doorheen en zaten weer op de route, gelukkig.

Het was inmiddels 13 uur en we hebben weer even gezeten op een bankje onder de bomen bij het water en wat gedronken, maar zijn al gauw weer gaan lopen want anders kwamen we straks niet meer overeind! Via mooi aangelegde paden en bruggen over het water liepen we langs de kust terug naar de cruiseterminal. Voorbij het eiland Sentosa voor de kust zagen we glimpen van de “parkeerhaven” op zee, waar honderden schepen liggen te wachten tot ze de havens van Singapore in mogen. We vonden het in 2014 al een indrukwekkend gezicht om er in het donker over heen te vliegen toen we naar Nieuw Zeeland vlogen, en in 2015 was het indrukwekkend om er tussenin te liggen terwijl de Columba wachtte om de containerhaven in te mogen.

Na ruim een kwartier lopen kwamen we meer in marina-gebied, jachthavens en apartementen aan het water. Ongetwijfeld hele dure plekken om te wonen, zeker in Singapore! Hans en ik waren vooral blij dat het een beetje betrokken was en de zon niet door de wolken kon komen, want we liepen dit gedeelte van de wandeling redelijk onbeschut en op geplaveide paden – als de zon had geschenen was het bloedheet geweest, nu hadden we “alleen” last van de benauwde vochtigheid. We moeten eruit gezien hebben alsof we net twee weken in de jungle rondgezworven hadden, en snappen niet dat de inwoners van Singapore zelf nog zo fris en onbezweet kunnen lijken terwijl het bij ons van ons lijf afstroomt. Het is ook niet alsof we nog niet gewend zijn aan de warmte, we zitten er constant in, en al weken lang.

We hadden tijdens het lopen langs de apartementen ook goed zicht op de bijzondere wolkenkrabbers die we vanuit het schip hadden kunnen zien, met allerlei gebogen vormen – iedere toren had helemaal bovenin een tuin met zo te zien behoorlijk volwassen bomen erin staand. Ongelofelijk, en wat een klus moet dat zijn geweest om die bomen daar bovenin te krijgen!

Vlak voor we hemelsbreed bij het schip zouden zijn moesten we afslaan en een eindje landinwaarts lopen omdat we het laatste stukje niet langs het water konden lopen. We waren onderhand wel klaar met de wandeling en dan doet het zeer om om te moeten lopen, zelfs al was het maar een paar honderd meter! Maar het was al met al een hele mooie wandeling en een hele goede dagbesteding geweest, en we waren er dik tevreden over, hij was alleen veel zwaarder dan verwacht geweest vanwege de hitte en vooral de luchtvochtigheid!

We liepen om 13:30 het winkelcentrum in dat grensde aan de cruise terminal en zijn als eerste op zoek gegaan naar wifi, maar dat viel een beetje tegen; je moest vreselijk moeilijk doen om in te kunnen loggen en van alles invullen, en dan kreeg je 15 minuten internettijd. Of je moest met je paspoort naar de informatiebalie gaan om daar geholpen te worden (en dan kreeg je ook 15 minuten). Ik heb even de mail binnengehaald en wat dingen bijgewerkt terwijl we op de trappen zaten naar de metro toe (er waren nergens bankjes in dit gedeelte van het winkelcentrum) maar Hans kwam er zelfs niet eens op. Na een kwartiertje waren we het zat en zijn we het winkelcentrum ingelopen, op zoek naar gemakkelijkere wifi, chips en eventueel wat om nu te eten hoewel we besloten hadden om maar niet uitgebreid te gaan lunchen vanwege de lijn.

Het was zaterdag en erg druk met gezinnen met kinderen in het winkelcentrum, en omdat we nog van de vorige keer wisten hoe gigantisch groot dit winkelcentrum was dat overging in een andere ernaast (Harbourfront zaten we nu in, Vivocity lag ernaast), zochten we een kaart of informatiebalie waar we naar supermarkten konden informeren. We vonden al gauw een kaart en er leek maar één supermarkt te zijn, dus we zijn rechtstreeks daarnaar toe gelopen.

We vonden de supermarkt om 14 uur, en het bleek een kleine supermarkt to-go te zijn, met alleen maar dure kant-en-klare spulletjes en dure chips. Maar omdat we onderhand onze voeten begonnen te voelen en geen zin hadden om heel het winkelcentrum door te moeten zwerven, besloten we toch maar hier onze inkopen te doen. Ze hadden kleine warme bapao-broodjes in allerlei smaken, lekkere lik-ijsjes en een kleine selectie Westerse chips waarbij de grootste zakken erg duur waren, maar de kleine zakjes bij elkaar voor hetzelfde gewicht nog duurder. We kochten vier grote zakken chips (je weet nooit wanneer de volgende kans weer is), vier bapao-broodjes in twee verschillende smaken, en twee ijsjes. Maar het duurde zo lang aan de kassa en er was iemand voor ons die erg ingewikkeld leek te doen, dat we de ijsjes maar even teruggelegd hebben totdat we werkelijk aan de beurt waren, en toen verse ijsjes gepakt! Na het afrekenen hebben we de bapao gelijk daar opgegeten aan een speciaal daarvoor bestemde balie, en toen onderweg terug naar de cruise terminal onze ijsjes opgegeten. Onderweg heb ik nog wat wifi geprobeerd maar we besloten maar om diegene die ik vanochtend in de terminal gezien had te proberen, in de hoop dat die wat gemakkelijker en betrouwbaarder zou zijn.

Iets na 14:30 hebben we onszelf geinstalleerd op wat stoelen na een uitgebreide veiligheidscheck – we moesten door de douane en de scanner. En vlak voor we door de douane gingen was er ook een supermarktje to-go!!! Zelfde model als diegene waar we net geweest waren, maar we hadden dus niet eens zo moeilijk hoeven doen om er eentje te zoeken... We hebben hier 10 minuten geinternet maar het was hetzelfde principe als in het winkelcentrum, je moest van alles invullen voor je online kon en de verbinding viel steeds uit. Heel irritant en we hebben dus alleen het hoognodige binnengehaald voor we het zat waren en om 14:45 maar terug naar het schip gelopen zijn en aan boord zijn gegaan.

Het is weer een belangrijke haven voor passagiers die van en aan boord gaan, dus stond er bij de loopplank weer de reclame voor de drankenpakketen – die hebben we nu al een paar keer zien staan bij belangrijke havens zoals Sydney en Shanghai. Omdat het het paasweekeind is, stond er een bakje met paaseieren op de balie van de receptie, maar voor de rest vinden we nog niet dat er heel veel aan gedaan lijkt te worden aan boord; misschien op zondag of maandag.

Om 15 uur waren we in onze hut en hebben we gelijk onze natte kleren uitgetrokken, flink bijgetankt met water – we hadden onderweg al ieder een literfles drinken op, maar nog altijd dorst – en lekker even douchen om op te knappen. Er voeren constant ferries en af en toe zelfs kleine vrachtschepen langs ons, en we hebben ’s middags vooral gerust en af en toe naar buiten gekeken.

Toen we om 17:45 naar het restaurant liepen hebben we in het atrium onze paspoorten afgegeven, zoals verzocht; de douane van Singapore wil voor het schip vertrekt nog een keer alle paspoorten nagaan. Ze zijn wel heel erg streng! Er werd ook regelmatig omgeroepen door de guest services manager of iedereen alsjeblieft zijn paspoort wilde afgeven als hij niet meer van boord ging. We zouden om 21 uur vertrekken, en tijdens het avondeten werd er nog altijd omgeroepen dat mensen hun paspoort moesten afgeven. ’s Avonds na het eten, om 20:40, werd men zelfs met naam en toenaam en hutnummer genoemd, een ongelofelijke hoeveelheid, wel 15-20 hutten en dubbel zoveel namen! Dat kon haast niet, tenzij er nog een bus niet teruggekomen was van excursie of zo...

Toen we na het eten terug in onze hut kwamen lag het bed vol; met brieven, de gebruikelijke chocolaatjes op de kussens, maar ook op ieder kussen een zak met een paashaas, twee paaseieren en wat reepjes erin, en nog apart een algemeen vrolijk pasen kaartje, en een vrolijk pasen kaartje van de huishouding, namens Ivan, plus een doosje met kleine Lindt paaseitjes! Wow, wat leuk, en zo veel! Dat hadden we echt niet verwacht.

’s Avonds bleven de snelferries langs ons komen, en werd het druk op het Sentosa Eiland, dat effectief één groot resort lijkt te zijn, vol hotels en pretparken en restaurants en activiteiten. Wel leuk om te zien en we keken er vanuit ons balkon recht op! Rond 19:45 hoorde ik wat muziek buiten, en rond 20 uur leek het te climaxen en zijn we even op ons balkon gaan kijken, er was een licht-en-water show aan de overkant bezig en die sloot af met een korte vuurwerkshow. Leuk! Om 20:10 was het al weer voorbij en een paar minuten later was alles weer donker in die hoek. Weer wat later kwam er een viermaster-schip met live muziek aan boord langs ons varen, en legde aan bij een kade van het Sentosa Eiland. Wat een bedrijvigheid overal! Maar het was natuurlijk weekend en dan wordt er waarschijnlijk van alles geregeld.

Nog tot 20:30, toen iedereen aan boord moest zijn, werd er – steeds bozer – omgeroepen door de guest services manager om de ontbrekende paspoorten. Maar kort na de lange lijst met namen was het opeens klaar en werd er niets meer omgeroepen. Wel leek het erop alsof ons vertrek een beetje uitgesteld was hierdoor, want pas om 21:15 begon men echt actie te nemen om te vertrekken leek het.


Hans en ik zijn om 21 uur naar dek 11 achter gegaan om te kijken naar het vertrek, en raakte aan de praat met een Nederlandse weduwe en haar nieuwe vriend aan boord, een Australier. Vertrek was pas om 21:15, weg uit de kleurrijk verlichtte cruise terminal en winkelcentra eromheen, met de kabelbaan nog altijd boven ons langs aan het bewegend.

Het was een mooie afvaart en rond 21:30 waren we op open zee waar alle honderden vrachtschepen fel verlicht lagen te wachten tot ze de havens in konden. Het was niet op de foto vast te leggen wat we zagen, zo veel schepen lagen er om ons heen en in de verte, maar wat een mooi gezicht! We hebben echt genoten van de afvaart en zo lang mogelijk naar alle lichtjes gekeken. Langs de kustlijn was een en al industrie en havens, met alle bijbehorende activiteit van laden en lossen en vertrekkende en aankomende schepen, en op zee lagen alle schepen voor anker of waren bezig de havens in of uit te varen.

Om 22:15 kwam het loodsbootje aangevaren, en verschillende mensen stapte van ons over naar het loodsbootje – het leek erop alsof de douane uiteindelijk maar aan boord was gebleven om het paspoortenchecken nog even af te ronden, en nu pas van boord ging. Hans en ik zijn om 22:45 naar binnen gegaan, nadat we nog langs een schip aan de kade voeren dat voor proefboringen bestemd was in onze ogen. Het was een hele mooie afvaart geweest, wat een drukke haven is Singapore toch!

free counters