Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Het was vandaag Paaszondag, en we waren erg benieuwd wat er voor Pasen gedaan zou worden aan boord. Vanwege Valentijnsdag hadden we er best hoge verwachtingen voor! Omdat we pas om 12 uur in Port Klang zouden aankomen, hadden we nog een ochtendje op zee – oorspronkelijk hadden Hans en ik gedacht om een ontbijtje in het restaurant te gaan doen, maar toen we in het programma gisteravond zagen dat er in het buffet vanaf 11 uur een paasbrunch geboden werd, besloten we dat maar te doen in plaats van ontbijt/lunch, omdat we anders ook geen tijd voor lunch zouden hebben aangezien onze excursie vanmiddag al om 13 uur vertrok.


We waren vanochtend bij het opstaan nog helemaal gesloopt van gisteren! Hans met name leek wel geradbraakt, we waren kapot. Misschien niet zo zeer vanwege de 11 kilometer, we hebben tenslotte wel langer gelopen deze reis, maar de hoogteverschillen hadden wel wat pijntjes en stijve spieren hier en daar opgeleverd, en de hitte en luchtvochtigheid had echt de energie uit ons gezogen gisteren – het voelde alsof we 22 kilometer gelopen hadden gisteren en geen 11! We waren dus heel blij dat we maanden geleden een lichte, rustige busrondrit rond Kuala Lumpur geboekt hadden als excursie voor Port Klang.


Tijdens de ochtendwandeling zagen we bij het restaurant een paas-opstelling in de entree staan. Eigenlijk best bescheiden vergeleken met hoe ze los waren gegaan met versieringen met Valentijnsdag! In het atrium stond verder nog een paasboompje en op de balie van de receptie een mandje met paaseieren. Er werden nog wat kleine activiteiten georganiseerd vanochtend zoals paaseieren zoeken om 10 uur, maar voor de rest leek het dus allemaal heel rustig gehouden te worden.

Er voeren best wel wat schepen om ons heen, en om 9:50 toen we net op dek 11 achter stonden te kijken zoals we altijd doen tegen het einde van onze ochtendwandeling, zagen we dat het schip een flinke bocht gemaakt had; er waren wat verkeersmanoevres die gemaakt moesten worden om andere schepen te vermijden.

Om 11 uur kwam er behoorlijk dicht langs ons balkon een grote CMA CGM containerschip langs, mogelijk van dezelfde vloot als de Columba want wij hadden hier drie jaar geleden ook gelegen in Port Klang. Het was weer erg warm en vochtig buiten en het fototoestel besloeg als ik buitenstond – maar de vochtigheid was nu ook vanwege een flinke plensbui die opeens losbarstte! Oeps, toch maar de regenjassen klaarleggen om mee te nemen straks dan, en een parapluutje!

Om 11:30 zijn we naar de paasbrunch in het buffet gegaan, maar er was weinig Paaserigs aan, los van wat typische Engelse paasbroodjes (hot cross buns) en broodjes met een hardgekookt ei erin. Voor de rest was er eigenlijk weinig onderscheidend aan, en zelfs geen jus d’orange of zo. Wij zouden thuis veel meer uitpakken voor een paasbrunch! We hebben bij de hoge bartafel achterin gezeten, en gegeten met uitzicht op een waterval van regenwater die van de buitentrap af kwam.

We waren voor 12 uur terug in onze hut en hebben onze spullen gepakt om om 12:30 aan te schuiven in de rij voor de showlounge. Na zo’n 20 minuten konden we achter onze begeleider vanuit het schip aanlopen naar buiten, richting de bussen. We stapte op dek 7 uit in een mooie overdekte wandelgang richting de cruise terminal aan de kant. Vlakbij ons lag een klein cruiseschip met zijn naam zowel in Latijns schrift als Chinees schrift. Hans en ik hadden al eens van een lokale gids ergens gehoord dat cruisen in de Chinese markt ook erg populair aan het worden is, en fantaseerde al hoe lekker het eten wel niet moest zijn aan boord zo’n Chinees schip – je verstaat alleen niets van wat ze zeggen!

De cruise terminal was haast groot genoeg om in te verdwalen, maar na zo’n 10 minuten lopen vanaf in het schip en iets na 13 uur kwamen we dan eindelijk uit bij de bussen. Het was inmiddels gestopt met regenen, en om 13:15 toen iedereen aan boord was zijn we gaan rijden. Overal lagen nog forse plassen van de stortbui die we net gehad hadden, maar het was in ieder geval voorlopig weer droog, gelukkig – anders zie je helemaal niets door de ruiten van de bus.

Er zat naast ons in de bus een echtpaar die volgens ons misschien net in Singapore aan boord waren gekomen en nog last van jetlag hadden, want binnen 5 minuten nadat de bus ging rijden vielen ze allebei diep in slaap, tot (hard) snurken toe. Zelfs later tijdens de rondrit sliepen ze, alleen om wakker te worden als de bus ergens stopte voor een fotostop, en onderweg terug naar de haven ook.

Rond 14 uur kwamen we aan de rand van de stad Kuala Lumpur, en om 14:15 kwamen we bij onze eerste fotostop van vandaag, tegelijk een toiletstop voor wie het nodig had; het koninklijk paleis. Volgens onze gids was dit paleis gloednieuw, en als je hier 5 jaar geleden naar het koninklijk paleis was gegaan was je naar een andere locatie in de stad gegaan, zo nieuw was het.

Het druppelde weer een beetje dus ik nam ons parapluutje mee om het fototoestel een beetje te beschermen, en terwijl Hans naar de toiletten liep, liep ik naar het hek van het paleis; uiteraard konden we niet naar binnen dus we konden alleen de poort fotograferen, een beetje voor het hek naar binnen staan kijken en de erewacht lastig vallen met foto’s en selfies. In de verte toen we aan kwamen rijden bij het parkeerterrein voor het paleis te bekijken zagen we al de hoge imposante Petronas torens.

Om 14:30 zat iedereen weer in de bus en vertrokken we naar de volgende fotostop. Ondertussen terwijl we vertrokken was een groep Chinese toeristen minutenlang bezig om hun spandoeken goed te krijgen voor een groepsfoto.

Om 14:45 stapte we al weer uit, om het nationaal monument te bekijken. Die was schijnbaar door dezelfde beeldhouwer gemaakt als de beeldgroep in Washington van het planten van de vlag bij Iwo Jima, maar eerst bezochten we nog een cenotaph voor de Eerste en Tweede Wereldoorlog – kwamen Hans en ik goed weg, een onverwachtte toevoeging aan onze verzameling! Er stonden drie data op – 1914-1918, van de Eerste Wereldoorlog, 1939-1945, van de Tweede Wereldoorlog, en 1948-1960, van de communistische opstand in het land.

Terwijl we langzaam richting het nationaal monument liepen begon het te hozen van de regen – gelukkig dat wij onze paraplu bij hadden – en rende iedereen naar het afdak bij het monument om te schuilen. Terwijl we wachtte tot de ergste regen voorbij was konden we het nationaal monument alvast van achteren bekijken.

Na bijna 10 minuten gewacht te hebben was de regen wel wat minder geworden, en besloten Hans en ik ervoor te gaan en naar de voorkant van het monument te lopen. De gids had hetzelfde idee gehad en volgde ons al gauw, en de regen werd met de minuut minder hard en stopte kort daarna. Het monument was erg heroisch en strijdvaardig, met 3 triomferende Maleisische soldaten en eentje die een gewonde kamaraad verzorgt, en 2 dode verslagen communistische soldaten.

Toen we er uitgekeken waren zijn we teruggelopen naar het parkje vlakbij waar we konden wachten op de bussen; hier kwam ik er achter dat er gratis wifi was in het park, en heb ik, na wat gedoe om erop te komen, toch nog even gauw de mail binnen kunnen halen voor we om 15:15 in de bussen stapte en vertrokken naar het volgende punt.

We hebben amper een paar honderd meter gereden voor we weer een fotostop kregen, van de oude Engelse country club van Kuala Lumpur, en een paar mooie gebouwen, zoals het karakteristieke Sultan Abdul Samad gebouw, die Hans ook nog herinnerde van zijn bezoek aan Kuala Lumpur jaren geleden. De lantarenpalen waren heel apart versierd alsof het bloemen waren, dat moet ’s avonds erg mooi zijn als de lichten aan zijn denk ik.

Ook hier bleek er wifi op straat te zijn; niet heel erg snel, maar goed genoeg om mee te werken en eigenlijk de beste wifi die we in een tijdje gehad hadden. Alleen er was helaas thuis niemand in de buurt van zijn whatsapp die tijd had om te kletsen, dus het bleef bij de mail doorlopen en wat kleine dingetjes op internet doen die we wilde controleren. In de verte stond een mooi modern paviljoen met muren van water dat vanaf het dak naar beneden viel, erg mooi! En terwijl ik tussen de bussen door nog even een foto van een ander mooi gebouw maakte bleef een straatveger heel beleefd uit mijn beeld wachten tot ik klaar was – wat sympatiek! Ik knikte hem toe en toen hij zag dat ik klaar was liep hij met een glimlach verder met zijn werk.

15:45 reden we weer weg, langs het water-paviljoen, het was hier duidelijk een gebied met allerlei kleine, culturele of historische dingen om te zien want overal stonden uitlegbordjes en het zag er allemaal redelijk nieuw aangelegd uit.

Langzaam maar zeker reden we het drukke nieuwe zakencentrum in met hoge wolkenkrabbers en veel staal-en-glas gebouwen.

Iets voor 16 uur kwamen we aan bij een uitzichtspunt van de Petronas torens, stopte de bussen midden in het drukke verkeer, en konden wij naar buiten op de stoep foto’s maken ervan. Al zijn ze al lang niet meer de hoogste gebouwen in de wereld, ze waren nog altijd behoorlijk indrukwekkend hoog om dichtbij te staan! Ik zocht nog wat wifi op straat maar hier was helaas niets te vinden dat het deed, jammer!

Na een kleine 10 minuten reden we weer verder, de stad uit en terug naar de haven. Onder de viaducten waren speciale schuilplaatsen gemaakt waar scooters en motoren konden schuilen voor plotselingen stortbuien (die hebben ze hier wel vaker...), waar er een stuk van de vangrail weggehaald was en een stukje berm betegeld zodat ze veilig en droog konden staan tot de regen voorbij was. Ook zagen we regelmatig speciale wegen en zelfs afslagen en invoegstroken naast de snelweg waar scooters en motoren konden rijden; dat vervoersmiddel is natuurlijk bijna even belangrijk als de auto zelf!

Op de heenweg waren we aan de andere kant van de bus van waar Hans en ik zaten langs een gigantische gouden piramide compleet met sfinx ervoor gereden, van een of ander vakantie resort, Sun City. Nu zagen we weer de borden ervoor aangegeven, maar reed de bus toch net een iets andere route want we kwamen er niet langs en hij had dit keer aan onze kant van de bus moeten zijn geweest. Helaas dus geen foto, want het zag er best spectaculair uit!


Rond 17 uur waren we weer op het haventerrein, en 10 minuten later bij het grote cruise terminal gebouw. We waren nog steeds doodop van onze wandeling gisteren en waren erg blij geweest met deze rustige maar toch leuke stadsrondrit van Kuala Lumpur. En de cenotaph was een onverwachte bonus die niet in het programma omschreven had gestaan!

We hebben een tijdje in de cruise terminal rondgelopen omdat er gratis wifi was – weliswaar erg langzaam vanwege alle andere mensen die het ook hadden ontdekt, maar net goed genoeg om nog een paar klein mailtjes en wat algemene whatsappjes te sturen aangezien niemand online was om te chatten. Terwijl we rondslenterde hebben we de aangeboden spullen bekeken, en vonden in een van de winkeltjes een erg leuk vrolijk baby-zomerjurkje voor Hans zijn kleindochter; we kochten een iets groter maatje in de hoop dat ze daar van de zomer in zou passen, en hadden alleen dollars om te betalen maar de wisselkoers was uiterst redelijk; ik had mijn wisselkoersapp net bij kunnen werken en de marktprijs zou 7,80 dollar zijn geweest, en de winkelhoudster vroeg 8 dollar. Alleen haar collega bij de kassa dacht volgens mij dat het het kleinere maat jurkje was, waardoor we hem voor 5 dollar meekregen – en ze was er erg overtuigd van dus dan ga je niet in discussie over de prijs!

We liepen rond 17:45 weer terug door de overdekte gang naar het schip – het kleine Chinese cruiseschip was weg, en onze lokale gids had verteld dat die Chinese cruiseschepen eigenlijk drijvende casino’s waren. Er mag in Maleisie niet gegokt worden, maar Chinesen zijn dol op gokken, dus dit schip maakt alleen maar dag- en nacht tochtjes; ’s avonds vertrekken naar internationale wateren waar ze gaan dobberen of voor anker tot zonsopkomst en er ondertussen naar hartelust gegokt kan worden, en dan in de ochtend terug naar de cruise terminal waar de nachtgasten van boord gaan en daggasten aan boord komen om op dezelfde manier heel de dag te gokken. Ongelofelijk!

Terwijl we over de wandelgang liepen dachten we in de verte de containerkade te zien waar we in 2015 met het grote containerschip de Columba aan gelegen hadden. We hebben gauw onze spullen in onze hut gedumpt, wat parfum gespoten en deo en zijn toen naar beneden naar het eten gegaan. Het paasstuk dat tijdens de lunch in de entree van het restaurant had gestaan was al weer weggehaald, en het menu was niet bijzonder paaserig, behalve voor een “Easter chocolate cake” als toetje – en die bleek een paar paaseitjes en in chocolade geschreven “Happy Easter” te hebben. Grappig! Maar we hadden eigenlijk veel meer verwacht.

’s Avonds na het eten zijn we om 19:20 gelijk op dek 7 naar buiten gestapt omdat we om 19 uur vertrokken waren en inmiddels de containerkade aan zagen komen in de schemer, en tot onze verrassing bleek de kade nog eens een halve kilometer langer geworden te zijn. In 2015 was hij al volgens onze berekeningen zo’n 5 kilometer lang, nu dus nog eens een halve kilometer erbij! De officieren aan boord de Columba hadden ook gezegd dat de kade iedere keer dat ze er kwamen langer leek en ongetwijfeld op gegeven moment uit zou komen bij het loodspunt voor de kust!

We hebben lekker op de promenade staan genieten van het voorbijglijden van de vrachthavens en al hun bedrijvigheid, en zijn op gegeven moment om 20 uur verplaatst naar het voorste gedeelte van de promenade om te kijken hoe de loods van boord ging recht onder ons. Toen zijn we naar onze hut gegaan, en ’s avonds toen we om 22:45 naar bed gingen besefte we ons opeens dat er om 22 uur een paasbuffet zou zijn in het atrium! Pffff, hij zou om 22:30 open gaan, maar nu waren we toch echt te laat en zou alles al wel geplunderd zijn tegen de tijd dat we weer aangekleed en naar beneden waren. Jammer dan!

free counters