Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 87, Dinsdag 3 april: op zee, 862 km gevaren

We waren bij het wakker worden nog altijd een beetje duf en brak van de afgelopen dagen. Hans heeft een beetje last van zijn voeten en we hebben allebei overal lichte pijntjes en stijve spieren. Lekker 3 vaardagen voor de boeg! Toen we terug van onze ochtendwandeling waren begon het licht te regenen, benieuwd of de piratendag die gepland stond voor vandaag wel door zal gaan, want er zijn vanmiddag een aantal activiteiten op dek gepland.

Om 10:30 zijn we naar Connexions gegaan waar er een demonstratie handdoeken vouwen gegeven werd; de bazin en leden van de hotelstaf hadden al een aantal tafels helemaal volgezet met handdoekbeesten, wat een creativiteit! Je kon aangeven welk handdoekbeest je voorgedaan wilde hebben en dan deed een van de kamerstewards die er bijstonden (waaronder onze ninja Myanmarees) samen met je het handdoekbeest maken. In veel gevallen was het zo eenvoudig eigenlijk, heel knap!

We hebben zitten kijken tot het ongeveer 10:45 was en zijn toen naar de showlounge gegaan vanwege een lezing over vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika – een van de regelmatige lezinggevers van de laatste tijd, een gepensioneerde universitaire lezinggever die normaal op deze cruise achtergrondinformatie geeft over de plekken die we aandoen vanuit een biologisch/aardrijkskundig oogpunt, doet in haar vrije tijd graag vrijwilligerswerk in Zuid-Afrikaanse nationale parken, en dat wilde we wel zien! Ze noemde verschillende nationale parken waar wij afgelopen jaar zelfs nog geweest waren, zoals Umfolozi en Tembe in KwaZuluNatal, en een van de priveparken langs Kruger, Selati, waar we volgens mij in 2009 geweest zijn tijdens de Ivory Trail – ze zei dat het niet openbaar toegankelijk was, maar we denken dat dat misschien een foutje was, want zelfs de prive-parken zijn meestal wel toegankelijk, omdat ze geld nodig hebben.

Het was heerlijk om weer al die beelden van dieren te zien en over de olifanten en leeuwen te horen; we werden gelijk nostalgisch! Zoals zij het gedaan had, was een betaalde vrijwilligersvakantie; dan betaal je om mee te mogen helpen, zo financieren een aantal van de beschermingsorganisaties zich onder andere in Zuid-Afrika. Zij was onder andere naar AfriLeo lodges geweest (ze noemde accomodatie “basic” die wij na een weekje of twee in de bush leven zoals in Kaokoland, Namibië LUXE zouden noemen, maar alles is relatief natuurlijk!) waar ze dan een maandje verbleef en meehielp met de rotklusjes en meemocht op de leuke klusjes. Maar ze had zelf een domme fout gemaakt waar ze gelukkig heelhuids vandaan gelopen is; ze waren leeuwen aan het tracken met een radio-kraag om, tegen zonsondergang, en zij moest op gegeven moment naar de wc terwijl ze met een andere, meer ervaren vrijwilligster of vaste medewerker (was me niet helemaal duidelijk) in de bush aan het rijden waren. Ze stopten de auto en zij liep de bosjes in, liet haar broek zakken terwijl ze richting de auto keek en opeens zei haar collega heel zachtjes en dringend dat ze langzaam moest gaan staan en langzaam naar de auto lopen; het bleek dat een jongvolwassen leeuw die nog geen radio-kraag droeg en ze dus niet opgemerkt hadden op de radio, op korte afstand van haar stond.

De leeuw was volgens de lezinggeefster waarschijnlijk in shock van haar grote witte billen, maar er is dus gelukkig niets gebeurd en ze is veilig terug in de auto gekomen. Maar ze vertelde een verhaal van een andere vrijwilligster die het te warm had in haar tent tijdens veldwerk en, tegen adviezen in, in een opening in het bos in de buitenlucht is gaan slapen – en gedood werd door een luipaard. Ongelofelijk! Ze vertelde op gegeven moment dat, zoals wij begrepen, er in Umfolozi de neushoorn-hoorns afgezaagd werden tegen stropers, maar dat was toch zeker niet toen wij er in 2016 waren. Wij spraken haar na de lezing aan, met de vraag over wanneer ze in Umfolozi was als opening maar eigenlijk met de bedoeling om een beetje te kletsen over Afrika, maar ze leek een beetje mopperig en had duidelijk geen zin in een praatje – misschien omdat er net op dat moment een technische jongen haar microfoon kwam ophalen en er achter ons nog zo’n 10 man aankwam... Jammer!


Met de lunch spraken we een vrouw die in Singapore een van de “openbaar vernederde” ontbrekende paspoorten was. Ze was er nog altijd behoorlijk nijdig over want voor- en achternamen en hutnummers werden omgeroepen in alle delen van het schip en je wordt daarmee letterlijk openbaar vernederd en bovendien wordt je hutnummer in het openbaar omgeroepen en niet iedereen wil dat. Wij vinden dat ook niet netjes. Maar ze was dus nijdig want ze was, net als de persoon waar onze Amerikaanse tafelgenote over vertelde, nooit van boord geweest en haar paspoort lag dus nog gewoon in het kantoor! Ongelofelijk! Het was inderdaad opvallend dat na de laatste omroep van misschien wel 15-20 hutten en hun inwoners met naam en toenaam, er opeens niets meer omgeroepen werd...

’s middags zijn we ook weer naar een lezing geweest, het dierenleven van Maleisië en Borneo, gegeven door een andere lezinggeefster waar we nog nooit naar toe geweest waren maar die volgens het programma ook relax-technieken gaf. Ze was inderdaad een beetje zweverig, en een vogelaar, hoewel ze wel probeerde om zichzelf in te houden qua vogels tonen.

Bij het avondeten waren onze nieuwe Australische dames weer aan tafel – gelukkig, zoals we dachten, ze hadden gewoon een te zware lunch gehad in Penang met hun vrienden en waren niet verhuisd! Het was erg gezellig en onze Duitse tafelgenoot moest lachen dat zijn vrouw nu eindelijk haar gelijke qua kletsen had gevonden, en hij bleef ondertussen wel lekker met Hans kletsen! Tijdens het eten begon de muziek opeens harder te spelen en rende opeens een als prinses verkleede zangeres langs ons door de eetzaal! De muziek werd muziek van Pirates of the Caribbean, en iets later kwamen wilde figuren langsgerend, dansers en zangers verkleed als piraten; op jacht naar de prinses... Toen weer een als edelman verkleede zanger, er klonk geschreeuw en geroep door de eetzaal, en uit ons zicht leek een zwaardgevecht plaats te vinden. Ongeveer toen liet ergens zo te horen een hulpober een vol blad met borden vallen, precies goed getimed het leek bijna expres – maar was het natuurlijk niet! Het toneelstukje eindigde met dat de piraten de aftocht bliezen en de prinses door haar redder in nood triomfantelijk wegliepen. Erg grappig gedaan!

Hans kreeg van onze Amerikaanse tafelgenote een bordje toegestopt in een servet gewikkeld; tijdens een van haar kaartclubjes na de lunch had een medekaartster opgemerkt dat er een wel erg zwaar marsepein-toetje geweest was in het buffet. Ze had ons nog geprobeerd te bellen, maar we waren waarschijnlijk nog aan het lunchen, dus toen is ze speciaal voor Hans een bakje gaan halen; een stukje cake met daarop een massief marsepeinen ei van wel 5 cm lengte! Hans was dolblij natuurlijk, en ’s avonds hebben we het toetje bij de koffie gedeeld; ik kreeg de cake met de marsepeinen icing erover, en Hans smikkelde lekker het marsepeinen ei op! Erg lekker...


Dag 88, Woensdag 4 april: op zee, 671 km gevaren [Masterchef eliminatieronde]

Ik werd vanochtend snipverkouden wakker, bah! En Hans had zoals steeds de laatste tijd onrustig geslapen en veel gedroomd; de airco lijkt iets hoger te staan sinds vannacht, maar het is ’s nachts gewoon te warm en we denken dat we daardoor zo onrustig slapen – zelfs ik word soms midden in de nacht wakker omdat ik het warm heb, en Hans heeft daar nog veel meer last van dan ik! We hebben vanochtend gedoucht om wat op te knappen en zijn om 8:45 gaan wandelen met de Sri Lanka immigratie-kaartjes en de tweede Masterchef brief bij.


Bij de receptie stond een lange rij omdat gisteren de rekening bij iedereen afgeleverd is, en de immigratiekaartjes ook vandaag ingeleverd moesten worden, maar we zijn toch maar aangesloten, en dat was maar goed ook want de rij werd gauw langer achter ons! Het meisje dat ons hielp zei dat er wel meer mensen dubbele brieven hadden gehad terwijl er maar eentje zich opgegeven had voor Masterchef, dus dat bevestigd wat we vermoeden en de twee verschillende handschriften op de brieven – er zijn gewoon twee mensen die onafhankelijk van elkaar de brieven uitgedraaid hebben en richting de hutten gestuurd. Toevallig sprak de Nederlandse begeleider Hans aan toen hij een krantje ging pakken, hij geeft iedere dag een spreekuurtje en ook (volledig vrijwillig aan mee te doen) heeft hij met ieder “couple” zoals hij het noemde een gesprekje over wat er goed en slecht is aan boord, omdat hij dat allemaal verzamelt en doorgeeft aan het bedrijf. We hebben wel wat punten, maar die gaan over de algemene administratie van het schip en daar heeft hij ongetwijfeld al evenveel varianten van als dat hij mensen gesproken heeft, en de andere dingen gaan over zijn administratie (dat we er pas na 2,5 maand toevallig achterkomen dat hij er ook voor ons is, en pas na 3 maanden te horen krijgen dat we hem over zorgen en opmerkingen en zo kunnen spreken...) – dus we sloegen beleefd af dat we op het moment niets hadden en zelf wel een keertje langs zouden komen als we iets vonden, we hebben geen zin in een afspraakje maken.


Hans voelde gewoon haast een beetje angst om op dek te stappen, terecht, want het was bloedheet en zonnig buiten! We hebben na een stevige doorvaardag gisteren vandaag een langzamer tempo en glijden door het spiegelgladde oppervlakte – de stabilisatoren zijn actief, we zagen de blauwe vinnen in het heldere water, waardoor je nog minder het idee hebt dat je op het water zit! Het valt op dat er sinds Singapore weer meer jongere mensen aan boord zijn, iets wat al begon in Sydney. Maar er zijn nog altijd honderden kranige en al dan niet meer of minder mobiele bejaarden aan boord, wij bewonderen wel die spirit om dat te doen, zeker als je alleen bent!

Terug in de hut om 9:30 hebben we een kopje thee en koffie gezet en een chocolaatje uit de paas-voorraad genomen, en onszelf afgedroogd want we waren al weer flink bezweet! En toen was het rusten tot het tijd was om naar beneden te gaan voor de Masterchef loting. Ik was een beetje zenuwachtig, en terwijl ik vanochtend door mijn recepten op mijn telefoon liep bedacht ik me dat het misschien beter was om visragout te maken dan de stroganoff of Thaais prutje dat ik in gedachte had. Sowieso is een zelfgemaakte ragout altijd wel iets speciaals, zelfs zonder een bladerdeegbakje om het in te serveren. Maar ja nu moest ik dus nog even allerlei andere ingredienten in mijn hoofd prenten! En er rekening mee houden dat ik misschien niet alles voor visragout zou hebben en toch nog iets anders moest verzinnen... En terwijl ik van de week gehoopt had om eerste te zijn zodat ik er vanaf zou zijn, realiseerde ik me vanochtend dat het beter was als ik niet gelijk aan de beurt was, dan kon ik mijn plan eventueel nog aanpassen... Pfffff ik was zenuwachtig!


Ik heb me vandaag leuk aangekleed met mijn rode klokrok en zwarte bloesje en deed mijn zwarte hakken aan voor de competitie. We moesten er om 10:45 zijn en een vrouw die vlakbij ons zat en later een deelnemer bleek te zijn was even op het podium gestapt en stapte er scheef vanaf, verloor haar balans en vloog van het podium af – ze miste met haar hoofd maar net een van de zware tafeltjes op de eerste rij, oef, wat een geluk! Ze had verder niets, gelukkig, en kwam met de schrik vrij, maar het had heel akelig af kunnen lopen...

2 kandidaten van de 18 kwamen niet opdagen dus ze hebben gewacht tot 11 uur voor ze over gingen naar de trekking van de lootjes. De juryleden waren Sidney Dias, de chefkok, en de restaurantmanager, een grote stevige Duitser die duidelijk van lekker eten houdt! We zouden in groepjes van drie koken, en de nummers 1, 2 en 3 waren gelijk aan de beurt, de rest in de komende zeedagen. Ik trok mijn lootje en had nummer 1, pfffff, dus ik zou gelijk aan de slag moeten zodirect! De zenuwen gierde door mijn lijf maar vooral of ik toch wel alle ingredienten zou kunnen pakken en niets belangrijks vergeten. Ik had net als de rest al een beetje zitten gluren naar de ingredienten dus wist ongeveer waar alles lag en dat de meeste dingen die ik nodig had zo te zien wel beschikbaar was – ik kon visragout maken dus, mooi zo! Dat was niet moeilijk, maar zag er wel bewerkelijk uit, en omdat er geen bouillon was zou ik mijn eigen bouillon moeten maken, dat zou vast ook indruk maken! Wat ook indruk maakte waren mijn hakken! Met name de cruise director was er erg van onder de indruk.

We moesten een kookstation uitzoeken dus ik zorgde dat ik het dichtst bij Hans kwam te staan, en toen moesten we schort aan en muts op, handen ontsmetten en handschoenen aan, en kregen we een draagbare microfoon om. Pfff, ze pakte het serieus aan! Zodra we ingredienten mochten gaan pakken – daar hadden we 5 minuten de tijd voor – liep ik in één streep naar de vis; ik had bij het lootjes trekken gezien dat er twee langoustines lagen, die waren voor mij! Toen ze op mijn bordje lagen pakte ik nog wat gewone gamba’s, zalm en witvis. Verder nog wat knoflook, een hele citroen die ik spotte, en wat champignons en toen waren mijn handen vol dus bracht ik ze naar de tafel, en richtte me op ingredienten voor de bouillon en roux – verse kruiden, laurier, kruidnagel, hele peperkorrels, zout en paprikapoeder, boter en bloem. Ik kon geen room vinden, die was er ook niet toen ik het vroeg, alleen creme fraiche en gewone melk. Damn! Dan maar melk pakken. Ik had zo veel nodig dat ik amper genoeg bakjes had, en bedacht me in de laatste halve minuut nog om een ui te pakken en voor de zekerheid een tomaat en een paprika. Oef, ik had alles wat van belang was... Later tijdens het koken kwam ik er achter dat ik de oestersaus gemist had, dat was misschien een welkome smaakmaker geweest, jammer!

Ik was super geconcentreerd, en zag en hoorde niemand meer om me heen; eerst de bouillon opzetten, en de vis er even in blanceren en het vel van de zalm erin laten pruttelen om hem nog wat vissiger te maken. Sidney Dias en de cruise director waren onder de indruk dat ik zelf bouillon maakte, en dat ik zo georganiseerd was; ik hoorde dat een van de andere twee kokkins eigenlijk maar wat deed, hoewel het wel redelijk goed klonk wat ik zo hoorde, en ik was bang dat mijn Filippijnse buurvrouw iets bijzonders in elkaar zou draaien en ik hoorde haar over noodles praten. Damn, ik had geen “vulmiddel” bij mijn ragout gepland, alleen de ragout zelf. Maar ik richtte me maar op mijn gerecht, en merkte amper als de cameraman met zijn gopro om me heen liep en opnames maakte voor de film die verkocht wordt van deze cruise – Hans zei dat hij zelfs mijn hakken filmde op gegeven moment, alle mannen waren er diep van onder de indruk dat ik er op rondliep! En de zaal zat hartstikke vol met publiek, maar ik was al gauw alleen nog maar bewust van mijn eigen kookstation – ik hield me voor dat we met de kerst ook altijd onder tijdsdruk staan, en ik had ruim de tijd voor alles, dus geen paniek. Maar ik stond te trillen als een rietje van de spanning in de eerste 5 minuten!

Ik ontspande wel redelijk gauw naarmate ik aan het koken was, maar had nog een flink moment van spanning toen ik, na al het snijwerk, zag dat mijn linkerhandschoen opengesneden was en nieuwe handschoenen probeerde aan te trekken – maar ik kreeg het rubber nauwelijks meer over mijn handen en verloor naar mijn idee minutenlang terwijl ik met trillende handen worstelde. Hans kon vanaf de eerste rij zelfs zien hoe erg mijn handen trilde! Maar gelukkig lukte het uitendelijk en kon ik verder.

Na ongeveer een kwartier was de bouillon af en kon doortrekken, de vis eruit en gaar op een bordje, de uien, knoflook en champignons gebakken in de boter en begon ik aan de roux voor de ragout. Ook dat vond Sidney indrukwekkend, en de cruise director vroeg hoe ik hem zo glad kreeg. Ik gaf wat uitleg en Sidney nam het over en ze liepen weer naar de volgende kandidaat. Ik kon inmiddels ontspannen; ik zat goed in de tijd, de enige uitdaging nu was nog om de smaak goed te krijgen. En vanaf dat moment werd het gewoon echt leuk, en verdwenen de zenuwen – ik was ervan overtuigd dat de andere twee kandidaten veel kleurrijker en sterker smakende gerechten hadden (ik ving af en toe iets op over masala-kruiden, en roerbakken, en ik had de Filippijnse heel hoog staan) en visragout is heel mild, en ziet er niet heel mooi uit, dus ik was eigenlijk overtuigd dat ik zou verliezen, alleen ik wilde dan wel met een zo goed mogelijk gerecht verliezen.

De bouillon was natuurlijk niet echt sterk van smaak geworden, dus ik heb nog een hele tijd lopen worstelen om de smaak van de ragout naar mijn tevredenheid te krijgen, met veel paprikapoeder (die ook onverwacht mild was), zout en citroen. Ik vervloekte mezelf dat ik de oestersaus gemist had! Ondertussen was de “Masala-kandidaat” al klaar, en zei de jury dat dat ook een van de criteria was om punten te krijgen. Dus ik luisterde naar mijn Filippijnse buurvrouw en zodra ik merkte aan het commentaar van de cruise director dat zij begonnen was om haar bord op te maken, begon ik ook af te ronden. Ik had namelijk al een mooie dikke ragout die nu redelijk van smaak was (het moest maar! Ik had niets meer in huis om hem beter te maken, los van NOG meer zout en dat wilde ik niet), de vis zat er weer in, de langoustines had ik nog even opgewarmd in de bouillon om ze weer warm te maken, en ik had ongeveer een idee van hoe ik het bord wilde opmaken.

Omdat ragout uiteindelijk maar een grijze, kleurloze prut is, had ik een takje dille gepakt tijdens het ingredienten zoeken, speciaal voor de versiering. Ik deed de ragout zo netjes mogelijk in een diep bord, niet te veel maar gewoon een mooie portie. Langs de randen legde ik de twee langoustines die nu mooi gekleurd waren, ik strooide wat paprikapoeder erover (een idee van Hans een tijdje terug toen we het over iets heel anders hadden!) legde het dilletakje in het midden op de ragout en een flinterdun gesneden plakje citroen in een krul zoals ik hier vaak in het restaurant zie langs de rand van de ragout. Het zag er nu opeens prachtig uit! En ongeveer tegelijkertijd was mijn Filippijnse buurvrouw ook klaar, met een gigantische schaal noodles met vlees en groente.

Toen de drie gerechten op tafel bij de twee juryleden stonden zag ik opeens dat ik verreweg het mooiste bord had qua presentatie! Het had zelfs zo hier in het restaurant geserveerd kunnen worden. Ik was alleen zelf nog niet overtuigd van de smaak, maar ik wist wel dat ik dus wel punten had gescoord met de technieken tijdens het bereiden en de presentatie.

Sidney en de restaurantmanager proefde alle drie de gerechten, en die van mij twee keer – maar ik wist niet zeker of ze dat ook bij de andere hadden gedaan, en is dat een goed teken of een slecht teken??! Toen was het tijd voor de uitslag; als eerste het prutje van de “masala-vrouw”; ze kreeg van allebei een 7, alleen van de restaurantmanager (die volgens ons niet altijd zo diplomatiek is) kreeg ze een behoorlijke rotopmerking dat haar gerecht koud was geworden – dat was erg onterecht, want ze werd tijdens de wedstrijd juist geprezen dat ze als eerste klaar was! Toen was het gerecht van de Filippijnse vrouw aan de beurt; ze kreeg een 7 van Sidney en een 8 van de restaurantmanager, maar had als kritiek dat ze veels en veels te veel geserveerd had en het eigenlijk gewoon groente met noodles was, niet heel bijzonder. Hans was ondertussen al aan het fluisteren dat ik gewonnen had, en een paar mensen om mij heen ook al – en toen was mijn gerecht aan de beurt. Ik kreeg eigenlijk alleen maar complimentjes over bereiding, kunde, smaak en presentatie (ze zijn hier aan boord dol op alles zelf maken dus mijn bouillon en roux hadden punten opgeleverd), en geen kritiekpunten dat ik kan herinneren, en toen de score, 2 keer 8! Wow, ik had gewonnen... Ongelofelijk!

We werden alledrie op het podium geroepen voor de foto en de twee verliezers kregen een oorkonde dat ze meegedaan hadden – ik kreeg niets, omdat ik doorging naar de volgende ronde, maar Hans zei dat het er een beetje gek uit had gezien, alsof ze me vergeten waren! Ik kreeg van zowel Sidney als de restaurantmanager nadat ze de andere een hand hadden gegeven ook een hand en complimenten over mijn kookkunst – de restaurantmanager riep nog dat ik verreweg het beste gepresteerd had en Sidney was volgens mij al verkocht vanaf het allereerste moment toen hij zag dat ik zelf bouillon maakte, hij gaf me nu brede warme glimlachen. Leuk! Ik werd door mensen die we kende en wildvreemden gefeliciteerd, en men kwam naar voren om te proeven en gaf me daarna nog een extra complimentje. Ik ging bijna naast mijn schoenen (hakken) lopen van trots! Ik had nooit verwacht om te winnen, en Sidney en de restaurantmanager benadrukte verschillende keren tijdens de wedstrijd en aan het einde dat wij verreweg de zwaarste ronde hadden gehad omdat wij de eerste waren geweest – nu wist men wat ze ongeveer konden verwachten door naar ons te kijken, maar wij hadden er koud in gemoeten.

Hans proefde natuurlijk ook even, en zei hetzelfde als dat ik voelde, dat de ragout nog een beetje te vlak was, maar op zich wel smaakvol – maakt niet uit, ze hadden hem lekker gevonden en ik had gewonnen en ging door naar de halve finale! Maar terwijl er mensen om de jurytafel heen stonden te proeven en met ons te kletsen zei Hans dat hij hem voelde verschuiven, en het volgende moment lag hij er bijna bovenop en schoof alles eraf omdat een kant instortte – het was, zo bleek, een klaptafel en de poten waren niet op slot gezet! Er werd gauw opgeruimd en terwijl Hans en ik wegliepen zag ik nog dat mijn pan met het restje ragout dat niet in het bord had gepast als enigste nog op de kooktafels stond – die was zo te zien apart gehouden door iemand? Het was ook wel leuk om te zien dat de andere koks die meegekeken hadden, en vaak bij zulke gelegenheden zijn, terloops ook een hapje proefde uit mijn pan.

Ik was zo trots als een pauw dus, want het was leuk geweest om te doen en ik had deze ronde gewonnen! We liepen naar het restaurant en kwamen aan tafel bij een concurrent te zitten, volgens mij een gepensioneerde professionele kok. Hij bleek Frans en zijn vrouw Fins te zijn, maar ze spraken redelijk goed Engels en we hebben gezellig gekletst over de wedstrijd en van alles en nog wat. Ze wonen ’s winters in Martinique, en ’s zomers in Finland. Het was ons opgevallen hoeveel mannen zich eigenlijk opgegeven hadden – wel een derde was mannen – en hij als hobby kok was juist verbaasd over hoeveel vrouwen zich aangemeld hadden. Omdat we laat waren gaan eten (de wedstrijd was pas om 12:15 afgelopen geweest) en lang hadden zitten kletsen waren we pas om 13:45 klaar, en bij het afscheid nemen zei hij al glimlachend dat we misschien straks tegen elkaar moesten koken.

Om 14 uur was er bij het zwembad een bootbouw-wedstrijd met piraten-thema – omdat gisteren de geplande piratendag maar half doorgegaan was. Het was wel grappig maar er waren minder aanmeldingen dan de vorige keer, en we zagen onze Franse hobby-kok en een van de andere kandidaten van Masterchef ook met bootjes staan – jeetje sommige mensen doen echt met alles mee! Het blijft me verbazen hoeveel mensen wel niet verkleedspullen bij zich hebben, nu ook weer liepen er verkleede passagiers in vol piraten-ornaat rond! Maar ook mensen die met eenvoudige dagelijkse middelen zichzelf verkleed had; zo had de Finse vrouw één broekspijp opgestroopt om een houten poot na te bootsen, en een slaapmasker over één oog gedaan als ooglapje. Heel creatief!

Om 14:45 waren we terug in onze hut uit de brandende warmte en hebben we lekker de rest van de middag gerust en thee en limonade gedronken want boven op dek hadden we flink staan zweten. Toen we net de hut instapte stond ik toevallig bij het raam naar buiten te kijken en zag opeens een grote vis zwemmen – het bleek een dolfijn te zijn, en we schoten ons balkon op en zagen in de komende 15 minuten wel zo’n 20 dolfijnen in groepjes van 2-4 langs het schip zwemmen, wauw! Wat een geluk!

’s Avonds was er een barbeque op dek 12, en besloten we daar naartoe te gaan in plaats van het restaurant – in het restaurant waren toch de meeste hoofdgerechten barbeque-gerelateerd, en dan konden we beter ons eigen stukje vlees uitkiezen boven. Het was verrassend druk en bijna iedere vaste of tijdelijk bijgeplaatste tafel was al bezet of werd bezet gehouden – in sommige gevallen zelfs de hele tafel van zo’n 8 plaatsen. Dat hebben we nog nooit zo meegemaakt bij een etentje op dek, maar het was dan ook een milde bewolkte avond waardoor de plekken die normaal gezien in de zon staan (en waar Hans en ik meestal een plekje zoeken) nu niet zo heet waren en dus ook bezet waren. We vonden uiteindelijk een tafeltje ver van de barbeque waar maar één handtas lag – er bleek een echtpaar te zitten en om te beginnen leek het gesprek helemaal niets te worden maar uiteindelijk hebben we wel een beetje gekletst, nota bene over oorlogsbegraafplaatsen!

Terug in onze hut hebben we thee en koffie gezet, en heb ik een heel kuipje honing (het zijn flinke porties!) in mijn kop thee gedaan en ben in een heet bad gegaan om de verkoudheid een beetje onder controle te proberen te krijgen en vooral mijn keelpijn een beetje te verzachten. De klok moest weer een half uur terug, en terwijl ik in bad zat, en ’s avonds voor het slapengaan, heeft Hans nog een serie zitten kijken die ik alleen op de laptop kon tonen en niet kon omzetten naar een ander formaat. Ik begon ’s avonds een beetje koorts te krijgen en heb het in bed bloedheet gehad van de koorts.


Dag 89, Donderdag 5 april: op zee, 621 km gevaren

Vandaag hebben we onze rekening alvast betaald – moet eigenlijk op 7 april maar wij hebben tussen nu en dan geen kosten meer behalve een excursie morgen. Ik ben snipverkouden maar de keelpijn lijkt in ieder geval bijna weg vanochtend, ik heb nauwelijks pijn gelukkig. Om 11 uur was de volgende groep van Masterchef aan de beurt, en Hans besloot in de hut te blijven zodat hij nog wat afleveringen van de serie kon kijken op de laptop.

Ik werd bij binnenkomen begroet door de restaurantmanager, en doordat ik aan de praat was geraakt met het Australische gezin kwam ik naast hen op de eerste rij in het midden te zitten. Sidney zag me ook duidelijk zitten maar liet diplomatiek niets merken, alleen zijn glimlachje, en de cruise director vroeg op gegeven moment of ik in de zaal zat. De zaal was behoorlijk leeg – gisteren had hij bijna vol gezeten leek het, nu vandaag was er maar een derde van wat er gisteren zat op komen dagen.

Deze ronde was qua opzet hetzelfde als gisteren – daar was ik erg benieuwd naar geweest – 5 minuten om ingredienten te pakken en een uur om te koken. Maar de kandidaten hadden alle tijd om de ingredienten te bekijken want ze stonden maar op het podium terwijl de cruise director aan het kletsen was en begonnen dus al de tafel met ingredienten te bestuderen. Er waren weer drie kandidaten, een Engelse man die alleen reist en altijd grappig probeert te zijn en dit duidelijk zag als zijn 15 minutes of comedy fame, maar iets onaangenaams om zich heeft, een ferme kordate Amerikaanse die erg serieus leek en ik hoog inschatte, en een wat oudere Australische man die zich goedbedoelend opgegeven had voor een leuke uitdaging maar duidelijk al nog voor de start stijf van de zenuwen op het podium stond.

Het kijken naar het koken was vandaag wat minder leuk dan Hans vertelde dat het gisteren was geweest – er waren geen closeups van wat er gekookt of gedaan werd op de kookstations, alleen overzichtsshots van het gehele podium, en de drie kandidaten waren vandaag duidelijk vastbesloten om het gehele uur te gebruiken. De Engelsman beweerde geen idee te hebben wat hij wilde gaan maken, de Amerikaanse wilde een soort ramen-soep gerecht maken, en de Australier ging stroganoff maken.

Het was zichtbaar aan de Amerikaanse en de Australier dat ze gisteren gekeken hadden en wijze lessen daarvan meegenomen hadden; ze begonnen allebei gelijk hun eigen bouillon te maken en hadden duidelijk van te voren bedacht wat ze wilde gaan doen en welke dingen ze daarvoor nodig hadden, want in het begin bij het ingredienten pakken waren ze net als ik gisteren heel kalm en gefocussed op wat ze nodig hadden. Het viel me op dat er vandaag wel slagroom beschikbaar was op de tafel!


De Engelsman was gewoon een beetje vies en tenenkrommend om naar te kijken; hij sneed in zijn vingers en ging gewoon door met koken en alles met zijn bebloedde handen aanraken tot de restaurantmanager dat opmerkte en ze hem wat pleisters gaven – ik hoorde de restaurantmanager buiten de microfoon om tegen hem zeggen dat ze zijn salade die hij net met bebloedde handen had gehusseld toch zeker niet zouden gaan proeven. Maar ook zijn warme gerecht was hygienisch niet correct, want hij gebruikte steeds dezelfde lepel om te proeven en dan weer in zijn gerecht te roeren ermee.


Ik denk dat Sidney en de restaurantmanager dat wel zagen, en ervoor kozen om niets te zeggen want hij zat ook constant irritant grappig te doen en de aandacht te trekken – zo had hij een glas wijn op zijn kookstation gezet waar hij niet mee kookte, maar van dronk, en maakte hij tijdens het koken notities – alsof hij wilde onthouden wat hij gedaan had. Heel apart! Ik dacht in ieder geval te merken aan de lichaamstaal van Sidney en de restaurantmanager en hun onderlinge gefluister over hem dat hij al heel gauw uit de race was en alleen nog voor de vorm meedeed. Ze praatte ook helemaal niet over hygiene vandaag als zijnde een factor van de jureering, dus duidelijk dat hij er al uit lag voor hij begonnen was, al was het alleen al daarom, maar ze dat niet wilde laten blijken – het was soms zo erg dat je zelfs uit het publiek mensen opmerkingen erover hoorde maken tegen elkaar!


De Amerikaanse leek volgens het Australisch gezin waar ik naast zat en af en toe mee kletste bijna net zo gefocussed als ik gisteren was; ze had duidelijk een plan en was het aan het uitvoeren. De Australier had moeite om zijn trillende handen onder controle te krijgen maar leek op gegeven moment ook wat beter in zijn vel te zitten en wat beter te kunnen focussen. Beide lette goed op hygiene en werkte methodisch.


Pas toen het uur afgelopen was deden alle drie stoppen met koken, niemand eindigde eerder vandaag. Helaas waren er geen closeups van het eten en stond de tafel van de jury vandaag op het podium zodat je hem op het scherm kon zien, maar de jurering was ook heel gauw voorbij. Ze proefde alle gerechten – ik denk dat ze allebei een muizenhapje van het warme gerecht van de Engelsman genomen hebben – en smoezde wat onderling, en toen was het enkel het aankondigen van het beste gerecht. Wij kregen nog alledrie gisteren op en aanmerkingen en/of complimentjes, hier was het alleen een algemeen politiek correct “alle gerechten zien er prachtig uit en iedereen heeft zijn best gedaan”, en toen kondigde Sidney de Amerikaanse aan als de beste wat hem betreft, en volgde de restaurantmanager in die mening. Ook weer waarschijnlijk zodat ze niets hoefde te zeggen over de Engelsman en hem niet onnodig positief of negatief een podium geven.

Toen iedereen geposeerd had voor de foto en Sidney en de restaurantmanager weg waren – ze waren vandaag erg snel weg – ben ik gaan kijken naar de gerechten. De Amerikaanse was inderdaad het beste van de drie, want de Engelsman had een doodgekookt groenteprutje gemaakt, een doorbakken steak en een beetje zielig uitziende (bebloedde) salade. De Australier was duidelijk teleurstelde geweest in zichzelf, en ik vond zijn stroganoff er uit zien zoals de vleesprutjes die we regelmatig op het vrachtschip kregen – en ik ben bang dat dat geen complimentje is! Er zat helemaal geen kleur in, hij had volgens mij ook geen paprikapoeder gebruikt en zeker geen paprika’s – dan is mijn stroganoff een heel ander gerecht, ongelofelijk. Het noodlegerecht van de Amerikaanse zag er nog het kleurrijkste uit, hoewel het technisch gezien natuurlijk niet echt moeilijk was geweest; in feite is het soep met groente en noodles en had ze vooral werk aan het maken van een smaakvolle bouillon. Dan was de stroganoff van de Australier nog het moeilijkste geweest technisch, want hij had én bouillon én roux moeten maken. Alleen helaas zo onappetijtelijk om te zien! Hetzelfde probleem waar ik gisteren mee gezeten had met mijn grauwe ragout. Ik heb de noodles geproefd en één hapje smaakte wel maar het was te heftig om een heel bord ervan leeg te eten; ze had erg veel soya en oestersaus en dergelijke dingen erin gegooid, het was redelijk zout en geconcentreerd van smaak helaas. De beste van de drie, dat wel!

Het was pas 12:30 toen ik weer terug in de hut was, en Hans had 2 afleveringen kunnen kijken van zijn serie. Hij had het een lastige keuze gevonden om mee te gaan of serie te kijken, maar ik zei dat hij de beste keuze gemaakt had; het was volgens mij veel minder leuk om vandaag te kijken dan het gisteren was. De cameraman met de gopro kwam ook enkel pas ergens in de tweede helft van het uur even langs om de pannen van dichtbij te filmen, meer niet.


We zijn gelijk gaan lunchen; geen succes, misschien wel een van de slechtste lunches deze reis; onze ober had totaal zijn aandacht niet bij wat hij aan het doen was en liet iedereen lang wachten, bracht zelfs een tweede keer een hoofdgerecht naar een van de vrouwen aan onze tafel in plaats van haar toetje en gaf in het begin Hans geen menu terwijl hij er genoeg in zijn hand had. Een echtpaar had haast want ze moesten om 13 uur ergens zijn, en zaten te mopperen op volgens mij alles in het schip – maar ze waren pas om 12:30 iets voor ons gaan zitten, dus zelfs met een snelle ober zouden ze nooit op tijd eten hebben gehad. De andere vrouw aan tafel was schijnbaar een kook-lerares, en toen ze doorhad dat ik de winnaar van gisteren was gaf ze me complimentjes over hoe professioneel ik overgekomen was en wat ik gemaakt had. Ondertussen was het mopperend echtpaar al van tafel, en kwam de Engelsman van vanochtend bij ons aanschuiven – hij had als lunch zijn zelfgekookte maaltijd gegeten. We hebben nog wat over de wedstrijd gekletst maar de kook-lerares had duidelijk een aversie of zo tegen Hans en voor de rest waren we het eten zat en het gezelschap was er niet beter op geworden. Dus toen we door onze erg taaie steaks geworsteld waren en wat oude frietjes ophadden (de voorgerechten waren in ieder geval gelukkig prima geweest) hebben we onszelf geexcuseerd en zijn we naar onze hut gegaan.

’s Avonds was het weer gezellig aan tafel en hebben we lang nagetafeld, tot 19:15. Terug in de hut heeft Hans de laatste twee afleveringen van zijn serie op de laptop gekeken terwijl ik aan het blog werkte op mijn mobiel en een hete douche nam vanwege mijn verkoudheid. Voor het slapengaan heb ik met wat citroenlimonadepoeder van Hans op zijn aanraden een soort citroengrog gemaakt met een kuipje honing en kokend water en een klein beetje thee – smaakte best goed! We zijn pas rond een uur of 23 gaan slapen, die tijdsveranderingen hebben toch invloed op je merken we.


free counters