Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We werden vanochtend een paar keer een beetje wakker om weer in slaap te doezelen, tot Hans wakker schrok omdat het al 8:45 was; zo laat zijn we zelden! We zijn opgestaan en hebben de gebruikelijke ochtendhandelingen afgewerkt (fruit eten, wandelen, krantje halen, koffie zetten), en onderweg zagen we een aantal stoere mannen meelopen met een van de officieren op dek; vermoedelijk de bewaking die we aan boord hebben gekregen. Tot onze verrassing waren we vannacht helemaal teruggevaren naar de punt van Sri Lanka om pas vandaaruit koers te zetten richting India – later vertelde de kapitein in een speciale omroep over de intercom dat dat was vanwege piraten, dit was een veilige route. Ook vertelde de kapitein over het feit dat de bewaking aan boord was gekomen en wat we moesten doen in het geval van een aanval; precies wat er in de brief stond die we gisteravond gekregen hadden hierover.

Tijdens de koffie kwam Ivan de hut schoonmaken. Hij moest lachen dat ik Hans zijn voeten omhoog hield toen hij kwam stofzuigen, en had mijn optreden in Masterchef gezien op tv, leuk! We hebben het daar een beetje over gehad en op gegeven moment vroeg zijn bazin buiten iets aan hem of Ina over een passagier – we verstonden alleen dat Ivan zei dat hij de passagier gesproken had en de rest was gemompel en Russisch, maar toen hij weer terug in de hut kwam om af te ronden mopperde hij even over hoe de organisatie van dit schip toch wel erg slecht was. Jeetje, als zelfs zij het merken!


Ik ben om 11 uur weer naar Masterchef gaan kijken, terwijl Hans lekker achterbleef met de laptop om een nieuw ontdekt spelletje te spelen en een serie te kijken. De wedstrijd was vandaag erg spannend; een Australische huisvrouw, een gepensioneerde staalwerker en de Fransman-met-Finse-getrouwd-wonend-in-Martinique-en-Finland... Ik had de Fransman heel hoog staan omdat we tijdens de lunch die we een tijdje terug met hem gehad hadden, begrepen hadden dat hij (semi-)professioneel kookte op hun jacht in Martinique. De huisvrouw was geen bedreiging, die maakte een eenvoudige curry die volgens mij ook net een tikkeltje te pittig was, maar de staalwerker was een verrassing; om te beginnen een beetje een temperamentvol mannetje die volgens mij erg gedreven was om te winnen, en hij leek het al gelijk even aan de stok te krijgen met de Fransman over welk kookstation hij wilde. Dat werd gelukkig gelijk in de kiem gesmoord, maar toen ontpopte de staalwerker zich als een volleerde hobby-chef!

Hij maakte een perfect gebakken steak op een bedje van gesmoorde spinazie, met champignonsaus in een bakje geserveerd, en zoete aardappel friet die hij eerst gestoofd had in water, bestrooid met een zelfgemaakt kruidenmengseltje, en gebakken in olijfolie om daarna perfect te stapelen op een bord. Wow... Wat mij betreft had hij gewonnen! En het was duidelijk dat Sidney en de restaurantmanager het ook heel erg moeilijk vonden, want de Fransman had ondertussen een soort Frans-Fins-Martinique fusion gerecht gemaakt met een voorafje van gemarineerde zalm in olie, citroen, peperkorrels en dille, en als hoofdgerecht zalm gesmoord in een champignonsaus gemaakt van melk die zachtjes had staan stoven met steranijs, kaneel en allerlei andere specerijen. Het zag er niet erg smakelijk uit en was een hele typische smaakcombinatie, maar dat heeft de jury uiteindelijk over de streep geholpen om te kiezen en de Fransman werd dus de winnaar!

Nu weet ik dus wie mijn rivalen zijn, vermoedelijk op 13 april; de kordate Amerikaanse en de Fransman. Pffff! Ik hoop heel erg dat de volgende ronde helemaal anders is en dat we bijvoorbeeld met 10 door de chefkok gekozen ingredienten moeten koken of zo, dan maak ik nog een kans, afhankelijk van de ingredienten. En ik heb vroeger heel veel gekeken naar een grappige relaxte kookwedstrijd waarbij een professionele kok teamde met een kandidaat en van een mandje met boodschappen vaak een drie gangen maaltijd maakte, hopelijk kan ik daar uit putten en uit de “ik heb zin in iets lekkers wat hebben we in huis?” uitdaging die Hans en ik thuis vaak uitvoeren... Ik ben benieuwd!

Het was weer een latertje geworden want de kandidaten hadden net als de tweede keer het volle uur benut – niemand brandt zijn vingers meer aan het zo snel mogelijk zijn gerecht afronden! En om 12:30 stapte ik onze hut binnen en zijn we kort daarna gaan lunchen. Maar eerst kwam er een aankondiging van de kapitein over het beveiligingsteam dat gisteren schijnbaar aan boord is gekomen. Hij las de brief voor over de intercom die gisteravond op onze bed lag en benadrukte dat de kans nihil was dat er iets zou gebeuren. De Nederlandse begeleider deed weer op geheel eigen wijze vertalen – in plaats van de details van de brief vertalen, zei hij “zoals u kunt nalezen in de brief van gisteren”. Tja, vermoedelijk is die brief in het Engels aan iedereen gestuurd, en als men die brief kan lezen (in het Engels), dan hebben ze hem ook niet nodig om te vertalen, maar als ze geen Engels spreken (zoals veel van de Duitsers dat ook slecht of niet doen, en ongetwijfeld ook wat Nederlanders), dan is men dus volledig afhankelijk voor informatie van die Nederlandse begeleider met zijn niet erg nuttige “vertalingen”... Ik ben blij dat wij goed Engels spreken!


De lunch was weer eens erg lekker, gelukkig, want de laatste tijd zaten er steeds vaker vooral gerechten tussen die ons niet zo aanspraken! Van 13:15 toen we klaar waren met de lunch tot 13:45 hebben we nog even in onze hut gezeten en toen was het tijd om naar de lezing te gaan; over de specerij-routes en heel vluchtig even de VOC – maar er werd met name gesproken over hoe de specerij-routes ontstaan waren en hoe de Portugesen zoveel gedaan hebben om de rest van Europa te motiveren ook op zoek te gaan naar handels/overheersingsmogelijkheden van de specerij-eilanden in het Verre Oosten. Best interessant!

Na de lezing was het al weer 15 uur en zijn we na een zigzagrondje naar boven en even naar buiten gaan rusten in onze hut. We zijn moe en weten niet waarvan! Maar een van de dingen is denken we alle “verplichtingen”. Je moet om bepaalde tijden gaan eten, om bepaalde tijden (maar niet exact) komen de hapjes en moet je daarvoor opstaan, ’s avonds komt Ivan één en soms twee keer langs om het een en ander te brengen, er zijn overdag en ’s avonds lezingen en andere activiteiten waar je naar toe wilt en die je dus in moet calculeren, soms moet je recht van het avondeten naar een show anders vind je geen plek, en zo voelt het al gauw alsof je hele dag ingedeeld is, zelfs al is er nog hartstikke veel tijd over op een dag – alleen versnipperd en verspreid tussen al deze “verplichtingen”. Luxeproblemen, maar we denken wel de reden dat we van een eigenlijk hele relaxte manier van reizen toch niet relaxen.

Want dan heb ik het alleen nog maar over de zeedagen – bij landdagen moet je zorgen dat je op tijd in de showlounge of waar dan ook bent, zorgen dat je een stickertje krijgt, de begeleider volgt of zelf je weg van het schip naar de bus vindt, een zekere competitie onder de groep waar je in zit om goede plekken op de bus te krijgen, een zekere haast tijdens de excursie om nog even voor de groep uit een goede foto te kunnen maken, of alles proberen te zien terwijl de groep ergens langsloopt, er zit een hoop “stress” in een gemiddelde excursie puur en alleen omdat je het maximale uit een excursie wilt halen wat je kunt.


Met al die vermoeiende zaken besloot Hans vanmiddag dus lekker een dutje te doen – dat is ook een afweging, zeker voor hem; dutjes of filmkijken. Want hij komt nooit echt toe aan lekker eens een paar uur lang helemaal achter elkaar een heleboel afleveringen kijken – maar af en toe moet je gewoon even een dutje doen. Ik heb zo veel werk aan deze reis en de website dat ik al helemaal niet aan dutjes toekom behalve als ze me dwingen! Luxeproblemen...


’s avonds bij het eten waren onze Duitse en Amerikaanse tafelgenoten er niet – ze hadden ons gebeld en zichzelf afgemeld, hij voelde zich niet zo lekker vanavond. Die zijn natuurlijk nog veel moeier dan wij want zij zijn van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig met alle activiteiten! Het leek eerst alsof we alleen zouden blijven, maar na zo’n 10 minuten kwamen alsnog de Australische dames opdagen; ze hadden er geen erg in gehad dat het een formal avond was (alweer!) en liepen al in het trappenhuis toen ze zagen dat iedereen er zo netjes uitzag – pas toen viel het kwartje en zijn ze gauw terug naar de hut gegaan om iets wat netters aan te trekken. Het werd best gezellig met z’n viertjes en we hebben zo lang nagetafeld dat we pas om 19:30 door het atrium liepen.

Toevallig begon net de “show band” te spelen – wij hadden gedacht toen we ze in het programma zagen dat het echt een bandje zou zijn, maar het was meer easy listening jazz muziek en zo. We liepen dus lekker door naar de hut om ons om te kleden (het was erg warm geweest in het restaurant!) en wat thee te maken in mijn geval. Hans had het al warm genoeg!

’s Avonds tegen 22:30 uur hoorde ik wat ik dacht dat het gebruikelijke geschraap van de zonnebedden op dek 12 was – die worden altijd rond die tijd weer op hun plek gezet. Maar het klonk toch een beetje anders dus ik keek naar buiten om te zien wat het kon zijn – en het bleek bliksem te zijn. Al gauw zaten we in een indrukwekkende onweersbui met hozende regen en continue flitsen – we hebben de lichten uit gedaan en de gordijnen open om ervan te genieten, wat een mooi gezicht! Foto’s maken was bijna onmogelijk, maar ik heb wat filmpjes kunnen maken en heb één sport-snelvuren foto waarop het buiten helemaal licht is – net op dat moment flitste het. Maar de flits was zo snel, dat van de reeks van 5 foto’s 4 volledig donker zijn, en maar één fel verlicht.

Na een uurtje, zo tegen 23:30 besloten we even naar dek 14 te gaan om te zien of we wat meer konden zien – want de lucht lichtte steeds op maar het leek vanuit ons balkon alsof de échte flitsen aan de andere kant van het schip konden zijn. Boven op dek 14 bleek de “show” toch vooral aan onze kant plaats te vinden, maar zo hoog in de lucht dat het de wolken ervoor oplichtte. Alleen af en toe zag je echt de bliksemflits door de lucht lopen en maar zelden ook het wateroppervlakte raken.


Het druppelde nog wat en opeens zei Hans dat mijn haar omhoog aan het gaan was – er zat zo veel electriciteit in de lucht dat, ondanks dat mijn haar een beetje vochtig was, het recht overeind ging staan! Een man en later nog een vrouw die naar buiten gekomen waren om te kijken moesten lachen om mijn haar, tot wij ze erop wezen dat hun haar ook overeind was gaan staan! Wow, we hebben zoiets nog nooit meegemaakt. En het gekke was, als je in de buitenlucht stond, stond het overeind (behalve Hans zijn gemillimeterd haar!) maar zodra je in de buurt van het schip onder een afdakje stapte, zakte het weer terug naar beneden. En als je lang in de buitenlucht stond, dan begonnen de individuele haren om elkaar heel te krullen. Bizar. We hebben tot ruim na middernacht buiten staan kijken tot de onweer echt heel ver weg was, en zijn toen naar binnen gegaan om naar bed te gaan.

free counters