Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 95, Woensdag 11 april: op zee, 700 km gevaren

We zijn vanochtend om 8:30 opgestaan, hebben met fruit ontbeten (een beetje een mager ontbijt na de fruit-overdaad van ons gebruikelijke roomservice meisje) en zijn een dubbel rondje zigzaggend gaan lopen. Op dek 9 lopen we alleen door de stuurboord-gang, want de bakboord-gang heeft een gedeelte met hutten voor (senior) bemanning en entertainers en zo, dus een kamersteward op die verdieping moet onderhand wel lachen als hij ons weer ziet, aangezien we tijdens zo’n wandeling wel 4 keer langs zijn gedeelte komen! Op alle andere dekken proberen we om en om links en rechts te lopen, voor de afwisseling. Tijdens ons tweede rondje omhoog gaand liepen we door de stuurboord-gang en zagen we een bewaker voor een hut zitten; jeetje, iemand die hut-arrest heeft? Benieuwd of onze tafelgenoten er iets van af weten met al hun roddelcircuits!

We waren rond 9:15 begonnen met onze wandeling, die meestal zo’n 3 kwartier duurt, en liepen daarom rond 10 uur op dek 14. Er stond een lekker briesje (het was nog altijd zoals altijd brandend warm) en we zagen van een afstandje dat de voorkant van het schip afgesloten was. Grrrr, daar zijn ze ook niet consequent in, de zee is ruw maar op zich wel glad, we bewegen nauwelijks, en die wind is heus niet zo hard... Maar net op dat moment kwam er een omroep van de kapitein die die afsluiting indirect verklaarde – want hij waarschuwde dat er over een paar minuten een oefening gehouden zou worden door het beveiligingsteam aan boord vanuit de brug-balkons, in volle bepakking, en niet schrikken dus want het was maar een oefening. Aha, en daarom was dus de voorkant afgesloten, want anders kon je precies boven die mannen staan terwijl ze met helm en kogelvrij vest met hun wapens aan het oefenen waren. En nu werden alle pottenkijkers in ieder geval een beetje op afstand gehouden.

We hebben even afgewacht tot duidelijk was aan welke kant ze zouden oefenen, en toen een tijdje toegekeken terwijl ze met hun wapens bezig waren – ze deden (toen wij er waren) niet ook werkelijk schieten, maar gingen wel door alle bewegingen die nodig zouden zijn. Maar zoals toen in West-Afrika gebeurde, dat ook ieder wapen een keertje afgevuurd werd om het werkelijk helemaal te testen, leek hier niet te zullen gebeuren. Na een tijdje toekijken zijn we terug naar onze hut gegaan voor een hoognodig kopje thee en koffie want het was inmiddels al bijna 10:30.

Ik ben om 11 uur weer naar Masterchef gaan kijken en Hans heeft toen terwijl ik weg was zijn serie op de laptop gekeken. Het was vandaag tijdens het koken lastig om te zien wie de meeste kans maakte; er was een Australische die een redelijk recht-toe-recht-aan romige tomatensaus met kip en pasta maakte, een Australische die een Aziatische bief in oestersaus met rijst en groente maakte (maar erg zat te klungelen met haar rijst gaar krijgen) en een Engelsman die een soort kaassaus met ui, wortel en gebakken zalm met pasta maakte. Ik vond tijdens het koken de Engelsman nog het meeste kans maken, want hij maakte de kaassaus vanuit een roux, maar het bleek tijdens het (zoals steeds de laatste tijd) politieke correcte jureren dat de bief in oestersaus gewonnen had vanwege de smaak. En inderdaad, ik heb een klein beetje van alle drie de sauzen geproefd, en beide pastasauzen hadden gewoon echt te weinig smaak, en de zalm was te gaar, terwijl de oestersaus en soyasaus van de bief natuurlijk een uitgesproken sterkte smaak hadden. En daarop heeft zij gewonnen, als zijnde de minst slechtste van de drie.

Het wordt wel steeds spannender hoe de volgende ronde eruit gaan zien; de cruise director zat vandaag te vissen naar de opzet daarvan, maar Sidney en de restaurantmanager lieten niets los. De Fransman kwam naderhand, toen iedereen stond te proeven, net als ik ook even proeven, en zei tegen Sidney die er naast stond dat er te weinig zout en smaak in de pasta zat, en daarom hebben ze verloren he? Sidney liet zich ook daar verder niet over uit en glimlachte alleen beleefd zonder te reageren.

Ik was ergens rond 12:15 terug in de hut en we hebben vandaag besloten om niet te gaan lunchen. De kleren passen nog maar de spiegel is niet altijd even vriendelijk en we denken onderhand wel 10 kilo aangekomen te zijn! En dan lijkt het de dag erop weer enorm mee te vallen, maar vandaag was dus een “dikke” dag dus we besloten te lijnen en geen lunch te nemen. Ik heb wat muntthee gehaald in het buffet en we hebben wat muntthee gedronken en om 14 uur een enkel trappenrondje gelopen, terwijl onze magen af en toe boos borrelde waar het eten bleef! Maar we hebben verder alleen een pakje sultana-koekjes gedeeld vandaag, en gewacht op de hapjes die zoals vaker met deze roomservice jongen laat waren. Toen hij kwam gaf ik zoals steeds de laatste twee weken de keiharde peer van gisteren terug, en hij moest lachen, “nog eentje?” en wees op een overlopende schaal vol peren en een paar appels – allemaal teruggekomen van de fruitmandjes en onderweg naar de keuken. Vermoedelijk krijgen we binnenkort een perentoetje!

De airco doet het een stuk beter vandaag – anderen klagen dat het te koud is, maar Hans is in ieder geval een stuk gelukkiger en onze hut heeft een beter klimaat dan de afgelopen tijd. Eindelijk! Het eten was erg lekker en gezellig, en de Australische dames hebben maar een dagje alcohol-vrij genomen – niet vanwege de geknoeide wijn van gisteren, bezwoeren ze! Er was weinig tot niets bekend over het hut-arrest geval, behalve dat het misschien vanwege te veel drank was geweest – men zei dat anderen gezien hadden dat bemanningsleden een gebaar voor teveel drank gemaakt hadden naar elkaar.

Schijnbaar had het Duits/Amerikaanse stel gezien dat de gele quarantaine vlag gevlogen was in de mast vandaag, dat zou kunnen omdat er volgens hen weer erg veel zieken aan boord zijn – wij zitten veel in onze hut en merken daar niet zo veel van gelukkig – maar het zou ook een tactiek kunnen zijn om piraten af te schrikken.


Toen we ’s avonds na het eten terug in onze hut waren zagen we dat het schip minder licht lijkt te voeren dan anders. Normaal gezien is de promenade op dek 7 en volgens mij ook nog wat lagere gedeeltes verlicht, zodat het schip een aurora van licht lijkt te voeren in de duisternis, dat gereflecteerd wordt op het zeewater. Maar vandaag was het donker buiten, en was alleen bovenop het schip verlicht, de bar- en zitgedeeltes van dek 12.


Dag 96, Donderdag 12 april: op zee, 636 km gevaren

Hans heeft vannacht echt geen oog dicht kunnen doen en is helemaal brak opgestaan na een doorwaakte nacht; na een vervelende droom werd hij om 2:30 wakker en heeft daarna geen oog meer dicht gedaan behalve wat dutjes tussen 5 en 6. Hij heeft films gekeken en spelletjes gespeeld maar niets hielp. We zijn vanochtend dus laat opgestaan en na douchen om een beetje op te knappen zijn we niet gaan wandelen; het was al 10 uur en Hans was nog doodmoe en met pijnlijke benen dus even een rustig ochtendje. Na het fruit hebben we thee en koffie gemaakt en gewacht tot Ivan langs zou komen om de kamer te doen.


Ik ben om 11 uur weer gaan kijken naar de Masterchef eliminatieronde, de laatste – uiteindelijk zijn alle 18 deelnemers toch op komen dagen dus vandaag kon er een gewone ronde gespeeld worden. De deelnemers waren een Engelse vrouw die zich net als de clown van een paar dagen geleden gedroeg, ze kwam op het podium in volledig chef’s kostuum, had het constant over een robot die haar eten voor haar maakte (ik vermoed gewoon een oven) en dat ze al 15 jaar niet meer gekookt had, had een volledige fan-club met spandoeken en tafelbellen waar ze af en toe naar toe riep en die dan flink veel lawaai maakte, en zat min of meer continu de aandacht van de presentator op te eisen. Zij maakte een paella-schotel.

Verder was er een hele rustige Indiaase dame die gewoon heel efficient en geconcentreerd te werk ging, zelfs ruim op tijd klaar was en haar curry-schotel nog bijna een half uurtje kon laten doorsudderen, en een donkere vrouw uit Guiana die we weleens gesproken hebben en best aardig leek, en zij maakte een veganistisch gerecht. Alle drie hadden een rijst-gerecht, en door het aandacht-vragen van de Engelse vrouw was het kijken naar de wedstrijd niet zo heel leuk, maar uiteindelijk won de Indiaase vrouw de wedstrijd. En terecht, haar curry was verrukkelijk, heerlijk mild en romig maar ontzettend goed gekruid, het kippenvlees zacht en mals, en de witte rijst met olie en hele specerijen gestoofd waardoor hij op zich al erg lekker was. Het veganistische gerecht kwam druipend op een overvol bord naar de jury-tafel, weliswaar met wat paprika en tomatenroosjes als decoratie, maar het was vooral erg zout. En de paella zag er niet uit en smaakte nergens naar.

Terwijl de drie dames stonden te wachten tot Sidney en de restaurantmanager hun stem zouden geven (het is allemaal na mijn eerste ronde ontzettend beleefd en politiek correct jureren: “alle gerechten zijn altijd even mooi opgemaakt en even smaakvol en het is iedere keer weer erg moeilijk om te kiezen...”), zei de Engelse tegen de presentator dat zij zou afvallen want Sidney vond haar gerecht duidelijk niks, hij had amper van haar gerecht geproef, alleen wat rijstkorrels. Sidney nam daarop demonstratief een grote schep rijst en groente en vlees, en naderhand toen ik naar de jurytafel liep om te proeven hoorde ik haar zeggen tegen iemand dat Sidney naderhand nog tegen haar gezegd had dat haar gerecht geen smaak had gehad. Sidney is normaal gezien veels te beleefd om dat soort dingen te doen, dat is nu duidelijk omdat ze hem geirriteerd heeft met die opmerking!

Toen ik weer boven was zijn we gaan lunchen, en zaten aan tafel met een ouder Engels echtpaar waar hij praatte alsof hij een hete aardappel ingeslikt had en zij een beetje een leeghoofd leek, maar toen we gedwongen werden om menu’s te delen omdat onze ober er niet met zijn hoofd bij was en alleen hun tweeen (die een tijdje NA ons gekomen waren) menu’s had gegeven, brak het ijs en het werd een onverwacht gezellige lunch. Hij was een beetje doof en op gegeven moment mopperde ze half tegen hem en half tegen Hans (naast wie ze was gaan zitten om het menu met hem te delen) dat ze thuis tegen zijn dochter (audioloog) zou zeggen dat hij een gehoorapparaat nodig had. “Hé, wat?” zei hij daarop, hilariteit alom natuurlijk! We zijn lang blijven natafelen en het eten was ook erg lekker.

’s Middags hebben we een rustige middag gehouden en Hans heeft een broodnodig dutje gehouden en ik heb hem af en toe thee met honing gevoerd voor zijn keel die hopelijk niet doorzet naar keelpijn. Mijn verkoudheid is onderhand teruggezakt naar een blafhoestje af en toe, en regelmatig lichte hoofdpijn van de volle neus- en voorhoofdholtes. We realiseerde ons vandaag dat we in onze hut overdag totaal geen erg hebben in het feit dat we dit schip delen met 1100 andere passagiers en 650 man bemanning – het is alsof we volledig alleen zijn. Ongelofelijk eigenlijk!

De zee was een beetje onrustig, en misschien door de koers die we voeren en de redelijke wind die we schuin van voren kregen, deed het schip heel de dag een beetje bewegen. De stabilisatoren werden volgens mij ook niet gebruikt, en je voelde dus dat we aan het varen waren – heel mild, nog altijd, maar we bewogen heen en weer – terwijl we eigenlijk sinds Sydney nauwelijks meer echt ruwe zeeen gehad hebben.


Bij het avondeten waren we met z’n vieren met onze oude tafelgenoten en hebben weer lekker over van alles en nog wat kunnen roddelen, waaronder over een man die schijnbaar tijdens de quizzen weleens erg te keer gaat over vragen die in zijn ogen verkeerd zijn, en die volgens ons dezelfde man is die een tijdje terug aan het klagen was bij receptie dat er al een week geen films meer getoond waren op het grote buitenscherm. Hans zegt regelmatig dat kamerstewards, obers en receptionisten toch hele boeken moeten kunnen schrijven over de lui die ze tegenkomen en meemaken tijdens hun werk!

Toen we ’s avonds het dagprogramma kregen voor morgen stond er in dat de klok een uur terugging van de nacht van 13 op 14 april. Het is duidelijk dat ze dus gisteren vergeten zijn om in het dagprogramma van vandaag te zetten dat de klok terug moest, want normaal gezien zorgen ze altijd dat je de laatste zeedag voor een havendag op de juiste tijd zit, om te voorkomen dat er problemen zijn met de tijd. En nu veranderen we dus de nacht voor een havendag pas de tijd.


Dag 97, Vrijdag 13 april: op zee, 633 km gevaren [Masterchef halve finale]

Hans was iets beter uitgerust vanochtend, hoewel hij door de warme kamer ’s nachts nog altijd vervelende dromen heeft waar hij soms van wakker wordt. We liepen al ons rondje rond 9 uur, en zagen zeevogels jagen op vliegende visjes die door de beweging van het schip op de vlucht gingen. We waren iets voor 10 uur terug in de hut om een kopje thee en koffie te drinken voor we om 10:45 naar de halve finale van Masterchef moesten. Ik was zenuwachtig maar had er erg veel zin in en was benieuwd wat voor uitdaging ze ons zouden geven.

De halve finale leek te worden wat ik al een beetje verwacht had; er stond bij ieder kookstation een grote witte doos, duidelijk een “mystery box” met geheime ingredienten erin. Achter de kookstations stond een tafel die alleen gevuld was met verse en gedroogde kruiden, specerijen, smaakmakers zoals soyasaus en chilisaus, zout, bloem en broodkruim. Vermoedelijk kon je die onbeperkt pakken tijdens de wedstrijd, maar misschien ook niet. En de dozen leken met verschillende dingen gevuld te zijn, dus vermoedelijk kregen we alledrie verschillende ingredienten om mee te koken.

Ik moest koken tegen de Amerikaanse en de Fransman. De Amerikaanse had er net als ik zin in om er een leuke wedstrijd van te maken en “moge de beste man/vrouw winnen”, maar de Fransman leek volledig overtuigd dat hij zou winnen. Hij vond ook duidelijk het voorstel van de Amerikaanse om de kruiden en zo onderling te delen als we weer net als de vorige keer maar 5 minuten hadden om ze te kiezen, geen goed idee. Hij stemde knarsentandend toe maar wat hem betreft was het ieder voor zich. Ook zei hij op gegeven moment dat het winnen van de halve finale misschien zelfs wel de hele wedstrijd zou bepalen – hij leek namelijk te denken dat er in onze groep (waarschijnlijk zichzelf bedoelend) veel sterkere kandidaten zaten dan in de andere halve finale.

Om de wedstrijd nog zwaarder te maken kregen we dit keer maar 45 minuten om te koken. Wel hadden we tijdens de kooktijd vrij beschikking over de ingrediententafel. Om de dozen te verdelen moesten we ieder een kaart trekken, met nummers 1 tot 3, en dan moest je kiezen bij welk kookstation je wilde gaan staan. Ik had kaart nummer 3 en had dus geen keuze meer welke box ik kreeg want nummer 1 mocht eerst kiezen, en daarna nummer 2 dus ik kreeg de overgebleven box. Niet dat het veel uitmaakte, je kon namelijk niet zien wat in de box zat. De mystery-box werd gepakt en geopend, de tijd ging in, en we hadden ieder inderdaad andere ingredienten.

Hans zag gelijk aan mij dat ik niet blij was met mijn ingredienten, en dat klopte, want ik had specifieke ingredienten voor een boeuf bourginon gekregen, een langzaam gaarsudderende bief-stoofpotje met harde groentes zoals wortels, selderij en aardappelen, in een rode wijn saus. En natuurlijk geen bouillon. Ook had ik geen boter, en stond die ook niet op de tafel met ingredienten. Je hoefde niet per se alle ingredienten in je box te gebruiken maar het was wel duidelijk dat het eigenlijk wel verwacht werd.

Ik was al lang blij dat ik weleens (vijftien jaar geleden) het recept gelezen had voor boeuf bourginon, hoewel het me nooit geinteresseerd had als gerecht en ik het nog nooit gemaakt of zelfs geproefd had, maar ik wist dus ongeveer wat er van me verwacht werd, ongeveer hoe ik het moest maken, en ging voor de rest af op mijn eigen ervaring met stoofpotjes, wat Hans doet om zijn stoofpotjes te maken en hoe mijn moeder weleens haar “jachtschotel” maakte (niet altijd even een groot succes als ze weer eens uitschoot met de kruidnagel, maar ging om de technieken).


De Fransman stond naast me en had ingredienten gekregen voor een romige kip-champignon schotel met garnalen, en de Amerikaanse had ingredienten gekregen waar ze eigenlijk alleen maar een kaas-risotto van kon maken. En ik zag dat zij allebei een pak room en een half pakje boter hadden in hun box. Grrrr! Ik had alleen de verplichte olijfolie die ze overal aan boord proberen te verkopen tot mijn beschikking om mee te bakken, en vlees hoort in boter gebakken te worden.

Ik ben gelijk aan de slag gegaan om een stevige bouillon te maken, die qua smaak de basis zou moeten zijn van mijn vleesgerecht, en gelukkig had ik daar allerlei ingredienten voor zoals wortel, selderij, ui, knoflook en natuurlijk de specerijen die ik kon pakken zoveel ik wilde, dus verse Italiaanse kruiden, kruidnagel, peperkorrels en laurier. Maar om een VLEESbouillon te maken had ik ook iets van vleesafval nodig anders was het enkel een groentebouillon, en ik had de meest perfecte kleine filet mignon medaillions gekregen die er waren, zo mals als boter en haast zonder een zeentje of vetrandje eraan. Ik had ze volgens mij zelfs met een boterhammes kunnen snijden, en ben ze nagegaan om de kleine imperfecties eraf te snijden, maar het was niet genoeg – dus ik heb de kleinste medaillion geofferd aan de bouillon om er smaak aan te geven! Een beetje zonde om kapot te koken in bouillon, maar ik had geen andere optie om een redelijke vleesbouillon te maken. En sowieso zonde om zulk lekker vlees in een stoofpotje te doen, maar ik kon ze moeilijk alleen een steak met gebakken groente voorzetten! De steak en de bouillon zouden mijn gerecht moeten dragen...

Toen moest ik het vlees aanbraden dat ik eerst in bloem had gewenteld, en kon ik daarna pas de groentes beginnen te stoven in de pan waar net het vlees in gezeten had. Eerst ui en knoflook, toen wortel, aardappel en selderij in kleine blokjes gesneden, en als laatst een beetje rode paprika. Het moest allemaal snel achter elkaar, want de aardappelen hadden tijd nodig om gaar te sudderen, maar eigenlijk moest iedere groente even een beetje bakken voor het volgende erbij ging. Het was niet anders! De boel afblussen met rode wijn en dan de bouillon erbij, en toen had ik nog zo’n 20-25 minuten voor de aardappelen om gaar te worden. Ik deed het vlees er terug in, maar de aardappelen waren nog keihard! Oeps.

Ik bleef het stoofpotje laten pruttelen en bleef mijn aardappelen proberen, maar ze bleven keihard en leken maar niet zachter te worden. Ik heb het stoofpotje letterlijk tot de laatste minuut op het vuur gehouden, en toen gauw in de laatste 30 seconden in een diep bord gedaan met wat paprikapoeder op de rand als versiering, twee gele paprika-ringen als garnering en wat blaadjes koriander erop als versiering. Het zag er redelijk uit en ik wist dat de smaak goed was, maar ik wist ook dat de aardappels nog steeds niet helemaal gaar waren, dus ik had hoe dan ook verloren.

De Fransman en de Amerikaanse hadden alle tijd gehad; risotto is in principe gauw klaar, en kip met saus al helemaal. De Fransman stond er dan ook tevreden bij; hij had een of andere roomsaus gemaakt met allerlei smaken erin waarin de kip lag, en de Amerikaanse had inderdaad een risotto gemaakt en was net als ik vooral blij dat het voorbij was. Sidney proefde tot wel 2-3 keer mijn gerecht, duidelijk in dubio – maar ik wist dat ik kansloos was, het zou niet correct zijn om mij te laten winnen want mijn aardappelen waren niet gaar genoeg.

Uiteindelijk kwam de uitslag; gelukkig deden ze vandaag weer eens een echte jurering en niet zozeer het politieke correcte van de afgelopen tijd, en kregen we te horen wat er goed en mis was aan onze gerechten. De kip was te hard en de garnalen niet gaar, de risotto was gewoon goed, naar behoren, en van mij was de smaak goed en alles klopte eraan, alleen de aardappelen waren niet gaar. Dus de risotto won en de Amerikaanse gaat door naar de finale!

Terwijl we op het podium stonden handjes te schudden zag ik Sidney nog iets tegen Hans zeggen, en dat bleek te zijn dat mijn gerecht echt zijn favoriet was geweest en gewoon hartstikke goed en smaakvol, en hij had zijn best gedaan om mij door te laten gaan! Alleen die aardappelen... Leuk! Erg leuk om te horen! Ik was in ieder geval kapot en doornat van het zweet, maar ik had het ontzettend leuk gevonden om te doen en was ontzettend trots op mezelf hoe ik gepresteerd had. Maar natuurlijk was ik de rest van de middag bezig met “wat als” vragen en hoe ik het anders had kunnen doen!

We zijn gelijk na de halve finale om 12:15 gaan lunchen, en kwamen aan tafel met de Fransman en zijn vrouw. We hebben een beetje over de wedstrijd gekletst terwijl ik af en toe een complimentje kreeg van iemand die gekeken had en langs ons liep in het restaurant. We hebben lekker geluncht en zijn om 13 uur naar onze hut gegaan om de rest van de middag te rusten. Ik was zo moe, dat ik om 14:30 op bed ben gaan liggen en Hans beloofde me na een uurtje wakker te maken. Maar ik droomde over die stomme aardappelen en werd vanzelf na een uurtje wakker!

Toen de roomservice jongen kwam met de hapjes en fruit gaf ik weer de peer terug – hij viel uit mijn handen en bonkte hard op de vloer, zo hard was hij! Ik had eigenlijk moeten vragen of er gewoon 20 peren in omloop zijn aan boord en die iedere dag weer terug in de fruitschalen gelegd worden als ze na zijn ronde weer terug in de keuken terecht zijn gekomen, want er lijkt maar geen einde te komen aan de voorraad keiharde groene peren!

Tijdens het avondeten hebben we lekker gegeten en natuurlijk nog nagekletst over de wedstrijd, want onze Duits/Amerikaanse tafelgenoten en één van de Australische dames waren geweest – de Duitser had zelfs als hardste gejuicht iedere keer als de presentator (die overigens het verschil tussen origami en oregano niet wist) vroeg wie er wilde dat ik won! En opeens zei Hans dat Sidney door het restaurant liep en bij iedere tafel even een praatje maakte. We hebben hem weleens een enkele keer door het restaurant zien flitsen, maar nog nooit zoals dit bij ieder tafeltje staan, dat kon niet toevallig zijn!

En inderdaad, toen hij zogenaamd verrast keek toen hij mij zag aan ons tafeltje zei hij gelijk dat ik zijn favoriet was geweest, en eigenlijk een onmogelijke opdracht had gehad, zeker vergeleken met de andere twee, want ik deed de handelingen voor het gerecht precies naar de letter volgen (waar hij bijzonder door van onder de indruk was geweest), maar dan had ik dus inderdaad nooit op tijd klaar kunnen zijn, en als ik gesjoemeld had en de groente bijvoorbeeld voorgekookt in de bouillon of zo had ik het gerecht niet precies zoals het hoorde gemaakt. Dus hij vond het geweldig dat ik precies alles zo gedaan had zoals het hoorde, zelfs al kwam ik daardoor in tijdsnood. Ook de smaak van de saus was bijzonder goed geweest, hij was er zelfs door verrast zo goed, en wat hem betreft had ik de hele wedstrijd gewonnen zo goed had ik gepresteerd. Maar ik zei al, je kunt een gerecht met ongare groente niet laten winnen, en dat beaamde hij. Ik heb nog nooit zoveel complimentjes van een heuse (en GOEIE) chefkok gehad, en ben zo trots als een pauw zelfs al heb ik de halve finale verloren! En Hans zei ook al dat hij trots was en dat het thuis niet uitmaakte als het wat langer duurde voor het eten klaar was!


Met al die complimentjes naar mij toe hebben Hans en ik hem ook een complimentje gegeven toen hij vroeg aan heel de tafel hoe het eten beviel, dat we het bij 40 dagen al zeiden, maar nu bij 96 dagen nog steeds zeiden dat we nog steeds heerlijk aten hier in het restaurant.


Na het eten zijn Hans en ik thee en koffie gaan drinken in onze hut, en vanaf 20 uur begonnen we door de Straat van Hormuz te varen, een ongeveer 50-60 kilometer brede nauwte tussen Iran en Verenigde Arabische Emiraten. Zo jammer dat we de meeste bijzondere navigatie-routes (behalve het Panamakanaal) in het donker doen! Hoewel we hier overdag door het heiige weer zelfs aan de kant van het schip die volgens de kaart het dichtste bij land was geen land zagen.


free counters