Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Vanochtend toen Hans om 6 uur naar buiten keek lagen we al aan de kade in Dubai en stonden er al twee bagagewagentjes vol bagage op de kade – er gingen hier dus best wel wat mensen af zo te zien. We lagen bij de Port Rashid cruise terminal, die volgens internet goed voorzien was en gloedjenieuw. Dat kon je wel zien! En we hadden zicht in de verte op de iconische skyline van Dubai, met de Burj al Khalifa die letterlijk boven alle andere wolkenkrabbers uittorende! Ongelofelijk, dat ding is bijna 830 meter hoog (829,8 volgens de officiele cijfers) en het hoogste gebouw ter wereld, en is ZO hoog, dat de andere gebouwen er omheen, die toch ook allemaal in de regio van 300-400 meter hoog zijn, maar halverwege komen en daardoor “klein” lijken... Ongelofelijk!

We zijn om 7 uur opgestaan en hebben ons aangekleed en ontbeten met fruit – het is niet veel, we verlangen terug naar onze gebruikelijke roomservice meisje, zij verwent ons zo veel met allerlei lekker fruit! Om 7:30 waren we klaar, en besloten naar beneden te gaan naar de showlounge – we moesten er pas om 7:40 zijn maar iedereen is toch altijd vroeg dus laten we ook maar alvast gaan.


Het viel mee met de drukte en we konden bijna gelijk de showlounge zelf in lopen. Om 7:50 liep onze groep al richting de loopplank, het loopt altijd een beetje vast bij de kaart-controle omdat de toestroom van mensen sneller gaat dan dat de mannen daar onze scheepskaartjes door het systeem kunnen halen. Hans en ik hielden ons hart vast, want we hadden gisteren onze paspoorten op moeten halen om vandaag een face-check te houden bij de douane hier. En dat gaat meestal niet zo vlot. Maar om 7:59 liepen we de loopplank af, en het cruiseterminal gebouw in er tegenover, en om 8:01 liepen we al de cruise terminal in nadat we bij de razendsnelle en razend efficiente douane allemaal een stempeltje in ons paspoort gehad hadden, en ze ons paspoort ingenomen hadden. Om zeker te weten dat we terug naar het schip komen zeker... Wat een snelheid! Dat hebben we nog niet meegemaakt deze reis en zelden op andere reizen!

We liepen door de gigantische blinkende witte marmeren cruise terminal richting de bussen, waar we al om 8:05 in een keurige nieuwe bus konden stappen die zelfs een USB poortje had om je mobiel mee op te laden. We waren onderweg langs hop-on-hop-off bussen gelopen, de rivaal “Big Bus Dubai”, en zelfs een soort open minibusje, allemaal keurig netjes geparkeerd en wachtend op klanten. Het zag er buiten op straat allemaal spic en span uit, en om een indruk van groen te geven zonder constant water te hoeven geven (het is hier een woestijn en het was vandaag 35 graden, nog steeds het einde van de “winter”) waren er nep-gras perkjes met daarin echte palmbomen of acacia-struiken geplant (kunnen allebei goed tegen de droogte) en letterlijk OP de bedruppelingsslangen dan nog iets van perkgoed voor wat kleur.

Precies op tijd gingen we om 8:15 rijden, onze lokale gids was een Indiaase dame die al zo’n 16 jaar in Dubai werkte, en de chauffeur was ook Indiaas. Schijnbaar zijn er in alle 7 emiraten-staten waar Dubai er eentje van is, totaal ruim 7 miljoen inwoners, waarvan maar zo’n 1,4 miljoen ook echt Emirati zijn, de oorspronkelijke inwoners van deze streek, en de rest zijn dus allemaal buitenlanders. Emirati hebben allerlei gigantische voordelen, als we het goed begrepen krijgen ze gratis huizen, zorg en scholing, en om het krijgen van kinderen aan te moedigen omdat de populatie van Emirati aan het krimpen is, krijgt een man 20.000 dinar als hij trouwt, en 15.000 dinar als hij met een tweede vrouw trouwt – ze mogen hier nog altijd 4 vrouwen hebben. Hoewel, legde onze gids uit, dat gebeurt in de praktijk weinig want het onderhouden van een vrouw is hier zo enorm duur dat eentje meestal wel genoeg is! Als je als buitenlandse vrouw trouwt met een Emirati word je gelijk een staatsburger, ben je echter een buitenlandse man en trouw je met een Emirati vrouw dan zul je buitenlander blijven tot je dood. En schijnbaar moet een buitenlander het land ook verlaten als hij ouder dan 60 wordt (ik vermoed niet als je getrouwd bent met een lokale vrouw, maar wie weet...).

Onze gids legde er ontzettend veel nadruk op hoe gelukkig iedereen in Dubai was en hoe graag men wilde dat iedereen gelukkig was in Dubai, en hoe graag ze wilde dat wij vandaag gelukkig waren, happiness hier en happiness daar. Ze begon zelfs over lach-yoga en probeerde de bus zo ver te krijgen om de armen in de lucht te steken en om niets hard te lachen. Euh, ok? Apart!

Terwijl we nog op het haventerrein reden kwamen we langs het oude cruiseschip de “Queen Elisabeth 2” – die was gekocht door Dubai en ze waren op het moment druk bezig om het te restaureren en er een luxe restaurant en andere zaken van te maken. Maar zo te zien aan de borden overal ging sowieso nog heel het haventerrein flink op de schop. Het was duidelijk dat, datgene waar Dubai bekend om is, bouwen bouwen bouwen, nog altijd geldt en dat er nog altijd druk gebouwd werd om de stad NOG mooier en NOG exclusiever en NOG bijzonderder te maken. Ongelofelijk! Vlakbij de QE2 lagen een paar koninklijke schepen, kleine cruiseschepen om te zien zo groot dat ze waren.

Tijdens de excursie bleek ook dat er zo druk gebouwd wordt nu (overal in de stad zagen we steigers en bouwputten), ook is omdat in 2020 de expo hier is, en Dubai dan wil pronken met al zijn moois. Maar het zag er nu al allemaal indrukwekkend nieuw en mooi uit!

We reden door de Jumeirah hoofdstraat, vol winkels en restaurants, maar waarbij iedere ander gebouw wel iets met cosmetische chirurgie te maken leek te hebben, en cosmetische tandheelkunde, beauty-spas, en alle andere ingrijpende en oppervlakkige cosmetische ingrepen die je maar kon verzinnen. Dokters adverteerde met hun buitenlandse diploma’s (zo had een cosmetische chirurg op zijn praktijk een metershoge foto van zichzelf met daaronder “Brazil trained”), en praktijken leken of gericht te zijn op buitenlanders (zoals het Iraans ziekenhuis waar we net voor afsloegen) of gerund door buitenlanders, heel apart!

Onze eerste fotostop was om 8:30, zo’n 15 minuten bij de Jumeirah moskee, die alleen vanaf de buitenkant bekeken kon worden, om erin te mogen als bezoeker moest je een afspraak hebben. Hans en ik vroegen ons af waarom we hier stopte, dit was geen bijzonder mooie of aparte moskee, en onze gids legde uit dat het bijzondere eraan was dat het een educatie-centrum was waarin mensen kennis kunnen maken met de lokale cultuur en het islamitisch geloof. We zagen dat de rondleiding die je (voor omgerekend maar zo’n 2 dollar) 5 kwartier duurde! Pfffff. Maar daarvoor kreeg je dan ook wat kleine lokale hapjes en drankjes te proberen.

Toen iedereen uitgekeken was bij de moskee reden we verder, richting de Burj al Arab hotel. De huizen en gebouwen in Jumeirah (min of meer het “oude gedeelte” van de stad, hoewel hier niets oud is) waren over het algemeen laag, waardoor je steeds in de verte de indrukwekkende wolkenkrabber-skyline bleef zien. Sommige van de woonhuizen waren bijna paleizen om te zien. Op gegeven moment reden we langs een MacDonalds logo en dat noemde de gids een Amerikaans consulaat! Starbucks was populair, daar hebben we vandaag totaal wel een paar vestigingen van gezien. We reden ondertussen weer door de straat met alle (cosmetisch) medische praktijken.

Op gegeven moment reden we over een kanaal; Dubai Creek, ook weer met 2020 in gedachte – het idee was volgens mij dat je dan tegen die tijd vanuit het water door de stad moest kunnen varen. Wat een bouwprojecten allemaal!

Om 9:05 kwamen we aan bij het strand van waaruit we (via een speciaal platformpje) foto’s van de Burj al Arab hotel konden maken. Dit strand was speciaal omdat er hier gemengd gezwommen mocht worden, en daarom ook populair bij buitenlanders. Alles was netjes afgebakend, zo was er een stukje waar je mocht zwemmen en een stukje waar je mocht surfen, en op de stoep een zachte ondergrond waarop je mocht hardlopen. Ook stonden er regelmatig zuilen op zonneenergie met afdakjes waar je schijnbaar eten kon bestellen om daar af te laten leveren! Ongelofelijk...

Tegenover de Burj al Arab hotel, dat volgens mij een officieel 7-sterren hotel is, idioot luxe (prijzen vanaf 5.000 dollar per nacht), stond een “budget” superluxe hotel, dat schijnbaar een stuk goedkoper was! Je mocht tegenwoordig ook niet meer de Burj al Arab in als je geen afspraak had binnen – dus of er verbleef, of een maaltijd geboekt had daar – want er kwamen natuurlijk te veel pottekijkers die niets verbruikte.

Toen iedereen om 9:20 klaar was (het was goed heet, alleen gelukkig wel droge hitte), duurde het nog een tijdje voor de bus tevoorschijn kwam – die mocht niet blijven staan daar, schijnbaar, hoewel andere bussen het wel deden, en was dus weggereden maar er ontstond wat verwarring over waar hij ons weer zou oppikken. Pas ruim 10 minuten later zaten we weer in de bus onderweg. Gelukkig hadden we ons eigen water bij en kregen we koud water aangeboden dus konden we een beetje bijtanken.

Er waren typische kleine afgesloten kiosks langs de weg met reclame erop, en opeens besefte ik me dat het bushokjes waren, met airconditioning! Niet zo luxe als in Turkmenistan waar je ook tv had, maar wel luxer dan de eenvoudige hokjes die we ook in sommige steden in Iran gezien hebben. Alles zag er zo enorm netjes uit hier op straat, daar wordt heel veel werk aan gedaan – maar schijnbaar zijn er ook zware boetes voor allerlei zaken, om ervoor te zorgen dat alles netjes is en blijft. Zo wordt er schijnbaar enorm opgelet door de politie of automobilisten zich aan de verkeersregels en verboden houden, en hoeft de politie alleen maar je nummerplaat te noteren om je een boete thuis te laten sturen.

We reden op gegeven moment langs een woonhuis dat echt ongelofelijk was; vóór de voorgevel was een complete Griekse tempelportaal gebouwd, over de hele breedte en hoogte van het huis. Wow... Via een nieuwe brede snelweg met aan beide kanten allerlei nieuwe bouwprojecten reden we terug de stad in die we onderhand uitgereden waren, nu zaten we op de hoofdweg die langs alle wolkenkrabbers zou leiden.

En dat was best indrukwekkend; wat een verzameling staal, marmer, glas en beton! Ongelofelijk! Ieder gebouw leek te proberen zijn buren te overtreffen in zijn moderniteit en aparte vormen of details. Op gegeven moment kwamen we langs iets wat pas net geinaugureerd was, en letterlijk het frame heette, “the Frame”; een metershoge gouden schilderijlijst, waarin je in de beide poten omhoog kon (duurde schijnbaar iets van 25 minuten) en dan door het horizontale gedeelte kon wandelen en de stad bewonderen.

Terug in het “gewone” gedeelte van Dubai (niets is hier volgens mij gewoon), reden we richting de oude historische wijk waar een poging was gedaan om een artistieke indruk te geven van hoe Dubai er vroeger uit had kunnen zien. Wat er nog was, was gerestaureerd, de rest gereconstrueerd, en er was hierdoor een wijkje van lemen huizen van éém en twee verdieping hoog ontstaan met de karakteristieke Iraanse windtorens om wat koelte in de huizen te brengen, want de eerste echte bouwwerken hier in Dubai waren schijnbaar van Iraanse handelaren. De huizen waren niet meer bewoond, en het leek erop alsof de wijk óf een soort openlucht museum was geworden óf meer commercieel, vol winkeltjes. Want Dubai zelf is gek op winkelen en de belangrijkste groep toeristen die hier naar toe komt lijkt ook vooral voor het shoppen te zijn. De grap in Dubai is dan ook, dat de naam Dubai komt van “to buy”.

Om 10:15 waren we bij het volgende punt op het programma; het Dubai oudheidkundig museum. Oeps, dat zag er niet echt uit als iets waar je lang door kon brengen. De ophaaltijd werd dan ook door verschillende mensen onderhandeld van 11 naar 10:45, de gids zelf was ook namelijk een beetje onzeker over hoe lang we hier moesten doorbrengen en de bus moest weer weg want mocht er niet blijven staan.

Het museum was bedoeld om een indruk te geven van vroeger; maar het was duidelijk dat er niet erg veel bewaard was gebleven van vroeger. Want zelfs al is er al eeuwen bewoning in en om Dubai, dat was allemaal redelijk kleinschalig, gericht op visserij en parelkweken. Dubai zelf beschouwt zijn ontstaan pas echt in de jaren 60-70 toen het als oliestaat opkwam, en eigenlijk pas in de jaren 80-90 toen ze op de bouw-toer gingen toen de toenmalige sjeik zich realiseerde dat er niet eeuwig geteerd kon worden op olie, en gericht moest worden op toerisme. Dubai lijkt zelf ook niets zelf te produceren behalve dadels (en olie en toerisme), echt ALLES wordt geimporteerd. Het gaat ze duidelijk goed, zo te zien, maar het lijkt ons een wat wankel economisch model. Wat als er weer een crisis komt, dan stoppen mensen over het algemeen als eerste met shoppen en toerisme, twee belangrijke inkomensbronnen voor Dubai.

Maar het museum was dus niet veel. We hebben een beetje door het gereconstrueerde fort gewandeld (het enige wat hiervan nog origineel was, was schijnbaar een stukje van de fundering van de stadsmuren), en zijn toen het modernere gedeelte ingegaan van het museum, dat vooral een HELE donkere interpretatie van een souk en de woestijn bij nacht was. Maar zo donker dat je echt weinig zag – en gigantisch druk, want dit was echt een typische “tourist trap” waar alle tours naar toe gingen. Het mooiste denk ik vond ik nog een “watercolour of Dubai” aan het begin van het moderne ondergrondse gedeelte van het museum, dat een vlakke zanderige kustlijn met een enkel zeilschip ervoor weergaf – nogal een contrast met de skyline van vandaag!

Aan het einde was nog een normale, open, lichte expositiehal met wat archeologische vondsten, en een piepklein en overvol soevenirwinkeltje. Je kon er onder andere zilverkleurige-met-nepdiamantjes-ingelegde modelletjes van de Burj al Arab en de Burj al Khalifa kopen.

Om 10:45 stonden Hans en ik buiten bij de uitgang van het museum, die op een andere plek was als de ingang van het museum. Hier zouden we de gids weer ontmoeten omdat zij niet mocht gidsen in het museum, maar er stond nog niemand. We zijn in de schaduw gaan wachten want de zon brandde op je neer, ondertussen kijkend naar de Aziatische toeristen poseren bij het museum, en het duurde tot ongeveer 11 uur voor eindelijk de groep buiten was, de gids erbij, en we gingen bewegen richting de bus-wachtplek.

Daar stond nog geen bus, maar na 5 minuten kwam hij ook aan en konden we weer instappen. Lekker, die airco! Via een rondritje door het oudere gedeelte van de stad (misschien niet een echte rondrit, maar de wegen in dit gedeelte liggen een beetje verwarrend dus je moet aardig door de stad slingeren om van A naar B te komen lijkt het) reden we langs de goud- en sieradenwinkelstraat voor we rond 11:25 kwamen bij de uitstapplek voor de “specerijen-souk”. Er wordt ontzettend veel goud verkocht in Dubai, maar dat is ook zoiets wat hier niet vandaan komt – het meeste goud komt uit Australië, bijvoorbeeld, en wordt hier naartoe geimporteerd om als goudstaven of als sieraden gemaakt en verkocht te worden.

We stapte uit bij de kade en liepen van daar het kleine eindje naar de specerijensouk. Ook alle specerijen die ze hier verkopen komen uit andere landen, zo werd er vaak geadverteerd met echte safraan uit Iran. Wij hadden in Iran ook de kans gehad om die te kopen, maar wij koken nooit met safraan. Nu was het, zoals altijd bij dat soort dingen, leuk om naar de grote zakken met allerlei specerijen, gedroogde bloemen, kruiden, en dingen zoals zwavel, rotszout, kandijsuiker, gedroogde citroenen en minder goed identificeerbare dingen.

We werden aan het begin van de specerijensouk een piepklein winkeltje in geloodsd dat van vloer tot plafond gevuld was met specerijen, en de verkoper begon een ratelpraatje over waar alles vandaan kwam, wat het was en waar het voor was. Hans en ik hebben ons weer naar buiten gewurmd om in de gang van de souk om ons heen te kijken en te wachten tot het praatje voorbij was en we verder de souk in zouden gaan. Ondertussen werden dadels gevuld met amandelen en gedoopt in chocola uitgedeeld om te proeven – Hans en ik kregen er twee en het was al bijna een halve maaltijd, erg lekker maar een energierijk snoepje!

Maar toen na een paar minuten het praatje voorbij was en iedereen een dadel gehad had die dat wilde, zei onze gids opeens dat we hup hup door moesten naar de goudsouk! Pardon? We waren er nog geeneens 5 minuten! Dus ik dook gauw nog even een paar meter verder de specerijensouk in terwijl iedereen langzaam in beweging kwam, om nog even gauw te kijken wat er verder te zien was. Er zat een man geel poeder, kurkuma volgens mij, in zakjes te scheppen, en toen moest ik al weer achter de rest aanlopen. Jammer, dit is het leukste, maar ze willen ons natuurlijk zo snel mogelijk naar de goudsouk omdat daar meer kans is dat mensen geld uitgeven.

Om 11:40 waren we bij de goudsouk, een moderne overdekte winkelgalerij, en hier kregen we 20 minuten vrije tijd. Hans en ik hebben er een beetje doorheen geslenterd, mensen en winkels kijken, en vriendelijk benaderd worden door de verkopers (allemaal buitenlanders) die ons naar hun winkels probeerde te krijgen. Er waren nog een of twee specerijenwinkels maar het was voornamelijk allemaal sieraden en goud. Sommige sieradenwinkels hadden speciale portiers om de deur open en dicht te doen.

Om 11:55 waren we heen en terug gelopen en zijn we nog even in de wat grotere specerijenwinkel tegenover de souk gaan kijken, die helaas erg druk was binnen, voor we om 12 uur terug naar de ingang van de goudsouk gingen waar onze ontmoetingsplaats bij de “grootste ring ter wereld” was. Dat was misschien niet zo’n handige ontmoetingsplaats, want het was een van de drukste attractiepunten van de goudsouk! De gids en de begeleidster (een van de receptionistes, die het voor het eerst deed) kregen de groep dan ook niet geteld, en besloten uiteindelijk maar alvast te gaan lopen richting de bus zodat ze ons al lopend konden tellen.

Om 12:15 stapte we in de bus en reden we terug richting de haven. Hans vroeg of het misschien mogelijk was om ons na de goudsouk naar de Dubai Mall te brengen, maar de gids zei dat we de shuttlebus vanuit de haven moesten nemen – waarschijnlijk lag hij te ver uit hun route om dat te kunnen rechtvaardigen, of hadden ze gewoon niet die flexibiliteit. Maakt niet uit!

We kwamen in de haven weer langs de QE2 en merkte nu dat alle reddingsbootjes van de QE2 verspreid op het haventerrein als middenpunten van rotondes of als versiering in de berm gelegd waren. Bij de QE2 lagen twee jachts van de sjeiks – van de zeven emiraten met hun zeven leidende sjeiks wordt als ik het goed zeg eentje verkozen om de zeven emiraten te leiden. Om 12:35 waren we bij de cruise terminal en de gids sloot heel brutaal haar rondleiding af met de opmerking dat ze weliswaar geen hoed had maar we het eventuele drankgeld gewoon in haar hand konden stoppen.

Hans en ik stapte gelijk over naar de shuttle naar de Dubai Mall, want we wilde nog even iets anders doen in Dubai voor we om 16:30 terug aan boord moesten zijn (we waren hier tenslotte maar een keer), en hadden begrepen dat de Dubai Mall, het grootste winkelcentrum ter wereld, een gigantisch aquarium had met zelfs een walvishaai erin – de grootste haaiensoort ter wereld, een prachtig zachtaardig dier dat wij in 2006 in West Australië in het wild gezien hebben – in ieder geval allerlei haaiensoorten. Dat wilde we wel zien, en we hadden een paar uur de tijd vanmiddag dus daarom gingen we gelijk door.

We zaten om 12:40 in de shuttlebus, die al driekwart vol zat met bemanningsleden, en reden pas om 12:55 weg toen hij echt helemaal vol zat. Jammer, wij hadden gehoopt dat ze op tijd reden. Maar goed we zaten en reden en zouden toch in ieder geval wel zo’n twee uurtjes in de mall door moeten kunnen brengen, want de laatste shuttle was om 15:45 vanuit de mall.

We reden weer door de lange hoofdweg met alle wolkenkrabbers en de nieuwe prestige-projecten in aanbouw zoals het hoogste dubbele-toren hotel (Petronas torens in Maleisië zijn nog altijd de hoogste dubbele torens ter wereld, verbazend genoeg). We waren eigenlijk wel benieuwd of we dichtbij de Burj al Khalifa zouden komen als we naar Dubai Mall gingen, iets wat we allebei totaal niet dichtbij waren gekomen op de excursie. Het leek er in ieder geval wel op dat hij dichtbij moest zijn, want terwijl we reden hadden we er constant zicht op.

En inderdaad, toen we om 13:15 uit de shuttlebus stapte bij de entree naar de Dubai Mall zagen we de oneindig lange Burj al Khalifa er recht achter liggen, wow! Wat een ding. Bijna 830 meter, ongelofelijk. Het was bij de entree naar de mall druk met bussen van ons schip, want er was net een excursie bezig die je twee uur vrije tijd in de mall gaf (een winkelcentrum kun je het niet meer noemen, dit is iets gigantisch, het is de grootste mall ter wereld met zo’n 1300-1600 winkels en 400 restaurants, en bevat onder andere een van de grootste aquariums ter wereld met het grootste “zichtgedeelte”). Voor ons liep de vriendelijke en altijd vrolijke Myamareese kamersteward van onze gang met zijn collega’s, en tot onze verrassing had hij een kuit volledig volgetattoeerd en, toen hij even op zijn rug krabde, kwam daar ook een explosie van kleur tevoorschijn onder zijn shirt vandaan! Daar moeten we het nog eens over hebben als we hem weer zien – ze dragen altijd allemaal lange broeken dus we hadden nog nooit iets gezien, maar deze zachte jongen was dus een “bad-ass”!

We stapte de mall in waar er in het grote atrium in het midden een schaalmodel stond van het volgende prestige-project, de “Dubai Creek Tower”, die volgens mij al in aanbouw is en tegen de 1000 meter hoog zou moeten worden. Ongelofelijk! We konden hier wifi krijgen en, na wat gehannes om erop te komen (zo’n “vul je hele doopceel in” inlogprocedure met een mailtje om te bevestigen) bleek het supersnelle en sterke wifi te zijn, wow! Dat is lang geleden! Maar we konden er eigenlijk zo weinig mee, want er bleek zo veel te zien in de mall dat we geen tijd hadden voor meer dan de essentieele dingen zoals de post binnenhalen en de rekeningen bekijken voor verrassingen! Hans heeft mij met een stevige hand in mijn nek door de massa’s mensen gestuurd terwijl ik alles wat moest gebeuren even snel verwerkte, zodat we al lopend konden internetten, en ondertussen keken we onze ogen uit.

Want als eerste kwamen we al bijna gelijk bij het aquarium uit, dat inderdaad spectaculair en gigantisch was, en vol vissen – volgens een informatieblaadje wel 33.000 zeedieren. Er zwommen volwassen haaien van een paar meter lang, grote roggen en steuren en honderden (grote) vissen; we zagen geen walvishaai, maar het leek erop alsof het aquarium bestond uit een grote (GROTE!) glaswand in de mall waar je naar kon kijken, en een afgeschermd gedeelte waar je voor moest betalen, de Underwater Zoo. Ik hoop eigenlijk dat er geen walvishaai in zit, want die dieren hebben zo veel ruimte nodig, dat kan zo’n aquarium nooit nabootsen. Sowieso zat het aquariumgedeelte dat wij konden zien behoorlijk vol met vissen.

Het was begrijpelijk erg druk bij het aquarium, dat een spectaculaire blauwe levende wand was, maar erboven was een minstens even groot televisiescherm (geen LED technologie maar zo’n fluide haarscherpe technologie, OLED of zo?) dat volgens mij ook aardig in de buurt moest komen van ’s werelds grootste, en constant bewegende beelden uitzond. Ongelofelijk. We hebben er onze ogen uitgekeken naar de vissen, en gelijk wat whatsappjes erover gestuurd naar die en gene, voor we verder de mall in liepen.

Ieder bekend internationaal en liefst duur merk kwamen we tegen, en qua mensen liep er van alles; volledig in het zwart gekleedde en gesluierde Emirati vrouwen, volledig in het wit gekleedde Emirati mannen, met een doek op het hoofd, duizenden toeristen natuurlijk, maar ook de meest uiteenlopende kleding; van conservatieve kleren zoals wij met lange broek, tot hotpants, minirokjes, mini-jurkjes en kleine topjes – wat we zagen op zich wel netjes meestal, maar erg kort allemaal. Ongelofelijk! Het waren meestal jonge blanke vrouwen die dat soort korte kleding droegen, waar je zelfs in Nederland nog even zou kijken omdat het toch wel heel zomers was, terwijl de mall eigenlijk een dresscode heeft die vraagt dat je je conservatief kleedt (daar kwam ik pas later achter, in de praktijk lijkt er dus weinig op gelet te worden). En soms liep een mini-jurkje recht achter een Emirati echtpaar, heel apart. We zagen overigens wel een paar Emiratie echtparen hand in hand lopen, dat werd dus wel gedaan zelfs als de vrouw zwaar gesluierd was.

Aan de achterkant van de mall hadden we in een Apple store zicht op een gigantische blauwe waterbak (alles lijkt hier gigantisch te zijn) waar zo te zien een fontein zou moeten zijn maar die deed het volgens mij alleen ’s avonds – volgens een foldertje dat we meegenomen had was hij ook spectaculair, maar nu gebeurde er dus niets, helaas. Erachter lag de wolkenkrabber-skyline, en aan het water lag de Burj al Khalifa, een glinsterende naald van glas en staal.

Er waren best wel wat leuke kleding- en schoenenwinkels maar we zijn nergens in gegaan want nergens stonden prijzen en dan weet je het meestal wel – niet onze prijsklasse! We zwierven rond in de mall, en zijn op gegeven moment een verdieping omhoog gegaan op zoek naar “the Waterfall”, ongetwijfeld ook weer iets bijzonders. Onderweg kwamen we langs een (fast)food court, vol Amerikaanse merken en buitenlandse keukens. De mall was ruim opgezet met brede atriums over de gehele hoogte, hoewel de wandelgangen niet altijd heel breed waren – Hans dacht heel slim dat dat misschien was om een permanent gevoel van drukte te creeeren.

Opeens liepen we langs een Olympisch formaat ijsbaan! Er is een andere mall in Dubai die een overdekte skihelling heeft, deze had dus een ijsbaan... Ongelofelijk. En terwijl we er naar stonden te kijken besefte we ons dat de wand tegenover ons ook redelijk spectaculair was; een gigantisch wand-tot-wand en vloer-tot-plafond televisiescherm, haast zo groot als de ijsbaan zelf, die constant veranderde met wand-tot-wand reclame.

Toen we de Waterfall vonden wisten we het gelijk; een stenen wand van zo’n 3-4 hoge verdiepingen hoog met standbeelden van duikers erop, en een grote water-wand. Het leek golvend door te lopen om de hoek, maar dat bleek perspectief te zijn, het waren twee aparte wanden (hé, dat valt dan weer tegen, dat was toch een kleine moeite geweest...). Wat een ding! Ook weer gigantisch als je keek naar hoe klein de mensen waren die er onder stonden naar boven te kijken. Electrische taxi’s reden voorzichtig tussen het publiek om mensen te verplaatsen, en op gegeven moment kwamen we een electrisch treintje voor kinderen tegen. We bleven ongelofelijk roepen!

We zwierven rond door de mall, die op zich qua winkels gewoon een luxe winkelcentrum was, enigszins karakterloos in die zin want die winkels zien er overal ter wereld hetzelfde uit of je nu in New York of in Parijs staat. Maar het was spectaculair door de ongelofelijk luxe, weidse opzet, de diepe atriums over de gehele hoogte, en alle attracties die je onderweg tegenkwam. Zelfs een atrium met alleen maar roltrappen was indrukwekkend als je naar beneden keek en al die roltrappen op verschillende hoeken ten opzichte van elkaar de verdiepingen met elkaar verbonden. Niets in de constructie leek standaard, maar dat is natuurlijk waar Dubai en deze mall het van moeten hebben; het bijzondere en de overtreffende trap – tot er een NOG groter en NOG mooiere mall komt ergens. Het lijkt ons een zware race om vol te blijven houden voor een land.

Om 14:15 kreeg Hans een telefoontje via whatsapp van zijn dochter; maar ondanks de verder uitstekende wifi lukte het maar niet om een video-verbinding te maken, en was het gesprek via whatsapp lastig vol te houden. Jammer! Er waren wel allerlei kinderklerenwinkels met de mooiste prinsessenjurkjes... Waarschijnlijk onbetaalbaar, maar anders had Hans zijn kleindochter dat vast leuk gevonden over een paar jaartjes!

Vlakbij het gigantische aquarium was een winkeltje die zijn gehele wand in een aquarium veranderd had. Ongelofelijk allemaal... We hebben nog een tijdje staan kijken naar het gigantische televisiescherm boven het aquarium, voor we langs de ingang naar het aquarium en de Underwater Zoo liepen; bij de kassa zwommen kleine kwallen in een zuil.

We liepen weer via een andere verdieping terug naar de achterkant van de mall, waar we weer in een verdieping lager van de Apple Store een doorgang naar buiten vonden (met bodyguard om open en dicht te doen), en even op het balkon daar gekeken hebben naar de imposante Burj al Khalifa, voor we terug naar voren naar het grote atrium en het schaalmodel van de Dubai Creek Tower gelopen zijn, en besloten om terug naar de haven te gaan met de shuttlebus. Jammer genoeg deed de Fountain het nog steeds niet, dat gebeurde waarschijnlijk pas als het donker was of zo. De Burj al Khalifa paste amper op de foto’s, wat een joekel!

We liepen om 15 uur naar buiten richting de shuttlebus, en zagen al ruim van te voren een rij staan van passagiers en bemanning die we van ons schip herkende. Oeps. Dat is niet zo mooi! We hebben 5 minuten in de zon gestaan voor er beweging in de rij kwam, en het bleek dat de rij gelukkig iets minder lang was dan hij leek, want mensen hadden verkeerd staan wachten. De eerste bus was al gauw vol maar gelukkig stond er een bus vlak achter die een paar minuten later inschoof toen de propvolle eerste vertrokken was. Er was wat gedring en een paar mensen die probeerde om voor te dringen en sommige die het voor elkaar kregen – al dan niet zonder gemopper van de rest van de rij. Maar uiteindelijk paste wij gelukkig nog net in de tweede bus, op verschillende stoelen want hij zat al helemaal vol, en reden we om 15:20 weg. Pfffff! De laatste shuttlebus was om 15:45, dat was nog een beetje krap zelfs!

Met de Burj al Khalifa bijna continu dominant in het uitzicht iedere keer als ik naar buiten keek reden we terug naar de haven, waar we om 15:50 aankwamen en gelijk via de blinkende terminal terug naar het schip liepen. We hadden alle belangrijke wifi-dingen gedaan in de mall (onder andere verse foto’s van Hans zijn kleinkind binnenhalen, heel belangrijk tegenwoordig!) dus we hadden geen behoefte aan wifi in de terminal, en zijn doorgelopen naar de veiligheidscheck. Nu was er helemaal geen controle want onze paspoorten waren vanochtend ingenomen, er werd alleen gekeken of we een scheepskaartje hadden en er werd een halfslachtige scan van onze tassen gedaan. Bij Hans ging het poortje af maar niemand leek geinteresseerd om hem te fouilleren – er was wel iemand die fouilleerde – dus we zijn gewoon doorgelopen zonder problemen. Terwijl we liepen zagen we de jonge “reizende nomade” rijkeluisdochter van boord gaan met een set bij elkaar passende koffers (ze is echt haast een karikatuur van zichzelf) – een beetje tot onze verbazing want we dachten dat ze bolletje rond deed net als wij. Maar misschien was ze het zat, ze leek ons af en toe best eenzaam.

We stapte om 15:55 aan boord – ruim op tijd, maar toch krapper dan we ooit tot nu toe gedaan hadden, want om 16:30 moest iedereen aan boord zijn en om 17 uur zouden we vertrekken! We hebben een krantje opgehaald en zijn naar onze hut gegaan (ondertussen was de veiligheidsoefening voor nieuwe passagiers al aan het afronden) om onze spullen te dumpen en even te relaxen tot het tijd was. We waren dik tevreden over ons dagje Dubai; de excursie was leuk geweest en de Dubai Mall ongelofelijk, blij dat we daar nog even de moeite voor genomen hebben om die te bezoeken. Af en toe stapte we op ons balkonnetje en zagen iets na 16:30 mensen rennen, die waren met de laatste shuttle teruggekomen. Er werd ene meneer Fouad omgeroepen, van dek 5, of hij zich alsjeblieft wilde melden – ah, iemand wiens kaart niet goed gescanned was bij het terug aan boord komen en die nu nog aan land leek te zijn...

Maar Fouad werd nog een of twee keer omgeroepen, en om 17 uur was er nog altijd niet veel aan het gebeuren om te vertrekken; we stonden inmiddels continu op het balkon te kijken en zagen hoe de reling van de loopplank al opgeborgen was, alleen het essentiele nog laten liggen, de plank zelf, we zagen hoe er soms wel 4-6 man op het brugbalkon stonden te kijken, en de hotelmanager is een of twee keer de terminal ingehold en terug naar het schip gekomen. Er was duidelijk iets aan de hand! De kadewerkers die al een tijdje klaarstonden om de trossen los te gooien waren gaan zitten, de beveiliging van de terminal was ook een stoel gaan opzoeken, en de bemanningsleden die de loopplank binnen moesten halen gingen maar uit verveling selfies van zichzelf met het schip of de skyline maken. Het was onderhand al 17:40. De kapitein zal niet blij zijn geweest!

Om 17:41 kwam een man in stropdas aangerend uit de terminal naar het schip toe, met papieren in zijn hand. Er ontstond wat consternatie rond de loopplank terwijl een vrouwelijke officier van het schip (volgens mij de purser, die de belangen van de bemanning behartigt) meekeek op zijn papier. Toen keek iedereen naar de terminal, en daar kwamen twee jonge mannen aangerend samen met de hotelmanager! Ze kregen een luid applaus van de toekijkende passagiers, je hoorde de motor een stootje gas geven, de stropdas kreeg al rennend een laatste hand van de hotelmanager, iedereen sprong aan boord, de loopplank werd ingetrokken, en de trossen konden los. Pfffff! Het was inmiddels 17:44 en we vertrokken, drie kwartier te laat! “Fouad” en zijn collega zullen ongetwijfeld streng toegesproken worden en de rest van hun contract (als ze al niet ontslagen worden) de wc’s mogen poetsen of aardappelen schillen...

Het avondeten was weer gezellig – we waren maar met z’n vieren, alleen het Duits-Amerikaanse stel was er, de Australische dames lijken regelmatig over te slaan of in het buffet of misschien zelfs de tweede zitting te eten. Maar met z’n vieren hadden we lol genoeg! Zeker over “Fouad” en hoe hij wel niet gestraft zou worden... Er was een man alleen aan de tafel naast ons geplaatst, dus die nodigde we uit om bij ons te komen zitten maar hij wilde dat om allerlei redenen (nog) niet, verder deden we natuurlijk roddelen over de twee bemanningsleden die te laat waren, en hadden we lol over het eten – met name de gestoomde groentes die nog keihard waren (ten opzichte van dat ik gisteren de wedstrijd had verloren met ongare groente), en het toetje dat volgens het menu cake moest zijn maar geen cake was. Lol over niets dus maar hartstikke gezellig!

Na het avondeten hebben we wat administratieve dingen afgehandeld; eerst naar het excursiekantoor dat op havendagen alleen van 18-20 uur open is, precies tijdens het eten. Ze hadden al een stapeltje tickets voor de Oman excursie liggen achter de balie, en ik hoefde alleen maar te zeggen dat we onze tickets voor Oman nodig hadden en welke hut we in zaten of we kregen ze mee. Wat daar toch mis is gegaan? Geprint en vergeten in de enveloppen te doen? Vergeten te printen samen met de andere excursie-tickets en nu alsnog geprint?


Toen zijn we overgestoken naar de receptie, waar een man (een Nederlander, ik hoorde het gelijk aan hoe hij Engels sprak) voor ons bij de receptie probeerde uit te leggen dat hij een ticket miste voor Oman – alleen ze spreken meestal niet zo goed Engels bij de receptie, en worden ook niet altijd even goed op de hoogte gehouden van zaken, dus ze begon al heel moeilijk te bellen en te doen voor hem terwijl ik zei (in het Nederlands) je moet gelijk even naar het excursiekantoor, daar ligt hij waarschijnlijk. Toen wij aan de beurt waren vroeg ik naar mijn kleren, en zag op het blaadje van onze receptioniste dat de Australische dames er ook al om gevraagd hadden; zij wist nog dat ze ons geholpen had en begon gelijk te bellen, de kleren zouden naar onze kamer gebracht worden.


Toen we boven kwamen op 11 stond Ivan druk te discussieren met twee andere hotelstaff leden, en kwam naar ons toe, hadden wij was afgegeven misschien? Want diegene die de receptioniste had gebeld was dus zo te zien gewoon naar Ivan gegaan of verwezen naar hem. En Ivan wist natuurlijk van niets want dit was buiten hem om gegaan. Dus wij legde uit waarom er een speciale was gedaan was voor ons en Ivan beloofde gelijk de kleren even op te halen – waarschijnlijk waren ze dus al 2 dagen klaar maar omdat niemand instructies had gegeven hoe ze naar onze hut moesten komen, lagen ze er nog. Ivan rolde zijn ogen en je zag hem denken, ook hij is niet heel erg onder de indruk van de organisatie aan boord!


Wij zijn ondertussen (het was inmiddels rond 20 uur) even naar achteren naar dek 11 gelopen en kwamen onderweg de Myanmareese kraanvogel weer tegen, die ons vrolijk groette. Dus Hans vroeg naar zijn tattoeages, we legde uit dat we ze gezien hadden, en hij vertelde wat hij allemaal wel niet op zijn rug had – als ik het goed begreep twee draken, de bewakers van yin en yang, en een schip, om hem dus te beschermen terwijl hij op zee is. Hij vertelde hikkend van het lachen dat zijn moeder hem niet geloofd had toen hij zei dat hij die tattoeage wilde halen (ieder onderdeel was door een andere artiest gedaan, waarvan eentje toendertijd goed te betalen was maar nu een wachtlijst van 2-3 maanden had), want hij ging als kind al huilen als hij een prikje kreeg om bloed af te nemen.


En hij vertelde dat je in Myanmar vroeger (en misschien nog) nog een jongetje of gay geacht werd als je als volwassen man niet van je knieeen tot je lenden getattoeerd werd – vrouwen wilde niet eens iets met je te maken hebben als je niet een paar degelijke tattoeages had! En de traditionele tattoeages moesten in één sessie gezet worden dus sommige mannen konden amper meer lopen als ze klaar waren. Hans vertelde hem over het tattoeagemuseum in Amsterdam, dat dat misschien wel interessant was voor hem om naar toe te gaan. En verderop in de gang stond de Indier ons op te wachten, hij had ook wel zin in een praatje! We zijn toen we buiten waren geweest (en er inderdaad niets te zien was zoals Hans verwacht had, ik had nog gehoopt op stadslichtjes zien) langs boven en de andere kant terug naar de hut gegaan... Ze waren buiten op dek bezig geweest de dekstoel-matrassen af te soppen toen wij langsliepen, daar wordt allemaal aan gedacht, ongelofelijk eigenlijk.

Inmiddels had Ivan mijn kleren in onze hut gelegd, en op het eerste oog leek het wel oke, maar ik stond er verkeerd voor – Hans stond beter en vanuit zijn hoek zag je nog duidelijk de vlekken op het hemd, en na even zoeken ook nog op de rok. Hoewel de rok bruin is en je de vlekken dus alleen ziet als je weet dat ze er zijn. Maar de overwegend witte kleding en lichte broek van de Australische vrouw zal dus ook zeker niet vlek-vrij geworden zijn!

free counters