Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 100, Maandag 16 april: op zee, 726 km gevaren

Gisteravond hadden we onze bestelling aan onze deur gehangen voor een ontbijtje op bed, te leveren vanochtend tussen 8 en 8:30. We hoopte dat we weer een bord gerookte zalm zouden krijgen, maar ik had letterlijk “2 x zalm” opgeschreven, dus we waren ook even bang dat het misschien gewoon een stuk gebakken zalm zou worden... Je weet het nooit! We werden in ieder geval moe wakker ’s ochtends vroeg, en hebben nog een beetje gedoezeld tot de wekker ging om 7:50 om te waarschuwen voor het ontbijtje straks.


Volgens de kaart waren we vanochtend om de hoek van Oman gevaren en onderweg naar beneden richting Jemen. Het is een gigantische afstand die we “even” gaan varen deze komende dagen, en het schip vaart al sinds vertrek gisteravond rond de 16,5-17,5 knopen om even een flinke basis te leggen. Waarschijnlijk zullen we over een paar dagen wel weer wat langzamer gaan varen, zo gaat het tenminste steeds – eerst stevig doorvaren en als blijkt dat we op tijd aan zullen komen of er geen rare dingen gebeuren, rustiger gaan varen. Sinds de tweede kapitein die maar kort aan boord was, en nu deze derde kapitein hebben we een hele rustige vaart en weinig rare dingen gehad. Gelukkig maar!


Iets na 8 uur werd er op de deur geklopt en kreeg ik het blad in handen gestopt van een roomservice jongen die we verder niet kennen. En ja hoor, we hadden het weer voor elkaar, een bordje (mooi opgemaakte!) gerookte zalmroosjes, met kappertjes en uien... Mjam! We hebben gesmuld van de heerlijke gerookte zalm (die is hier zo goed aan boord, echt smullen!) met de lekkere grote kappertjes en uien – een erg lekkere combinatie – en als toetje ieder anderhalve pannenkoek met boter en honing in mijn geval en boter en jam in Hans zijn geval. Daarnaast nog een glaasje tomatensap en een limonadeglas vol verse jus d’orange, en we zaten zo vol als een ei en moesten even nog ruim een half uurtje luieren en verteren! Heerlijk! Maar we zijn niet meer gewend om veel te eten ’s ochtends, pfffff!

We zijn rond 9 uur opgestaan en zijn, om Hans zijn voet en knie rust te geven, niet uitgebreid gaan lopen maar hebben alleen een enkel zigzag rondje gedaan om het krantje op te halen en omdat het, eenmaal bezig, wel lekker bleek om het ontbijt te helpen verteren.

We waren rond 9:45 terug in de hut waar Ivan en Ina (die al sinds gistermiddag bedrukt kijken en stil zijn als we ze tegenkomen) klopte om de hut te doen. Ivan heeft nog een beetje gekletst maar vooral gemopperd over de organisatie; wij hadden toen we terugkwamen in de gang een echtpaar, dat net als wij al sinds het begin aan boord is, met koffers in een van de balkonhutten zien trekken, en daar moest hij over mopperen. Ze zaten oorspronkelijk op 8 maar hadden vanwege een probleem in hun badkamer een “slaaphut” gekregen – een leegstaande hut waar ze dan alleen in mochten slapen, niet overdag in verblijven. Dat was echter een van de balkonhutten op deze verdieping geweest (dus geen suite maar een gewoon-formaat hut met balkon, qua luxe net onder de suite), en dat was ze zo goed bevallen dat ze volgens mij een betaalde upgrade gedaan hebben naar een balkonhut. Maar waar Ivan over aan het mopperen was, is dat hij 15 minuten voordat ze erin zouden trekken vanochtend te horen kreeg dat hij de hut niet nu alleen maar ’s avonds in orde moest brengen, maar nu ook even de hut voor dagbetrekking in orde moest maken binnen 15 minuten, en oh ja, ze vallen voortaan onder jouw verantwoordelijkheid.


En hij had in Dubai iemand van het hoofdkantoor bij hem in de gang gekregen in een binnenhut die er in Oman weer uit zou gaan, dus hij doet overdag niets in de hut (want dat hoeft niet, die persoon is toch van boord in Oman) en doet ’s avonds in Oman om 20 uur de deur open om de boel op te ruimen, staan de koffers er nog! Dus die komt er ook bij op zijn lijstje, hij heeft nu geen idee wanneer die persoon van boord gaat... Hij had nu 20 hutten onder zich vallen, en niet alleen dat, maar ook continu van die gekke organisatorische dingen zoals dat hij niet geinformeerd was dat er kleren van mij in de was zaten (de wijnvlekken), maar wel op zijn kop kreeg dat hij niet gecheckt had of ze klaar waren. Hé?! Hij was in ieder geval moe, dat zien we al een paar dagen, en duidelijk de dagen aan het aftellen tot we in Londen zijn want dan is zijn contract klaar! En hij zei lijdzaam dat je alleen maar kon glimlachen en het ondergaan, boos worden had toch geen enkele zin daar had je alleen jezelf mee. De bemanning heeft dus net zo’n last van de rare/slechte/onlogische organisatie als wij klanten. Hoewel hij wel benadrukte dat het op de Marco Polo, een ander schip van deze rederij, een stuk beter ging: daar werden zij als bemanning gelijk over van alles geinformeerd.


Ik ben om 10:45 naar beneden gegaan om naar de tweede halve finale van Masterchef, en Hans heeft zich geinstalleerd met de laptop om het verslag te lezen (ik ben de laatste tijd druk bezig om bij te raken met mijn schrijven, en Hans heeft al een tijdje niet meer gelezen dus raakt nu achter met zijn lezen!).

Ze hadden deze tweede halve finale goed aangepast om de kandidaten scherp te houden; het was nog wel een verrassingsbox met specifieke ingredienten, maar daarnaast zaten er, zonder dat we dat wisten, ook “afleidings-ingredienten” in. Ik wist van de eerste halve finale dat Sidney nu waarschijnlijk ook weer specifieke klassieke gerechten verwachtte, maar door de afleidingsingredienten kon ik ze niet allemaal herkennen totdat hij het naderhand bij het jureren vertelde. De ene box bevatte dus alle ingredienten voor een Engelse varkensvlees-met-bier stoofpotje, maar ook soyasaus en noodles, en rijst. De tweede box bevatte alle ingredienten voor een Franse bouillabaise vissoep, maar ook noodles, rijst en soyasaus (en geen witte wijn, want die was per ongeluk in de derde box terecht gekomen). En de derde box bevatte alles voor een orientaalse bief-met-noodles gerecht, maar ook rijst en een paar groentes die er niet bij hoorde – en de witte wijn. De drie dames stonden dus bij het openen van hun boxen dus even behoorlijk te knipperen wat ze nu met hun ingredienten aanmoesten!

De drie kandidaten waren de moederlijke Indiase die een boterzachte curry gemaakt had in de eliminateronde, een magere Australische dame die erg pinnig en methodisch overkwam en steeds praat over gebalanceerde maaltijden maken (volgens mij een gigantische gezondheidsfreak), en een ambitieuze Thaaise met een Engelse man. Ik gunde het erg de Indiaase dame, en niet zo de andere twee.

Ook nu weer ging de Indiaase dame erg gestructureerd aan de slag; ze heeft alle ingredienten gebruikt en (vond ik) heel creatief een Engels/Indiaase varkenscurry gemaakt met Guiness bier en aardappelen erin en opgebakken noodles erbij. Sidney en de restaurantmanager hadden nog nooit zoiets gezien, maar ik proefde het en het was echt heerlijk. Alleen het varkensvlees was een beetje hard, maar varkensvlees is altijd lastig om zacht te houden. De Australische had van de meeste van haar ingredienten een safraanrijst-met-hele-specerijen gemaakt, een in kruidige safraanolie gemarineerde gebakken visfilet, en een salsa/salade voor erbij. Niet bepaald ingewikkeld koken, wel op zich wel knappe smaakcombinaties. De Thaaise had ook niet alle ingredienten gebruikt (wel zelf genipt van de wijn) en was gelijk voor een Thaaise/orientaalse bief-met-groente-en-noodle gerecht gegaan, voor haar dagelijkse kost natuurlijk om te koken.

De jury vond het duidelijk lastig kiezen, maar uiteindelijk heeft de Thaaise gewonnen, omdat ze onder ander volgens hen precies gemaakt had wat ze verwacht hadden – maar in mijn ogen heeft ze geen origineel koken getoond, ze heeft twee keer op een rij een bief-gerecht gemaakt. De Indiaase kreeg eigenlijk als verwijt dat ze twee keer achter elkaar een curry gemaakt had (terwijl over de Thaaise gerechten van de Thaaise niets gezegd werd) en natuurlijk dat haar varkensvlees een beetje te hard was geweest. De Australische maakte duidelijk geen kans in de ogen van de jury, ze besteedde er weinig tijd aan behalve om te zeggen dat de rijst (die de Australische al ruim 10 minuten voor het einde opschepte op het bord en niet afdekte) te droog was en de vis, ach wel ok.

Ik ben de fusion-curry van de Indiaase en het Thaaise gerecht gaan proeven, en vond het stukje varkensvlees dat ik pakte van de curry (net als haar eerste curry) weliswaar een klein beetje hard, maar wel ongelofelijk smaakvol, terwijl het stukje vlees dat ik van het Thaaise gerecht pakte, tja, gewoon een stukje malse biefstuk was, zonder verdere toegevoegde smaak. De saus van het orientaals gerecht was precies zoals je die zou verwachten, niks bijzonders. Zonde, ik had het echt de Indiaase gegund, en in mijn ogen heeft zij ontzettend goed gekookt – want dat je van alle de ingredienten voor een Engelse bier-stoofpotje een authentieke en heerlijke Indiaase curry kunt maken vind ik best knap. Ik kwam haar onderweg naar buiten tegen en heb nog even gezegd hoe goed ik vond dat ze gekookt had. En tijdens de wedstrijd had iemand die ik nog nooit gesproken had maar naast wie ik kwam te zitten hetzelfde tegen mij gezegd, ook erg leuk!

Ik was ongeveer 12:15 terug in onze hut, waar Hans nog aan het lezen was, en we zijn rond 12:30 naar boven naar dek 12 gegaan omdat er een tropisch buffet geboden werd, met lekkere zoetigheden en tropisch fruit. Hans en ik moesten een beetje lachen toen we de Amerikaanse man-met-Filippijnse-vrouw (waar we in het begin van de reis mee aan tafel zaten) met een vol bord in de lift zagen stappen (het buffet kon nog geen minuut open zijn geweest), en hem iets later terug in de rij zagen met een tweede vol bord en al etend langs het buffet wandelend. Hij was dus eerst een en ander naar beneden gaan brengen, en heeft toen een tweede bord opgeschept en ter waarde van een derde bord al lopend langs het buffet opgegeten!

Ik zag Sidney er staan en vroeg wanneer de toetjes-Masterchef zou beginnen, mét oven, want ik was toch beter in toetjes maken, en hij moest lachen en bood me in dat geval een plekje in de keuken aan. Zijn rechterhand vertelde Hans en mij enthousiast over de exotische vruchten die hij in de aanbieding had, en ik en hij hadden het over de verschillen tussen de “zachte” jackfruit (guanabana, soursop) die ik kende uit Colombia en Ecuador, en de “harde” jackfruit die hij ons aanbood en die volgens hem veel lekkerder was. De toetjeskok zag ik ook lopen maar die had het te druk om te kletsen, helaas. We hebben lekker gesmuld en van alles geproefd en toen terug naar onze hut gegaan want we bakte weg in de zon. Ik heb wat zaadjes bewaard in de hoop dat ik thuis misschien een en ander kan laten opkomen!

We hebben de middag gerust en gedut en waren om 15:30 helemaal blij want we kregen de hapjes van de roomservice jongen op tijd, EN er zat blauwe kaas mousse tussen! Mjam, doe ons maar de schaal om uit te likken (hmmmmm wat moet dat wel niet een heerlijke grote schaal zijn op zo’n schip...).

Het is vanavond weer eens een formal nacht, helaas. Ik heb het eens nagekeken en sinds de nieuwe cruisedirector aan boord is, vanaf Sydney dus, hebben wij tussen iedere formele avond exact 8 casual avonden (geen informele meer in ieder geval, gelukkig). Met één uitzondering, toen de formal nacht op een havendag zou vallen, en toen is gelijk de eerstvolgende zeedag een formal avond geworden. Dat betekent dat we dus nog 2 formele avonden kunnen verwachten deze reis na deze, en daarmee totaal 14 formele avonden zullen hebben op een reis die geadverteerd werd met ongeveer 8-10 formele avonden. Veels te veel dus wat ons betreft, we zijn al lang blij dat de meeste mensen de formele avonden redeijk losjes interpreteren (los van een handjevol smokings, de enkele Schot in kilt en dames in galajurk). En een hoop mannen die wij zien lijken er net als wij een gloeiende hekel aan te hebben.


Bij het avondeten ontbraken onze Duitse/Amerikaanse tafelgenoten; we hadden ze vandaag al een keer gezien bij de lift en tijdens het tropisch buffet, en ze zagen er toen moe en bezorgd uit; zij was een beetje gammel met iets onder de leden, hij was moe, en ze waren allebei bezorgd omdat ze gisteren bericht hadden gehad dat de airmiles op hun belangrijkste creditcard zouden komen te vervallen als ze niet binnen 3 dagen een transactie deden. Ze wisten dat ze thuis een nieuwe creditcard hadden ontvangen tijdens deze reis, en waarschijnlijk eiste de bank daarom dat hij gebruikt werd, omdat hij waarschijnlijk al twee of drie maanden ongebruikt op de keukentafel lag. Maar zij kunnen met hun telefoon alleen bellen als ze internet hebben, en ze hebben geen internet pakket van het schip en we zitten nog 5 dagen op zee... Zorgen dus! Ze hadden net als wij een hekel om voor internet te moeten betalen, maar zouden het hier toch maar doen aan boord om te kunnen bellen naar de bank en uit te leggen waarom de kaart niet gebruikt was. En al dat gedoe plus de mindere gezondheid plus formal night was dus ongetwijfeld waarom ze er niet waren bij het eten vanavond!


We waren dus alleen met de twee Australische dames en hebben daar best gezellig mee gekletst. Hans had vandaag eens niet zijn colbertje aangedaan omdat het warm is aan boord, en dan zul je zien dat het toevallig net vandaag lijkt alsof iedereen zich extra netjes aangekleed heeft. Maar het maakte niet uit en hij was blij dat hij niet heeft hoeven zweten. Het formal night menu had net als de vorige keer geen caesar salad, waardeloos. Dat is nu net een van de weinige dingen waardoor formal night een beetje te doen is (en het feit dat onze tafelgenoten er ook een hekel aan hebben, hoewel de Australische dames er gewoon neutraal tegenover stonden, en het een vreemde Engelse hobby vonden). Maar voor de rest hebben we lekker gegeten!

Na het eten en lang nakletsen zijn we naar buiten gegaan op dek 11 om een beetje uit te waaien en raakte aan de praat met het Nederlandse echtpaar die wij “gered” hadden van de zijdeshowroom in Shanghai, zoals ze het zelf zeiden; ze waren ons er nog dankbaar om dat we toen vertelde dat we terug naar het schip gingen lopen en ze bij ons aan konden haken! Het is wonderlijk hoe je mensen soms dagen of zelfs wekenlang niet meer tegenkomt aan boord. En toen we via dek 12 liepen zagen we een ander Nederlands echtpaar dat ons ook aansprak; het is Nederlandse avond geloof ik vandaag!

Terug in de hut lag mijn poloshirt op bed; Ivan had hem opgehaald voor ons. De vlekken waren minder, maar er nog altijd niet uit. Balen, morgen NOG maar een keer naar receptie dus! We zijn lekker gaan rusten, ik heb een heet bad genomen voor mijn stijve spieren en Hans heeft films gekeken tot het een uur of 22 was en we naar bed zijn gegaan; we zijn moe! En we snappen het niet.


Dag 101, Dinsdag 17 april: op zee, 750 km gevaren

Vanochtend stonden we pas om 8:30 op; nog steeds moe, met een hele onrustige nacht in Hans zijn geval met ontzettend veel dromen. In mijn geval gewoon algemene lamlendigheid en nog altijd stijve spieren. En onze voeten voelen alsof we een halve marathon gelopen hebben. Echt bizar! Maar we doen het vandaag nog even een beetje rustig aan om alles rust te geven, we hebben onze kracht nodig voor de lange dag in Egypte over een paar dagen... Hans is na het opstaan gelijk gaan douchen, voor mij gelegenheid om nog een klein dutje te doen, en om 9 uur hebben we het fruitmandje van eergisteren opgegeten (gisteren hebben we door het tropisch lunchbuffet geen fruit in de hut gegeten) als ontbijt. Toen zijn we een enkel zigzagommetje gaan lopen, onderweg bij receptie nog maar een keer over mijn shirt vertellen, en het is nog een keertje ingenomen om te kijken wat de wasserij eraan kan doen. Zucht.

We waren rond 10 uur terug in de hut, voor een kopje thee en koffie en om 10:45 ben ik naar de Masterchef finale gaan kijken terwijl Hans lekker nog zijn films op de laptop kon kijken. In de finale streden tegen elkaar een Thaaise die twee keer een bief-gerecht gemaakt had, en een Amerikaanse die een keer een ramen-noodle soep en een keer een rissotto gemaakt had. Vandaag in de finale hadden ze een uur de tijd om te koken waarin ze 2 gerechten moesten maken, en 5 minuten van te voren om alle ingredienten te kiezen die ze dachten nodig te hebben. Ze hadden vandaag echt ruim de keuze qua ingredienten (maar mochten straks tijdens het uur niets meer pakken, nog geen zout of peper), en konden zelfs een zoet gerecht maken als ze wilde. Een van mijn opties was geweest om, als ik nog een keer een zelfgekozen gerecht had moeten maken, mijn eigen interpretatie van crepes suzette te maken, omdat ik nu eenmaal liever zoete dingen maak. Ik zag aan de ingredienten dat dat nu geen enkel probleem was geweest, er waren sinasappels, citroenen en mandarijnen en je had zelfs iets met appels kunnen doen.

Beide dames gingen doelbewust maar met andere strategies te werk om in de 5 minuten tijd hun ingredienten te kiezen; de Thaaise had duidelijk een plan en pakte alleen die ingredienten die ze van plan was om te gebruiken. De Amerikaanse leek enigszins in paniek en graaide alles wat ze kon dragen en had uiteindelijk de halve ingrediententafel op haar kookstation liggen. Zelfs in de laatste 5 seconden liep ze nog met haar armen vol met zo’n 6 flesjes sauzen, melk, room, zure room, mosterd en rode wijn, en een handjevol parmezaanse kaas, om alles op haar kookstation te storten. Het contrast was enorm; de Thaaise had alleen die kruiden, specerijen en ingredienten die ze ging gebruiken, en de Amerikaanse had gewoon alles gepakt want ze kon dragen in 5-minuten – net zo’n wedstrijd waarin je een paar minuten tijd krijgt om zoveel te pakken in de supermarkt als je kunt.

De regels werden nog even uitgelegd (één uur om te koken, twee pitjes om op te koken, twee gerechten maken, je mag alleen de flessen met sauzen met elkaar delen want daar waren er steeds maar één van), en de aftelling begon naar het uur koken, 10, 9, 8, 7... Op de 4e seconde riep de hotelmanager (die deze wedstrijd mogelijk gemaakt heeft) “wacht, wacht ik ben nog een heel klein regeltje vergeten te vertellen”. En met een allerliefste glimlach zei hij “en nu wisselen jullie van kookstation”. Het was alsof er een bom insloeg, heel het publiek, en de twee kandidaten, konden niet geloven wat ze hoorde! Sidney en de restaurantmanager stonden er met een zogenaamd verraste blik bij te glimlachen, de cruisedirector wist echter niet wat hij hoorde. De twee dames wisselde volledig beduusd en verward van kookstation en keken hulpeloos naar waar ze nu voor stonden; de Thaaise omringd door zo veel ingredienten dat je gewoon niet wist waar je moest beginnen, en de Amerikaanse door zulke specifieke ingredienten dat ze ook even totaal de weg kwijt was!


Het werd een spannende wedstrijd waarin beide dames hun uiterste gegeven hebben, maar je kon merken dat het publiek enigszins aan de hand van “die arme Amerikaanse die met niets moet koken” was, zoals de cruisedirector constant deed benadrukken. De Thaaise herpakte zich snel en pastte haar plan aan en de Amerikaanse had toch weinig plan gehad dus heeft er het beste van gemaakt. Maar beide hadden het op hun eigen manier zwaar, en achteraf toen ik de gerechten geproefd had en even bij het kookstation van de Amerikaanse keek zag ik dat ze veel meer ingredienten had gehad dan dat steeds de suggestie gewekt werd – alleen het contrast was zo groot omdat zij zelf ALLES gepakt had.

De Thaaise had een kruidige en romige vissoep vooraf en roergebakken varkensvlees gemaakt met rijst, en de Amerikaanse had mossels in roomsaus vooraf en varkensvlees in champignon-wijn saus met rijst als hoofgerecht gemaakt. Uiteindelijk won de Amerikaanse het, en haar prijs was een fles wijn (die de Thaaise ook kreeg), een spa-behandeling, een kopie van de DVD van alle opnames van de Masterchef wedstrijd, en een etentje in het fusion-restaurant. Schijnbaar waren de twee maaltijden bijna praktisch hetzelfde geweest qua kwaliteit en was het dus heel moeilijk geweest om te vergelijken voor Sidney en de restaurantmanager. Ik vond ze ook niet zo heel verschillend qua uitwerking uiteindelijk, ze hadden eigenlijk allebei ongeveer hetzelfde gemaakt; de Amerikaanse omdat ze daartoe gedwongen werd doordat ze precies specifiek die ingredienten had, en de Thaaise omdat dat ook haar oorspronkelijke plan was geweest. Maar het was een leuke spannende wedstrijd geweest!

Ik was ongeveer 12:15 weer boven, en we besloten om even naar het buffet te gaan om daar een snelle hap te pakken en dan lekker de rest van de middag in onze hut door te brengen. Het is hier bij dit soort dingen aan boord vaak dringen en duwen en irritatie omdat iedereen vindt dat zoiets op een andere manier gedaan moet worden. Ik heb namelijk bij zo’n enorm lang buffet zoals boven waar allerlei verschillende onderdelen (sla, soep, pasta, vegetarisch, vlees, vis) zijn en sommige mensen haast uren voor een bepaald gerecht kunnen staan nadenken of ze het nu wel of niet gaan pakken, dat je gewoon hup even tussendoor pakt wat je wilt hebben en verder gaat. Maar andere mensen vinden weer dat je bij het begin van ieder onderdeel in de rij moet gaan staan, zelfs als datgene wat je wilt hebben aan het einde van dat onderdeel staat – ook leuk is dat er vanuit twee verschillende kanten in de rij gestaan wordt waardoor een bepaald onderdeel vanuit twee kanten benaderd wordt – en weer andere mensen vinden dat je gewoon helemaal aan het begin van het buffet je bord pakt en in de rij gaat staan en overal langs schuifelt tot je je bordje vol hebt. Maar in de praktijk, met al die verschillende benaderingen wordt het dus haat en nijd en duwen en trekken. Ik kreeg dus op mijn kop dat ik even tussendoor wat gebakken vis wilde pakken, en toen ik toch maar netjes in de rij voor dat gedeelte ging staan zat mijn voorgangster zich er duidelijk aan te ergeren dat ik door al het gedraai en gedouw om ons heen regelmatig met mijn bord haar arm raakte. Zucht.

Ik heb uiteindelijk wat gebakken vis in een korstje kunnen pakken en wat saus. Maar pas nadat de man twee mensen voor mij een heel bord vol friet geschept had, wegliep om een ander bord te pakken terwijl de twee mensen erachter bleven wachten of halfslachtig opschepte en ondertussen mensen vanuit de andere kant doorlieten zodat alles nu echt helemaal door elkaar ging lopen, en dat tweede bord helemaal volschepte met gebakken vis, weer wegliep om 6-8 zakjes mayonaise te halen (zijn borden daar natuurlijk laten staan zodat hij zijn plekje niet kwijt was, wat de twee mensen in de rij voor mij braaf toelieten), en toen kwaad naar mij keek dat ik durfde om richting de tartaarsauslepel te gaan “terwijl hij nog bezig was” en die voor mijn neus pakte en bijna heel het schaaltje saus op zijn bord lepelde. ZUCHT. Lang leve de rustige beschaafdheid van het restaurant!

We hebben gegeten en zijn om 13 uur terug naar onze hut gegaan waar ik voor mezelf wat thee gemaakt heb en zijn even op het balkon gaan kijken. Er vlogen wit-met-zwarte zeevogels met ons mee, die me een beetje aan de blue-footed-boobies van de Galapagos deden denken, en toen we wat langer stonden te kijken zagen we dat ze het schip aan het gebruiken waren om te jagen. Want af en toe sprongen er vliegende visjes uit het water om weg te komen van het schip, en dan zagen we de zeevogels erop af duiken en erachter aan proberen te gaan. Soms kregen ze ze te pakken, en dan flopte ze op het water neer om het visje in te slikken voor ze weer verder gingen. Een mooi gezicht om naar te kijken! Daarna heeft Hans de film op de laptop uitgekeken voor hij een klein dutje probeerde en verder op zijn telefoon ging filmkijken zodat ik achter de laptop kon.

’s Avonds bij het avondeten was iedereen er weer aan onze tafel, en het werd best gezellig en we hebben lekker gegeten. Het is eigenlijk ongelofelijk dat het eten nog altijd niet verveelt en nog altijd lekker is; dat is echt iets wat ze fantastisch gedaan hebben op dit schip – niet alleen de kwaliteit van de maaltijden, maar ook de hele knappe variatie in de menu’s zodat je, zelfs als je herhalingen krijgt (en dat is onvermijdelijk op zo’n lange reis) je er eigenlijk weinig erg in hebt omdat het altijd maar één gerecht in dat menu is, er is nog nooit een heel menu herhaald. Zo kregen we vanavond kip Kiev, en zagen we pas op het moment dat het bord kwam dat we dat al eens een keertje genomen hadden, en wordt de Franse uiensoep af en toe herhaald (volgens mij ook niet meer dan 5 keer deze hele reis) maar die is zo lekker, dan ben je gewoon blij als hij weer een keer op het menu staat!

Na het eten hebben we nog even ons rondje op dek gewandeld, waar het al weer een stuk warmer was dan de laatste tijd ’s avonds en volgens Hans ook een beetje benauwd, en toen was het tijd om te relaxen in onze hut tot bedtijd. Om 21:45 zijn we nog even op het balkon gestapt en zagen de lichtjes van 4 (vracht)schepen die naast ons achter elkaar voeren, vermoedelijk in konvooi tegen piraten. Het schip heeft heel de dag flink getrild en alles in de hut doet dan zachtjes meewiebelen en meetrillen. We zijn vroeg naar bed gegaan, om 22 uur, maar hebben nog liggen kletsen over van alles tot het opeens 1 uur was, dus het is toch nog laat geworden!


Dag 102, Woensdag 18 april: op zee, 790 km gevaren

Het is al met al een hele onrustige nacht geworden met een paar keer wakker worden en ik ben vanochtend om 8:45 onder de douche gestapt, vooral om even op te frissen want ik was een beetje gaar, net als Hans die zich maar zo uit bed heeft geworsteld. We hadden nog altijd twee fruitmanden staan en dat was maar goed ook, want in de ene fruitmand zat een nog altijd keiharde peer, een verdroogde mandarijn en een niet lekkere pruim (die ze me ook al een week of twee proberen te voeren, Hans moet er niets van hebben). Bleef alleen een heerlijke kiwi en erg lekkere druiven over, maar gelukkig was (los van een peer) de tweede fruitmand verder prima. En omdat ons vaste roomservice meisje weer terug is (ze ziet eruit als een “meisje” maar is al 38) hadden we lekker twee banaantjes!


Zowel Hans als ik hebben op deze reis dingen leren eten die we thuis liever niet aten; zo was ik nooit dol op “rauwe bananen”, zo recht uit de schil (verwerkt vind ik ze heerlijk!), en vond ik aan kiwi’s ook niet veel aan. En Hans vermeed avocado’s want die vond hij zo vies – maar hier heeft hij geleerd dat avocado’s als ze goed zijn best lekker kunnen zijn, en ik hetzelfde voor bananen en kiwi’s!

We hebben om 9:15 ons wandelingetje gedaan, weer een enkel zigzagrondje want Hans zijn voet gaat een stuk beter maar moet nog een beetje rust hebben want die is echt overbelast geweest (we waren op een gegeven moment ook wel redelijk fanatiek en liepen op zeedagen zo’n 4-5 kilometer aan trappen en gangen, en dat is best een aanslag op je voeten). En ik merk dat mijn grote teengewricht ook een beetje overbelast is de laatste tijd dus ik houd heel de dag mijn schoenen aan. Ik zit in de luie stoel altijd met mijn voeten plat op de grond, maar ik doe in de hut ook altijd gelijk mijn schoenen uit en daardoor was schijnbaar in de loop der tijd mijn grote teengewricht overbelast geraakt (ik heb platvoeten, en het enige dat langdurig pijnloos is zijn hoge stiletto’s :-) en zooltjes). Stom eigenlijk hoe zoiets kleins zo’n invloed kan hebben; ik ZAT, maar doordat ik mijn voeten plat op de grond had en geen schoenen aanhad, was het eigenlijk alsof ik heel de dag STOND, en dat kan ik niet zonder zooltjes. Ach ja...


Het was buiten bloedheet en erg benauwd – er ging zelfs gelijk een film zweet op mijn huid staan en bij Hans stroomde het van zijn hoofd en rug af. We kwamen op dek 14 in het hoekje van het hek dat de voorkant afsluit het Nederlands/Australisch stelletje tegen die als twee verliefde pubers een rustig hoekje hadden gevonden voor zichzelf in de schaduw en weg van de mensen; heerlijk hoe verliefd ze zichtbaar zijn! Hopelijk werkt het allemaal later met hun verre woonafstand – hij in Australië, zij in Nederland. We hebben er even mee gekletst over de Wereldsiteen zijn toen lekker terug in de airco (die het niet kan bijhouden) gegaan, onze shirts uit want die waren kletsnat, en een kopje thee en koffie zetten.


We varen flink door, tegen de 18 knopen, zo’n 33 km/uur, en moeten dat gisternacht ook gedaan hebben want ik meet ieder etmaal van bedtijd tot bedtijd hoeveel we gevaren hebben, en dat was het vorige etmaal 750 kilometer, maar overdag voeren we gisteren tussen de 16,5-17,5 km/uur. Ze willen denk ik vanwege de piratendreiging een flink tempo erin houden. Een van de bewakers die tot Griekenland aan boord blijven zit in de balkon-hut naast ons, en we denken dat hij dus ook gewoon hapjes en fruit krijgt iedere dag, grappig!


Voor de lunch werd er vandaag een “street-food” buffet gegeven boven op dek 12 bij het zwembad, tussen 12 en 13 uur, dus we zijn rond 12:30 naar boven gegaan – dan was hopelijk de grootste meute al wel weg. Het was inderdaad redelijk rustig alleen nog altijd wel zinloze rij-vorming. Bij de Indiaase en BBQ tafels vormde een rij zich om aan het begin van de Indiaase tafel borden en bestek te pakken. Daar stond een kok op een pitje verse roerbakgroente met tandoori-kip te bakken, dat was echter bestemd voor een opschepbak verderop. Maar veel mensen bleven daar een eeuwigheid bij staan, verwachtend dat ze er een deel van op hun bordje zouden krijgen – alleen niet van die eerste kok dus! Daarnaast stond een kok kleine pani puri hapjes te maken (volgens mij heet dat zo), en dat duurde lang dus als je er daar eentje van wilde moest je even wachten. Om de hoek stond de derde kok de roerbakkip van de eerste kok op te scheppen samen met wat andere Indiaase gerechten. Was dus niet echt heel logisch, en veel mensen snapte het niet en schuifelde maar door in de rij. Sommige mensen keken gepikeerd op toen Hans bij begin van de Indiaase tafel een bord pakte en doorliep naar het begin van de BBQ-tafel ernaast, tot bij hen het kwartje viel en ze dat ook deden. De Indiaase roerbakkip was heerlijk.

Aan de overkant was Mexicaans, Duits en toetje aan elkaar verbonden – wilde je dus een toetje moest je eigenlijk volgens de logica van de rij-staanders bij begin van Mexicaans een bord halen, en wachten tot alle mensen voor jou Mexicaans en / of Duits hadden gehaald, voor je door mocht schuifelen naar toetjes. Maar gelukkig snapte een hoop mensen wel dat dit niet helemaal logisch was en zeurde ze niet als je een bordje pakte en gelijk doorliep – ik moet er alleen niet aan denken hoe het wel niet was toen het eerder op de middag drukker was bij deze rij. De Mexicaanse taco’s waren heerlijk, echt erg lekker en we hebben ervan gesmuld. Het Indiaase gefrituurde suikersiroop-toetje was lekker maar zo mierzoet dat ik mezelf gelijk voelde stuiteren, pffff!

Onderweg terug lopend zagen we de (betaal)ijscoboer, en besloten voor het eerst deze reis eens een betaal-ijsje te halen. 2,5 pond per persoon voor 2 bolletjes en een verse handgemaakte ijscohoorn was op zich niet zo duur en het ijs werd altijd geadverteerd als heerlijk zijnde – wij dachten eerlijk gezegd dat het eerste ijs dat we aan boord in het restaurant kregen ook van deze leverancier was. Dat bleek dus niet het geval te zijn, dit ijs was eigenlijk praktisch smakeloos, er was niks aan (en de eerste partij ijs in het restaurant was echt Italiaanse ijscoboer-kwaliteit). En de hoorn was wel lekker, maar enkel gerold en niet dubbel gerold, dus Hans zijn ijsje storte gelijk in waardoor hij een nieuwe kreeg, en de mijne storte tijdens het eten in. Jammer! Wel kregen we allebei een gigantische hoeveelheid opgeschept – die twee bolleTJES waren misschien wel ter waarde van 5 gewone bolletjes. Dubbel zo jammer dat het ijs dus eigenlijk smakeloos was, en door de herkristalisering ook niet echt een lekkere textuur had. Dat was gelijk de eerste en de laatste keer dat we een betaalijsje nemen aan boord, erg jammer!

We hebben de ijsjes mee naar onze hut genomen waar Hans zijn lemon curd in een mok gestort heeft om te smelten, in de hoop dat er dan meer citroensmaak in kwam. Ik heb geworsteld om de mijne op te eten zonder te knoeien, het hoorntje was nu in het midden bijna helemaal ingestort.


Toen we onszelf weer enigszins schoongepoetst hebben zijn we met onze tickets voor Luxor naar het excursie-kantoor gegaan, volgens instructies – het was inmiddels 13:20 en we konden daar tussen 13-16 uur terecht. We moesten namelijk een bus-sticker halen zodat van te voren bekend zou zijn wie in welke bus zat zodat de paspoorten ter plekke bij de bussen uitgedeeld konden worden (en ze hopelijk indirect een minder grote chaos hebben bij het proberen de ongetwijfeld grote excursiegroep te managen). We kregen de busstickers op onze tickets geplakt en pas veel later vroeg ik me af of ze eigenlijk genoteerd had dat we geweest waren en in welke bus we zaten – want zoniet, dan wist ze alsnog niks. En we hadden niet de indruk dat ze iets genoteerd had toen ze bezig was met ons, want we hebben nog even over andere zaken met haar gekletst, hoewel we ons kunnen vergissen natuurlijk.

’s Middags heeft Hans lekker een dutje gedaan en heb ik gewerkt aan onze Rusland Trans-Siberische Spoorlijn reis. We stoomde ondertussen nog steeds lekker door en zagen af en toe een schip. Naar verwachting zijn we pas morgenochtend vroeg bij de toegang naar de Rode Zee, wel jammer dat dat waarschijnlijk in het donker zal zijn, tenzij we langzamer gaan varen.

’s Avonds hebben we weer lekker gegeten maar we zaten allebei nog een beetje vol van de lunch en het ijsje denk ik, pfffff. Een van de Australische dames ontbrak, die voelde zich niet zo fit, de andere was wel komen eten en het was zo best gezellig met z’n vijven!

Toen we van het eten terugkwamen vonden we op ons bed de voorlopige rekening, en een dichtgeniette brief; van de receptie, dat het opgevallen was dat we nog altijd geen creditcard geregistreerd hadden en als we een en ander met cash wilde betalen dat we dat alsjeblieft alsnog zo snel mogelijk aan de receptie wilde laten weten. Hans en ik ontplofte bijna, we betalen al 3 maanden lang regelmatig cash. ZUCHT. We hebben geslikt, en tot 20 geteld en besloten verder niets met de brief te doen. Pffff wat een sukkels en wat een slechte administratie. Er heeft dus iemand alleen een lijstje gemaakt van alle mensen die geen creditcard bij hun gegevens hebben staan, en niet vergeleken met het lijstje van mensen die netjes hun rekeningen betalen.


Na het eten zijn we even op dek gaan wandelen maar hebben het niet lang volgehouden, het was nog altijd heet en benauwd buiten. Toen we in gang 11 aan de oneven kant richting de achterkant van het schip liepen (om de zwartgallige Indiër te vermijden aan onze even kant, ahum), leek het wel haast alsof we in een windtunnel liepen, want er stonden om de zoveel meter luchtblazers om het tapijt droog te blazen. Sowieso lijkt er vandaag aan boord grote schoonmaak gehouden te zijn, want in ons voorste trappenhuis waren ze bezig het tapijt te reinigen en te drogen, in de gang op dek 11 dus ook, en Ivan en Ina en een paar andere kamerstewards zagen we af en toe gewoon ook echt het plafond afsoppen! Ook waren vanochtend toen we terug in de hut kwamen ons koffietafeltje en de luie stoel verplaatst, en is er dus flink gestofzogen.

’s Avonds klopte Ivan aan, met mijn blauwe poloshirt, die onderhand hard aanvoelde – de stof van mijn roze poloshirt die ik toendertijd tegelijk gekocht had is in vergelijking hartstikke zacht. Er hing een briefje aan, dat het de wasserij niet gelukt was, nog niet na 4 pogingen, om de wijnvlekken eruit te krijgen en ze het officieel opgaven omdat ze anders de stof zouden beschadigen. Morgen maar weer langs receptie dus...


Dag 103, Donderdag 19 april: op zee, 744 km gevaren

Helaas hebben ze vannacht duidelijk een stoot gas gegeven want we zijn in het donker de Rode Zee ingevaren. Hans was vroeg wakker maar toen hij op de kaart op tv keek zag hij dat we al door de Golf van Aden heen waren. Jammer! Het lijkt er haast op alsof ze per se in het donker door die nauwe doorgang naar de Rode Zee wilde varen (zo’n 34 km van kust naar kust, 20 km als je kijkt waar je daadwerkelijk doorheen kunt varen omdat er ook een eiland precies in het nauwste gedeelte ligt), want toen we er eenmaal doorheen waren ging de snelheid van het schip flink omlaag en hebben we vandaag rond de 13-14 knopen gevaren in plaats van 17-18 zoals de laatste dagen.


Vanochtend waren we pas laat aan het lopen omdat Hans eerst is gaan douchen en ik daarna. We hebben gelijk mijn shirt met het briefje van de wasserij eraan meegenomen, en bij receptie laten zien. Ze hebben ons een schadeformulier in laten vullen, als laatste optie, zodat ze verder konden met andere opties zoals eventuele compensatie. Wat ben ik vreselijk blij dat het een oud poloshirt is en niet een van mijn paar mooie kleren was! Dat duurde natuurlijk wel even, en we liepen onderweg naar boven ook nog even langs het excursiekantoor; we hadden onszelf gerealiseerd gisteravond dat WIJ weliswaar nu wisten in welke bus we moesten zitten, maar het punt van de excercitie was volgens mij vooral dat ZIJ zouden weten in welke bus we zaten – en we hadden niet gezien dat diegene die ons hielp gisteren ook genoteerd had in welke bus we zaten... Dus toch maar even vragen vanochtend voor de zekerheid, nu konden ze die mensen tenslotte nog opzoeken. Ze was het inderdaad vergeten maar had achteraf herinnerd welke hutnummer we hadden en het alsnog kunnen noteren. Hmmm, benieuwd hoe dat dus zal gaan...

We waren na het einde van ons enkel zigzagrondje dus pas om 10:30 terug in de hut waar ik nog even gauw een kop thee heb gedronken voor ik naar een suikerwerk-demonstratie ging kijken in Connexions, terwijl Hans even een flinke inhaalslag gemaakt heeft om te lezen wat ik de laatste tijd voor dit verslag geschreven heb.

De suikerwerk demonstratie was leuk, ze zette een pannetje met suiker, een beetje glucose en een drupje water op een pitje om te smelten en net de karamel-fase aan te raken, voor het van het vuur gehaald werd en even gekoeld zodat er mee gewerkt kon worden. De karamel werd in een spuitzakje van bakpapier geschept, goed dichtgevouwen en met een theedoek eromheen tegen de warmte (de suiker had namelijk een temperatuur van 130 graden geraakt voor hij van het vuur gehaald werd en koelt maar heel langzaam af), en tekenen maar! Op een siliconendoek zodat het niet bleef plakken, en de ondergeschikte van de toetjeskok tekende hele reeksen vlinderlijfjes, vlindervleugels en zwaanlijfjes en -vleugels. Ondertussen werd een tweede pannetje opgezet, en lepelde de toetjeskok karamel in siliconenvormpjes om er suiker-bakjes van te maken. De vlinders waren ondertussen gestold en met een drupje hete karamel als lijm werden twee vleugels op ieder lijfje geplakt en even vastgehouden tot ze gestold waren. Leuk om te zien!

Ik heb wat vragen gesteld en stond op gegeven moment aan andere vrouwen sommige dingen uit te leggen, want ik heb vroeger ook weleens met suiker geknutseld, met wisselend succes. De glucose-siroop wordt toegevoegd om kristaliseren en bros-worden te voorkomen, wat bij mij weleens gebeurde, weer wat geleerd! De toetjeskok gaf op gegeven moment toe dat hij niet zo heel sterk was in suikerwerk en alles geleerd had van zijn Chinese ondergeschikte, die toen hij gevraagd werd waar hij het geleerd had, grijnzend naar Sidney wees die lachend zei, en nu willen jullie zeker weten waar ik het geleerd heb! Maar bleek dat ze het eigenlijk gewoon al gaandeweg leren en van elkaar en onderweg nieuwe technieken oppikken.


Ik kreeg een karamel-vlinder mee die in de loop van de middag al een beetje begon te smelten, en het is veel werk dat suikerwerk, maar op zich wel leuk en het effect is erg mooi.

Het was inmiddels lunchtijd dus we zijn naar beneden gegaan, waar we aan tafel kwamen met de vriendelijke Engelse vrouw en haar altijd lachende man (we noemen hem altijd Lachebekje) en een echtpaar waar we ook weleens mee geluncht hebben. Het ging nergens over aan tafel maar was heel gezellig en er was veels te veel lekker eten dus ik heb bij uitzondering een toetje genomen, een heerlijke appel kruimel. Hans nam een ijsje, om me gezelschap te houden (en omdat hij gehoord had dat er mangosorbet was) en het was erg lekker ijs, beter dan een tijdje terug toen het restaurantijs middelmatig was. Men vertelde dat iemand schijnbaar in het buffet is gaan zitten, een ober geroepen en eten besteld heeft, en hij geen nee durfde te zeggen of mocht zeggen en het is gaan halen; je kunt dus alles doen, als je maar brutaal genoeg bent. Ongelofelijk! Sowieso merken en horen we dat er eigenlijk geen beperking is aan wat je kunt doen en krijgen aan boord. Het is niet onze wereld maar fascinerend is het wel, en ik vermoed dat het voor sommige mensen verslavend is om zichzelf zo belangrijk te kunnen voelen.

’s Middags hebben we, zoals altijd, in onze hut films gekeken en gelaptopt, en zagen op gegeven moment twee houten bootjes vol mensen – op een afstandje maar je kon wel zien dat er vreemd veel mensen aan boord waren, het waren geen vissersbootjes. Ook geen piraten, eerder een lokale veerdienst of zoiets – een van de bewakers stond er op de brug ook foto’s van te maken en ze te bestuderen met de verrekijker. Tijdens de lunch had iemand verteld dat de bewakers het hier duidelijk goed hadden, en ze met het vieruurtje weleens met volle borden rondlopen – snoepkouzen!

Het was bloedheet in het restaurant, zelfs onze Indiaase ober zat erover te klagen dat het te warm was! Bij het avondeten was iedereen er weer en we hebben lekker gegeten hoewel het idee onderhand wel steeds aantrekkelijker begint te worden om je eigen ding te kunnen eten. Maar het was gezellig en we hebben lang gekletst, tot 19:25. Er was een show vanavond van de muziek van Andrew Lloyd Webber, en eigenlijk waren Hans en ik er nog niet aan uit of we wilde gaan, maar we besloten toch maar te gaan, en vonden een redelijk plekje op het balkon.

Ook in de showlounge was het erg warm. De show was middelmatig; de cruise director, die de show aankondigde, liet ZICHZELF ook aankondingen... Dus de aankondiger werd aangekondigd! En leek toen de opdracht te hebben gehad om het publiek nog even 5 minuten bezig te houden, want hij hield maar niet op met kletsen! De dansers hadden tijdens de show eigenlijk niet zo heel veel te doen, het werd vooral gedragen door de zangers, maar je kon merken dat die eigenlijk geen goed idee hadden van de achtergronden van en verhalen rondom de stukjes die ze zongen. Ze zongen de nummers misschien technisch wel redelijk, maar leken de musicals zelf gewoon niet te kennen. Zo leek het alsof het allereerste nummer, uit Joseph and the Technicolour Dreamcoat, de woorden niet paste in de tijd die de zanger had voor de muziek, en werden twee behoorlijk zware nummers uit Jezus Christ Superstar, een solo van Jezus en een dans/zangscene met het nummer Jezus Christ Superstar zelf, zonder emotie gezongen en behoorlijk mishandeld in het geval van de solo. En was het stuk uit Phantom of the Opera ook redelijk vlak – hoewel ik merkte dat de achtergrondmuziek (niet ieder stuk werd live begeleid) daarvan ook van zichzelf redelijk vlak was en een beetje afgeraffeld. De keuzes van de nummers waren apart; zeker de helft waren minder bekend, en daar dan weer een gedeelte van voor ons helemaal niet bekende nummers.

Terug in de hut hing mijn poloshirt weer op, met een brief op bed; het door mij vanochtend ingevulde schadeformulier met een handtekening en daarop de tekst “for insurance purposes only”. We snapte er helemaal niets van! En omdat we bang waren dat we er anders de hele avond (en nacht) op zouden zitten malen, zijn we gelijk maar naar beneden gegaan naar receptie. Het bleek dat dit formulier, volgens hen, bedoeld was voor ONS om bij ONZE verzekering te declareren. Dat was niet de bedoeling, hebben we ze uitgelegd, en we gaven aan dat we het toch onderhand wel een beetje zat begonnen te worden al dit gedoe, we zijn al 9 dagen bezig. We willen alleen maar een beetje compensatie voor een shirt dat door een ongelukje dat niemand aan te rekenen is niet meer draagbaar is, en van dit gehannes af. Dus er werd weer een notitie gemaakt en ze zou het overleggen met de guest services manager en we zouden er morgen van horen. Pfffff wat een gedoe.


Dag 104, Vrijdag 20 april: op zee, 596 km gevaren

Vandaag hadden we geen lezingen waar we heen wilde en geen activiteiten, dus we hebben lekker heel de dag in onze hut doorgebracht, heerlijk! We waren redelijk vroeg op vanochtend, en liepen al om 8:45 ons rondje – nog altijd een enkel rondje want het kraakt en knarst aan alle kanten, bij ons allebei. Echt bizar!

Toen we aan het einde van ons rondje achter buiten op dek 11 liepen dacht ik beweging in het water te zien – maar je ziet zo vaak iets zonder dat het iets is, dat ik het al gelijk afdeed als een golf of zo. Maar toen zag ik weer iets, en vroeg Hans wat er was; en terwijl we keken zagen we een of twee dolfijnen een keertje bovenkomen. Leuk! Maar je bent zo ver van het water verwijderd, letterlijk en figuurlijk, dat het niet meer zo belangrijk is om uren buiten te gaan zitten turen, zoals we regelmatig op het vrachtschip deden. En daar was het ook zo, dat als je iets zag, je het ook meestal goed zag – ik heb laatst berekend dat ons balkon zo’n 25 meter boven zeeniveau is.


Bij de koffie heeft Hans nog een van zijn kostbare echte koffiefilters genomen in plaats van oploskoffie – hij heeft er nog 3 voor de rest van de reis, hij is er erg zuinig mee geweest! Buiten brandt het van de warmte, volgens het nieuws is het ongeveer 40 graden in Luxor, pfffff! Dat gaat afzien worden.


De lunch was erg lekker en best gezellig; we hebben volledig vegetarisch gegeten, omdat het zo lekker was; vooraf gebakken uien-bhajis, en als hoofd groente-tempura met gebakken rijst en soya-gember-saus. Heerlijk! Maar zoals Hans zei, je begint hoe dan ook steeds meer naar je eigen kostje te verlangen. Ik heb vandaag druk aan onze Rusland Transsib reis gewerkt, en Hans heeft tot zijn verdriet de laatste afleveringen die we hebben van Breaking Bad gekeken – daar zeurt zijn zoon al jaren over dat hij naar moet kijken!

’s Middags hebben we lekker in onze hut doorgebracht, en ’s avonds zaten we met zijn vieren, alleen het Duits-Amerikaans echtpaar en wij. We kregen van hen hun internet-gegevens, want ze kregen zelf hun wifi-pakket dat ze gekocht hadden niet op, het was veels te groot – en het was als bedankje voor de “Dutch Laundry Coupons”, de wasserij-bonnen die wij om de twee weken kregen en naar hen doorsluizen. Leuk! Kunnen we morgenochtend kijken of we erop kunnen komen. We hebben lekker gegeten maar onze ober leek het al een dag of twee te druk te hebben voor een kletspraatje of grapje.

Terug in de hut hadden we een brief op het bed liggen dat de Egyptische authoriteiten nu een 18 USD fotopermit eiste als je in de graven in de Vallei der Koningen wilde fotograferen. Tuig! ’s Avonds toen ik het niet-storen kaartje in de deur wilde steken viel er iets – er was een dikke envelop tussen onze deur en het frame geschoven – het bleek een nieuw rekeningoverzicht te zijn, met met gele highlighter gemarkeerd 20 pond credit voor beschadigde kleren. Geen begeleidende brief, terwijl we anders echt voor alles brieven krijgen, maar maakt niet uit, het gedoe om mijn poloshirt is hiermee afgehandeld, gelukkig!


Dag 105, Zaterdag 21 april: op zee, 630 km gevaren

Vandaag is de Engelse koningin Elisabeth jarig, en dat wordt de hele dag gevierd. ’s Ochtends waren er buiten op dek allerlei oud-Engelse spelletjes (volgens mij net een ouderwetse Koninginnedag met sjoelen en koekhappen en zo), maar daar zijn we niet naar toe gegaan en hebben lekker in de hut in de airco doorgebracht. Want het is de laatste week bloedheet; soms als je naar buiten kijkt lijkt het wel mee te vallen, maar als je dan naar buiten stapt stap je echt een oven in. En meestal brandt de zon gewoon neer op het schip; met de koers die we nu varen moeten we in het begin van de middag het gordijn dichtdoen omdat het anders echt te warm wordt in de hut! We hebben vanochtend ook geprobeerd om op het internet van onze tafelgenoten te komen, nadat ik vanochtend het blogbericht afgeschreven had op mijn mobiel, maar dat lukte niet, vermoedelijk konden we hun handschrift niet goed lezen of zo.

Om 10 uur kondigde de cruise director de oud-Engelse spelen voor geopend, las een brief van de koningin voor die hij ontvangen had in antwoord op zijn schriftelijke felicitatie aan haar namens het schip, en liet de kapitein de scheepshoorn blazen, ter ere van hare majesteit! Lachen!

Iets voor 12 uur zijn we gaan kijken bij de oud-Engelse spelletjes en het Engelse lunchbuffet dat al klaargezet werd op het buitendek voor de lunch straks. Het zag er mooi uit, maar we besloten toch maar in het restaurant te gaan eten, want we hadden gezien dat er fish en chips op het menu was en die eten we liever in het restaurant. Maar het zag er allemaal prachtig uit, de broodafdeling had zelfs “Happy birthday Queen” in brood gebakken, en de toetjesafdeling had, naast allerlei typisch Engelse toetjes zoals trifle en toffee pudding, een prachtige koninklijke verjaardagstaart gebakken, met zo te zien een dikke laag marsepein erop... Hmmmm!

We kwamen onze tafelgenoten tegen en vroegen nog even of de inloggegevens klopte, en het bleek dat een g een q moest zijn. Kijk, kunnen we straks weer proberen als ze tussen 13-15 aan het kaarten zijn (want we denken dat er maar een apparaat tegelijk op kan). Onze Duitse tafelgenoot zag een beetje groen en voelde zich niet zo heel lekker omdat hij eindelijk de sigaar gerookt had die hij al heel deze reis bewaard had voor een speciale dag (hij rookt nooit), en vandaag besloten had te roken omdat de cruise al weer bijna voorbij was. Het laatste beetje daarvan was niet zo goed gevallen!


Wij zijn naar beneden gegaan voor de lunch, lekker fish en chips, en het was best gezellig, en toen na de lunch terug naar boven naar het buitendek om een stukje van de verjaardagstaart te pakken – en met name marsepein – we hebben ons bordje gelijk naar binnen genomen (we zitten tenslotte maar één dek onder het buitendek, en buiten brandde de zon en was ieder schaduwplekje al bezet), om lekker in de airco van de hut op te snoepen. Zowel de marsepein als de taart zelf bleken erg lekker te zijn! Omdat onze tafelgenoten inmiddels aan het kaarten waren hebben we met de nieuwe inlog-informatie opnieuw het internet geprobeerd en konden we whatsapp en de mail bijwerken, met een hoop leuke mailtjes op het blog en een hoop leuke foto’s van Hans zijn kleinkind! Toen was het onderhand tijd voor een klein dutje om de hitte van de middag uit te zitten...

Het was druk en lawaaiig in het restaurant tijdens het avondeten, maar we hebben zoals meestal eigenlijk wel lekker gegeten en onze Duitse tafelgenoot zag er weer fris en roze uit.

We waren laat klaar met eten en er was een show met muziek van de tachtiger jaren, dus we zijn toch maar even gaan kijken of er nog een plekje was in de showlounge op het balkon; we konden praktisch op dezelfde plek zitten als een paar avonden geleden, dat was prima te doen dus. De show was vol energiek dansen en de zangers hadden niet altijd de juiste of sterkste stemmen om te zingen maar doordat je de meeste nummers kende gaf dat niet zo heel erg en was het een leuke show.

Terug in de hut hebben we onszelf klaar gemaakt voor morgenochtend, dat ging een vroege start worden, pfffff.


free counters