Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We werden vanochtend om 6:30 wakker en zagen dat we al goed en wel onderweg waren in het Suez Kanaal, er waren dus geen vertragingen geweest met vertrek vanochtend om 4 uur en vermoedelijk zaten we, zoals de kapitein gisteravond via de intercom al aangaf, dus ook in de voorhoede van de konvooi. Volgens zijn intercom-omroep zouden normaal gezien autoboten, grote containerschepen en passagiersschepen voorrang krijgen en voorin de konvooi mogen zitten. Dat was drie jaar geleden ook het geval geweest met de CMA CGM Columba, nog altijd één van de grootste containerschepen ter wereld, toen zaten we inderdaad ook als derde of vierde schip in de zuidwaartse konvooi.


We zijn maar gelijk opgestaan en Hans is even gaan douchen terwijl ik met een fleecetrui aan op het balkon zat – het was namelijk nog behoorlijk fris zo ’s ochtends vroeg in dit woestijnklimaat! De lucht was nog een beetje heiig en je kon maar 2-3 schepen ver kijken in de konvooi, mits ze in bochten zaten. Toen Hans klaar was en aangekleed hebben we ons fruit-ontbijt gegeten om onszelf daarna op het balkon te installeren en te genieten van het uitzicht over de oevers van het Kanaal. Zo te zien zaten we als nummer drie in de konvooi, met helemaal vooraan een autoboot en daarna een autoboot/container combinatie. Achter ons zaten vergelijkbare container-kolossen als de Columba. Achter ons voer een sleepbootje om eventueel in te grijpen mocht ons schip opeens de macht over het stuur verliezen of zoiets. Er was een maximumsnelheid in het kanaal van 8 knopen, iets minder dan 15 km/uur, om afkalving van de zandoevers te voorkomen, dus de konvooi bewoog zich statig langzaam door het water.

Al gauw na het opstaan kwamen we bij de onderste smalle punt van Bitter Lake aan, het grote meer midden in het Suez Kanaal dat vroeger gebruikt werd om de noordwaartse en zuidwaartse konvooien elkaar te laten passeren. Er lagen veel minder schepen dan toen wij er in 2015 voeren, maar inmiddels is het nieuwe tweede kanaal in 2016 in gebruik genomen, en dat bleek inderdaad de reden te zijn waarom er nu nauwelijks schepen in het meer lagen, want het hoefde niet meer als passeerstrook te dienen.

Want toen we om 9 uur uit het Bitter Lake voeren en verder het kanaal in naar het noorden, bleek dat onze konvooi het nieuwe, rechterkanaal namen, en de zuidwaartse konvooi via het oude, linkerkanaal voer. Éénrichtingverkeer was in dit gedeelte van het kanaal boven het meer dus tweerichtingverkeer geworden en daarmee was de capaciteit van een groot gedeelte van het kanaal letterlijk verdubbeld. Indrukwekkend! De timing van de twee konvooien was zodanig dat niemand op elkaar hoefde te wachten en wij lang en breed uit het zuidelijke oude kanaal waren en door het meer heen, voor de zuidwaartse schepen die bereikt hadden. Het jammere van het nieuwe kanaal bleek echter dat we nu aan twee kanten op zand keken – en waar we in het oude kanaal aan onze bakboord kant van het schip perfect hadden gezeten om de meest interessante kant van het kanaal, de westkant (met steden, groen, monumenten, van alles), te bekijken, keken we nu op de zanderige “middenberm” van het kanaal. En aan de oostkant van het kanaal was vooral veel woestijn, dus ook weer zand! Jammer!

We hebben een tijdje zitten kijken naar de middenberm, die regelmatig doorkruist werd door nieuwe asfaltwegen en ferries had om over te steken – vroeger hoefde de auto’s maar één kanaal over te steken, nu moesten ze er twee oversteken met twee verschillende ferries, die nog steeds net als in het oorspronkelijke enkele kanaal tussen de schepen van de konvooi schoten. Er is over het kanaal maar één brug dus al het west-oost verkeer en vice versa moet met ferries gebeuren! Er werd nog druk gewerkt aan het indammen en droogpompen van de middenberm, en bij iedere asfaltweg er overheen stond een politiepost.

Om 9:30 zijn Hans en ik ons ochtendommetje gaan lopen, want dat moest nog gebeuren, en kwamen rond 10 uur op het bovendek 11 uit. We zagen een autoboot in het andere kanaal varen, zo groot dat hij boven de toch wel hoge middenberm uitstak. En in de woestijn aan de kale oostkant was een complete nieuwe stad aan het herrijzen, alleen heel akelig stonden er alleen de lege betonnen karkassen van de apartementengebouwen – die werden waarschijnlijk nog ingevuld met baksteen of zo? Of het project was om wat voor reden dan ook midden in de bouw still komen te staan?

We liepen langs dek 14 naar voren en zagen de obers de tafels alvast in orde brengen voor de BBQ lunch vanmiddag. We hoorde toen we langs de reling liepen een tweetal vrouwen kletsen over het Eerste Wereldoorlog monument voor de verdediging van het kanaal dat al een tijdje heel ver weg boven de middenberm uit zichtbaar was, maar heel herkenbaar is, met twee obelisken en daarvoor twee engelen; ze leken alleen te denken dat het iets van het oude Egypte was, dus Hans heeft ze even aangesproken en uitgelegd wat het werkelijk was. Ondertussen kwam er regelmatig vanuit de andere kant een schip langs in het andere kanaal, wat wel een apart gezicht was – een schip varend in zand met daarachter stedelijke bebouwing! We wezen de dames ook nog even op het bajonet-monument wat verderop, dat ook al herkenbaar begon te worden met een verrekijker, en liepen verder.

Op het bovendek was het prettig druk met kijkers, en raakte we aan de praat met de Nederlander die met ons meegelopen was in Shanghai, een Tilburger. Hij vertelde dat de ANZAC ceremonie op het dek zo indrukwekkend geweest was vanochtend, allemaal Australiërs netjes in pak – hé, die was toch in de showlounge? Het klonk dus alsof de Australiërs geprotesteerd hadden over de showlounge en het alsnog last minute in de buitenlucht bij zonsopkomst hadden laten doen – wat we ook niet meer als normaal vonden. Maar wij baalde wel flink, want wij waren niet gegaan omdat het binnen zou plaatsvinden, en hadden het nu dus gemist!

We kletste verder over allerlei reisjes en het Suez Kanaal, en zagen langzaam een nieuw monument naderen aan onze kant van de middenberm – leuk, het bleek een monument te zijn voor de bouw van het tweede kanaal! Het was haast zo lelijk dat het mooi werd, het was een groot complex: met een gebouwtje in de vorm van een schip, volgens mij een vlaggemast voor ieder land van de wereld (ik heb ze niet geteld maar het waren er in ieder geval heel veel!), een grote bol van stalen buizen met daarop volgens mij het logo van het (nieuwe) kanaal en een soort scheiding der wateren dat het kanaal moest symboliseren, een groot standbeeld van een gevleugelde vrouw bij een obelisk geflankeerd door twee sfinxen, en aan de andere kant van een verbindende waterweg tussen de twee kanalen een evengroot standbeeld van een kanaalwerker met schop aan het graven, met aan zijn voeten zo te zien een graafkop van een graafmachine. Leuk!

We kwamen ondertussen weer langs een uit de woestijn gestampte stad, deze leek iets verder gevorderd dan de vorige, en er kwam maar geen einde aan, wat een gigantische stad! We konden niet bedenken hoe ze ooit al die apartementen gevuld konden krijgen! Hans en ik herkende allerlei landmarks van het kanaal van de vorige keer – de officieren hoefde op de kaarten (die vol stonden met landmarks) alleen maar aan te vinken als ze op een bepaalde tijd een landmark paseerde, want dankzij het kanaal wisten ze verder precies waar ze zaten! Zo kwamen we nu langs de enigste andere brug over het kanaal, een spoorbrug die volgens mij permanent open staat – hij zag er drie jaar geleden al niet erg actief uit, en nu al helemaal niet meer! Het spoor liep zelfs dood in het zand in de middenberm, ze hadden er gewoon dwars doorheen gesneden toen ze het nieuwe kanaal aanlegde!

Om 11:15 kwamen we langs een opening in de middenberm tussen de twee kanalen, breed genoeg voor een schip om in te keren – als het tenminste diep genoeg was. Misschien een soort nood-doorgang mocht een schip in een van de twee kanalen stranden, zodat het kanaal toch nog gedeeltelijk gebruikt kon blijven worden? In de verte zagen we een hele stoffige fabriek omringd door stofwolken, en iets wat leek op graafwerkzaamheden er voor, dus rond 11:30 zijn we terug naar onze hut gegaan om eventueel overwaaiend stof te vermijden.

We hebben nog even een tijdje gezeten op ons balkon en regelmatig naar buiten gekeken, en voeren om 11:45 het oude kanaal in, want de twee kanalen kwamen hier samen, omdat een eindje verderop de enigste brug over het kanaal ging, en ze daar geen verbreding voor gemaakt hadden. Dat was lekker, want dat betekende dat we voor de rest van de doorgang door het kanaal weer lekker vanuit ons balkonnetje konden kijken naar de veel interessantere westoever. Er waren boerderijen met grote vaak witgeschilderde duiventillen, koepelvormige gebouwtjes vol gaten, en veel landbouw.

We voeren om 12 uur onder de brug door, met aan beide kanten allerlei mobiele brugdelen om gauw een noodbrug te kunnen maken. Maar de “Vredesbrug”, een samenwerkingsverband tussen Japan en Egypte, leek net als 3 jaar geleden niet erg actief gebruikt te worden, er reed geen enkele auto op terwijl we er onderdoor reden!

Mensen toeterde vanuit de ferries die stonden te wachten tot we passeerde, of namen selfies met ons schip op de achtergrond, en vlakbij de brug lag nog wat leek op een lange drijvende brug, uit de weg gevouwen maar gezien de nieuw aangelegde triomfpoort aan de kant, misschien iets te maken met de festiviteiten in 2016 rondom het nieuwe kanaal? Er lag een grote stad op de westoever, maar die was gescheiden van het kanaal met een hoge muur en bewaakt door soldaten in uitkijkposten.

We zijn pas om 12:30 buiten op dek 12 naar de barbeque gegaan die vandaag gegeven werd, in de hoop dat de grootste drukte daarmee ook opgelost zou zijn. Het zal ver een van de laatste zijn vermoed ik! Doordat we even gewacht hebben (de barbeque begon eigenlijk om 12 uur) hebben we inderdaad de grootste rijen kunnen vermijden, en konden we min of meer gelijk doorlopen langs alles wat we wilde. Bij het toetjesbuffet waren, onder andere, nog wat ANZAC koekjes te krijgen, een traditie van ANZAC-day zoals we ook aan boord de MS Expedition in West-Afrika gemerkt hadden. Deze waren erg lekker en een stuk fijner gemaakt dan de ietwat groffe havermoutkoekjes die we toen gehad hadden. Toen we gingen kijken of er misschien nog meer waren omdat Hans ze ook verrassend lekker vond, bleken er andere koekjes te liggen omdat ze op waren – dat waren pindakaaskoekjes, ook erg lekker!

We waren om 13 uur klaar en zijn naar de voorkant gelopen – ons eigenlijke doel van vanochtend voor we aan de praat raakte – en hebben een paar foto’s en een panorama gemaakt van beide oevers en de punt van het schip voor we terug naar onze hut gingen.

Terug in de hut hebben we nog een tijdje op ons balkon gezeten. Er leek een bewakersauto met ons schip mee te rijden in de berm van de weg parallel aan het kanaal – uit nieuwsgierigheid of verveling, of toevallig? Of inderdaad bedoeld als bewaking?

We hebben heerlijk buiten gezeten, genieten van het landschap dat langszaam langs ons gleed, en we kwamen om 13:30 bij de splitsing van het kanaal – een kant ging naar Port Said, en de andere ging schuin daarvandaan. Wij namen net als drie jaar gelden de schuine arm, en kwamen langs brakwater velden waar het water verdampt werd om zout te winnen, met stiekemweg heel wat flamingo’s erin aan het wroeten. Ze waren alleen wel grotendeels wit van kleur, en zo ver weg dat ik bijna maximaal moest inzoomen, maar het waren er gauw al met al een paar honderd!

Op gegeven moment kwamen we langs een pontje dat specifiek voor vrachtverkeer leek te zijn, met een enorme dubbele rij wachtende vrachtwagens – Hans schatte wel zo’n 200. We vroegen ons af waarom ze allemaal de woestijn in leken te willen gaan, misschien gaan ze naar Palestina? Want bij de entree van het complex waren strenge controlemaatregelen, zo ging iedere vrachtwagen door een scanner, misschien om te zoeken naar explosieven en wapens? We hebben geen weet van wat er allemaal overal gebeurt ter wereld, stromen die politiek niet mogelijk zijn kunnen in de praktijk misschien dagelijkse kost zijn.

Om ongeveer 14:30 voeren we uit het Suez Kanaal, en dat was een gekke gewaarwording om de Middelandse Zee op te varen – het voelde voor ons allebei alsof de reis nu officieel afgelopen was! Terwijl we nog twee kleine weken te gaan hebben. Voor veel mensen is wat we nog te gaan hebben van de cruise, 12 dagen, al een cruise op zich! En ik berekende dat, als we thuis waren, we ongeveer 65.000 km gevaren zouden hebben. Ongelofelijk!

Bij het avondeten bevestigde de Australische dames dat de ANZAC-day dienst begonnen was in de show lounge, inderdaad ook wat hun betreft niet precies zoals het hoorde, maar, omdat er normaal gezien altijd IETS moet zijn waar je de kransen legt aan het einde van de ceremonie, uiteindelijk met heel de groep toch maar naar het open dek uitgeweken is, zodat ze de kransen bij het zwembad konden leggen. De Duitser was er speciaal voor opgestaan en bevestigde grinnikkend dat de kransen plechtig op het water gelegd werden om weg te drijven, maar spontaan zonken, en weer opgedoken moesten worden. Oeps!

Vanavond na het eten was er een show, “Out of Africa” – daar moeten we natuurlijk heen, dat leek ons wel leuk! Het was niet onaardig maar niet heel erg Afrikaderig, en een van de mannelijke zangers zong tenenkrommend slecht – hij is al nooit de sterkste of beste zanger geweest, maar vanavond had hij duidelijk écht zijn dag niet, en dat terwijl hij eigenlijk de ster-zanger van de show leek te zijn, met de meeste solo’s. De dansers droegen de show op gegeven moment, toen ze wat energiekere pasjes hadden, en de pakjes die ze droegen waren in ieder geval erg kleurrijk! Het vervelendste aan de show was dat de cruise director niet ophield met praten aan het begin, het leek wel een minishow voor hem! Hij probeerde in iedere taal van de passagiers goedeavond te zeggen en het klonk voor geen meter. Pas na 4 minuten kondigde hij eindelijk de show zelf aan en konden de dansers en zangers beginnen! Grappig was dat je duidelijk kon zien dat sommige pakjes voor meerdere doeleinden geschikt waren – zo droeg de “Lion King” als deel van zijn pak een cowboyholsterriem en een farao-kraag. Op gegeven moment was er een muzieksolo van het bandje om de dansers en zangers tijd te geven om zich om te kleden, en had de trompetist een solo, maar bleef de schijnwerper op de gitaristen staan, die subtiel probeerde te seinen dat de lamp iets verder naar rechts moest!

’s Avonds moest de klok weer een uur vooruit... Het is de afgelopen dagen een beetje een zinloze excercitie geweest in onze ogen, het heen en weer verzetten van de klokken voor het Suez Kanaal. Nu zitten we weer terug op Jordaanse tijd en dus Griekse tijd, en na Griekenland moet de klok weer teruggezet worden. Vóór Egypte was +1, Egypte was 0, Jordanië +1, op zee en het Suez Kanaal weer 0, op zee en Griekenland +1, en dan op zee en Malta waarschijnlijk weer 0. We hebben tot nu toe al in een week tijd 3 keer de klok heen en weer verzet: hoe ontregel je je biologische klok!

free counters