Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 114, Maandag 30 april: op zee, 768 km gevaren

We kwamen tijdens ons ochtendrondje onze Duits/Amerikaanse tafelgenoten tegen en hebben de Duitser er op gewezen dat er vanmiddag tijdens het vieruurtje een speciaal chocolade-hoekje zou zijn – hij keek helemaal verrast, waar had dat gestaan in het programma? Hij is echt gek op chocola maar had de kleine melding in het dagprogramma gemist, dus was ons dankbaar dat we hem er op wezen! In ruil kregen we de nieuwe code van hun wifi – die deed het al een paar dagen niet meer goed, waarschijnlijk omdat het schip de satelliet gereset had (zagen wij aan de tv-programma’s, zo hebben we nu al een paar dagen de NOS en een Belgische zender), en vanochtend toen ze er over klaagde kregen ze een nieuwe code en weer een volle GB aan data! Ze hadden liever geld teruggehad, die data maken ze nooit meer op de komende dagen! Om 10 uur waren we terug in de hut en hebben we koffie en thee gezet, en kwamen Ina en Ivan al gauw de hut poetsen. Ina was zakelijk snel klaar en door naar de volgende, Ivan stond tijdens het poetsen nog even te mijmeren dat hij vandaag over een week naar huis kon.

Vanochtend om 11 uur hadden we onze speciale Nederlandse cocktailparty, ter gelegenheid van Koningsdag een paar dagen geleden toen we in Griekenland waren, en ook schijnbaar als een soort van afscheidsfeestje, dus zijn we ons iets voor 11 uur om gaan kleden (het wordt toch wel een beetje verwacht dat je je netjes aankleed voor zoiets), ik met mijn citroenenjurk, groene ketting en rode hakken, dan heb ik die ook eens een keer gedragen! De locatie voor de “exclusieve” cocktailparty was in de bruin-houten Taverner’s Pub, die ook voor die gelegenheid al vanaf vanochtend gereserveerd was.

Het zat al aardig vol toen we binnenkwamen, dus we zochten een plekje in een rustig hoekje en kregen een drankje – er was ook aan alcoholvrije drankjes gedacht – en al gauw kwamen twee obers met ieder een dienblad hapjes langs, eentje warme, en eentje koude. Geen bitterballen helaas, dat zou te mooi zijn geweest! Wel bleek de keuken speciaal een cake gebakken te hebben voor onze cocktailparty, met de Nederlandse vlag erop, leuk! We hebben een beetje gekletst met een echtpaar tot ze door de ruimte gingen bewegen, en toen kwam een Tilburger die we weleens ’s ochtends buiten op dek spreken bij ons zitten en hebben we de rest van de sessie met hem gekletst.

De Nederlandse vertaler/begeleiding/wat hij precies ook is probeerde een soort van speech te geven maar het kwam niet echt van de grond – sowieso was hij amper te horen in de ruimte – maar hij probeerde de koning te feliciteren, en bedankte de officieren één voor één voor de prettige samenwerking met hen tijdens deze reis, en vergat daarmee volgens mij nog iets over ons als passagiers te zeggen waardoor het een beetje zijn eigen afscheidsfeestje werd. De Tilburger snapte niet zo goed waar hij nu eigenlijk voor was (zeker niet voor het vertalen!!) en vertelde dat niemand meer naar de lezingen ging van de begeleider, ze waren zo slecht; vandaar misschien dat we zijn uittreksel over Gibralter gisteravond op bed hadden liggen, dat hij niet meer de moeite nam om er nog een lezing voor te geven.

De Tilburger vertelde dat hij in India zijn geldbuidel met allebei hun creditcards erin en wat cash geld kwijtgeraakt was – het was een stommiteit, de buidel moet gevallen zijn zonder dat hij er erg in had toen hij zijn broekriem verstelde, maar het ergste was nu dat hij zijn scheepsrekening met cash euro’s moest betalen, het enigste betalingsmiddel dat hij nog had, en daarvoor een verschrikkelijke slechte koers kreeg. De scheepsrekening moet in ponden betaald worden, en hij moest dus voor iedere pond 1,30 euro betalen terwijl de wisselkoers op het moment op de markt nog geen 1,14 is. En dat deed hem zeer!

Op gegeven moment gooide de Tilburger per ongeluk zijn volle wijnglas over de koffietafel heen, en dus ook over de onderkant van mijn jurk, want ik zat aan de andere kant! Gelukkig was het witte wijn, en we hebben met zijn allen en nog zo’n 2-3 obers de wijn opgedept en de scherven zo goed en zo kwaad als het ging opgeruimd. Om 11:50 vroeg Hans nog een drankje en toen werd er om onze kaart gevraagd om het drankje aan te kunnen slaan, dus was het feestje duidelijk voorbij. Wij zijn toen ook terug naar onze hut gegaan en ik heb mijn jurk een beetje uitgespoeld met warm water – gelukkig zag je de wijn al niet meer.

Toen we terug in de hut waren rond 12 uur voeren we net redelijk dicht langs een Tunesisch eiland, en dan voel je gelijk een zekere nieuwsgierigheid naar zo’n eiland – Hans zei al, dat hij dat eiland dan wil bezoeken en verkennen. We zaten nog vol van het lekkere stukje taart en de paar hapjes, en hebben de lunch overgeslagen en enkel wat druiven genomen uit de fruitschaal en een zakje chips gedeeld ’s middags. We probeerde af en toe vandaag via de wifi van onze tafelgenoten wat dingen op internet te doen, maar het wilde maar niet vlotten, helaas.

In de loop van de middag ging het miezeren – de zee is wel rustiger dan eergisteren – en we hebben zelfs de verwarming wat hoger gezet in de hut. Dat zou een paar weken geleden ondenkbaar geweest zijn, dan stond de airco constant op de koudste stand, en nu al regelmatig in het midden en soms zelfs in de richting van de warme kant (voor mij, Hans heeft het natuurlijk niet koud...). En ondanks het heiige miezerige weer zagen we regelmatig de bergachtige kustlijn van Tunesië en Algerije in de verte liggen.


Om 15:20 ben ik naar boven gegaan om het chocoladebuffet te fotograferen voordat het geplunderd werd, maar de ergste aasgieren waren al bezig om eraan te plukken toen ik kwam, en om 15:30 leek het wel alsof iedereen al drie dagen uitgehongerd was, ongelofelijk wat een run op het buffet! Ik was even op zoek gegaan naar een bordje om wat witte chocola voor Hans te zoeken en wat lekkers voor mezelf nadat ik eerst foto’s gemaakt had (en nog te beleefd was om het buffet te plunderen omdat ik andere mensen ook foto’s gun), maar toen stond er al gelijk zo’n gigantische rij aan de bakboordkant waar het speciale chocoladebuffet opgezet was, dat ik het opgaf en naar het midden achter liep om mijn bordje weer weg te leggen.

Toen zag ik echter tot mijn verrassing dat in het midden waar normaal gezien de zoetigheden staan bij het vieruurtje, nu ook chocoladezoetigheden stonden, en géén rij – en aan de stuurboordkant stond OOK een chocoladebuffet, bijna even groot als die aan de bakboordkant, maar ook weer géén rij – iedereen was dus duidelijk aan de bakboordkant het buffetrestaurant ingelopen en gelijk ingezoomd op het apart opgezette chocoladebuffetje daar, en had de rest niet gezien. Dat betekende voor mij dat ik in alle rust in het middenbuffet en het stuurboordbuffet kon zoeken voor witte chocola – er was eigenlijk alleen witte chocola in de decoraties die overal opstonden – en wat gewone chocoladehapjes voor mezelf, zonder in rijen te hoeven staan en al te veel van het graaien, grijpen en wroeten te hoeven aanzien. Het valt ons op dat in de showlounge ook altijd de “rechterkant” (als je er op aan loopt) als eerste vol zit en de linkerkant het langste leeg blijft. En dit chocoladebuffet bewijst hetzelfde want je loop naar achteren het buffetrestaurant in vanuit het trappenhuis dus bakboord is in dat geval “rechts”, mensen lijken gewoon instinctief naar rechts te neigen dus – zal vast wel onderzoek naar gedaan zijn!

Ik ben met een bordje met witte chocoladestukken van de decoraties en wat chocolade gebak voor mezelf terug naar de hut gelopen, en heb onderweg een vrouw die naar boven liep de tip gegeven om gelijk naar de stuurboordkant te gaan omdat het daar rustiger was – als ik het tenminste goed uitgelegd heb, maar ze zal het wel snappen hopelijk als ze bij de grote rij uitkomt! Hans was blij dat hij niet meegegaan was, en heeft lekker de witte chocola opgesnoept terwijl ik mijn buit opat. Pfffff, blij dat we geen lunch genomen hebben!

Toen we om 17:45 door het atrium liepen richting het restaurant kwamen we onze Duits/Amerikaanse tafelgenoten tegen die ook met het internet aan het worstelen waren. We zijn samen naar het restaurant gegaan (met de lift om hen gezelschap te houden, dat doen we nooit, dit is pas de 2-3e keer!), en waren verder alleen want een van de Australische dames was ziek en de ander ging in het buffet eten. De Duitser vervloekte ons vrolijk dat we hem verteld hadden over het chocoladebuffet, want hij had er veels te veel van gesnoept! Zij waren er pas na 16 uur naar toe gegaan, en toen was de “rechterkant” al helemaal kaalgeplukt geweest, maar het midden en de linkerkant nog redelijk goed bevoorraad – genoeg in ieder geval dat hij nu een beetje misselijk was van alle chocola en zoetigheid! Een van de toetjes bij het avondeten was een warme brownie, weer chocola – ja dat konden we natuurlijk niet weerstaan, en Hans nam ijs maar ik en de Duitser en Amerikaanse ieder een brownie. Te veel chocola maar hmmmm! En helemaal HMMMM was het voorafje, blauwe kaasmousse. Heerlijk, Hans en ik hadden een dubbele portie genomen en het was gewoon bijna te machtig!

We merken dat we meer naar het noorden varen en het richting de zomer gaat, want het bleef heerlijk lang licht buiten vanavond ondanks het grijze miezerige weer (wat best weer eens lekker was), de zon ging namelijk pas om 20:24 onder vandaag! Toen we ’s avonds naar bed gingen was het aan het gieten van de regen.


Dag 115, Dinsdag 1 mei: op zee, 745 km gevaren

Vanochtend toen Hans om 6:30 wakker werd om naar de wc te gaan, en ik dus ook wakker werd, waren we in het donker langs Algiers aan het varen, een lint van licht in de verte, bijzonder! Het leek alsof we er maar zo’n 10-15 kilometer vandaan voeren, maar volgens de gps was het ongeveer 40 kilometer, ongelofelijk. Tussen ons en het land voer een joekel van een containerschip in het donker, met alleen de wandelgang en de navigatielichten aan, maar zichtbaar als een zwart blok tegen het lint van licht en de iets minder donkere lucht.


’s Ochtends toen we om 8:30 opstonden voeren we in de buurt van een groot CMA CGM containerschip die onze kant op voer, en heel langszaam op ons uitliep. Sowieso zagen we toen we op dek kwamen tijdens de ochtendwandeling dat er wel zo’n 10 schepen in de verte om ons heen voeren – we komen steeds dichter bij Gibraltar en dat is natuurlijk een vernauwing waar alle vaarroutes doorheen moeten. We kwamen de Tilburger tegen op het dek, en stelde voor dat als hij wat ponden van ons over wilde kopen, we er ruim voldoende hadden. Onze wisselkoers was 1,16, wat voor hem nog altijd een winst is van 14 cent per pond vergeleken met de scheepskoers.

Al een paar dagen kun je op de scheeps-wifi alleen whatsapp en mail verversen, en apps, maar doet het internet zelf het heel slecht. En sinds gistermiddag doent het internet het gewoon niet meer. Wat zijn Hans en ik blij dat we er niet voor betaald hebben!


Omdat er lekkere dingen waren bij de lunch zijn we naar het restaurant gegaan, en hebben we lekkere Thaaise soep vooraf en grote gamba’s met spaghetti als lunch gehad, heerlijk! Er zat alleen een vrouw aan tafel met haar rechterarm in een mitella omdat ze een paar dagen geleden gevallen was, en die had de gamba’s ook besteld, misschien tegen beter weten in (ze was ook nog eens rechtshandig, en van nature ONhandig met links). Maar we waren onder de indruk, ze wist ze desondanks aardig te pellen!

Na de lunch zijn we tijdens het naar boven lopen even het buffet ingelopen, op zoek naar iets lekkers om te snoepen. Uiteraard was er veels te veel lekkers – ze hadden hier ook gamba’s gehad, maar niet de grote die wij beneden in het restaurant hadden gehad – en liepen we met een bordje vol terug naar onze hut om de buit daar op te eten. Onderweg kwamen we de Indiase kamersteward tegen die zin had in een praatje, en toen we ons daar vandaan konden losweken zijn we gauw onze hut ingedoken. Je kon nog altijd buiten de kust van Algarije zien in de verte, leuk! En al was het koud vandaag, er scheen een lekker zonnetje.

’s Avonds hebben we na het eten samen met de Duitser en Amerikaanse bij de entree van het restaurant geregeld dat we de laatste avond aan een tafeltje voor vier en vooral ook samen komen te zitten. Onze ober had ons namelijk gisteren verteld dat we op de laatste avond, vertrekkend vanuit Tilbury, niet meer bij hem zouden zitten maar naar een hoekje van het restaurant geschoven zouden worden om plaats te maken voor de nieuwe lichting die in Tilbury aan boord komt. En zoals we al dachten, betekende dat dat we op verschillende plekken weggezet zouden worden tenzij we er zelf iets voor regelde.

Voor ons is de wereldcruise weliswaar Amsterdam-Amsterdam, maar heel de reis is eigenlijk ingericht op Tilbury-Tilbury, en eigenlijk is ons laatste dagje van Tilbury naar Amsterdam varend het begin van een nieuwe cruise voor de maatschappij. Wisten we allemaal niet toen we boekte, ook niet dat het erop lijkt dat je net als in een hotel min of meer elke data kunt boeken die je wilt – zo zit er al schijnbaar iemand nonstop aan boord sinds oktober, gaan sommige mensen na deze wereldcruise gelijk nog een weekje of twee door op de rond-Engeland cruise, en plakken sommige de Baltische staten-cruise daarna er ook nog achteraan. En sommige mensen zijn maar een weekje of twee meegegaan – zo was de minicruise van Auckland naar Sydney best populair, en zijn er ook veel Australiërs in Nieuw Zeeland of Australië aan boord gekomen, die er in Singapore of Hong Kong weer af gingen. Wij hebben er allemaal geen weet van eigenlijk! Ook heeft de Amerikaanse twee verjaardagskaarsjes geregeld, omdat onze ober schijnbaar één dezer dagen jarig is, en een van zijn tafels samen met ons probeert te regelen dat iedereen op die dag hem een taartje presenteert en voor HEM gaat zingen, in plaats van andersom dat de obers allemaal bij elkaar komen om voor een jarige passagier te zingen.


free counters