2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Vanochtend stonden we iets vóór de wekker op, om 5:10, want Hans was al wakker. Het was een onrustige nacht geweest waarbij we allebei veel wakker werden. We hebben onszelf aangekleed en gauw nog de laatste dingen in huis gedaan zoals het bed afhalen, de tv uitzetten en het laatste beetje melk opdrinken, en stonden vanaf 5:30, het vroegste dat de taxi zou kunnen komen, helemaal klaar. Uiteindelijk verscheen hij rond 6 uur, een vervanger voor onze vaste chauffeur die een andere klus had, maar een hele vriendelijke jongen die we nog niet eerder gehad hadden.


De spullen en wijzelf werden ingeladen, waarbij één van de tassen als bijrijder naast de chauffeur op de stoel netjes in de riem gezet werd, en toen konden we vertrekken. Het was eigenlijk een prima ritje – de jongen was heel vriendelijk, en reed in een meer dan keurig onderhouden BMW (we dachten dat het interieur nieuw was, zo netjes was hij, maar de auto was al 15 jaar oud en had 300.000 op de teller staan vertelde de jongen trots lachend). Hij had wel zin in een praatje en hield van reizen en zat zichzelf te oriënteren op een reis naar Spitsbergen in januari, dus het eerste uur of twee vloog voorbij met praten over reizen. Toen kakte Hans een beetje in en ging een dutje doen, wat voor mij ook een gelegenheid was om even te rusten. Na een uurtje of wat werden we weer wakker en zijn we weer verder gegaan met kletsen. Het rijden ging heel vlot, niet alleen vanwege de comfortabele snelle BMW, maar ook omdat het heerlijk rustig was op de weg – wat een genot! Ook in Duitsland was het heerlijk rustig, want daar reed geen vrachtverkeer omdat het zondag was.


We hielden in de loop van de ochtend een plaspauze en het rijden ging zo vlot dat we anderhalf uur later weer even stopte om de benen te strekken omdat we anders nog te vroeg in Hamburg zouden aankomen! Onderweg aten Hans en ik de vier ham-kaas-croissantjes op die we bij hadden als ontbijt, en boden de chauffeur een van de pecanbroodjes aan die we ook bij hadden (hadden we drie van, eentje sowieso voor de chauffeur bedoeld). Hij weigerde de eerste keer beleefd maar de tweede keer dat we het aanboden nam hij hem toch aan en het broodje was in drie happen weg; die smaakte wel, duidelijk! Uiteindelijk kwamen we om 11:15 aan bij de Steinwerder Cruise Terminal in Hamburg, nog redelijk fris ondanks de lange rit. Het was enorm meegevallen, gelukkig!


We namen hartelijk afscheid van de jongen en stapte met onze spullen de grote terminal binnen waar we konden aansluiten in een lange rij. Het was niet direct duidelijk wat de bedoeling was maar al gauw merkte we dat er best wel orde in zat, sowieso liep het allemaal relatief vlot door. De eerste rij was om te registeren, paspoort, prikkenboekjes en ticket laten zien. Heeft u Nieuw-Zeeland en Australië visa? Ja? Mooi. U deed ter plekke Mozambique regelen he? Ja klopt. Even gele koorts vaccinatie controleren en alles afvinken op een lijstje waar ik zag dat alle informatie al netjes genoteerd stond, en we konden naar de volgende rij nadat we een verklaring van gezondheid hadden ingevuld. Hier moesten we onze boord-pasjes ophalen. Toen naar een volgende balie waar de gezondheidsverklaring opgehaald werd en de boord-pasjes geactiveerd werden en via een webcam van een foto voorzien. Ook werden hier onze pasporten gescand. Ondertussen zagen we Reba en Helmut, onze avondtafel-genoten van de Columbus, ook bij de terminal verschijnen en in de eerste rij gaan staan – ik ben er even naar toe gestapt terwijl Hans onze plek bewaakte in de volgende rij om ze dag te zeggen en aan te geven dat wij er ook al waren, en we hebben elkaar hartelijk begroet!

Toen door naar de bagagecontrole. Het gebeurt eigenlijk zelden tot nooit, maar vandaag hadden we de juiste rij gekozen – in de andere rij stond namelijk een echtpaar die al alles op de band hadden geladen maar nog geen boord-pasje hadden opgehaald, en dat stropte natuurlijk gigantisch want zonder mochten ze niet door, al vonden ze zelf van wel. Hun spullen moesten van de band afgehaald worden (ze wilde zelf denk ik “even” terug om het pasje op te halen, zonder te beseffen hoeveel tijd dat wel niet zou kosten), en wij waren blij want onze rij druppelde langzaam door! Oeps, alleen we moesten de laptop uit de tas halen toen we aan de beurt waren. Wat moet er allemaal uit vroeg Hans aan de vrolijke vriendelijke man bij de scanner? Nou ja, gewoon uw laptop en andere elektronica meneer. Weet u het zeker vroeg Hans? Want we hebben HEEL veel bij… ja hoor ik heb alle tijd lachte hij vrolijk! Hij keek wel op toen er een tablet en twee laptops en nog 2 fototoestellen (eentje hing al aan mijn schouder), een e-reader, harde schijf, Garmin GPS, USB-sticks, extra accu’s en kaartjes voor de fototoestellen, en een bundel kabels in de tas zat, maar het ging allemaal desondanks redelijk vlot en hij moest erg lachen om onze berg elektronica!


Ik had eigenlijk nergens last van gehad tot nu toe maar nu in deze rij begon ik erg moe te worden en te snakken naar even zitten of rusten of zo, maar we waren er gelukkig door en konden nu naar het schip lopen, dat we door de grote ramen al konden zien liggen en die in onze ogen toch wel erg klein leek! We moesten na de bagagecontrole omhoog en een lange gang doorlopen voor we via een slurf aan boord konden, waar een van de bemanningsleden ons meenam naar onze hut – ze bleek Oekraïens te zijn dus Hans heeft wat woordjes Russisch kunnen oefenen op haar, wat ze duidelijk wel grappig vond!

We waren rond 12:30 in onze hut, achterin op het vierde dek aan bakboord. Oeps, dat is toch wel even een stuk kleiner dan de mini-suitevan de Columbus! En sowieso een paar vierkante meters kleiner dan de meeste gewone hutten op de Columbus… Slik! Maar op zich moest het wel te doen zijn, hoopte we. In ieder geval zat alles erop en eraan – een redelijk groot raam, ruim bed, een bankje die ’s avonds een tweede bed vormt, een breed nachtkastje met lades (er was ruim een meter ruimte tussen de twee bedden), een koelkastje met daarop ruimte om dingen weg te zetten, daarboven een kastje, ernaast een tv op de muur gemonteerd, aan de andere kant een tafeltje met lade en stoel, en een ruime garderobe met veel hang- en legruimte en een klein maar net en slim ingedeeld badkamertje. Waar we wel van baalde was dat de diepe vensterbank, die we toch eigenlijk wel meegerekend hadden als horizontale opbergruimte, afgesloten was met een plaat plexiglas. Dat is balen!!!

Één van onze koffers stond al voor de deur, en we hebben de laatste twee pecanbroodjes die we nog hadden als lunch opgegeten voor ik op de bank ben gaan liggen om te slapen, ik was goed moe en Hans voelde het ook wel! Maar we waren aan boord en alles was eigenlijk bijzonder vlot gegaan, 5 kwartier na aankomst bij de terminal waren we al in onze hut!

Ik heb geslapen tot ongeveer 14 uur, want om 14:15 zouden we de verplichte reddingsvestoefening krijgen. Dat duurde uiteindelijk tot na 14:30, waarbij we toen het alarm klonk naar boven naar het buffetrestaurant op de zevende verdieping moesten gaan om daar onze reddingsvesten aan te doen – er werd streng op toegezien dat je ze ook daadwerkelijk aandeed en op de juiste manier. Toen moesten we naar de reddingsboten lopen en eronder verzamelen, buiten op het promenadedek, waar we een hele tijd stonden tot iedereen verzameld werd en het alles-veilig signaal gegeven werden. Dat werd tijd, want het was koud buiten en iedereen stond maar een beetje te staan! Ik ben terug naar de hut gegaan met onze reddingsvesten, en Hans is even naar de receptie gelopen om om een sleuteltje van het kluisje te vragen – er zit namelijk een kluisje in de hut maar de sleutel moet je bij receptie opvragen en je moet schijnbaar 25 euro betalen als je het sleuteltje kwijtraakt.

Toen hebben we onze jassen aangetrokken en ik heb de Garmin aangezet; wat was ik blij dat ik toch maar de auto-zuignap ook meegenomen had, met het idee dat het heel misschien nuttig zou kunnen zijn… Want nu kon ik de Garmin vastzuigen op de plexiglazen plaat zodat hij wat gemakkelijker de satellieten kon zoeken dan als hij op het nachtkastje onder het raam moest staan!

We zijn naar boven gegaan, op zoek naar een goede plek voor de afvaart. Eerst stonden we op dek 6 op de promenade, maar toen zagen we dat we ook een dek hoger aan de achterkant konden staan, en zijn door het buffetrestaurant gelopen naar het achterdek daar. Dat was een prima plek om te staan, al woei er nu een koude wind en was het een beetje guur!

We hebben lekker op het achterdek gestaan tot vertrek ergens rond 15:45 uur, waarbij er muziek gespeeld werd, onder andere Russischachtige muziek net zoals toen de Maxim Litvinov vertrok uit St. Petersburg. Leuk! Helmut en Reba vonden ons al gauw en we hebben even bijgekletst en samen gekeken naar het wegvaren tot het hen te koud werd (al gauw!) en zij bibberend terug naar binnen gingen. Het is natuurlijk ook best een overgang, van het warme Arizona naar het koude Duitsland!

Hans en ik hebben nog tot zo’n 16:15 uur buitengestaan tot mijn vingers tot op het bot verkleumd waren, maar het afvaren is altijd leuk, dat willen we niet missen! Op gegeven moment waren we de haven uit en werd de bebouwing minder, en zijn we naar binnen gegaan waar we eerst nog even in het buffetrestaurant wat thee en koffie gehaald hebben en opgedronken bij het raam voor we naar beneden naar onze hut gingen om nog een beetje te rusten voor het etenstijd was.

Om 18 uur gingen we naar het restaurant op dek 6 waar Reba en Helmut al zaten aan ons keurig geregelde tafeltje voor 4, bij het raam, het enige tafeltje voor 4. Hans had ergens diep op het internet een layout van de eetzaal gevonden en bij het boeken brutaal om dit tafeltje gevraagd aangezien de dames geen Duits spraken. Perfect, precies zoals Hans verzocht had van tevoren! Het was gezellig en het eten was lekker, en we hebben over van alles bijgekletst tot na 19:30, toen we terug naar onze hut gingen.

We waren hartstikke moe, ik zeker, maar inmiddels hadden we al onze bagage en besloten we rustig aan te beginnen aan het opruimen van de bagage, vooral ook omdat er gewoon geen plek meer was in de hut! We spraken af dat we met één tas zouden beginnen en zien hoever we kwamen, maar uiteindelijk hebben we redelijk vlot alles uit kunnen pakken en de hut een beetje inrichten, en de lege koffers en tassen onder het bed schuiven. Dat scheelde een hoop, opeens hadden we weer ruimte!

We zijn allebei doodmoe rond 22 uur in bed gekropen, net ongeveer rond de tijd dat we bij de kust bij Cuxhaven kwamen – tot nu toe hadden we op de rivier gevaren, vanaf nu zou het open zee worden en we verwachtte wel wat golven vannacht want het was een beetje onrustig weer.

free counters