2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Dag 38: dinsdag 21 januari 2020: op zee, 718 km gevaren

We schrokken vanochtend een beetje wakker; het was al 7:45! Dat is voor het eerst deze reis, lekker. En fijn dat we de buren niet meer horen, dat scheelt dus duidelijk veel. We zijn opgestaan en onze kamerstewardess stond al aan de deur, gewend dat we al om 7:30 weg zijn en omdat het “niet storen” bordje aan de deur schijnbaar op “kamer schoonmaken” stond; hij hing vannacht goed, we hangen hem altijd ’s avonds op “niet storen”, en dan ’s ochtends als we gaan ontbijten op “kamer schoonmaken”, maar ze glippen ook heel regelmatig van de deurhendel af en iemand had hem schijnbaar teruggehangen op de deur met “kamer schoonmaken”. We zijn dus een stuk later gaan ontbijten dan anders, om 7:55, maar zo te zien waren alle andere vaste gasten aan het ontbijt ook wat later – zelfs “ons” tafeltje was nog vrij.


We hebben rustig ontbeten en zijn om 9 uur nog een klein rondje boven op dek gaan lopen voor wat frisse lucht, maar het is grijs en grauw vandaag, met redelijk rustige zee dus er was niet veel te zien. Er vloog een zeevogel met ons mee en de eindeloze reparaties op het dak van de drie superdeluxe-suites vooraan het schip was alweer aan het barsten. Daar zijn ze nu al 2, misschien 3 weken op aan het klussen om de grote barsten in het dakoppervlak uit te krabben, te vullen en af te slijpen, het heeft er dagenlang als een slagveld uitgezien. Ze hadden het onlangs pas weer geschilderd, maar nu waren de eerste barsten dus alweer zichtbaar.

We zijn terug naar onze hut gelopen en Hans heeft een paar bloezen gewassen nu de waslijn weer vrij was, en de rest van de ochtend hebben we gerust. De route op tv was vanochtend bij het opstaan vastgelopen op 2 uur vannacht, alles was bevroren: Hans zei al, als de verantwoordelijke opgestaan is dan gaat hij er wel weer aan knutselen. Inderdaad, toen we na 9 uur terug in de hut waren was alles in ieder geval weer aan het lopen, maar zo te zien waren we zo’n 2500 zeemijl van de totaal afgelegde route “kwijt”! Ach ja…

Hans heeft flink lopen zweten in het piepkleine hokje dat onze badkamer is om in de kleine wastafel zijn twee bloezen te wassen – eerst de ene, dan de andere, omdat ze er samen al niet in passen – en besloot naderhand toen hij klaar was dat we dat niet meer gaan doen. Er is namelijk om de 10-14 dagen een waszak-aanbieding waarbij de hele waszak voor net geen 10 euro gewassen wordt – normaal gezien worden er stuksprijzen gehanteerd. En eigenlijk zijn we dus gek om al die moeite te doen als we af en toe gebruik kunnen maken van die waszak-aanbieding! Veel minder gedoe, het wordt er schoner door, en eigenlijk valt de prijs ook best mee. Voortaan wassen we dus alleen nog maar gemakkelijke dingen zelf, zoals ondergoed, dunne onderhemdjes voor mij of mijn dunne linnen broek!


Om 10:45 gingen we naar de lezing; er is nu een nieuwe lezinggever aan boord gekomen sinds Valparaiso, en hij heeft tot nu toe al een lezing gegeven, maar die hebben we overgeslagen want het onderwerp lijkt zo zwaar: het lijkt steeds over klimaatverandering en of het nog niet te laat is om er iets aan te doen te gaan. Te zwaar vind ik voor een cruise – ik zou zelf liever nautische onderwerpen, geschiedenis of cultuur willen van de plekken waar we heengaan en geweest zijn. Maar ja, we weten het niet, misschien is het juist wel heel leuk wat hij te vertellen heeft en in werkelijkheid helemaal niet zo zwaar als het in het dagprogramma gepresenteerd wordt. Dus we besloten dat we eens naar zijn lezingen moesten gaan.


Ik had een langzame lift en Hans kwam onderweg de huisdame tegen, dus hij liep haar achterna en vertelde haar dat we vanochtend tot 8 uur geslapen hadden. En hij was alsnog eerder boven dan ik! Het was bijzonder druk in de Astor Lounge, en de lezinggever gaf een vlammend betoog voor het gebruik van zonne-energie – we waren eigenlijk gek dat we het niet veel en veel meer deden, was de strekking. Het was enigszins lastig om te volgen omdat hij vooral alleen maar praatte, en geen presentatie had met ondersteunende tekst maar alleen wat plaatjes – ik raak dan normaal gezien in het Engels of Nederlands al na 5 minuten afgeleid, en nu met de taalbarrière ertussen zelfs al na een paar minuten en hoor dan alleen nog maar ruis, en moet mezelf weer dwingen om te gaan luisteren. Hij deed naar ons idee de dingen af en toe wel erg veel versimpelen – zo zou Duitsland met maar 10 miljoen auto’s toe kunnen als we een systeem opzette van even bellen of appen en een leen-auto staat binnen een paar minuten voor de deur, of zo zou Afrika over enkele tientallen jaren economische wereldleider worden omdat ze zo enorm veel zon tot hun beschikking hadden (daarmee het probleem van corruptie voorbijgaand).

Ik heb het verhaal in ieder geval niet helemaal uit kunnen zitten, want ik wilde naar de suiker-demonstratie in de Captain’s Club. Hans is dus blijven zitten voor de laatste 10 minuten van de lezing terwijl ik rond 11:25 naar de Captain’s Club ging. Er zaten twee dames die duidelijk daar waren voor de suiker-demonstratie, en een echtpaar dat er misschien al zat en nu dus maar bleef plakken, en ik dus. Uiteindelijk zijn er wel een stuk of 20 man komen kijken (Hans uiteindelijk ook), maar om te beginnen dus bijna niemand.

Pradeep was de kok die de suiker-demonstratie zou geven; hij is schijnbaar ook de enigste kok aan boord die met gesmolten suiker werkt, en dus komen alle suikerdecoraties op buffetten en toetjes van zijn hand – het is een van de gevaarlijkste klussen in de keuken en dus mag alleen hij het doen. Hij is een tijdlang alleen maar aan het roeren geweest in de pan met knalroze suikersiroop – een kilo suiker, 100 ml water, 100 ml glucosesiroop, en uiteindelijk wat kleurstof en een of twee drupjes citroensap tegen het kristalliseren. Pas na een tijdje was de consistentie goed; hij moet de suiker eerst tot de juiste temperatuur brengen, iets van 150 graden, zodat het de juiste consistentie krijgt, en dan iets laten afkoelen zodat hij er mee kan werken.

Toen het eenmaal zover was heeft hij eerst een paar bakblikken gevuld met grote abstracte decoraties, zodat die alvast konden afkoelen, en toen maakte hij een puntzakje van bakpapier, vulde die met de suikersiroop, wikkelde er een theedoek om tegen de hitte, en ging wat vormpjes maken; vleugels en lijfjes van vlinders, die hij dan heel handig in elkaar zette met een drupje hete siroop uit de pan die nog op een laag pitje stond, hartjes, krulletjes en zelfs zwaantjes, die uit vier delen bestonden; een lijfje, een nek, en twee vleugels. De temperatuur luisterde duidelijk allemaal nauw, want een paar van de vlinders waren schijnbaar nog net te warm geweest, en spatte weer uit elkaar op het koude bord waar hij ze op legde toen ze klaar waren – geen probleem, de losse stukjes gingen weer terug in de pan, want de suikersiroop kon gemakkelijk op een later tijdstip opnieuw opgewarmd worden.

Toen het kleine werk klaar was ging hij kijken of de grote kunstwerken al koud genoeg waren – na wat heen en weer leggen van de bakblikken om ze nog wat extra te laten afkoelen durfde hij het aan, en stak de suiker-onderdelen in een grote bak met kristalsuiker, als abstract buffet-ornament. Toen tekende hij nog wat vormpjes met suiker en toen was het onderhand tijd om te stoppen, het was al na 12 uur. De pan met groene siroop die hij ook nog had staan zijn we nooit aan toe gekomen!

We hebben lekker geluncht en Reba veel succes gewenst met het pokertoernooi waar ze om 14 uur aan mee zou doen; Helmut had een middagje vrij, want hij mocht niet in haar buurt komen tijdens het toernooi omdat ze moest concentreren – dus geen spandoeken met Hup Reba erop! Schijnbaar deden er ook bemanningsleden mee die al weken aan het oefenen waren, dus Reba verwachtte niet dat ze erg ver zou komen!

Na het eten zijn we terug naar de hut gegaan en ben ik een stevig dutje gaan doen; ik had behoefte aan slapen en heb af en aan geslapen tot 16 uur, toen Hans om iets lekkers ging en een kopje thee voor me meebracht. Hans heeft ondertussen ook een klein dutje gedaan en worstelt met zijn spelletje dat onderhand zo moeilijk geworden is dat hij amper meer verder komt. Om 17 uur werd de wijnproeverij aangekondigd, er is vandaag veel te doen!


Om 18 uur gingen we eten; het eten is echt stukken beter dan het de eerste week was, gelukkig maar – zo zijn de bouillons en zelfs de crème soepen inmiddels vaak erg lekker, terwijl ze de eerste week beide vaak nergens naar smaakte. De meeste crème soepen zijn overigens nog altijd erg subtiel van smaak – in andere woorden, aardappelsmaak… Tijdens het eten vloog er een dikke vlieg van Robinson Crusoe Eiland in de vensterbank; tot Hans hem met een goed gemikte mep doodsloeg en uit het zicht verborg achter de wijnkaart. En de rest van het eten Reba ermee plaagde!

Na het eten zijn we nog even naar boven gegaan om uit te waaien; het was er heerlijk en we hebben een tijdje aan de voorkant gestaan; milde temperatuur, geen wind, geen golven, erg lekker! Terug in de kamer hebben we de rest van de avond films gekeken, spelletjes gespeeld en koffie en thee gedronken – met twee mini-marsjes ieder, want eentje was vandaag toch echt te weinig…

Vandaag moet de klok terug; de cruise directrice had het vanochtend al gezegd, maar er lag geen kaartje op de bedden om te waarschuwen – toen rond 20 uur echter het dagprogramma onder de deur geschoven werd zat het klok-terug-kaartje erbij (sowieso staat het ook altijd voorop het dagprogramma). We schelen nu dus 5 uur met Nederland, en ik kon de klok op mijn mobiel vanavond terugzetten naar




Dag 39: woensdag 22 januari 2020: op zee, 730 km gevaren

Door het uur tijdsverschil werden we vanochtend rond 7 uur wakker; maar Hans had een doorwaakte nacht gehad met heel veel dromen, alsof hij niets anders gedaan had dan dromen – vervelende dromen en enge dromen, bah. Hans was dan ook goed duf vanochtend. Ik had ook een beetje onrustig geslapen, vooral een vervelende droom over stekende reuzenwespen was niet erg leuk!


We zijn opgestaan en het was nog een beetje donker buiten want de zon kwam pas iets na 7 uur op – ik wilde al gelijk uit bed (zoals ik vaak doe; opstaan, steunkous aan, foto maken, dan GPS tegen raam plakken voor positie vast te leggen en verder aankleden) de dagelijkse foto maken, tot ik me realiseerde dat het licht achter mij aan was, het buiten relatief donker, en ik misschien dus beter eerst iets aan kon trekken…

De obers aan boord zijn altijd erg alert op je wensen en gewoontes, en als je regelmatig dezelfde treft, zoals wij (we zijn bij ontbijt, lunch en natuurlijk diner erg honkvast), dan komen ze vaak al aanzetten met bijvoorbeeld thee zonder het te vragen. En inmiddels weten ze ook wel dat met name ik veel thee drink. Vandaag werd de gewone zwarte thee uit de thermos geschonken, en grinnikte de ober al toen we binnenkwamen terwijl hij hem omhooghield “thee?” jazeker! Ik bestelde bij hem havermout (dat moet speciaal uit de keuken komen) en hij vroeg al gelijk of ik zoals wel meer een halve portie wilde – ze zijn echt erg alert. Maar ze worden dus ook regelmatig “uitgebuit”; ze zijn er bij het ontbijt vooral om thee en koffie te schenken (hoewel je ook zelf thee kunt pakken), je vuile borden weg te halen, nieuw bestek weg te leggen en speciale bestellingen te regelen. Maar in principe moet je je ontbijt in het restaurant zelf pakken; er is een uitgebreid buffet, er staat een kok eitjes en omeletjes te bakken, er staan warmhoudbakken met warm ontbijt, en eilandjes met brood, beleg en ontbijtgranen. Sommige dingen, zoals mijn havermout, moeten uit de keuken komen en daarvoor staat een klein menuutje op iedere tafel.

Er zijn echter mensen die de obers gebruiken om hun hele ontbijt bij elkaar te scharrelen; als je slecht ter been bent en/of oud en onzeker en/of er is een flinke golfslag dan wil ik het nog wel begrijpen – de alerte obers springen ook vanzelf bij als iemand met krukken of trillende benen bij het buffet staat te worstelen om naast zichzelf overeind te houden, ook nog eens hun eigen bordje te dragen, en ze lopen dan voor de persoon uit met zijn of haar bordje. Wij zien echter iedere ochtend een hele dikke dame die prima in staat is om zelf te lopen (los van het feit dat ze zo dik is), zichzelf neerzijgen op een stoel, commanderend een ober wenken (meestal dezelfde arme Aziatische jongen), en hem haar ontbijt laten halen; een gebakken eitje, wat fruit bij het buffet, beleg, broodjes, sap, van alles. Soms loopt ze zelfs eerst zelf nog een rondje rondom het buffet om te kijken wat er geboden wordt, en laat hem dan alsnog alles voor haar halen – nog bizarder dus! De jongen durft niet nee te zeggen (de dame geeft hem ook amper een knikje of dankjewel) en loopt dus braaf af en aan met borden en schaaltjes, maar soms is hij er niet en staan er andere obers op zijn plek – en dan moeten we lachen, want die doen dan altijd heel subtiel niet kijken naar de dikke dame, zodat ze haar eigen ontbijt puffend en steunend bij elkaar moet rapen. Weer andere mensen hebben gewoon speciale eisen; zo wil een enorme man iedere ochtend 4 kiwi’s – hij heeft zeker ooit gelezen dat die goed voor je zijn – en een andere man bestelt sinds een week iedere ochtend een stukje blauwe kaas; deze dingen moeten speciaal uit de keuken komen. Maar de meeste mensen doen net als wij gewoon zelf hun ontbijt pakken, er is tenslotte keuze zat en alles wordt altijd aangevuld!

Na het ontbijt zijn we nog even boven op dek geweest, waar de temperatuur net als gisteren heerlijk mild was, weinig wind, en mooie gladde zee – hoewel er wel rondom ons donkere regenwolken hingen. Na de wandeling was het tijd om te rusten in de hut tot 10:30, want er was weer een lezing vandaag. Heel dubbel of we er heen wilde of niet, want de lezinggever is een zeer zelfverzekerde man met daardoor een enigszins onaangename uitstraling, maar ja, hij ging vandaag over energie in Afrika praten en dat kan dan wel weer interessant zijn. We zien wel!

Om 10:30 besloten we de lezing over te slaan; we hadden zin in koffie en thee en de lezinggever trok ons niet. Dus we hebben gespijbeld! Na het kapiteinspraatje om 12 uur doet de cruisedirectrice altijd nog even het een en ander over de middag aankondigen, nadat ze het praatje van de kapitein vertaald heeft. Nu kwam ze 10 minuten later nog eens op de intercom met een aanvulling; er was vandaag nu buiten op dek “live Mexican cooking”. Het had heel klein inderdaad in het dagprogramma gestaan, alleen een woordje “Mexicaans” bij de openingstijden van het restaurant en de opmerking “weersafhankelijk”.


Maar het weer was duidelijk goed, dus we hebben wat minder geluncht in het restaurant (want dat was vandaag toch ook wel erg lekker) en zijn na de lunch met z’n vieren naar boven gegaan naar het achterdek op dek 7 om te kijken wat het Mexicaans inhield. Eerst liepen we in het buffetrestaurant langs een enorme schaal die heel slim in drie gedeeltes verdeeld was met aardappelpuree voor het Aziatisch satégerecht. Buiten stonden twee koks bij warmhoudbakken, schaaltjes en een grillapparaatje enchilada’s te maken, en het barpersoneel had zich Mexicaans gekleed en liepen rond met hun karretje om tequila en corona met limoen te verkopen – die zijn echt heel actief en ook wel creatief met dat karretje; we zien ze er bijna iedere dag mee. Op koude dagen verkopen ze warme chocomel al dan niet met een opkikkertje erin, op warme dagen is het dan weer ijskoude sangria, in de Chileense Fjorden stonden ze zelfs voorop dek warme glühwein te verkopen, bij zo’n gelegenheid als dit is het een thema-drankje zoals de tequila, ze komen ’s avonds bij het diner als er een thema is vaak ook met een geschikt drankje leuren, met de kerst liepen ze behangen met kerstballen en begeleid met kerstliedjes rond het hele schip met het karretje, en we zien bijna altijd wel iemand iets ervan kopen.

Reba en Helmut waren niet echt over het Mexicaans te spreken, het was geen “echt” (Amerikaans) Mexicaans: Helmut werkte wel rustig een enchilada naar binnen, terwijl Reba zat te mopperen op de inhoud – ze had de koks er een poging tot een burrito van laten maken maar het was niet “echt” – ze is een grote liefhebber van Mexicaans, Helmut ook maar die vond deze poging duidelijk ook prima; en er was vandaag chocolademousse op het menu, dus al het andere was wat hem betreft niet belangrijk. Nadat hij eerder beneden in het restaurant al een flink schaaltje op had, ging hij hier nog even bij het buffet rondscharrelen tot hij een klein schaaltje mousse gevonden had als tweede toetje.

Wij vonden het vooral leuk dat de keuken dit soort dingetjes doen; het was geen culinair hoofdstandje maar het smaakte best, en het was leuk dat de twee koks de enchilada’s ter plekke voor je maakte, naar wens, en dan even onder de gril legde om door te warmen. We hebben een chili con carne en een kip enchilada gedeeld en genoten van het lekkere weer en inmiddels best schelle licht terwijl we achterop dek zaten. Als toetje heeft Hans nog wat schaaltjes ijs voor iedereen gehaald, en rond 13:30 waren we uitgegeten – twee lunches achter elkaar vandaag!

Terug in de hut ben ik rond 14 uur een dutje gaan doen, en was rond 16 uur weer een beetje wakker; deze lome luie zeedagen maken je alleen maar luier volgens mij! Maar heerlijk om gewoon lekker lui te doen. Hans was om wat lekkers gegaan, dat ook verrassend lekker was – vooral de nutella/hazelnoottaart was erg lekker! ’s Avonds bij het avondeten hadden we eigenlijk weinig honger, verrassend genoeg, maar het was weer erg lekker dus we hebben ons best gedaan!

Na het eten zijn we nog boven op dek geweest voor een rondje frisse lucht – het was heerlijk buiten, weliswaar wat golven maar lange rollende golven, dat is een wat rustigere beweging dan het bokken en slaan en duiken. Na een klein rondje was het tijd om naar beneden te gaan en de rest van de avond lekker in onze hut door te brengen tot het bedtijd was. We hebben gedoucht en wilde Hans zijn haar met de tondeuse inkorten, maar daarvan bleek de batterij leeg te zijn – typisch, we hadden hem thuis nog opgeladen! Gelukkig waren we nog maar amper begonnen dus je zag er nog niets van, dus tja, tondeuse maar weer in de oplader en dan maar morgen opnieuw proberen. ’s Avonds was er nog een mooie rode lucht vanwege de zonsondergang – we zitten duidelijk steeds meer in het goede weer, hoewel er volgens de weerkaartjes een gigantische storm onderweg is onze kant op; het lijkt erop dat wij erboven blijven en gezien hoe hoog de golven voorspeld worden (10-12 meter of hoger) denk ik dat de kapitein er alles aan zal doen om er buiten te blijven!




Dag 40: donderdag 23 januari 2020: op zee, 669 km gevaren

Het was vanochtend nog donker toen we wakker werden; we werden zo duf als een konijn wakker, maar hebben in ieder geval geen last meer van de buren, gelukkig! Het was vanochtend bij het ontbijt erg rustig, duidelijk dat meer mensen duf waren. Na het ontbijt hebben we op dek gewandeld en genoten van de lekkere temperatuur, de rustige zee, weinig tot geen wind en de dramatische wolken – om ons heen waren er mooie regenwolken op de horizon en de zon was net iets na 8 uur opgekomen dus er zat nog kleur in de lucht. Erg mooi! Ook de zee was erg mooi, die is sinds vanochtend zo blauw als lapis lazuli, prachtig! En zo helder dat we af en toe (als er geen wit schuim was) de stabilisator-vinnen aan de zijkant van het schip konden zien. Voorop dek zat een grote zeevogel met een lichtblauwe snavel, die daar duidelijk al een tijdje zat; de cruisedirectrice had het zelfs al over hem gehad, hij is vanuit de brug goed te zien natuurlijk! Hij zit er schijnbaar al sinds kort na Robinson Crusoe Eiland, en blijft waarschijnlijk ’s nachts daar slapen en vliegt overdag met ons mee, en gebruikt het schip om een tijdje te rusten of zo.

Toen was het voor ons ook rusten tot 10 uur, want vandaag hadden we weer de verplichte 2-wekelijkse oefening. En omdat we op dag 42 op Paaseiland zijn, is er duidelijk besloten om de oefening alvast vandaag te doen. Er werd door de cruisedirectrice al aangekondigd dat de bemanning zijn plekken moest innemen vóór de kapitein überhaupt brand had aangekondigd (in de radarkamer op dek 10, helemaal bovenop bij de schoorsteen), maar goed, het is ook maar een oefening. Na het gebruikelijke wachten in het buffetrestaurant, het wachten in de rij om naar buiten te mogen en het wachten buiten op dek bij de reddingsboten was de oefening rond 10:50 klaar – ze lopen denken we alle protocollen na, maar voor ons voelt het vooral als heel veel wachten. Ach ja, we zijn er weer zo’n twee weken vanaf! Tijdens de oefening was Helmut alleen, Reba lag ziek op bed schijnbaar; zij is erg bevattelijk voor ziekte en zit nu al wekenlang te snotteren en te kuchen, maar had nu schijnbaar ook nog eens last van haar darmen. Ze hadden dus ter info een briefje op hun deur gehangen dat ze niet mee zou doen aan de oefening!

Toen was het tijd om wat thee en koffie te zetten met iets lekkers – we hebben echt te weinig snoep meegenomen op deze reis – en rusten tot het tijd was om te lunchen. We zaten vandaag alleen aan tafel, zowel Reba als Helmut waren er niet. Sowieso was het erg rustig in het restaurant, waar iedereen toch was? Alsof er iets ergens te doen was aan boord waar we geen weet van hadden! Maar we hebben redelijk lekker en rustig gegeten, dus we waren ook gauw uitgegeten, en zijn na het eten even naar boven gegaan om nog een frisse neus te halen.

Buiten op dek 8 bleek waarom het zo rustig was; men was duidelijk blij met het lekkere weer, want dek 7 zat vol met mensen die lekker in het zonnetje of juist de schaduw zaten, en waarschijnlijk stappen die alleen even het buffetrestaurant in voor een bordje om dan weer buiten te gaan zitten.

We bleven plakken voorop dek 9, omdat het lekker weer was, de zee rustig was met grote lange lome rollers, en er allerlei bedrijvigheid was beneden op het werkdek bij de kabels en ankers – bemanning was bezig om een van de anker-katrollen na te lopen en uit elkaar te halen, en dat vergde veel man; de onderdelen waren zwaar! We kletste wat met de oudere Nederlandse die er ook stond, terwijl we keken. Ondertussen liepen de kapitein en staff-kapitein rond beneden op dek, en wat later op ons dek en weer wat later op het allerhoogste dek 10 bij de schoorsteen; algehele inspectie! Er worden duidelijk nu met het rustige weer allerlei klusjes gedaan en bedacht om te gaan doen, want wat later toen we terug naar de hut liepen stonden de twee mannen bij de reddingsboten te kijken en te overleggen. De staff-kapitein wierp een blik in onze richting maar was bezig en kan natuurlijk niet blijven groeten alsof we beste vrienden zijn na één etentje, er zijn meer mensen aan boord tenslotte en hij is aan het werk.

’s Middags was het hoog tijd voor een dutje en toen ben ik naar boven gegaan om te kijken voor wat lekkers; er was verrassend veel lekkers, eigenlijk! Zo hebben ze al een tijdje regelmatig een citroentaartje, in minuscule stukje gesneden maar erg lekker, ze hadden vandaag een klein bordje met wat baklava-achtige baksels, en ze hadden een donkere dadeltaart die er lekker uit zag – naast de 3-4 andere taarten en koekjes en hartige broodjes en warme broodpudding met custard… Er is altijd van alles, en we hebben de indruk dat het vieruurtje hier zelfs beter en uitgebreider is dan op de Columbus! Met een bordje vol en een kop thee ben ik weer naar beneden gegaan, en nadat het op was heb ik de strijk gedaan. Hans speelde ondertussen spelletjes en keek ’s middags de laatste afleveringen van zijn huidige serie. Het is overal aan boord haast uitgestorven, waarschijnlijk zit een groot gedeelte nog altijd buiten, hoewel het hier over het algemeen niet zulke extreme zonaanbidders zijn als op de Columbus.

Bij het avondeten was Helmut alleen, Reba was nog steeds niet helemaal lekker maar had gevraagd of hij na het eten een kopje crème soep “en Hans zijn crackers” mee wilde nemen – wij eten nooit de crackers bij de kaas, en dat was Reba opgevallen dus ze had precieze instructies gegeven! Het eten was best lekker en we hebben gezellig met z’n drieën gekletst, met name over Helmut zijn familie in de oorlog. Het was druk in het restaurant, en er waren geen twee tijden vandaag maar “open seating” tussen 18 uur en 20:30. Dan pakken de meeste mensen nog altijd hun eigen tafeltje en tijd, maar in principe kun je dus binnen die tijd binnenstappen om te eten. Normaal gezien wordt dat alleen op een havendag gedaan en is het anders óf 18 uur óf 20 uur – maar vandaag was het omdat er vanavond om 21:45 een show is door de bemanning zelf; iedereen van de bemanning die wilt optreden kan dat dan bij zoiets doen. En de meeste oefenen er weken of maanden op – of doen gewoon iedere cruise hetzelfde nummertje, dat kan ook! De show was ook zo laat zodat iedereen, ook het bedienend personeel uit de restaurants en de keukens mee kan doen.

Wij zijn na het eten nog even naar boven gegaan om een rondje op dek te lopen, voor we terug naar de hut gingen om nog even te rusten tot de show. Ik had voor het eten de harde schijf aan het werk gezet om nieuwe series over te zetten naar de oude laptop van Hans zijn moeder, hij heeft nu genoeg om de komende 14 dagen 24 uur per dag te kijken!

’s Avonds klopte onze kamerstewardess aan; ze had het dagprogramma bij (meestal schuift ze die gewoon onder de deur) en een brief en envelop; het ging over de fooi. Die is bij deze reis niet inbegrepen, en men vond het na 40 dagen wel een goed moment om het onderwerp eens op te brengen. Fooi geven is niet verplicht maar er werd men een richtlijn-bedrag van 5-8 euro per persoon per dag aangeraden en men moest bedenken dat het prima is om je steward, ober of barmeisje rechtstreeks een fooi te geven, maar je via deze weg (de envelop of het van je boordrekening laten afrekenen) ook onzichtbaar personeel bereikte die ook voor jou werkte, zoals in de wasserij of in de keuken. Er stond in de brief voor alle duidelijkheid dat de fooienpot die door deze enveloppen gecreëerd werd verdeeld werd onder het bedienende personeel, keukenpersoneel en de hotelstaff. Management en de scheepsbemanning delen er dus niet in mee, wat netjes en terecht is.


Om 21:25 gingen we richting de Show Lounge; we dachten nog wel vroeg te zijn, maar het zat al aardig vol – de show begon pas om 21:45 maar iedereen was duidelijk vroeg aanwezig voor een goed plekje. We vonden een redelijk plekje aan de zijkant, weliswaar met een paal ervoor, maar ja, beter kregen we nu echt niet voor elkaar.

De kapitein en zijn gevolg kwamen ook kijken, voorin waren stoelen en tafels voor ze gereserveerd. En het werd hartstikke druk in de zaal, duidelijk dat bijna iedereen was komen kijken! De show begon om 21:55 en was hartstikke leuk; er werden zo’n 10 dingen opgevoerd, en echt van alles en nog wat. Zo deden drie mannen en drie vrouwen van het bar- en oberteam een zinderende tango dansen.

Sacha uit het restaurant zong met twee achtergrondzangeressen in glitterende mini-jurkjes een Russisch nummer.

Twee mannen deden een grappige hotelsketch (ieder aan een apart tafeltje, zogenaamd een telefoongesprek tussen een klant en receptie) over hoe onverstaanbaar sommige Duitse dialecten kunnen zijn en tot wat voor komische misverstanden dat kan leiden. Wij verstonden er – logisch! – weinig van, maar zo te horen aan het publiek was het heel grappig!

De machinekamer-Pavarotti deed in zijn ketelpak en veiligheidsschoenen weer prachtige klanken produceren. Hij verdween na de laatste noten gelijk verlegen in de coulissen, maar kreeg zo’n daverend applaus, iedereen hoopte op een encore, dat hij weer verscheen op gegeven moment – niet voor een encore, hij deed enkel nog even een snel rondje lopen rond het podium om aan de andere kant weer in de gordijnen te verdwijnen!

Een vrouw die ’s avonds met haar man altijd voor livemuziek in de Captain’s Club zorgt deed een Polynesisch dansje met een rietje rokje.

Er was een slapstick sketch van wel 6 mannen en vrouwen uit allerlei teams, die achter een groot doek dat heel de tijd opgehouden werd een soort levende poppenkast speelde met gekke stemmetjes en overdreven kostuums; ze verstopte zich allemaal achter het doek, eentje deed het verhaal vertellen, en iedere keer popte een van de spelers even met zijn of haar hoofd boven het doek om een zinnetje of een woord te zeggen; het verhaal ging om Assepoetser, met de prins die alleen maar kon zeggen hoe mooi hij wel niet was, met een veelbetekenende blik het publiek in en een kleine pauze als hij het zei, de fee die alleen maar zei “ik ben de goede fee” (tot alle 5 de andere spelers in één adem riepen “dat weten we nu wel!”, Assepoetser die eigenlijk alleen maar oké en af en toe ik ben verdrietig of ik ben blij zei, maar dat varieerde met haar stem van heel verveeld tot heel vrolijk en de lelijke stiefzusters die met hoge piepstemmetjes spraken. Zoals Hans zei, niveau bruiloft maar best grappig!

Er waren toen twee Indiase jongens uit de keuken die een breakdance-nummer deden op lekker swingende moderne Aziatische muziek, best leuk!

Toen twee mannen uit Bali die op hun akoestische en elektrische gitaar een paar nummers zongen (pop en Balinees), het Balinese nummer was het mooist.

Een na laatste was een prachtige ludieke sketch van het restaurant, het Zwanenmeer: het begon met de drie professionele danseressen die in tutu’s wat sierlijke ballet-passen deden, en toen verdwenen ze weer. Toen kwamen Sacha, zijn mede-manager-collega, en vier tot zes obers uit het restaurant, allemaal redelijk goed doorvoed en allemaal heel groot met eentje heel klein, in wit shirt, sokken en een tutu het podium op, om hun interpretatie van elegante zwaantjes uit het Zwanenmeer te geven, tot het optillen en rondzwieren van het kleine dikkerdje toe (er was wel een halve meter verschil tussen de grootste en de kleinste!). Zelfs de gereserveerde Duitsers rolde haast over de vloer van het lachen, al helemaal toen een andere grote ober in zwart gekleed elegant uit het publiek kwam trippelen om zich bij zijn witte collega’s te voegen. Ze huppelde toen het klaar was allemaal de coulissen terug in en kwamen niet meer tevoorschijn!

De afsluiter van de show was echt ontzettend leuk en ook echt een klapper; zo’n beetje het hele Balinese team aan boord, zo’n 20 mannen, kwam traditioneel gekleed, zwaaiend en aanstekelijk ritmisch scanderend het podium op, ging in een grote kring zitten en verzorgde met ritmische handgebaren en scanderen een swingende traditionele begeleiding van een verhaal over een slechte en een goede prins die allebei interesse hadden in hetzelfde meisje, en om haar vochten. Deze drie hoofdrolspelers liepen mooi gekleed in doeken met geverfde kartonnen kronen al dansend in en uit de kring en speelde een gestileerd gevecht na tot de slechterik afdroop en de goede prins uiteindelijk trots als overwinnaar met zijn liefje terug de coulissen in verdween, terwijl de 20 man een meeslepend ritme produceerde met eigenlijk maar een handjevol woorden, keelklanken, gezwaai en heen en weer gedein van hun lichamen. Heel erg leuk!

Het Balinese team liep al scanderend en zwaaiend terug de coulissen in, en toen werd het donker, en deden de Balinese gitaristen een tweede nog aanstekelijker nummer opstarten; daar kwam het Balinese mannenkoor weer, samen met alle andere hoofdrolspelers van de avond, van de zwaantjes (inmiddels weer terug in gewone kleding) tot Assepoetser en Pavarotti, en iedereen stond een tijdland te swingen op een leuk aanstekelijk swingend Balinees drinklied dat maar uit één woord bestond, “tua”! Toen gingen ze in polonaise kriskras door de zaal om terug op het podium te eindigen; wat een feest, als dit een Engelstalig schip was geweest dan was het dak er gegarandeerd afgegaan! Zoals het nu was, waren een paar Duitsers tijdens het klappen gaan staan om hun waardering uit te spreken, en werd er gelachen en geklapt, maar niemand swingde echt mee. Er was zelfs eerder tijdens het optreden van het Balinese verhaal over de prinsen door een Duitser een paar keer iets onverstaanbaars geroepen wat niet erg aardig klonk. Rare lui hier aan boord hoor!

Toen het geheel na al het applaus voorbij was, liepen we de show lounge uit en zagen we het hele gezelschap zichzelf voor de officiële groepsfoto verzamelen in het trappenhuis – de Balinezen zetten nog even een paar tellen een ander vrolijk swingend nummer in, breed grijnzend in hun blote basten met ruggen vol tatoeages, die houden wel van een feestje lijkt het! Met het aanstekelijke tua-tua-tua van het Balinese mannenkoor nog in ons hoofd liepen we terug naar de hut, de show had wel anderhalf uur geduurd, het was nu 23:15, maar het was het waard geweest, erg leuk!

We vermoeden dat de show voor de bemanning nog afgesloten wordt met een feestje later op de avond, de champagne stond namelijk in de hoek van de show lounge vooraan die voor deelnemers gereserveerd was al klaar!


Toen we terug in de hut waren zag ik dat het glazen beschermplaatje van mijn nieuwe mobiel opeens aan de zijkant een sterretje erin had – hoe bestaat het, mijn vorige mobiel heeft het 6 jaar lang gedaan zonder beschermplaatje en in al die tijd misschien maar een of twee kleine krasjes opgelopen, en nu ik zo’n beschermplaatje heb is ie al bijna gelijk kapot! Alsof er een puntdruk op plaatsgevonden had, maar hoe en waar en wanneer, geen idee, het moet maar net gebeurd zijn, tegen het einde van de show of terug naar de hut lopend. Vreemd! Al gauw liepen er barsten vanuit het sterretje door heel het glaasje heen. We zijn met het aanstekelijke ritme en deuntje van de Balinese drinkebroers nog in ons hoofd tegen 23:45 gaan slapen, het was een hele leuke avond geweest!



Dag 41: vrijdag 24 januari 2020: op zee, 212 km gevaren

Vanochtend toen we rond 7 uur wakker werden was het nog volledig donker buiten; de zon komt hier pas rond 8:15 op vandaag. Bij het ontbijt was het erg rustig; zowel passagiers als bemanning – we vermoeden dat er gisteravond weer een feestje is geweest voor de bemanning, en wat passagiers betreft lijkt het de laatste paar dagen wel alsof de helft ergens onderweg uitgestapt is! Misschien veel mensen die uitslapen of later vanuit het buffet ontbijten of zo. We hebben Sacha en nog een paar van de mannen uit het restaurant een complimentje gegeven voor de show gisteravond, waarop ze schaapachtig verlegen lachten.

We hebben na het ontbijt een ommetje gewandeld boven op dek, het is de laatste dagen echt heerlijk mild zo ’s ochtends. De zon was net bezig op te komen, wat een mooie lucht opleverde, en onze verstekeling de zeevogel zat voorop zijn veren te poetsen; hij slaapt zo te zien ’s nachts voorop het schip, en doet dan overdag met het schip meevliegen terwijl hij op vis jaagt. Het betere weer maakt dat er ook zo ’s ochtends vroeg meer activiteit is buiten; de enkele wandelaar, trimmer en jogger loopt al rond, de yogaster zit weer buiten op een prominente plek de zon te aanbidden, en vanochtend stonden ook gewoon mensen achterop te kijken naar de mooie zonsopkomst-lucht. Een ding is echter steevast al 40 dagen hetzelfde, los van misschien de hele stormachtige dagen; iedere ochtend is dezelfde dekstoel in hetzelfde hoekje al gereserveerd – wij lopen daar al rond 8 uur, dus iemand staat er echt vroeg voor op, en legt haar tas of handdoek al vóór het ontbijt daar weg – het is ook altijd dezelfde vrouw die later op de ochtend tot het einde van de middag daar ligt. En ik denk dat ze die stoel al zo veel geclaimd heeft, dat er onderhand niemand meer op zou durven gaan zitten uit angst voor ruzie…

We waren rond 8:15 terug in de hut en toen was het tijd om te rusten; we zijn nog duf van vannacht. We hebben vandaag de ochtend vrij, want we hoeven van onszelf niet meer naar de lezingen van deze specifieke lezinggever: zijn stijl sprak ons al niet echt aan, maar het blijkt ook nog eens een behoorlijke mafketel te zijn (in onze ogen dan). Wij hadden zijn eerste lezing niet meegemaakt, maar in zijn tweede sprak hij met het vuur van een Amerikaanse televisiepredikant, en noemde hij God een of twee keer. Goed, dat kan – God heeft ons de gratis zon gegeven, we zijn sukkels om er geen gebruik van te maken, in die trant ging het. Maar sindsdien staan er in het dagprogramma steeds raardere omschrijvingen waarin steeds meer naar God en Jezus verwezen wordt, en zijn eigen ideeën als een soort nieuwe stroming – zo geeft hij vanochtend geen lezing, maar vertoont een film over/van de Dalai Lama waarin hij ook een rol speelt – en gisteravond bij de show lagen op alle tafeltjes pamfletjes over zijn religieuze boeken – hij ziet zich volgens mij als een soort van ecologische Messias of zo! Heel aparte combinatie in ieder geval…

Tijdens de lunch was Reba aanwezig, maar ze voelde zich nog niet helemaal fit; we hebben het kort gehouden en liepen om 13 uur al weer terug naar onze hut voor een dutje. Onze min of meer vaste (Balinese) lunchober is altijd zo professioneel stijf beleefd, dat we weleens de indruk krijgen dat hij eigenlijk een gloeiende hekel heeft aan zijn klanten en dat verbergt onder zijn professionele vaste grimas. Maar hij begint steeds meer los te komen en te ontdooien bij ons en een echt lachje kan er steeds meer af; zo moest hij vandaag wel lachen toen Hans zachtjes tuatuatua begon te zingen toen hij aankwam. Ja, dat was wel een leuk liedje he? Hij vertelde enthousiast dat tua rijstwijn betekent, een drinkliedje met een hele simpele tekst dus! En boeren zongen het als ze de rijstvelden ingingen om te werken – met net genoeg rijstwijn op om het gezellig te maken, maar hij verzekerde ons dat het zeker niet de bedoeling was dat je laveloos werd, gewoon lekker gezellig samen drinken en zingen! Toen zette hij weer gauw zijn professionele grimas op en ging andere tafeltjes bedienen!

Om 15 uur zijn we naar de excursiepresentatie geweest; over Rangiroa en Papeete, maar het ging ons om daarna, dan zouden we belangrijke informatie krijgen over het aankomen in Hanga Roa morgen. Het zou denken we handiger zijn als ze dat eerst deden, en daarna over de excursies praatte, maar op deze manier hebben ze natuurlijk het meeste publiek en verkopen ze misschien nog een excursie. Voor Hanga Roa zat in ieder geval alles vol, en ging het er vooral over dat we er op moesten rekenen dat de bussen allerlei vormen en maten zouden hebben en misschien zelfs 4WD auto’s zouden kunnen zijn (logisch, op zo’n afgelegen plek), en dat je je park-toegang (entree tot zo’n beetje het hele eiland, 80USD voor niet-Chilenen) niet kwijt raakte want dan moest je de entree nog een keer betalen! Eigenlijk niets nieuws maar ach, we hebben het weer gehoord.

Helmut was bij ons komen staan (we waren niet gaan zitten maar leunde tegen de achtermuur van de show lounge, waardoor we het scherm eigenlijk nog best redelijk konden zien), en we liepen met elkaar mee naar achteren; hij ging om nog wat thee voor Reba, dus wij liepen ook naar boven om wat thee te halen. Helemaal vergeten dat het theetijd was! Maar nu we er toch waren, hebben we maar even gekeken voor iets lekkers…

Het avondeten had als thema Russisch, hoewel het niet zo heel erg spannend was; de borsjt was wel lekker. Helmut was weer alleen! Reba spaarde haar krachten want ze wilde graag naar de show vanavond maar had vanochtend wat spelletjes gespeeld op dek en dat was te veel van het goeie geweest. Na het eten zijn Hans en ik even naar buiten gegaan; ik had vandaag het fototoestel bij om onze vliegende verstekeling te fotograferen, en hij zat inderdaad weer netjes op zijn plekje voorop het schip; we zijn benieuwd of hij in Hanga Roa afstapt of meevaart naar Frans-Polynesië!

Ik heb ’s avonds gedoucht en mezelf gauw weer aangekleed, want we besloten toch maar naar de show te gaan vanavond; “Tsarengold”, tja, de Russische show is altijd wel erg leuk! Er was een speciaal Russisch brood met zout bij de ingang als verwelkoming, en Hans en ik vonden een plekje helemaal vooraan aan de zijkant; om te zien een vreselijke plek, maar eigenlijk een ideale plek; je zit wel dwars op het podium te kijken maar de dansers draaien toch wel rond, en je hebt ver het meeste vrije zicht los van de echte eerste rij. Het was wel opvallend rustig in de show lounge, een show gisteren, een show vanavond en een vroege start morgen is misschien een beetje te veel van het goede voor sommigen.

De show was toch weer verrassend leuk; de Russische muziek en dans is leuk om te zien en de dansers konden dan wel geen meters in de lucht springen maar maakte er toch het beste van en deden dat helemaal niet slecht, het blijft indrukwekkend om te zien!

Om 22:30 stapte de cruisedirectrice het podium al op om af te sluiten terwijl de laatste noten nog speelde en de dansers nog op het podium stonden; zo was er weinig ruimte voor een daverend applaus! Nadat zij nog een heel verhaal gehouden had zijn we terug naar de hut gegaan en rond 23 uur gaan slapen.


De klok moet vandaag weer een uurtje terug – bij het blaadje vanavond zat weer de herinnering. Het lijkt haast wel alsof ze het gisteren vergeten zijn, want dit is voor het eerst op de Columbus en de Astor dat de klok de dag vóór een havendag teruggaat; normaal gezien is de volgende dag altijd een zeedag, zodat mensen eraan kunnen wennen en niet per ongeluk hun excursie erdoor missen of zo. De klok op mijn mobiel kon vandaag teruggezet worden naar New York, dat is gemakkelijk.


free counters