2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

We hebben onszelf vanochtend vroeg weer ingesmeerd met lotion, we waren toch wakker tenslotte. Om 7:30 zijn we zoals altijd gaan ontbijten, en tijdens het ontbijt zagen we in de verte al de branding van het rif voor Tahiti, dus zijn we gauw naar boven gegaan om te kijken buiten op dek.

Het was nu, zoals we al verwacht hadden, een hele andere ervaring dan toen we met de Columbusde haven invoeren; sowieso was de zee anders, spiegelglad nu met amper een rimpeling, waardoor we haast naadloos overgingen van open zee naar de beschutte baai achter het rif. Je zag wel wat golven op het rif maar het was totaal niet zoals de vorige keer toen er op zee golven van 2-3 meter waren en het binnen het rif spiegelglad was. Ook is het natuurlijk ook anders omdat we de vorige keer voor het eerst in Tahiti kwamen, dat maakte het sowieso al speciaal. En Tahiti is toch wel een iconische naam, je verwacht een tropisch paradijsje en je komt effectief in een drukke stad aan – het was een positieve ervaring toen, maar gewoon apart, om midden in het tropisch paradijs een relatief drukke stad aan te treffen! Plus de vorige keer kwamen we er bij ander licht aan, ’s avonds met een mooie gouden zon, terwijl de ferry’s links en rechts van ons heen en weer schoten en er een groepje kano’s langs ons voeren. Dat was toen een haast magische ervaring, heel mooi!

Nu was het ook zeker mooi, dat spiegelgladde water en het heldere ochtendlicht, met de prachtige donkergroene bergen van Tahiti in wolken gehuld. Heel erg mooi! Op een paar meter afstand stonden een paar jongens in het duidelijk erg ondiepe water buiten de vaargeul tot hun borst in het water, en zwaaide naar ons schip. Kun je nagaan hoe belangrijk het is om binnen de vaargeul te blijven als schip!

We zijn op ons gemak naar de hut gegaan toen we aangekomen waren bij de kade en hebben gerust en gewacht tot het tijd was voor ons. Rond 9:45 zijn we naar dek 3 gegaan en inderdaad, zoals we al hoopte, stonden onze fietsen al buiten op de kade klaar. De hotelmanager wees ons waar ze stonden, en hoopte dat ze goed genoeg zouden zijn, dus we legde uit dat Nederlanders wel wat gewend zijn qua fietsen. Dat wist hij wel, hij had wel eens gehoord van het feit dat de meeste Nederlanders minimaal twee fietsen hebben! Dus ik vertelde hem over hoe je kunt zien wie een echte Nederlander is; in de regen fietsend met twee zakken boodschappen aan het stuur, een kind achterop, een kind voorop, een hond aan de lijn en een paraplu in de hand… Hij moest lachen!

We fietsen op ons gemak richting de promenade, toen langs het park en op de weg. We hadden niet echt een concreet doel maar er was een begraafplaats onderweg met een handjevol oorlogsgraven die we wel wilde bezoeken als we het konden vinden, dus we fietsten maar een beetje in die richting. Het verkeer en de algemene sfeer was gemoedelijk, auto’s hielden rekening met ons – en wij met hen, we probeerde waar dat ging op de stoep te fietsen.

We kwamen al gauw op een grotere weg terecht die de stad uit leidde, het was duidelijk dat we de afslag naar de begraafplaats gemist hadden – we hadden ook helemaal niets gezien onderweg en de Hertz autoverhuurder die als aanwijzing had moeten dienen voor waar de afslag was leek niet meer te bestaan! We besloten toch nog maar een eindje door te fietsen en kijken waar we uitkwamen, het was nog vroeg tenslotte.

Op gegeven moment bereikte we echt het einde van het stadje, en begon de weg bergopwaarts te gaan, plus ik begon redelijk moe te worden – de fietsjes fietsten best zwaar, maar op zich was het heerlijk om te kunnen fietsen! Dus we draaide terug om en fietsten terug.

Hans stelde voor om bij een Carrefour supermarkt even te stoppen en te kijken of we wifi konden vinden. Die was er, een half uur goede wifi in het winkelcentrum waar de supermarkt in lag, en het bleek dat je na dat half uur gewoon nog een half uur kon krijgen, onbeperkt. We hebben dus een niet erg comfortabel modern bankje gevonden die wel lekker in de airco stond (het was WARM buiten, en nog geeneens 10:30!), en hebben op ons gemak wel anderhalf uur geïnternet, wat gerust en wat gedronken.

Toen we uiteindelijk weer op de fiets stapte en op ons gemak terugfietste in de richting van de haven zagen we de begraafplaats opeens liggen, hij lag praktisch aan de weg! Hoe je die dan vanuit de andere kant zo kunt missen?

We zette de fietsen weer op slot bij de poort en liepen naar binnen. De begraafplaats lag erg mooi in een smalle vallei, en lag vol met allerlei vormen en maten van graven. Het graf dat we “zochten” vonden we gelijk, die lag naast de ingang; het graf van een Nieuw-Zeelandse soldaat uit de Eerste Wereldoorlog, sergeant Roy J. Leslie, die in 1917 aan boord het ziekenhuisschip de Maheno overleed aan zijn verwondingen in de haven van Papeete. De burgemeester en de stad was er schijnbaar zo van onder de indruk, dat ze zijn graf hier gemaakt hebben en een ereplekje gaven.

Er zouden nog een drietal andere oorlogsgraven moeten zijn, van beide oorlogen, maar die hebben we uiteindelijk niet kunnen vinden. Wel was het een mooie begraafplaats, met allerlei graven in felle kleurtjes geschilderd en versierd met tropische planten en felgekleurde nepbloemen – om het geheel nog felgekleurder te maken! Het was er alleen bloedheet omdat de zon erg fel was en er geen enkele boom was om schaduw te geven. Wel stond er een pergola in het midden en waren een aantal belangrijke graven aan de zijkant overkapt met een zonnescherm.

Ongeveer halverwege de begraafplaats vonden we een heus Tahitiaans koningsgraf, van een koningin Marautaaroa de Eerste, overleden in 1936 – een mooie piramide van gemetselde ronde keien – hebben we dat ook maar eens gezien! Er vlakbij lagen, zo zagen we later op de terugweg, nog allerlei graven van prinsessen. Vlakbij was een apart graf zonder naam of datum, maar wel ongeveer van de juiste tijd zo te zien, en met het karakteristieke Duitse oorlogskruis erop; heel apart! Maar we konden er niets op of over vinden dus hebben geen idee wat het precies was.

We vonden er een oud stukje grond dat de “Amerikaanse concessie” heette; leek niet specifiek voor militairen te zijn, maar misschien gewoon in het algemeen voor Amerikanen die er overleden waren? Want er lagen zowel vrouwen en mannen, waarvan sommige graven redelijk oud waren. Wel vonden we sowieso best wel wat militaire graven, maar van eerdere conflicten; met name van halverwege de negentiende eeuw.

We zijn bijna helemaal tot het einde gelopen, waar nóg een ander gedeelte was, maar daar zijn we niet meer op geweest, we geloofde het wel onderhand, we waren moe en de zon brandde op ons neer. Dus we zijn al slingerend terug gelopen naar de ingang, langs verschillende van de oude militaire eregraven en monumenten en allerlei persoonlijke graven. We hadden de indruk dat sommige van de militaire graven van het Vreemdelingenlegioen waren, maar onze militaire kennis en Frans strekte daar niet ver genoeg voor.

Toen we uitgekeken waren hebben we het restje van ons drinken opgedronken en zijn op ons gemak teruggefietst naar het schip, waar we rond 13 uur terug waren; niet verkeerd, we hebben dus ruim drie uur van onze vier uur durende huurperiode verbruikt! En als we er een kwartiertje of wat overheen waren gegaan had er waarschijnlijk ook geen haan naar gekraaid. Maar wij waren erg tevreden met ons fietstochtje, het was lekker geweest om te fietsen, we hebben heel goed internet gevonden en we zijn veel verder gekomen dan dat we met deze hitte ooit lopend gekomen waren. We gaven de fietssleutels af aan de Indiër die ons altijd in en uitcheckt op zijn laptop, en hij zat al gelijk op zijn radio op te roepen om de fietsen weer aan boord te halen.

We hebben in de hut even bijgetankt want we hadden dorst, en zijn toen naar het buffet gegaan om te lunchen. Daarna heb ik een stevig dutje gedaan en heeft Hans ook wat gerust, en rond 15 uur waren we allebei weer een beetje boven water, pffff!

We besloten nog even een ommetje te lopen, en zijn als eerste naar de lokale VVV geslenterd; daar was ook gratis internet, maar die werd al opgeslokt door bemanningsleden van ons schip en het andere cruiseschip dat er lag. We waren blij dat we geen behoefte meer hadden aan internet! Toen zijn we op ons gemak naar wat souvenirstalletjes geslenterd, een klein winkelcentrum ingestapt dat nog volledig in slaap leek na de middag-siësta, en uiteindelijk nog even naar het plaatselijk kerkje.

Het was warm en we waren moe, dus we zijn weer geleidelijk aan terug naar het schip gaan lopen. We merken dat de plaatselijke bevolking vriendelijk is en relaxed; auto’s stoppen netjes voor je als je wilt oversteken, ze reden ons op de fiets niet van de sokken, mensen roepen gelijk sorry als ze tegen je aanbotsen met hun boodschappen, het voelde gemoedelijk en veilig.

Rond 16 uur waren we terug aan boord en is Hans om wat thee en lekkers gegaan – thee vond hij wel, lekkers helaas niet! We hebben de rest van de middag rustig aan gedaan, en waren dik tevreden met ons fietstochtje! Het is ook weer eens iets anders, en wie fietst er nou op Tahiti (waarschijnlijk veel mensen maar in ieder geval niemand die wij kennen…). Het is zeker iets wat we in andere havens kunnen herhalen, alleen jammer dat het logischerwijs niet mogelijk is in een tender haven, dat is te veel gedoe voor de bemanning om de fietsen in en uit de tenderbootjes te moeten hijsen! Anders zouden we in Bora Bora ook kunnen fietsen. Maar helaas, daar wordt het dus lopen!

Om 18:30 gingen we naar het avondeten, en was ondertussen een derde cruiseschip bezig op zijn plek te manoeuvreren aan onze andere kant – we hadden er mooi zicht op tijdens het eten. Het hoofdgerecht was garnalen in een saus die echt crimineel lekker was, heerlijk! We zijn na het eten zelfs nog even gaan kijken in het buffetrestaurant of ze hem daar misschien ook hadden; en dat was dus niet het geval. Er zijn steeds mensen die roepen dat je alles uit het restaurant ook in het buffet kunt krijgen, maar inmiddels hebben wij wel in de gaten dat de wat luxere voorgerechtjes, en een luxer gerecht zoals deze garnalen, nooit geboden wordt in het buffet – en toetjes en de voorafjes die er wel zijn altijd in hele kleine, afgepaste porties. Om te voorkomen dat iemand de hele bak met garnalen leegvist, of te veel eten laat staan op zijn bord. Wij zijn in ieder geval fan van het restaurant, vanavond blijkt dus ook maar weer dat het daar gewoon kwalitatief beter is.

We hebben een rondje buiten op dek gelopen om te kijken naar de lichtjes van de stad en onze beide cruiseschip-buren, en waren rond 20:15 terug in de hut om te rusten, het is warm! Nog altijd, zelfs als de zon onder is. Er zou vanavond een lokale show zijn van een groep Tahitiaanse dansers en muzikanten, eigenlijk pas de tweede lokale show sinds we aan boord zijn, maar we hadden er geen behoefte aan, we weten nog goed hoe de lokale Polynesische show van vorig jaar was en dat is toch niet echt ons ding! Rond 22:30 zijn we gaan slapen, moe maar tevreden over ons dagje fietsen in Tahiti!

free counters