2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

We waren vanochtend weer vroeg wakker en kwamen om 6:30 aan in de haven van Raiatea; gewoon lekker op de kade, ook wel zo fijn, is handiger en gemakkelijker dan via tender aan land te moeten. We zijn om 6:45 gaan ontbijten en hebben even buiten gekeken voor we terug naar onze hut zijn gegaan om onze spullen te pakken en te wachten tot we met onze excursie konden vertrekken.

We zijn om 8 uur naar de show lounge gegaan, waar we ons busnummer kregen; maar iedereen had hetzelfde busnummer, we zaten er zeker met wel 50 man – ze gaven ons dus geen BUSnummer maar excursie-nummers. Een beetje zinloos in mijn ogen, maar ja. We konden in ieder geval al gauw gaan lopen, om 8:15 gingen we van boord en stonden twee “Le Trucks” klaar te wachten; het onderstel en de cabine van een vrachtwagen waar achterop van hout en plexiglas een kleurrijke eenvoudige bus gebouwd was met bankjes langs de zijkanten en in het midden. De twee bussen werden aardig volgestopt, vonden we; ongetwijfeld dat wanneer ze als schoolbussen of lokaal vervoer ingezet worden er meer mensen in kunnen, maar voor een excursie was het al aardig gevuld.

Wij hadden als gids een Canadees die hier 8 jaar geleden naar toe gegaan was op een zeiltocht en gebleven; hij was nu 6 jaar gids en sprak Engels met een Frans accent, maar dus ook een beetje schoolduits. Maar hij ging al gauw over naar Engels en bleef de rest van de excursie Engels spreken.

Toen iedereen in de bussen gepropt was reden we het stadje uit. We stopte bij een ruïne; schijnbaar het enigste resort wat ooit op het eiland gebouwd was, en nu een ruïne omdat het toerisme hier niet echt op massale schaal van de grond kwam; als men er bleef was dat meestal gewoon in hostels of bed & breakfasts of bij de mensen thuis, en er was geen vraag naar resorts. We hebben er wel 5 minuten gestaan, waarom was ons onduidelijk, wel vertelde de gids dat de ruïne eigendom was van de neef van de voorste chauffeur of zo. Hij hoopte misschien dat iemand zich als koper zou aanbieden of zo? Vlakbij waren wat graven in iemand zijn voortuin, en daar vertelde hij nog iets over, dat je nog altijd je voorouders in je eigen tuin mag begraven en vroeger zelfs in het huis zelf, maar dat mensen ook steeds meer gebruik maakte van begraafplaatsen. Als het huis verkocht wordt dan laten de nieuwe eigenaren de graven liggen in de tuin, uit angst voor de doden. We hadden dat soort tuin-graven ook gezien in Bora Bora met de Columbus, en waren inderdaad wel benieuwd naar wat er in de loop der jaren mee gebeurde.

Al gauw kwam er helaas weinig zinnigs meer uit onze gids, en we scheurde maar door rondom het eiland. Het was een mooi eiland en af en toe had je echt hele mooie doorkijkjes op de baaien met eilanden en blauw water, of de hoge bergen in het midden van het eiland, maar de trucks reden stevig door (iets langzamer als ze bergopwaarts moesten, maar toch). Er werd niet meer gestopt en op gegeven moment vroegen sommige mensen bij hele mooie uitzichten om een snelle fotostop, maar daar was geen tijd voor we moesten door.

We stopte wel op een bruggetje van een riviertje, er was hier geen tijd om uit te stappen en het was onduidelijk of dit de Faaroa Rivier was waar we volgens het programma een fotostop zouden krijgen – het leek zo’n klein riviertje. Maar de gids was onduidelijk en we reden al gauw weer verder snel snel geen tijd. We stopte onderweg wel nog om een lifter mee te nemen in de voorste bus, waarschijnlijk familie van de eigenaar zei onze gids nonchalant.

Om iets over 9:30 kwamen we aan bij het meest belangrijke heiligdom van het eiland, van heel Frans-Polynesië en zelfs van de wereld als je de gids moest geloven, de Marae Taputapuatea. We stopte op een klein parkeerterreintje bij een ticketkantoortje, en hadden er een uur volgens de gids, maar verder hoe en wat en waar we moesten zijn was heel onduidelijk. De gids wees nog vaag in de richting van de toiletten en het ging ook nog eens regenen dus toen werd het helemaal onduidelijk wat de bedoeling was verder; je zag ook niet zo gauw waar het heiligdom nu precies was. Het was een flinke regenbui en het benadrukte maar weer eens het belang van plastic zakken bij hebben en onze waterdichte camera altijd meenemen, want de gewone camera kon je nu echt even niet gebruiken. De vorige keer met de Columbus hadden we amper tot geen regen, heel apart wat een verschil in weer!

We stapte uit de bus en werden gewezen op een stalletje met fruit onder een grote boom waar we wat dingen gratis konden proeven en natuurlijk met de achterliggende gedachte dat je wat kocht. Er stond een oude lokale man in traditioneel kostuum met een schelphoorn onder een andere boom waar ook een Unesco werelderfgoed bord stond over de locatie, en hij stond een beetje te mopperen over de regen, over dat mensen alleen maar met het fruit bezig waren en dat mensen zo moeilijk deden over de regen. Ik probeerde er nog een beetje mee te kletsen maar hij was erg incoherent en mopperde over alles en iedereen. Kan ik beginnen ja? Kan ik beginnen? Mopperde hij steeds boos. Ja hoor begin nou maar zeiden een aantal mensen die stonden te wachten.

Dus hij begon een lange ratelende boze incoherente monoloog over ons eiland en dat we allemaal broeders waren en samen waren en dat hij andere mensen niet snapt dat er gevochten of land gekocht wordt, alles is toch van iedereen. Het was heel incoherent en knap raar. Hij oreerde door en door over de meest heilige plek ter wereld en dat we allemaal vrede moesten maken, er was weinig van te maken en hij was niet te volgen, voor de Duitsers waarschijnlijk nog veel erger dan voor ons want de arme scheeps-kunstenares was onze reisbegeleider en probeerde zijn wartaal ondertussen nog een beetje te vertalen naar het Duits voor iedereen, maar je zag haar ook hulpeloos kijken en excuseren in het Duits dat ze er helaas weinig van kon maken!

Hans en ik werden het na een paar minuten zat en besloten zelf rond te lopen; achteraf bleek dat hij wel 30 minuten bij het bord had staan oreren. Wij zagen wat mensen aan de overkant van de weg lopen en liepen daarheen; daar lagen verschillende heiligdommen onder mooie grote bomen. Het waren vierkante platforms van zwarte basaltstenen met aan de achterkant een muurtje van enkele meters hoog van gestapelde basaltstenen; zulke terreinen hadden we vorige keer met de Columbus ook weleens gezien, met name die toen op Mooreawas mooi geweest, die had er ook een muurtje omheen gehad en lag prachtig in een groene jungle. Deze platforms hadden in en op het muurtje wat versieringen; schelpen, kleine standbeeldjes, opvallende stenen. En op iedere hoek van het vierkant een grote stok volgeslagen met parelmoer-schelpen, zwarte-parel oesters volgens mij, die mooi metallic blauwgrijs reflecteerde in de zon. Aan de platformen zelf was verder weinig te zien, en ongetwijfeld heel erg veel over te vertellen qua symboliek en zo; wij vonden het wel best om een beetje zo rond te lopen; ik had wel opgevangen dat deze locatie zo bijzonder was omdat hier internationale bijeenkomsten samen kwamen van de verschillende Polynesische volkeren.

Het terrein lag aan de zee en ik had al wat gaten in het zand gezien maar daar niet echt verder erg in gehad; muizen of ratten of andere ondergrond levende diertjes dacht ik. Tot ik mijn voet vlak naast een bijzonder groot gat (zo’n 10 cm doorsnede) zette en me rot schrok van de grote harige poten van een enorme “vogelspin” die uit het gat staken! Het bleek een behoorlijk forse krab te zijn geweest die ook erg van mij geschrokken was en zich niet meer liet zien hoe zeer ik ook in zijn holletje probeerde te turen. En nu zagen we dat het er stikte van de krabben, overal waren holletjes en krabben, alleen ze waren heel schichtig en verdwenen al meters van tevoren in hun holletjes.

We hebben het hele terrein rondgelopen, de krabben bestudeerd, de mooie bomen bekeken, de verschillende grote en kleinere platforms bekeken en de muurtjes erachter waarin soms graven van waarschijnlijk belangrijke voorouders gemaakt waren. De regen was al gauw gestopt maar de lucht was zwaar vochtig en erg benauwd, en af en toe druppelde het nog even een beetje. Het terrein lag mooi met de zee aan de ene kant en een berg aan de andere kant, maar er was nu eenmaal niet zo heel veel daadwerkelijk te zien.

Uiteindelijk kwamen we weer terug bij de bussen, de oude man was inmiddels eindelijk begonnen met mensen over de plek te vertellen en rond te leiden; blij dat we daar niet op gewacht hadden! Andere mensen liepen ook met hun ziel onder hun arm; wat moesten we hier toch. Even rondkijken en een kort verhaaltje over de geschiedenis en symboliek is meer dan voldoende voor de meeste buitenlanders die hier komen, zeker te weten. We zagen af en toe privé-gidsen hun gasten hiernaartoe brengen en inderdaad binnen een kwartiertje het hele terrein laten zien, maar wij stonden als groep maar te wachten en te wachten. Het fruit was al opgeborgen maar een lokale vrouw kwam op gegeven moment nog wat maracuya’s uitdelen om te proeven. Van ellende zijn we, na het fruit, samen met een enkele andere in de bus gaan zitten wachten; meestal een universeel signaal naar de rest van de groep om geleidelijk aan in te stappen en naar de gids om af te ronden, men is het zat.

Eindelijk vertrokken we; pas na 11 uur, we hadden er noodgedwongen anderhalf uur doorgebracht en de gids had helemaal niets gedaan om de tijd in te korten; nadat hij ons hier had afgezet was hij uit het zicht verdwenen en had de oude man de show gerund. Die was trouwens nog altijd niet uitgepraat maar deed dat gelukkig in de andere bus voortzetten, wij waren al lang blij dat hij niet in onze bus kwam!

De bussen begonnen weer met dezelfde haast als op de heenweg terug te scheuren over dezelfde weg als we gekomen waren, en we begonnen ons te beseffen dat het programma zoals beloofd was niet gevolgd zou worden; ten eerste hadden we (ondanks dat er zelfs specifiek naar gevraagd werd) geen beloofde fotostops gehad en daar was nu ook weer geen tijd voor, ten tweede zou de gids ons nog een en ander over lokaal fruit en bloemen en planten vertellen onderweg (nope), en ten derde, en een van de redenen waarom we dit geboekt hadden, we zouden nog rijden naar een uitzichtspunt bij een vulkaankrater! En het was al wel duidelijk dat dat ook niet ging gebeuren!

We zagen dat de kunstenares ook aan het mopperen was tegen de gids met het excursieboekje in haar hand; ik keek voor de zekerheid (je vergeet gauw dingen en we moesten wel zeker zijn dat we reden hadden om te mopperen) op de kopie van onze geboekte excursies op mijn mobiel, en inderdaad, de Marae was maar onderdeel van de excursie, niet DE excursie, want dat was nu het enigste wat we zouden doen, dat was wel duidelijk. Op gegeven moment zei de gids ook zoiets van we rijden nu terug naar het schip. Dus ik confronteerde hem ermee, wanneer gingen we naar de krater? Nee gaat niet gebeuren. Waarom niet? Geen tijd, geen tijd en hij wilde er verder geen woorden meer over kwijt, praat maar met de baas – die zat schijnbaar in de andere bus en had bepaald dat we het zo deden.

De Duitsers in onze directe omgeving hadden in de gaten dat er iets niet helemaal in de haak was en dus legde Hans uit wat er aan de hand was. Een ouder echtpaar waar we weleens mee praten had ook al het vermoeden gehad dat we niet de hele excursie kregen, en luisterde goed naar wat Hans ze vertelde, nee dat kon niet, dat was niet zoals het hoorde.

Om 12 uur kwamen we aan in de haven en de bus ging er vandoor zodra iedereen uitgestapt was. We hebben nog even met de kunstenares gepraat, die ook aardig verbolgen was over het geheel; officieel moet iedere begeleider de kwaliteit van de excursie in de gaten houden en achteraf een rapport uitbrengen. Niet iedere begeleider doet dat even serieus denk ik, maar de kunstenares was duidelijk wel degelijk van plan om er een serieus rapport over uit te brengen, ze had het geheel namelijk schandalig gevonden en was bovendien afgescheept en niet serieus genomen geweest door de gids en de baas, die schijnbaar in de andere bus zat. De vertoning bij de Marae was belachelijk geweest en de mannen hadden haar behoorlijk tegen het zere been geschopt door haar te negeren en niet serieus te nemen. Zij raadde ons aan om een klacht in te dienen over de excursie en wij gaven aan dat we dat helaas inderdaad zouden gaan doen; we doen zoiets liever niet, maar je wil niet dat zo’n bedrijf excursies blijft aanbieden, het is tenslotte allemaal best wel wat geld. Ondertussen kwam de andere bus ook aangereden; we hadden nog even getwijfeld of die misschien wel naar de krater was gegaan, maar hij was gewoon iets langzamer geweest dan die van ons. Toen iedereen van boord was reed deze ook weg; schoolkinderen ophalen, vermoedelijk, zoiets was in het begin ook al verteld.

De kunstenares was best aardig maar vertelde dat ze weleens baalde van haar rol als publiek figuur aan boord; ze werd altijd, constant door iedereen gestoord, ook in haar vrije tijd, en ze moet altijd super beleefd blijven en bereid zijn een praatje te maken, waar ze begrijpelijk niet altijd zin in heeft. Vooral niet omdat men haar gewoon zo stoort en begint te praten en geen rekening houdt met het feit dat ze misschien een boekje aan het lezen is of iets anders aan het doen. Ze vertelde ook dat ze vorig jaar op de Columbus haar Duitstalige klasje halverwege de reis openstelde voor Nederlanders en Engelsen, en dat ze zo’n verschil zag tussen de Duitsers die heel rigide blijven en precies willen weten wat de opdracht is, en de Engelsen die zomaar gewoon beginnen te knutselen. Plus de Duitsers maken schijnbaar hechte groepjes die over elkaar roddelen, op enig moment uit elkaar vallen, qua samenstelling veranderen en dan haat en nijd over en weer vertonen over de veranderde samenstelling (die is overgelopen naar die en die). Heel kinderachtig en heel vermoeiend allemaal!


Wij spraken Helmut en Reba voor de zekerheid nog even aan, die hadden in de andere bus gezeten namelijk; en ze hadden precies dezelfde excursie gehad als wij – haast haast haast en geen tijd voor fotostops en ook geen krater of zo. Ze hadden de oude man niet onaardig gevonden, hij had een lange monoloog in de bus gehouden over de voorouders en hun in contact gebracht met hun voorouders – of in ieder geval, de poort geopend zei Helmut, hij had nog geen antwoord terug gehad zei hij lachend. We hebben ze aangeraden om ook te klagen en verteld dat wij en de kunstenares dat sowieso gingen doen.

We hebben nog even de wifi in de terminal tussen de souvenirstalletjes geprobeerd, maar er was niet op te komen, dus we zijn maar aan boord gegaan, hebben onze rugzak gedumpt, even flink bijgetankt met drinken en zijn toen rond 12:30 gaan eten.

Bij de lunch was er curry en vroegen we dus om extra pappadum, en kregen een bordje vol, heerlijk! Reba en Helmut waren terug in hun hut even gaan liggen en in slaap gevallen, en kwamen pas lunchen toen wij ons hoofdgerecht al bijna op hadden. We hebben nog even zitten kletsen, zijn toen een ijsje gaan halen in het buffetrestaurant en terug naar de hut gegaan om Hans zijn mobiel op te halen.

Toen zijn we naar de promenade op dek 7 gegaan waar we aan de kadekant zijn gaan zitten in de dekstoelen en nog een klein beetje hebben kunnen whatsappen en email binnenhalen. Maar echt opschieten deed het niet helaas, het netwerk was te zwak en te overbelast. Af en toe ging het lekker een beetje regenen, best lekker zo buiten zittend onder de beschutting van de reddingsboten.

Om 14 uur voeren we weg; het schip leek te willen draaien maar dat lukte niet, en iets later voer het toch vooruit, dus het leek een bewuste actie geweest te zijn maar was net alsof we de draai niet konden maken door te veel wind of zo. Om 14:30 zijn we terug naar de hut gegaan waar ik een dutje ben gaan doen en Hans nog even wat filmpjes van de vissen van Moorea bekeken heeft. Ik schrok wakker om 15:15 toen de cruisedirectrice zonder bing-bong opeens in de hut vlakbij mijn oor begon te praten – de intercom zit tussen onze bedden in, en zonder bing-bong om het aan te kondigen is zo opeens gaan praten heel onheilspellend als je een beetje ligt te doezelen! Ze vertelde in ieder geval onder andere dat het excursiekantoor van 16-18 uur bemand was, dus Hans is ook maar even een dutje gaan doen, om om 16:45 wakker te schrikken dat we er nog heen moesten.

We zijn er uiteindelijk om 17:15 naar toe gegaan, maar het was nog te druk want mensen waren al op hun tendertickets voor Bora Bora aan het wachten en andere mensen waren busnummers aan het ophalen voor hun excursie morgen. Dus we zijn even op dek gaan kijken naar de aankomst bij Bora Bora. Die was erg mooi, met een prachtige berg midden in de lagune en een mooie gladde zee zo einde van de dag! De oude man die naast me had gezeten in de bus van het echtpaar sprak ons aan; of we al geklaagd hadden over de excursie? Want hij had dat al wel gedaan. Nee wij moesten nog vertelde Hans.

Hans sprak nog een andere vrouw over iets heel anders; zij had zo’n gezichtsmasker gebruikt bij het snorkelen gisteren, waarbij de snorkel midden op je voorhoofd zit; ziet er heel futuristisch uit en je ziet ze steeds meer tegenwoordig. Wij vroegen ons af of zoiets nu handig is, de vrouw beaamde dat het prettig snorkelen was omdat je gewoon door mond en neus kon ademen zonder problemen, en goed zicht rondom had, maar ze zei lachend dat je er toch een beetje mee moest oppassen, want als je snel zwom kon je weleens het gevoel krijgen dat je geen lucht meer kreeg, dan deed de snorkel op de een of andere manier minder goed lucht binnenlaten. Oeps!


Om 17:45 lagen we voor anker onder de berg van Bora Bora en zijn we terug naar receptie gegaan. Nu was het er helemaal leeg, dus we vroegen aan de excursiemedewerkster of we haar baas mochten spreken (die is half Engels, spreekt iets gemakkelijker!). Al gauw kwam de vriendelijke excursieleidster aanzetten, en we legde het probleem met de excursie van vandaag uit. Zij knikte, er waren al klachten geweest vertelde ze, precies hetzelfde als wat wij vertelde, en ze hadden ook een negatief rapport ontvangen van de kunstenares. Ze nam het heel serieus en had gelijk al contact opgenomen met de lokale agent die hier in Frans-Polynesië met ons meereist van eiland naar eiland, en ze zouden het verder oppakken. Onderweg op de trap naar beneden zagen we de kunstenares lopen en spraken haar even aan om haar te vertellen dat wij ook geklaagd hadden.

Toen was het tijd om even te rusten tot het avondeten, dat vanavond pas om 19 uur was. Tijdens het eten hebben we Reba aangeraden om ook te klagen; ze is deze reis wat warriger en minder scherp dan op de Columbus, mede vanwege haar TIA een paar maanden terug, maar ze is nog altijd wel gevoelig voor geld terugkrijgen en al hadden we daar (bewust) helemaal niet eens naar gevraagd bij het excursiekantoortje, als er met de klachten iets gedaan wordt dan krijgen we misschien vanzelf wat geld terug. Maar als je niet klaagt word je soms niet meegerekend, dus beter voor het dossier om wel te klagen. Reba zou het oppakken, daar had ze wel oren naar; want al had ze het op zich een redelijke excursie gevonden, het klopte natuurlijk niet dat je de helft niet kreeg van wat je beloofd was. Na het eten hebben we gelijk weer de specialiteitenrestaurants gereserveerd, want de menu’s waren weer gewisseld. Lekker!

Toen zijn we even naar de nieuwe lading foto’s voor de fotowedstrijd gaan kijken (daar wordt iedere keer toch wel redelijk fanatiek aan meegedaan), maar de helft was zwaar bewerkt en nog lelijk gedaan ook. Jammer. Daarna zijn we naar boven op dek gegaan op zoek naar sterren, maar we waren vergeten dat als we voor anker liggen het schip altijd als een kerstboom verlicht is, en de streng lampjes voorop ook brandt – tijdens het varen is de voorkant van het schip relatief donker, nodig voor de brug om veilig te kunnen navigeren. Sterren moeten dus maar wachten tot we weer eens op zee zijn én het helder is, wat helaas niet heel veel voorkomt op deze reis.

Terwijl we voorop dek stonden te genieten kwam de laatste tender van de avond alweer terug; men had vanmiddag even nog twee of drie uurtjes aan land gekund als ze dat wilde maar moesten om 20:30 weer aan boord komen. Wij hebben nog even gekeken en zijn toen naar onze hut gegaan om wat koffie en thee te nemen. Om 21 uur was er opeens gegiechel en een man en vrouw aan het praten in de lege hut naast ons; we weten redelijk zeker wie de vrouw is, het is een koppeltje bemanningsleden die daar nu even een rustig plekje opgezocht heeft. Het duurde zo’n 10-15 minuutjes, daarna ging de deur open en dicht en hoorde we ze samen de gang op lopen. We hebben het al eens eerder gehoord, maar toen nog getwijfeld wat het precies was. Nu was het wel duidelijk; een verliefd koppeltje bemanningsleden die even rustig ver van de rest wat tijd voor elkaar vindt. Om 22:30 zijn we zelf gaan slapen, best moe van de laatste paar dagen!

free counters