2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Vandaag is weer een zeedag, lekker! We zijn zoals altijd rond 7:15 opgestaan en om 7:30 gaan ontbijten, en de grote man met de vier potjes groene thee (het waren er drie, tegenwoordig vier) had een mango bij en een kokosnoot; gekocht aan land, waarschijnlijk, de mango kon hij zelf slachten maar de kokosnoot gaf hij mee met een ober om in de keuken kapot geslagen te worden. De stukken waren schijnbaar nog te groot toen de ober terugkwam, dus hij ging weer beleefd terug naar de keuken en kwam terug met kleinere stukken, keurig op een dienblad. Alles kan! We zijn na het ontbijt even op dek gaan wandelen. De lucht was loodgrijs en overal om ons heen hingen regenwolken, het ging geen zonnige dag worden, dat was wel duidelijk! Toch was voor de zekerheid die ene dekstoel toch maar vast gereserveerd.

Terug in de hut hebben we gerust en heeft Hans een dutje gedaan tot een uur of 10, toen het geneuzel begon van de tweewekelijkse oefening. We hebben geen enkele moeite met meedoen aan verplichte oefeningen, dat is alleen maar nuttig, maar maak het dan ook nuttig. Het was deze keer namelijk weer echt een zooitje. Om te beginnen werd er al om 10 uur en om 10:05 aangekondigd dat er binnenkort een oefening zou komen en dat het personeel alvast in de trapgaten moest gaan staan (om ons te begeleiden) – terwijl de oefening nog geeneens begonnen was! Toen begon het gebruikelijke gedeelte, dit keer brand in de werkplaats van de machinekamer, dat wéér niet onder controle raakte – ze mogen die brandweer wel wat meer laten oefenen, ze krijgen de brand nooit onder controle! Toen moesten wij optreden – zwemvesten pakken en warme kleding, medicijnen en hoofdbedekking enz enz. Wij pakken, net zoals iedereen, alleen onze zwemvesten. Onze zwemvesten waren door onze kamerstewardess de vorige keer gewoon maar terug in de kast gepropt in plaats van netjes opgevouwen met de lange linten vastgebonden. Toen we naar buiten stapte bleek dat we al geëvacueerd waren, er hing namelijk al een briefje aan onze deur! Onze kamerstewardess hoort iedere kamer af te gaan en te kijken of er nog mensen in zitten, maar ze geloofde het wel denk ik!


Dit keer mocht ik niet met de lift want Sacha was bewaker van de lift en streng – andere bemanningsleden kijken normaal gezien niet op of om als je de lift neemt. Eenmaal boven in het buffetrestaurant was het zitten en wachten terwijl het schip verder afbrandde en het barpersoneel ondertussen rustig het koffie en thee station aanvulde. Vanwege de regen hoefde wij niet naar buiten dus de oefening was rond 10:40 afgelopen en werd 10:50 officieel afgekondigd. Het zou veel veiliger en beter zijn als ze de passagiers laten oefenen in snel en efficiënt verzamelen en de oefening kort houden. Maar dit is zoiets dat schijnbaar verplicht is (wij vragen het ons sterk af of ieder cruiseschip nu om de 2 weken al hun passagiers zoiets laat oefenen) en het moet afgevinkt worden dus er wordt verder niet nagedacht of het daadwerkelijk de veiligheid verhoogd of nuttig is.

Toen de oefening afgelopen was is Hans gaan kijken of er misschien toch nog bouillon klaargezet was; eigenlijk zou dat om 10:30 geweest moeten zijn, staat ook in het programma, maar de eerste pan waar we aan het einde van de oefening in gekeken hadden was leeg. Het bleek dat de tweede dus wel bouillon bevatte! Ach ja, hij was in ieder geval erg lekker!


Na de oefening heb ik een dutje gedaan, tot het tijd was voor de lunch. Bij de lunch hadden we weer eens spare ribs, Hans en Helmut vroegen er frietjes bij in plaats van de gepofte aardappel op het menu, en dat kan in principe allemaal. Ik had de USB-sticks met het laatste seizoen van de serie aan Helmut gegeven en hij keek helemaal blij, hij was gek geweest op die serie! Na de lunch zijn we naar boven gegaan voor een ijsje, en toen terug naar de hut waar ik gedut en geluierd heb tot een uur of 15. Wel werd er om 14:30 nog een lange aankondiging gedaan door de cruisedirectrice over de cocktail-wedstrijd – het zou fijner zijn als ze niet ieder wissewasje via de “belangrijke” knop aankondigde, want die komt in je hut binnen en kun je niet uitzetten. Op de Columbus werden al dit soort aankondigingen juist alleen via de gang gedaan, ook de dagelijkse praatjes en programma-opsommingen, zodanig veel dat we eerst dachten dat de intercom in onze hut stuk was! We gingen regelmatig met de deur op een kier staan luisteren omdat je bijna niets in de hut zelf hoorde. Ik denk dat dat wel prettiger was. Maar die cocktail-wedstrijd ging dus tussen een zestal officieren schijnbaar, die ieder een mixdrankje hadden verzonnen, en je kon dan voor een euro per steentje een rood glazen steentje kopen en daarmee een drankje kopen. Diegene met de meeste steentjes aan het einde had gewonnen – dit werd dus allemaal via de intercom in onze hut aangekondigd. We zijn ons best aan het verbazen over hoeveel kleine dingen je hier aan boord nog extra voor moet betalen – dat was op de Columbus ook allemaal niet, en je zou denken dat de Duitsers toch ruim voldoende betaald hebben; voor onze hut voor twee personen betaalde je via Transocean bijna 10.000 euro meer dan wij via Kras!

Hans is toen gaan douchen, en om 15:35 ben ik naar de Astor Lounge gegaan waar ik om 15:40 aankwam. De excursiepresentatie zou om 15:30 beginnen en daarna moest je je busnummer voor morgen ophalen, dus ik ging er van uit dat ik niet te lang hoefde te wachten. Helaas, de presentatie was nog geeneens begonnen! Er waren wat technische problemen geloof ik, ze begon pas enkele minuten nadat ik een plekje gevonden had. Pas om 16:05 was de presentatie klaar en kon ik in de rij gaan staan, die de eerste 5 minuten nog nergens heen ging want ze had nog een of andere lijst nodig voor ze kon beginnen. Eindelijk om 16:15 had ik onze busnummers te pakken!


Er zou vandaag een olijfolieproeverij zijn, maar de verkoopster had er duidelijk niet veel zin in dus ze had gewoon alles netjes buiten het winkeltje op een tafeltje uitgestald “doe het zelf maar” en was in geen velden of wegen te bekennen! Tot mijn verbazing hingen er inmiddels al ruim 30 foto’s voor de fotocompetitie (moet je ook voor betalen), het lijkt wel alsof mensen aan boord van hun geld af moeten!

Toen ik terug was met de busnummers ben ik maar gelijk een rondje gaan lopen door onze gang; er was verder weinig activiteit op de gang, de meeste stewards beginnen volgens mij pas weer rond 17 uur, maar er liep er eentje, een senior steward volgens mij want hij had een radio bij en hij liep ook de gangen door op een soort van inspectierondje. Dus we kwamen elkaar regelmatig tegen, steeds op een andere plek. Na de derde keer moest hij toch even vragen “cabin number?” – of ik verdwaald was zeker! Ik legde uit dat ik aan het wandelen was, en na de zesde keer moest hij breed lachen!


Na de wandeling, zo’n 25 minuten, ben ik gaan douchen en toen was het uitdampen en weer aankleden voor het avondeten, de dag is gevlogen! Voor het avondeten was één van de hoofdgerechten mixed grill, terwijl je bij de lunch spare ribs had kunnen nemen – dat is praktisch twee keer hetzelfde. Het eten is lekker maar we hebben het idee dat de kok of het koksteam niet altijd even veel fantasie heeft – of ervaring misschien ook. Reba en Helmut hadden een grote avocado gekocht in Raiatea, en die deelde ze nu vanavond met ons. En Reba had op haar speciale menu alles van de mixed grill weggestreept en de grillworst omcirkeld, want die wilde ze graag, en ze had erbij gezet “half portion”, maar dat alles was te ingewikkeld geweest voor de keuken, dus in plaats van alleen die ene worst, of de volgens het menu geplande 3 verschillende stukjes vlees, kreeg ze 3 (halve) grillworsten! Ik vond het eigenlijk dan weer wel best creatief!

Na het eten zijn we even in de avondschemer boven op dek geweest, zoekend naar sterren, maar het was nog niet helemaal donker en de maan was bijna vol, dus er was nog te veel licht helaas. Wel zagen we een van de eilanden van de Cook Eilandengroep aan stuurboord liggen. We waren het erover eens dat we dit gedeelte van de wereld inmiddels wel naar tevredenheid gezien hebben; we hebben met de Columbus en nu de Astor één eiland van de Marquesa’s gezien (Nuku Hiva), vijf eilanden van Frans-Polynesië (Rangiroa, Tahiti, Moorea, Bora Bora, Raiatea), en gaan nu een eiland van de Cook Eilanden (Rarotonga) en over een paar dagen een eiland van Tonga (Nuku Alofa) bezoeken. En dan heb ik het nog niet eens over Pitcairn en Paaseiland, in principe ook eilanden in de Stille Zuidzee. Al met al is dat geen slechte verzameling in 2 jaar tijd!

Het was plakkerig benauwd warm dus we zijn gauw weer terug naar onze hut gegaan, waar het voor ons gevoel niet veel beter was qua temperatuur – de airco doet het vandaag in heel het schip slecht, tijdens het avondeten had zelfs Helmut geklaagd dat het warm was, nou en die komen uit de woestijn en vinden alles onder de 25 graden koud! Je merkte het ook aan bijvoorbeeld de kuipjes roomboter die smolten op tafel.


Terug in de hut lag de 10-daagse waszakaanbieding klaar op bed, dus we zijn gelijk aan de slag gegaan en hebben er weer eens een ongelofelijke hoeveelheid was ingekregen. Ze zullen onze stijl wel herkennen van de Columbus; dat zijn die lui die ter waarde van 3 zakken in één proppen… Benieuwd of het goed gaat! En toen we net klaar waren en een kopje koffie en thee hadden gemaakt werd er geklopt; onze kamerstewardess met het dagprogramma en een brief van het excursiekantoor. Het was een keurige brief over de geflopte excursie in Raiatea en het kwam erop neer dat onze klacht bevestigd was door onder andere het lokale agentschap, en dat de klacht zo serieus genomen werd dat de aanbieder niet meer ingezet zou worden voor Transocean excursies, en we de helft van ons geld terugkregen! Wow! Ik weet niet waar we blijer mee zijn, het geld terug (de vulkaankrater hebben we er niet mee terug), of het feit dat die vent niet meer ingezet wordt. Misschien wel dat laatste, want dat zal hem wel leren!

Ik heb wat er overgebleven was wat niet in de waszak paste (wat dunne shirts van mij) gewassen en in de douche opgehangen om te drogen, en Hans heeft lekker zijn series gekeken op de tablet tot het bedtijd was rond 22:45. Het was warm in de hut, het leek wel alsof de airco amper iets deed. We worden overigens al twee dagen gestoord van de jeuk van de zonnebrand op onze ruggen – terwijl onze ruggen niet echt zwaar verbrand waren, gewoon rood en trekkerig. Nu dat ze zijn begonnen te vervellen jeukt het dus als een gek!

free counters