2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Vanochtend vroeg waren we nog stevig aan het doorvaren, en we gingen rond 7:00 voor anker. We zijn om de gebruikelijke tijd gaan ontbijten en ons “vaste” tafeltje was bezet door vreemden, hoe durven ze! We konden er gewoon een tafeltje vóór terecht, maar je merkt nu hoe gewend je bent aan een bepaalde plek in de ruimte, we liepen allebei wel een keertje bijna naar het verkeerde tafeltje. We hebben goed ontbeten en Hans heeft twee mooie bananen uitgezocht van het buffet voor de lunch, want we waren van plan om wat eerder aan land te gaan en de lunch over te slaan, omdat we anders helemaal nauwelijks iets zouden kunnen doen aan land, onze excursie vertrok namelijk om 13 uur.

Na het ontbijt zijn we nog even boven op dek gaan kijken. Er was al rond 7:20 omgeroepen dat je vanaf 7:30 tendertickets kon komen ophalen bij receptie, maar in de vlaggenmast hing nog de gele quarantainevlag – het schip was nog altijd niet vrijgegeven dus. Toen we boven kwamen zagen we net een bootje van de autoriteiten wegvaren van het schip, die hadden waarschijnlijk iemand opgehaald of afgezet.

De fietster waar we in Valparaiso mee gesproken hadden stond op dek en zag het somber in. We hadden gisteravond lichtjes op de horizon gezien, een cruiseschip, en volgens haar was dat cruiseschip vanochtend hier ook voor anker gegaan maar nu aan het wegvaren – we zagen hem inderdaad al een eind weg varen. Volgens haar waren de golven te hoog en zouden we niet aan land gaan, en inderdaad, we zagen dat er nog geen een van de tenderbootjes in het water lag, en het was al voorbij 8 uur. Dat klonk niet goed! Plus, het anker was alweer gehesen, de zwarte bol was weg en de motoren draaide stationair.

Hans en ik liepen naar het achterdek om naar het mooie kleine eilandje te kijken, bijna vergelijkbaar met Moorea in zijn grillige scherpe bergen. Terwijl we daar stonden klonk een aankondiging, de assistent-cruisedirectrice kondigde aan dat het niet mogelijk was om een tenderdienst op te zetten en de kapitein zocht naar een ander plekje om voor anker te gaan.

We voeren nog heel langzaam maar mij viel het opeens op dat de landenvlag van de Cook Eilanden weggehaald was – dat gebeurt alleen op open zee voor zover ik weet. En inderdaad, al gauw kwam er een tweede aankondiging; de golven waren tussen anderhalf en twee meter hoog en het was helaas niet verantwoord om een tenderdienst op te zetten, dus helaas moest de kapitein besluiten om door te varen richting Nuku Alofa, we gingen vandaag niet aan land en de excursies waren geannuleerd! He dat is balen, Pitcairn vonden we eigenlijk niet zo heel erg, plus daar zijn we nog heel mooi omheen gevaren waardoor je het zelfs beter ziet dan aan land, maar Rarotonga hadden we ons op verheugd! Dat is nu al het derde eiland dat we overslaan vanwege slechte omstandigheden: Madeira, Pitcairn en Rarotonga!

Rond 8:30 zijn we terug naar onze hut gegaan, waar de kamerstewardess net de laatste hand legde aan de hut, ze was wel weer erg laat vanochtend! Om 9 uur was er geen dagelijkse aankondiging, het was duidelijk dat de cruiseleiding een beetje van slag was. Wel kregen we op gegeven moment een blaadje onder de deur, een aangepaste planning voor vandaag met wat meer quizzen en spelletjes dan als het een havendag was geweest. Wij baalde wel maar wat kun je er aan doen, een kapitein heeft ook verantwoordelijkheden en kan geen risico’s nemen, waarschijnlijk hadden Hans en ik wel in een tender kunnen stappen bij hogere golven, maar de meeste mensen aan boord niet. En om nou te zeggen dat alleen de gezonde goed lopende mensen aan land gaan is ook zo wat – het is iedereen of niemand.

In het blaadje stonden ook de aangepaste tijden voor de maaltijden; normaal gezien zou het restaurant gesloten zijn voor de lunch op een havendag, nu was hij alsnog open vanaf 12 uur, dus wij zijn gewone tijd gaan lunchen. Duidelijk dat nog niet iedereen in zijn hut was geweest, want het was nog altijd erg rustig in het restaurant. Ook Reba en Helmut kwamen pas rond 12:30 aanzetten toen wij net klaar waren met ons hoofdgerecht. Zij vertelden dat de guest services manager vanochtend vroeg per lokaal bootje aan land was gegaan om te kijken of het verantwoord was om een tenderdienst op te zetten – misschien had hij wel op die boot van de autoriteiten gezeten dan.

’s Middags heb ik een dutje gedaan maar werd wakker omdat mijn keel volliep van mijn eigen slijm en ik er haast door stikte. Daardoor is Hans ook wakker geworden van zijn dutje dus het schoot allemaal niet op. Maar ik kon niet meer slapen want als ik ging liggen liep mijn keel weer vol, heel vervelend en een beetje eng. Ik ben om 16 uur gaan wandelen in de gangen, want veel beweging krijgen we zo vandaag ook niet natuurlijk! De opzichter in de hal die ik gisteren zo vaak tegenkwam liep er ook en moest lachen, “sporten?” yep sporten. Rond 16:30 was ik weer terug in onze hut, het is nog altijd warm aan boord en ik wou dat ze de airco wat hoger opschroefde!


Vlak voordat we gingen eten zijn we even naar receptie gegaan om te vragen of onze airco nagekeken kon worden; de receptioniste was bang dat het waarschijnlijk een probleem was van het hele schip, maar ze beloofde iemand te zullen sturen. We zijn gelijk doorgelopen naar het avondeten, maar hebben eerst nog even gekeken naar de foto’s voor de competitie – inmiddels er al ruim 40 foto’s, ongelofelijk! Je betaalt tussen de 5 en de 3 euro per foto om mee te mogen doen, afhankelijk van hoeveel je er indient. Dat is dus een hoop geld wat daar hing! Later bedacht Hans dat het eigenlijk niet eens zo gek was; je betaalde minimaal 5 euro, maar kreeg daarvoor je foto uitgeprint terug, een champagne-feestje met de andere fotografen en maakte kans op een surf-en-turf diner voor twee. Als je van sekt hield was dat dus nog geeneens zo duur want je moet toch minimaal 2-3 glazen kunnen krijgen bij zoiets!

Het was vanavond ook bloedheet in het restaurant (dat is het al dagen, maar vandaag was wel heel erg), maar het menu was erg lekker; het was veels te lastig om te kiezen; Hans heeft uiteindelijk twee voorafjes genomen, en ik twee toetjes. Alleen het hoofdgerecht viel een beetje tegen in die zin dat de vis erg stevig was qua vissoort, dat eet toch niet zo heel erg lekker vinden we. Maar we hebben over het algemeen dus best lekker gegeten!

Na het eten zijn we naar boven gegaan, waar het leek alsof de ventilator in het trappenhuis iets harder blies dan anders – maar we hebben er nooit zo op gelet dus we weten het niet zeker. Buiten was het in ieder geval benauwd warm. We hebben nog even geprobeerd op dek 7 te zitten maar daar kwam nauwelijks een briesje, dus toen zijn we naar de voorkant van het schip verhuisd, waar het wel lekker was, maar we stonden er niet alleen en daar moet je blijven staan. De golven waren overigens redelijk ruw en het schip hing een beetje scheef in de wind.

Na een tijdje zijn we maar naar beneden gegaan, waar we in onze hut een prettige verrassing kregen, het leek er iets koeler! De airco was hoorbaar aan het blazen, en er kwam dus ook echt koele lucht uit, terwijl eerder op de dag en de laatste weken je echt je hand ervoor moest houden om iets van een luchtstroom te voelen, en al helemaal niets hoorde. Het leek in heel het schip iets beter sinds het avondeten, maar ik vond wel wat kleine verfvlekjes op de grond in onze hut, dus ik denk dat er sowieso wel even een monteur in onze hut geweest is om te kijken; misschien was het rooster een beetje verstopt geraakt en heeft hij het schoongemaakt, want het was een stuk beter te doen in de hut nu! Gelukkig maar.


We varen al sinds vertrek uit Rarotonga met flinke snelheid door, tussen de 16-17 knopen (ruim 30 km/uur), bijna op maximumsnelheid. We zijn benieuwd of dat gewoon uit voorzorg is, zo van je weet niet wat voor weer je onderweg nog tegenkomt, of dat ze misschien willen proberen om de middag van tevoren aan te komen in Nuku Alofa. We zijn benieuwd en hopen dat Nuku Alofa toch in ieder geval goed zal gaan, dat zou namelijk erg jammer zijn als het daar ook niet lukte om aan land te komen, dat is echt een nieuw en onafhankelijk landje namelijk en de Cook Eilanden vallen onder het Engelse Gemenebest (daar troosten we onszelf dan maar mee, want we hadden er ook graag aan land gewild!)!


Bij het blaadje voor morgen zat het klok-terugzet-kaartje. We schelen nu precies 12 uur met Nederland, en de Internationale Datumgrens komt eraan. Voorlopig kon ik de camera’s terugzetten naar Midway, maar op mijn mobiel kwam op het eerste gezicht een van de Antarctische onderzoeksstations in aanmerking, alleen met de verkeerde dag; die was dus niet 12 uur terug, maar 12 uur vooruit. Schiet ook niet echt op. Eindelijk vond ik via de kaart van de Garmin op de laptop “Pago Pago” in Amerikaans-Samoa, met de juiste tijdszone. Pfffff. Tweede probleem met die mobiel, hij weigert het (gloednieuwe) kabeltje nog te herkennen tussen hem en de laptop. Af en toe kan ik even verbinding maken – eerst leek het probleem te zijn dat er meer dan 10.000 foto’s op de mobiel stonden, toen ik ze verminderd had kreeg ik even een minuut of wat contact. Maar het is niet genoeg om foto’s over te zetten. Heel frustrerend allemaal!

free counters