2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

We werden vannacht voor het eerst om 1:15 wakker, vanwege de golven; we waren waarschijnlijk uit de baai in open zee gevaren en voelde nu goed de ruwe zee. We zijn nog een paar keer wakker geworden vannacht, het schip rolde en bokte over de golven. Vanochtend toen we de gordijnen opendeden was de zee indrukwekkend; hoge rollende golven die tot of zelfs voorbij ons raam kwamen, harde wind zo te zien aan de spray die van de golven afwaaide, en het schip rolde van links naar rechts en van voor naar achteren terwijl het over iedere golf klom en aan de andere kant weer naar beneden gleed! Volgens het weerkaartje waren de golven vandaag minimaal 4 meter hoog, mogelijk tot wel 6 meter. We waren allebei stijf en stram bij het opstaan; ik vooral in mijn rug en schouders, Hans vooral in zijn voet, die voelde alsof hij klem gezeten had.

In de lift naar boven sprak de man van een echtpaar me aan in het Duits, of ik ook een trombose of iets dergelijks had? Hij wees naar mijn kous die onder mijn leren rokje goed zichtbaar is. Ik bevestigde dat en zei dat ik ook een longembolie had; hij gaf aan dat hij een steunkous tot zijn lies moest dragen, en bevestigde dat hij ook een trombose/longembolie had (ik vond hem lastig te verstaan en weet ook niet zeker of hij mijn Duits/Nederlands volledig verstond). Ik had hem al meer gezien aan boord maar nog nooit met korte broek; misschien helpt dit hem nu ook eens een korte broek te laten dragen, want hij moest zichzelf toch af en toe kapot gezweet hebben de afgelopen tijd met zo’n volledige kous en daar dan ook nog een lange broek overheen!


We hebben ontbeten terwijl de horizon buiten alle kanten op ging; het was redelijk rustig ondanks het half uurtje verschil, goed mogelijk dat men worstelde met de beweging want alles wordt een stuk ingewikkelder; aankleden, bewegen, naar de wc, je moet je continu schrap zetten en gaat alle kanten op!

We zijn niet naar buiten gegaan, waarschijnlijk zouden de buitendekken toch afgesloten zijn en Hans zijn voet deed zeer, dus we zijn terug naar de hut gegaan waar onze kamerstewardess meldde dat de afvoer verstopt was en ze het receptie al had laten weten. Inderdaad, rond 9:30 kwam er een monteur om de boel in orde te brengen; het heeft even tijd gekost en toen gromde hij (hij was niet zo spraakzaam) onderweg naar buiten “done. Steward must clean” oftewel dat het gebeurd was maar dat de steward nog even moest schoonmaken. Ik was vergeten om te kijken in de badkamer, maar onze kamerstewardess keek in afschuw naar de ravage die hij schijnbaar achtergelaten had en heeft de boel flink gepoetst.


Om 8:30 uur vanochtend meldde de hulp-cruisedirectrice dat men voorzichtig moest zijn aan boord, één hand voor het schip, dat soort dingen (de kotszakjes hingen vanochtend al weer klaar in het trappenhuis), en om 9 uur kondigde de cruisedirectrice aan dat de geplande festiviteiten voor “Australia Day” niet door konden gaan vanwege de veiligheid – er zouden volgens het dagprogramma iets van oudhollandse spelen zijn (maar dan Australisch), Australische muziek (speciaal aangekondigd zodat niemand kon klagen dat het niet Duits zou zijn), een Australische BBQ (met Beierse braatwurst waarschijnlijk), en Australische cabaret. Benieuwd wanneer ze een en ander weer inplannen – als ze dat überhaupt nog doen.


Toen iedereen weer weg was hebben we thee en oploskoffie van de Columbus genomen (die is veel lekkerder dan de decaf-oploskoffie hier, en de echte koffie is op) en het taartje van gisteravond opgegeten, terwijl de golven nog altijd indrukwekkend hoog en ruig waren buiten. Je kunt op film niet weergeven hoe het er in het echt uitziet, ongelofelijk. We hebben vanochtend lekker naar muziek geluisterd en veel naar buiten gekeken naar de mooie golven.

Bij de lunch hadden we Spaanse knoflooksoep, en die was echt heel erg lekker. Tijdens de lunch vertelde Reba en Helmut dat de man die in Sydney achtergelaten was inmiddels weer aan boord was, zoals verwacht; hij was gisteren aan boord gekomen en er gingen verschillende verhalen de ronde, maar het leek erop dat hij misschien een beetje verward was en daardoor in deze situatie terecht was gekomen. Medepassagiers hadden schijnbaar gezegd dat het onderhand tijd was om terug naar het schip te gaan maar hij had gezegd dat hij nog even zijn koffie wilde opdrinken, andere mensen hadden bevestigd dat ze hem nog gezien hadden (in de Sydney Sky Needle, schijnbaar), met een kopje koffie, er ging ook een verhaal dat hij beroofd was geweest en daardoor bij de politie terecht gekomen was, of dat hij sowieso bij de politie terecht gekomen was (vanwege verwardheid?) en zij contact hadden genomen met het schip. Hoe dan ook leek hij in ieder geval enigszins hulpbehoevend, zeker in een grote stad, en waarschijnlijk heeft men daarom, zoals werd verteld, een vertegenwoordiger van de rederij hem onder de arm laten nemen en zijn hotel en vliegtickets helpen regelen. Waarschijnlijk had hij ook een extra verzekering via het schip afgenomen die daarbij hielp. Want normaal gezien als je zonder goede reden de afvaart mist moet je zelf maar zien te regelen dat je terug aan boord komt. Maar hier golden dus waarschijnlijk verzachtende omstandigheden. We hebben de afgelopen dagen enkele mensen gesproken die hem weleens gesproken hadden en allemaal, los van elkaar, zeiden dat hij een beetje verward overkwam. Over de man met hoofdwond die door helikopter geëvacueerd was hadden ze verder nog niets gehoord en wisten ook nog niet of hij misschien alweer terug aan boord was.

Na de lunch hebben we een dutje gedaan, ik eerst, en uiteindelijk ook Hans. Ik werd rond 15 uur weer wakker en ben om 15:45 een rondje gaan lopen. Het was wandelen met hindernissen, soms stapte je bijna in de lucht en dan voelde je lijf weer helemaal van lood zo zwaar, afhankelijk van of het schip omhoog of omlaag dook. Vooral het ronden van de punt helemaal voorin het schip was een uitdaging. Dat is dan weer een voordeel op een cruiseschip, niemand ziet of je dronken bent want iedereen zwalkt heen en weer bij een beetje golfslag! Na mijn rondje ben ik gelijk doorgelopen naar het buffetrestaurant om wat thee te halen, en toen terug naar de hut om te rusten tot het avondeten – ik voelde de blaar onder mijn voet en sowieso mijn benen wel tijdens het lopen!


Het avondeten was gezellig en we hadden een lekker voorafje en weer een heerlijke soep; het gaat de laatste tijd heel goed met de soepen, gisteravond, vanmiddag, zo hebben we al drie hele lekkere soepen op een rij! We waren zo snel klaar met eten, rond 19:20, dat onze kamerstewardess nog niet klaar was met onze hut, dus toen zijn we nog even een rondje naar voren via receptie gelopen om alvast een kaartje van Penneshaw op te halen voor morgen. We zijn vandaag niet naar buiten geweest, vanwege het ruwe weer (de buitendeuren op 7 hadden een lint ervoor gespannen dus waarschijnlijk waren de meeste uitgangen naar buiten afgesloten geweest vandaag vanwege het weer), vanwege Hans zijn voet en omdat je soms niet zo’n noodzaak hebt om naar buiten te gaan, maar we hebben wel de hele dag genoten van de zee uit ons raam – en die zee kwam soms heel dicht bij ons raam!

De avond was een beetje taai, het voelde veel later dan het werkelijk was – dankzij het half uurtje de tijd terugzetten natuurlijk. We hebben het uitgehouden tot 22 uur, we waren nog altijd best moe. Gelukkig waren de golven inderdaad wel iets rustiger geworden in de loop van de avond, dus hopelijk zouden we vannacht iets rustiger kunnen slapen dan gisteren.

free counters