2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Dag 77: zondag 1 maart 2020: op zee, 707 km gevaren

Vanochtend was Hans weer vroeg wakker, helaas, maar gelukkig hebben we op zich niet zo’n last gehad van de beweging vannacht – de golven zijn een stuk rustiger en lange rollers in plaats van ruwe golven. Vanochtend vroeg hadden ze de rekening onder de deur geschoven; die komt om de 14 dagen terwijl oorspronkelijk gezegd werd dat hij om de 18 dagen zou komen. Op zich prima natuurlijk, al moet je iedere week betalen, het maakt niet zo veel uit, zolang het maar klopt. De rekening zag er vandaag voor het eerst “normaal” uit; dus maar tot en met de dag van vandaag, en niet ook nog alle excursies in de toekomst er ook nog op, waardoor je kon zien wat je daadwerkelijk nog moest betalen. Alleen ontbraken nu de namen van de excursies, het was allemaal “excursie”, meer niet. Ach, je kunt niet alles hebben natuurlijk! Het enige was, dat we de excursie in Auckland ná de laatste creditcard afrekening zagen staan; dat klopt niet, want qua bedrag is hij al meegerekend in de laatste creditcard afrekening en lijkt het er nu op dat hij nogmaals afgeschreven gaat worden. Dat moeten we straks even goed gaan controleren en mee naar receptie, want ze kunnen dus schijnbaar dingen verschuiven uit het verleden, die naar mijn idee vast zouden moeten staan. Dat is fraudegevoelig.

Er stond bij het ontbijtbuffet een prachtig showstuk van groente en fruit bloemen – vermoedelijk al gemaakt voor de Australië-dag BBQ twee dagen geleden, en nu dus maar “gewoon” voor het ontbijt weggezet omdat die niet doorgegaan is. We hebben ontbeten en tijdens het ontbijt gedubd over de Mozambique excursie en visum, hoe dat allemaal zou gaan, en de rekening natuurlijk. Opeens had ik een ingeving; goed mogelijk dat de creditcard afschrijving, die door het Griekse hoofdkantoor gedaan is, op Europese tijd staat en de excursie voor Auckland, die op dezelfde dag staat, op scheepstijd en dus op papier 11-12 uur later is dan de creditcard afrekening. In andere woorden, de excursie heeft als tijd 8 uur in de ochtend, en de creditcard afschrijving is diezelfde avond laat afgeschreven maar door het tijdsverschil lijkt hij vóór de excursie plaats te vinden (waarmee de excursie dus wél meegerekend is in de betaling en niet nog een keer betaald zal worden). Toen had Hans een goed idee, om te kijken wat er nu bij deze rekening onderaan de streep stond, want dat leek zo gauw waarschijnlijk wel te kloppen met wat we dachten te moeten betalen.

We zijn na het ontbijt een ommetje op dek gaan lopen maar het was koel, grijs, grauw en er hingen donkere regenwolken op de horizon. Het dek was al nat van de regen en zo te zien gingen we vandaag nog meer regen krijgen; benieuwd of de verzette Australië BBQ door kan gaan, het is niet direct BBQ-weer namelijk! Wel waren de golven heerlijk rustig geworden, nog een beetje deining maar niets meer vergeleken met een paar dagen terug.

Ons rondje was gauw klaar en onderweg terug naar de hut op de trap kwamen we tot de conclusie dat de rekening waarschijnlijk wel klopte; terug in de hut klapte ik de laptop open en inderdaad, wat ik dacht dat we moesten betalen stond ook onderaan de streep van de rekening, tot op de cent; mooi zo, dus we hoeven niet naar receptie vandaag. Het staat er alleen een beetje onhandig op door het grote tijdsverschil tussen Griekenland en hier. Maar als mensen gaan rekenen en net als wij op dezelfde dag als de laatste creditcard afrekening een excursie hadden dan kan receptie vandaag wel een hoop vragen verwachten denk ik!


In de loop van de ochtend hebben we wat thee en koffie gedronken – ik heb flink wat thee gedronken, want had een drukkend gevoel in mijn hoofd en realiseerde mezelf dat ik de laatste dagen wat minder gedronken heb dan anders – en het andere stukje chocola van de Chief Electrical Engineer opgegeten. Om 9 uur kondigde de cruisedirectrice in haar lange redevoering aan dat het nog niet helemaal zeker was of de BBQ door zou gaan vandaag, en iets voor 11 uur kwam ze weer over de intercom, dat het weer verslechterd was (het regende al een uur of twee), de wind harder was gaan blazen met windkracht 6-7 (dat is al dagen de voorspelling, we zitten in een hoge golven en hoge wind gebied) en men voorzichtig moest zijn binnen het schip, en de buitenruimtes afgesloten zouden worden. Ze zei niets over de BBQ en het weer is zoals gezegd geen verrassing, dat konden wij haar al vertellen, maar we vermoeden dat de BBQ dus niet doorgaat vandaag. Ze heeft weinig ervaring in deze functie maar we kunnen nu ook niet bepaald zeggen dat ze de afgelopen 2.5 maand hier aan boord veel heeft bijgeleerd; naar ons idee moet zij alle afdelingen coördineren om een zo mooi mogelijke cruise ervaring te voorzien voor de passagier, zorgen dat er niet te veel activiteiten op een dag zijn en ook niet te weinig, activiteiten plannen afhankelijk van het weer, en dus ook regelmatig contact houden met de andere, gescheiden afdelingen van restaurant + hotel en schip zelf, om activiteiten te coördineren die weersafhankelijk zijn en eten en drinken betreffen.

In andere woorden, de BBQ van de week kon niet doorgaan vanwege hoge golven (had ze al 3 dagen van tevoren kunnen weten), dus dan moet ze de herkansings-BBQ niet zomaar op de eerstvolgende zeedag plannen, maar even goed naar het weer en zo kijken. Over een paar dagen zijn we in een rustiger en warmer weersgebied, veel beter geschikt voor een BBQ dan 17-18 graden, hoge golven en regen. En naar dingen kijken zoals zo’n uitgebreider zee-zondag vieruurtje, die sowieso ook al plaatsvindt vandaag. Ze geeft in ieder geval sterk de indruk dat wij het zonder enige kennis van zaken al beter zouden kunnen coördineren dan dat zij op het moment doet. Ach ja. We gaan er dus maar van uit dat de BBQ niet doorgaat vandaag.


Om 12 uur werd er echter aangekondigd dat de BBQ wel door zou gaan, alleen binnen in het buffetrestaurant; tja, ze hebben hier natuurlijk hetzelfde probleem wat je thuis ook zou hebben bij zoiets, het vlees is uit de diepvries en ontdooid, dus op enig moment moet het echt op. Dus ze hadden alles in de keuken gegrilld, dan maar geen houtskoolsmaak! We besloten maar te gaan kijken of het wat was, en ze hadden het buffet versierd met Australische vlaggetjes en ze hadden een gebraden biggetje en de gebruikelijke dingen die ze bij iedere BBQ hebben hier aan boord; gepofte aardappelen, maiskolven, enorme bakken zoete en scherpe mosterd, spare ribs, braatwursten, en lamskoteletjes. Verder stonden er ook alle dingen die normaal gezien bij het buffet staan bij de lunch. We hebben een bordje opgeschept en Reba en Helmut waren ook komen opdagen dus die aten met ons mee.

Tijdens de lunch vroeg de vrouw van een man waar Hans weleens mee kletst of wij haar misschien konden helpen met haar telefoon, het verzenden van email werkte niet. Dus na het eten gingen we met z’n drieën naar dek 6 om daar in de zitjes te kijken of we haar konden helpen. We kregen het niet voor elkaar, het leek op een server-setting probleem en was iets waar ze echt eens thuis goed in moest duiken en niet nu op reis ver weg van huis. Maar we hadden een mogelijk alternatief; proberen in te loggen op de webmail versie van haar emailadres. Dat leek de oplossing, alleen die website was heel zwaar en groot en niet geschikt voor het logge trage scheepsinternet. Maar ze was al lang blij dat we haar in de juiste richting gewezen hadden!

Het was tegen 14 uur toen we terug in de hut waren en ik heb een dutje gedaan tot 15 uur. Toen zijn we gaan kijken in de Astor Lounge voor het speciale zondagse vieruurtje, maar het was eigenlijk niet zo heel veel soeps, helaas. We hebben wat gepakt en hebben nog even in de zitjes op dek 6 gezeten, naar de zee kijkend, terwijl we het opaten. Toen zijn we naar het buffetrestaurant achter op dek 7 gegaan om een kop thee te halen en daar ook even te zitten, de zee was namelijk vandaag bijzonder mooi en indrukwekkend. In de loop van de ochtend waren de golven ruwer en ruwer geworden en we rolde nu heen en weer en op en neer terwijl het schip over de golven klom.

Terug in de hut rond een uur of 16 ben ik gelijk maar een rondje gaan wandelen, wat een hele uitdaging was met de beweging van het schip. Terug in de hut om 16:30 moest ik ook even gaan liggen want het was op het laatst te veel van het goeie geweest, ik werd een beetje misselijk. Maar wat was de zee mooi! We hebben er heel de middag van genoten en de golven kwamen letterlijk tot aan ons raam! De wind woei hard, het schuim spatte van de golven, ze lichtte blauw op als ze omhoog kwamen en het water was donkergrijs onder ons, en soms kwam er zelfs even een zonnestraaltje tevoorschijn.

Het avondeten vandaag had als thema Aziatisch, de obers hadden zich Aziatisch verkleed en het eten was op zich redelijk lekker; vooral het hoofdgerecht smaakte goed (met frietjes, al zijn die de laatste tijd niet meer zo lekker als eerst), en de loempiaatjes waren lekker. De golven leken wat rustiger vanuit het restaurant gezien (twee dekken hoger dan onze hut) maar af en toe knalde er toch nog iets in de keuken omver. Terug in onze hut later zagen we dat het van dichtbij nog altijd hele indrukwekkende golven waren!

We hadden vandaag voor het eerst deze reis een enquêteformulier gekregen waarin we kunnen aangeven (globaal gezien) wat we van lezingen, excursies en dergelijke vinden. We zullen het maar invullen en ons belangrijkste commentaar zal haast wel over het erg vrije rookbeleid moeten zijn; in het begin van de reis mocht je nog maar aan een paar tafels aan de ene kant van dek 6 roken (binnen dus!) en nu mag je langs de hele stuurboordzijde roken. Ook mag er nu schijnbaar op allebei de buitendekken 7 en 8 gerookt worden, ook weer over de hele stuurboordzijde terwijl er officieel maar twee tafeltjes op dek 7 en een hoekje op dek 8 voor bestemd zijn.

Ook moet de klok weer een uur terug, naar Tokio vandaag; we schelen nu 8 uur met Nederland! En we lagen een beetje film te kijken en te computeren rond 21:30 toen er iets tegen ons raam aan knalde; een golf, vol tegen ons raam! Dat is behoorlijk indrukwekkend want er zijn twee rijen patrijspoorten tussen ons en het water, dus dat is een behoorlijke afstand!



Dag 78: maandag 2 maart 2020: op zee, 716 km gevaren

De beweging is in de loop van de nacht wel wat rustiger geworden, alleen we hebben allebei los van elkaar erg onrustig geslapen maar zo, dat als de ene wakker werd de ander sliep en omgekeerd. En Hans werd op gegeven moment met een droge mond wakker en zette de airco lager, en dan werd ik een uurtje of twee later wakker omdat het zo warm was en zette hem weer hoger. Om 6:15 werden we allebei wakker (vanwege het uur verzetten waarschijnlijk), en terwijl Hans naar de wc ging deed ik de tv aan op de route – en dacht dat het al tijd was om op te staan omdat ze daar de klok nog niet verzet hadden, die stond op 7:15. Dus ik begon al vrolijk de luxaflex open te doen, maar we hadden nog een uur de tijd!


Toen zijn we nog even in bed gekropen en om 7:15 zijn we uiteindelijk echt opgestaan. Tijdens het ontbijt probeerde de serveerster die onze Japanse ontbijtbuurvrouw wat woordjes Russisch aan het leren was, in ruil wat woordjes Japans te leren; maar ze vond het duidelijk erg lastig, en je zag haar denken dat Russisch nog geeneens zo’n moeilijke taal was, eigenlijk! Toen wilde de Japanse dame wat woordjes Nederlands leren, “slaap lekker” kende ze al van een Mexicaanse vriendin die in Nederland woonde…

Na het ontbijt zijn we naar boven op dek gegaan maar het was nog altijd een grijze, bewolkte koude ochtend – de temperatuur is op het moment tussen de 15-18 graden – en er was weinig te zien, dus we zijn al gauw weer terug naar binnen gegaan. We merken dat het weer op deze reis echt totaal anders is dan op de Columbus twee jaar terug; toen hadden we in onze beleving vooral zon en warmte, nu lijkt het vooral regen en hoge golven te zijn. Heel apart! Wel ging het schip mooi op en neer en heen en weer op de golven, en het achterdek was helemaal leeggemaakt en het zwembad leeggepompt, vanwege het slechte weer van gisteren.

Terug in de hut hebben we het enquêteformuliertje ingevuld en geprobeerd zo constructief mogelijk te zijn maar helaas hebben we best wel wat op en aanmerkingen; over de tweede en derde lezinggever, bijvoorbeeld; de tweede is die malloot die alleen maar bezig was met het promoten van zijn boeken en Jezus, en was totaal niet relevant voor de reis, en de huidige lezinggever heeft misschien wel interessante onderwerpen, maar presenteert ze zo saai; ze leest ieder woord voor in een monotone stem, vreselijk. De eerste lezinggever was daarentegen echt leuk. Tja en het dagprogramma; we maken geen gebruik van quizzen, welness, sport, en zo, maar datgene wat we wel leuk kunnen vinden wordt hier weinig tot niet geboden, slecht gepresenteerd en aangekondigd, en altijd maar halfslachtig uitgevoerd; de speciale buffetten, bijvoorbeeld; het tropisch buffet was klein en weinig geïnspireerd, er WAS helemaal geen Valentijnsbuffet, zelfs het laatste “speciale” vieruurtje was weinig speciaal eigenlijk. Het is allemaal zo weinig geïnspireerd, en op de Columbus leken ze iedere gelegenheid aan te grijpen om helemaal los te gaan in de keuken – en deden soms zelfs gelegenheden verzinnen, zoals het internationale vieruurtje in het Atrium, waarbij er een stuk of 10 tafels van allerlei landen met allerlei zoetigheden gepresenteerd werden, of de uitbundige Valentijns en St. Patricks buffetten. Heel de Valentijnsdag hier aan boord was sowieso een flop, en eigenlijk is er voor Kerst ook weinig tot niets gedaan behalve het versierde schip. Carnaval was ook eigenlijk niets en het carnavalsbuffet stelde ook weinig voor.


Dan de speciale activiteiten, zoals botenbouwen, MasterChef, het komt op ons echt over alsof ze een lijstje hebben van voorgestelde activiteiten die de schepen uitvoeren, en die afwerken zonder interesse of uitdieping, alsof het “moetjes” zijn: oh ja we MOETEN nog een MasterChef wedstrijd doen, nou flans maar even een tafel met kookstel in elkaar en haal een mandje ingrediënten uit de keuken, dan is het maar gebeurd. En het wordt altijd maar half aangekondigd en slecht uitgelegd in het dagprogramma; zo is de botenbouwwedstrijd zonder echte toeschouwers doorgegaan, terwijl op de Columbus werd zoiets een week van tevoren aangekondigd, was men druk bezig met zijn bootjes te bouwen, en werd de dag zelf ook groots aangekondigd. Ik verdenk ze er nog altijd van dat ze de evenaar-oversteek gewoon vergeten zijn en daarom zeggen dat we het op de terugweg vieren. Ook hadden ze op de Columbus regelmatig speciale lunches buiten, hier hebben we één keer een Mexicaans gerechtje buiten gehad, en verder, die paar keer dat we een BBQ hadden, was het iedere keer weer precies diezelfde BBQ. Of iets groots wordt klein aangekondigd, zoals het fruhshuppen dat als een gratis biertje aangekondigd werd maar een complete lunch was. Er zijn ook geen echte feestjes, zo had je op de Columbus een cowboyfeestje of een gemaskerd bal voor Valentijnsdag (waar dan de artiest men maskers voor liet maken en de keuken een speciaal buffet voor gemaakt had, het hotel het atrium versierd had en de dansers en zangers liedjes en dansjes voor ingestudeerd hadden; in andere woorden, meerdere teams op elkaar afgestemd). Het komt in alles op ons over alsof het “animatieteam” onervaren en ongeïnteresseerd is – en dat wordt bevestigd doordat de cruisedirectrice zelf volledig onervaren is in deze rol.


Tja over het roken ook zoiets; je kunt in de eenentwintigste eeuw toch niet bedenken dat als men schrijft dat er een rookgelegenheid binnen is, dat die niet volledig afgesloten en afgezogen is ten opzichte van de rest van het schip? Dit zijn nog jaren 80 praktijken, dat er zo open gerookt mag worden binnenshuis. Je ruikt de rook door heel het schip, en de 2-3 tafeltjes die de “ruimte” oorspronkelijk was is inmiddels heel de stuurboordzijde van het schip. Ook buiten wordt er niet gehandhaafd op waar wel en niet gerookt mag worden; fijn dat ze rekening met rokers houden, maar daardoor houden ze per definitie geen rekening met niet-rokers…


Wij vinden dit een mooie reis, maar zouden het schip niet aanraden; vanwege het schip zelf (de showlounge is niet echt een goede showlounge, de hutten zijn wat klein, er zijn niet echt goede buitendekken), vanwege het rookbeleid, en vanwege het gebrek aan geboden activiteiten aan boord. En met deze reis beseffen we nog eens goed hoe fantastisch de Columbus was als ervaring; qua schip, qua fantastisch eten, qua variatie aan activiteiten en de grootse aanpak daarvan, zelfs al kon je de Engelsen met hun in-de-rij-sta-obsessie weleens schieten en was het excursiebureau daar niet zo goed waardoor ontschepingen voor excursies vaak flinke chaos werden.


We hebben ’s ochtends lekker koffie en thee met een stukje chocola genomen terwijl de zee over het algemeen rustiger was, maar nog steeds weleens een mooie golf omhoog kon werpen. Om 10 uur werd er aangekondigd dat de bemanning een oefening gingen doen, maar daar hebben we verder eigenlijk niets van gemerkt. Het stond ook niet als zodanig genoemd in het dagprogramma voor vandaag.


Op gegeven moment hebben we naar onze scheepsreizengekeken en gedubd over de correctheid van de route van de IJslandse ferry in 2007; die route is nadien wat veranderd en we twijfelde heel erg of we hem nu juist uitgetekend hadden na al die jaren. Iets om thuis te checken!


De nieuwe kapitein spreekt redelijk goed Duits en doet dus veel van het 12-uur praatje zelf, waardoor het praatje van de cruisedirectrice een stuk korter is omdat ze niet hoeft te vertalen. We hadden haar al een tijdje niet gehoord, de laatste dagen werden alle aankondigingen gedaan door de “gastheer”, zeg maar hoofd animatie aan boord, maar opeens deed ze vandaag weer praten. Volgens Helmut en Reba was ze de afgelopen dagen ziek geweest, dat gebeurt deze reis best vaak; dan is ze haar stem kwijt (meestal na een feestje) of horen we haar opeens een paar dagen weer niet. Bij de lunch hadden we gehaktbrood; was eigenlijk niet heel erg lekker en we hadden achteraf spijt dat we een hoofdgerecht hadden genomen; het voelde gewoon zonde van de calorieën.

Na de lunch hebben we zoals verzocht onze paspoorten ingeleverd bij receptie, en een Nederlands krantje laten printen. We hadden ook het Amerikaanse krantje van Reba en Helmut meegekregen, en driekwart van het nieuws in beide krantjes gaat allemaal over het corona virus. We zijn benieuwd hoe het de rest van de reis verder ontwikkelt en wat we de komende tijd er nog van gaan tegenkomen, en we zijn bang dat het nog best weleens onze route en havens zou kunnen gaan beïnvloeden.

Ik heb ’s middags een flink dutje gedaan, Hans heeft het geprobeerd maar het lukte niet dus die is lekker doorgegaan met series kijken, en rond 16 uur heb ik een dik half uur gelopen door de gangen. Maar mijn enkel is al een dag of twee dik en een beetje branderig onder de steunkous, dus ik had het er over met Hans en ik denk dat de boel nog een beetje overbelast is van ons uitstapje in Melbourne. Morgen maar een rustdag inlassen! Na het wandelen heb ik gedoucht en een beetje uitgedampt en toen was het al gauw weer tijd voor het avondeten.


We waren het er over eens tijdens het avondeten dat ALS (altijd leuk om te fantaseren) we ooit Hans zijn zus mee zouden krijgen op een reis zoals dit, we maar beter geen tafeltje bij het raam moesten nemen voor de maaltijden; de (hoge) golven zouden haar te veel afleiden van het eten waarschijnlijk! Wel was de zee inmiddels een stuk rustiger geworden zo tegen het einde van de dag, en zagen we zelfs een beetje blauw onder het alles bedekkende grijs wolkendek door. Het is een grijze dag geweest vandaag!

Het avondeten was ook niet zo heel erg inspirerend, helaas, en we hebben vandaag voor het eerst geen kaas genomen toe; in het begin kregen we nog weleens brie en zo, maar het is nu alleen de blauwe kaas die echt lekker is en voor de rest krijgen we heel veel plastic kazen, en dat is ook behoorlijk zonde van de calorieën. Dan maar af en toe kaas nemen en dan alleen een stukje blauwe kaas bestellen of zo, daar geniet je meer van. Het toetje stelde ook een beetje teleur, en niemand behalve Helmut at het op – hij vond het wel ok!


Na het avondeten zijn we terug naar onze hut gegaan om te rusten tot het tijd voor de show was. Vanavond zou namelijk de passagiers-show zijn, en Reba zou zelfs meedoen, want die zit sinds kort bij het scheepskoor (is ze enigszins uit verveling mee begonnen!).


Om 21:15 zijn we naar de show lounge gegaan, die al behoorlijk vol zat. Na een beetje dubben vonden we een redelijk plekje aan de zijkant achterin, en het liep geleidelijk aan steeds voller; alsof iedereen die niet meedeed was komen kijken naar iedereen die wel meedeed, die er ook zat – en er waren ook behoorlijk wat officieren en zo komen opdagen die achterin gingen zitten om te kijken; zelfs de Griekse kapitein-op-papier zat er, met zijn pompeuze houding. Geen idee wat zijn taak is maar hij mag wel een kapitein’s diploma hebben, hij komt in ieder geval niet voor op de organogrammen van het schip.

Redelijk op tijd iets na 21:30 begon de show; tegenwoordig laten de presentatoren (vandaag weer de gastheer, al zagen we de cruisedirectrice bij de artiestenhoek zitten, dus ze lag in ieder geval niet ziek op bed) zichzelf ook aankondigen, waarop zij dan weer de show aankondigen.

De show was niet onaardig, er was veel zingen in allerlei vormen; van een vrouw die jaren 20 liedjes zong tot zelfgeschreven liedjes over onze reis, tot het scheepskoor die “my bonny lies over the ocean” met Duitse tongval zongen. Er waren twee gitaristen die mooie warme stemmen hadden en mooie liedjes speelde, en een man die viool speelde. Die kwam met zijn bladmuziek aanzetten, legde die op de stoel op het podium neer, en ging toen enkele minuten gestresst overal lopen zoeken naar zijn bladmuziek tot iemand hem erop wees dat die op de stoel lag; het bleek de verwarde man te zijn die in Sydney achtergebleven was. Tja, dan snap je wel inderdaad dat hij eens kan achterblijven. Zijn vioolstuk was óf gewoon heel slecht gespeeld (dat kan natuurlijk, want de klarinettist die ik weken terug in de gangen heb horen oefenen op “the flight of the bumblebee” zat ook niet in het programma), óf ook door de verwardheid beïnvloed, want ik weet dat ik het stuk moet kennen gebaseerd op de naam maar het klonk alsof hij een medley van drie verschillende stukken speelde. Hij kreeg in ieder geval een degelijk applaus, men had er duidelijk wel medelijden mee en behandelde hem respectvol.

Ook was er een sketch van twee dames die deden alsof ze rijke shoppende Russische dames waren – vooral “baby’s eerste woordje “Gucci Gucci Gucci”” vond ik wel grappig – en er was een vrouw die een grappig gedichtje voordroeg. Maar het meest bijzondere stuk van de show moet haast wel “The lion sleeps tonight” op ukelele, mondharmonica en gezang zijn geweest… Apart, iets anders kon je het niet noemen! De muzikant drong het publiek aan om mee te zingen met het refrein, maar hij speelde het ook niet zo heel vlot dus dat kwam niet echt van de grond (plus Duitsers zijn niet zo meedoenerig geloof ik). Het was dezelfde man die we bij Bora Bora hadden zien oefenen tijdens de regen op het promenadedek – maar toen had hij op gitaar en mondharmonica geoefend, en nu sloeg hij vaak de verkeerde noten aan op de piepkleine ukelele. Maar ach, hij ging met goede moed door en de show duurde uiteindelijk tot bijna 23 uur! Met het koor als afsluiter en de kleine Reba glunderend in het midden was de show voorbij en zijn wij terug naar onze hut gegaan om gauw in bed te kruipen!




Dag 79: dinsdag 3 maart 2020: op zee, 599 km gevaren

Vanochtend zijn we wat later dan anders wakker geworden; Hans was vroeg wakker geweest maar weer in slaap gevallen, en werd pas om 7:15 weer wakker. We hebben ontbeten en over talen leren en zo gekletst, en daardoor langer gezeten dan anders. Toen nog even boven op dek uitwaaien en we waren pas rond 8:30 terug in de hut. We hadden het ook over de subtiele maar duidelijke bezuinigingen aan boord; er ligt bij het ontbijt altijd een bord met “gewone” kazen, en een bordje “speciale” kaas. In het begin was dat weleens een lichte blauwe kaas, dan weer brie, dan weer een brokkelige witte maar redelijk smakelijke kaas, en nu is het al weken alleen maar die witte kaas; die nu ook weer niet ZO lekker is dat je hem dag in dag uit iedere dag wilt eten. Alleen op de gedroogde ham en zalm kan niet bezuinigd worden omdat daar geen goedkope vervangers voor zijn en die stralen luxe uit. Ook zoiets, er is al een tijdje geen drie smaken ijs meer bij de lunch in het buffet, maar maar twee. Allemaal kleine dingetjes. En die bezuinigingen zitten overal in, het is duidelijk dat men hier zo min mogelijk geld wilt uitgeven aan de klant (of mag uitgeven van het hoofdkantoor, dit is tenslotte maar een hele kleine tak van de gehele organisatie) – en de klant zo veel mogelijk geld moet laten uitgeven, zie bijvoorbeeld de fotocompetities en cocktailmix wedstrijdjes waar je voor je drankjes moet betalen en zo. Of wat Helmut vertelde bij carnaval, dat zijn “biertje voor de halve prijs” een gigantische desillusie was, omdat hij een HALF biertje voor de HALVE prijs kreeg!

Rond 10:10 ben ik even naar de lezing gegaan van de huidige lezinggeefster, die het goed voor elkaar lijkt te hebben; ze leest af en toe een voordracht voor met wat plaatjes op de achtergrond, want meer zijn haar lezingen ook niet, en de rest van de tijd viert ze met wat we denken dat haar moeder is lekker vakantie. Ze is een trouwe klant van het vieruurtje, ik zie ze iedere middag daarheen gaan, en als lezinggeefster krijgt ze waarschijnlijk allerlei voordeeltjes aan boord. Wat we weten van de Columbus is dat vaak drankjes en excursies goedkoper zijn – gratis zelfs als je “reisbegeleider” bent, een gemakkelijk baantje – en je de cruise gratis krijgt en je partner de helft van de prijs of zo. Ach ja, ze heeft het goed voor elkaar! En ze hoeft er niet eens voor te staan, ze zit altijd in een stoel achter haar laptopje te presenteren. Ik was dus gauw weer weg; het ging nu over Fremantle en was iets geanimeerder dan anders, maar alle informatie was toch weer voorgelezen.

Verder zijn er alweer 16 inzendingen voor de fotocompetitie, ongelofelijk! Ik ben ook nog even langs receptie gegaan voor een Nederlands krantje, en heb even gekeken naar het “schoolbord” dat er nu een tijdje staat; er stond een oproep op voor een advocaat “aan boord” voor een gesprekje.

Terug in de hut was Hans al gauw klaar met douchen en hebben we thee en koffie genomen en wat gerust tot 12 uur. Iets na 11 uur kwam de cruisedirectrice opeens op de intercom; er werd nu speciaal voor ons passagiers op een bepaald kanaal een Duits discussieprogramma uitgezonden dat helemaal in het kader stond van het corona virus in Duitsland, om men op de hoogte te brengen mocht men daarin geïnteresseerd zijn. Zoals ze het verhaal begon, echter, klonk het alsof de rest van de cruise afgelast ging worden vanwege het virus, zo somber begon ze! We schrokken al! Verder varen we nu al heel de ochtend zo dicht bij Australië (door een beschermd rif-gebied, schijnbaar) dat we nieuws kunnen ontvangen. Niet dat je daar erg vrolijk van wordt…


De lunch was redelijk gezellig en redelijk goed te doen, en we hadden het nog over de zieke cruisedirectrice die nu al dagen amper of niet te horen is en gisteravond ook niet de show presenteerde (hoewel ze er wel bij zat). Helmut zei lachend dat ze anders niet ziek genoeg was om gisteravond bij de “afterparty” flink te lopen dansen en feesten; hij denkt ver hetzelfde over haar als wij, denk ik zomaar.

Omdat we zagen dat er straciatella ijs was, hebben we lekker een ijsje genomen in het restaurant – die straciatella bieden ze al een tijdje niet meer in het buffetrestaurant, helaas. Na de lunch heb ik geprobeerd een dutje te doen maar ik was er te onrustig voor. Hans daarentegen heeft gelukkig voor het eerst in tijden weer eens lekker kunnen pitten, het was ook weleens nodig! ’s Middags hebben we nog wat thee genomen en heb ik aan het blog gewerkt, in de hoop die morgen ergens aan land te kunnen versturen.

Vlak voor etenstijd zagen we opeens een vrachtschip op de horizon; dat is met cruiseschepen, je ziet eigenlijk veel minder op zee omdat die schepen over het algemeen niet de vaarroutes volgen van vrachtschepen, tenzij we toevallig drukke knooppunten benaderen.


Het avondeten was gek genoeg Australië thema – ze hadden de spullen nog over zeker van Australia Day? De opvouwbare versiering op tafel was erg leuk, die hadden we wel willen hebben – en de carpaccio (we vroegen maar gelijk om een dubbele portie) best lekker. Op gegeven moment kwam een bar-serveerster langs met shots; 3,50 per shot, wij vonden het duur, maar Reba had er wel zin in dus Helmut “trakteerde” haar op een shotje; rum, baileys en kaluah, het was een goeie geloof ik want Reba was de rest van de avond best vrolijk en vertelde over allerlei kattenkwaad dat ze vroeger uitgehaald had – we zeiden al tegen Helmut, koop er nog een paar voor d’r, wie weet wat ze verder allemaal nog meer vertelt!

Na het avondeten zijn we even gaan uitwaaien boven op dek; het was heerlijk mild en we hebben een tijdje staan genieten van het rustige weer. ’s Avonds was er een mooie zonsondergang, zo vanuit ons raam te zien, en de zee was weer mooi spiegelglad. De klok moest vandaag weer een uurtje terug, we lopen nu gelijk met Singapore en schelen nog 7 uur met Nederland.


free counters