2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Dag 91: zondag 15 maart 2020: op zee, 731 km gevaren [Steenbokskeerkring]

De zee is weer aardig onrustig geweest vannacht, vooral aan het begin van de nacht. In de vroege ochtend was de beweging wel alweer een stuk minder geworden, maar volgens de weerkaartjes zitten we nog altijd in een gebied van 2-3 meter hoge golven, en vormt er zich aan de noordoostkant van Madagaskar een indrukwekkend donkerpaars stipje; vermoedelijk een cycloon. Volgens de voorspelling lijkt hij gelukkig wel een andere kant op te zullen gaan dan wij; richting het zuidoosten, wij varen richting het zuidwesten; want als hij onze kant op komt dan kunnen we hem zeker niet voor blijven! Hans is in ieder geval vaak wakker geweest vannacht en alweer vroeg wakker vanochtend, mede dankzij het uur verzetten. Vanochtend vroeg werd de nieuwe rekening weer onder de deur geschoven; het is dat we het zelf goed bijhouden en dus weten wat het bedrag moet zijn, want het is geen gemakkelijke rekening om te begrijpen!


We zijn om 7:30 gaan ontbijten, Hans spurt dan altijd gelijk naar de fruitschaal om de enkele kostbare sinaasappel eruit te vissen voor die geplunderd wordt (er zijn zat mensen die gerust 3 stuks fruit pakken ’s ochtends, maar op zich wordt de schaal ook altijd wel bijgevuld). Ik bestelde weer pap maar omdat het via wat schakels liep vandaag (de ene ober kreeg mijn bestelling, de andere kwam het brengen) kreeg ik een vol bakje in plaats van een half bakje en dat is toch echt een beetje te veel van het goede, wat een berg! En er lag weer een andere kaassoort, een hele pittige blauwe kaas – sinds de keukenrondleiding krijgen we consequent weer net als in het begin iedere dag een andere “luxe” kaassoort naast de vaste standaardsoorten. Duidelijk dat de chefkok dus zijn toezicht redelijk had laten versloffen de laatste maanden, en er nu weer even bovenop zit.

We hebben rustig ontbeten en zijn toen naar boven gegaan om even uit te waaien. Het was al warm (het wordt vandaag tegen de 30 graden is de verwachting) maar we stonden voorop net in de schaduw van de schoorsteen en er was een beetje wind dus we hebben best lekker gestaan. Toen we uitgewaaid waren zijn we terug naar de hut gegaan om de sinaasappel-buit te dumpen, en gelijk door naar receptie voor een Nederlands krantje, de paspoorten inleveren en te vragen of er iets aan de airco gedaan kan worden want die blaast de laatste dagen nauwelijks meer – wij denken dat hij gewoon centraal te warm is afgesteld, want in het restaurant is het tijdens de maaltijden ook niet te harden zo warm, maar het kan geen kwaad om ze daarop te attenderen. We zitten in 30 graden schaduw en brandende zon, en onze airco staat op zijn hoogst maar je moet je hand al tegen het rooster houden om überhaupt luchtbeweging te voelen!

Ik heb ook gelijk een excursieformulier meegepakt om naar de prijzen te kijken, uit nieuwsgierigheid. De Mauritius excursie was eigenlijk best duur voor wat je er werkelijk voor kreeg, en als je met z’n tweeën naar Kruger gaat dan ben je al gauw 600 euro kwijt aan Mozambique visum en de excursie zelf. De overland excursie is maar één nacht slapen en kost wel 800 euro per persoon; dat is helemaal knotsgek natuurlijk – waarschijnlijk slapen ze dan in zo’n superluxe privé reservaat; voor dat geld kun je comfortabel met z’n tweeën een hele week in Kruger zelf doorbrengen inclusief overnachtingen IN het park, park-fees, maaltijden en brandstof IN het park getankt.


We waren rond 8:30 terug in de hut waar we het krantje gelezen hebben; ieder bericht, of het nu hoofdpagina, sport of economie is, is in het kader van corona virus. Het is een vreemde tijd op het moment en de besmettingen in Nederland zijn vandaag al opgelopen tot ongeveer 1000, met 12 overlijdens, vooralsnog allemaal ouderen die ook al andere gezondheidsproblemen hadden. Positief is dat er een bericht in stond dat er een antilichaam gevonden is, dus er zijn ontwikkelingen in het vinden van een geneesmiddel. Mooi zo!

Hans is in de loop van de ochtend gaan douchen, om daarna uit te dampen, want je moet niet te veel bewegen vandaag, anders krijg je het gelijk te warm; als je stil zit is het nog net te harden in de hut (vindt Hans van niet!). Om 10:45 zijn we naar het handdoekdier-vouwen gegaan in de Captain’s Club; er waren nog maar zo’n 6 mensen inclusief ons, maar uiteindelijk is er wel iets van 18 man gekomen.

Het was mooi om te zien hoe gemakkelijk de stewards door te rollen, vouwen en trekken aan de handdoeken allerlei dieren tevoorschijn toverde; een kat, een beer, een kikker, een muis, van alles! Het een na het andere dier verscheen op de tafels. En opeens werd ik op mijn schouder getikt door een man (al niet een van de vriendelijkste aan boord) – of ik mijn camera omlaag wilde houden, hij zag niets. Hé? Er zat niemand achter ons, we waren juist speciaal aan de zijkant gaan zitten! Maar het bleek dat hij helemaal buiten de Captain’s Club in de zitjes op de promenade zat, letterlijk dus zo’n 10 meter van de tafel vandaan, en had dus schijnbaar last van mijn camera. Maar er waren nog zat plekken in de Captain’s Club, zelfs nog een paar perfecte plekken recht voor de tafel, dus ik negeerde het verder als een vreemde grap; als hij serieus wilde kijken kwam hij tenslotte wel binnen zitten ging ik van uit. Zoiets kun je ook niet serieus nemen, want dan kun je zelf helemaal niets meer – als het hartstikke druk was geweest en hij had vlak achter mij gezeten dan is het een andere situatie, dan probeer ik daar natuurlijk rekening mee te houden dat ik anderen niet te veel tot last ben, zeker als ze het me vragen. Er werd al een beetje geknikt en gegrapt door de drie mensen het dichtst bij ons, inderdaad een beetje vreemd verzoek, ach ja.

En even later stond hij ineens weer naast me, of ik hem niet begrepen had en dat ik beter in die vrije stoel kon gaan zitten. Pardon? Nou werd het een beetje irritant, dus ik zei dat ik hem prima begrepen had, maar we wezen naar de vrije stoel perfect vóór de tafel gepositioneerd, daar kon hij gaan zitten als hij niet kon zien. Hij liep weer weg.

En een paar minuten later liep hij langs mij en ging pal voor mij staan naar de tafel kijken!!! Nu was het echt idioot, wat was hij nu voor belachelijk gedrag aan het vertonen, hij zocht gewoon een confrontatie! Die halve Captain’s Club was helemaal leeg, hij kon prima op een veel betere plek zitten dan waar hij nu zat, en als hij daar niet weg wilde, dan moest hij accepteren dat er misschien mensen voor hem zouden zitten, staan, of een camera in de lucht houden in die 10 meter tussen hem en het gebeuren. Wat zou hij gedaan hebben als iemand netjes achter ons was komen staan om te kijken naar het geheel? Die vent ook aangesproken? Ik denk dat hij het niet gedaan had als ik een man was geweest, zo’n type is het, een misselijk neerbuigende vent. Ik sprong op omdat ik niets meer kon zien, wat was dit voor ontiegelijke kinderachtige onzin. Ik wees op de vrije stoel en zei boos, DAAR moest hij maar gaan zitten als hij zo’n last van me had, had ie nog beter zicht ook. Hij begon een beetje tegen mij aan te douwen om voor mij te blijven staan, en in een flits sprong Hans op, en ging tussen hem en mij staan, blijf van mijn vrouw af en ga gewoon zitten vent. De man gaf iets van een tegenbeweging, en daarop pakte Hans hem instinctief bij de schouders vast en duwde hem naar achteren in de stoel. Het ging zo snel dat iedereen ervan schrok, Hans inclusief, hij had nog nooit zoiets gedaan!

Het was bedreigend geweest, die vent wilde mij wegjagen of kleineren of wat dan ook en toen dat niet lukte zocht hij een confrontatie met me op en werd het zelfs fysiek. Hij werd echter heel klein en schrikachtig met grote ogen toen Hans hem dankzij zijn lichaamsgewicht in de stoel had neergezet en vastgepind en ondertussen boos in het Nederlands toesprak, en bleef braaf zitten – dat had hij niet verwacht. Maar hij was nog altijd niet klaar; hij stond op een gegeven moment weer op en tikte me alsnog op de schouder, kom toch hier zitten dan zie je beter. WTF? Dit was echt idioot. Ik trilde vlak erna als een riet en Hans ook, al verborg hij het goed, maar we gingen weer zitten en zo normaal mogelijk verder, zo’n vent verdient het niet dat hij ziet hoe het ons aangrijpt.

De demonstratie was erg leuk en de dieren ontzettend knap gedaan, en toen hij rond 11:30 klaar was gaven we de drie stewards een welverdiend applaus, hebben de dieren uitgebreid bekeken (de man was inmiddels weggegaan terug naar zijn plekje buiten), en zijn toen even naar de huisdames en de hulpcruisedirectrice gestapt, die terzijde stonden toe te kijken. Even het hierover hebben en uitleggen dat we totaal niet snappen waarom die man zo raar deed, dat we normaal gezien nooit zo reageren maar het was nu zo bizar en bedreigend geweest, en misschien ook wel de spanningen omtrent het virus en zo. De huisdames knikte, het was allemaal heel vreemd geweest, belachelijk ook, wij waren totaal geen overlast aan het veroorzaken en de man zocht een confrontatie. Ze hadden het aangezien en hadden op het punt gestaan om de bewaking te bellen om die man aan te pakken toen hij voor mij ging staan, omdat ze niet zeker wisten wat zijn volgende zet zou zijn geweest. Maar toen hij rustig bleef zitten nadat Hans hem in de stoel had gezet, besloten ze verder nog niet in te grijpen. Gelukkig, blij dat ze ook gezien hadden dat de man de kwaaie was, en niet Hans met zijn explosieve reactie!

We zijn terug naar de hut gegaan, even stoom afblazen en napraten, en toen om 12 uur naar de lunch gegaan. De man zit normaal gezien vooraan in het restaurant, maar kwam nou pas om 12:30 opdagen, terwijl de vrouw waar hij altijd mee omgaat er al gauw zat te lunchen aan hun vaste tafeltje (geen idee of het zijn vrouw is, het is een kleine dikke kikker om te zien en ze zijn heel vaak los van elkaar op pad). Hans liet zijn servet vallen en een vrouw aan een tafel vlakbij ons wees ons erop, knikte lachend dat mijn man waarschijnlijk nog een beetje van slag was (ze had naast mij gezeten en alles van dichtbij meegemaakt) en begon toen haar tafelgenoten in geuren en kleuren te vertellen over de rare vent die helemaal buiten zat en mij steeds lastig gevallen had tot mijn sterke man hem even op zijn plek had gezet: “hij zette hem zo in de lege stoel weg, ZO, ga hier nou zitten en houd je koest!” vertelde ze enthousiast in het Duits, terwijl ze nabootste hoe Hans hem bij beide schouders had vastgepakt en naar achteren geduwd.

Helmut was er ook al gauw na 12 uur, Reba was later want ze is toch maar bij het koor gebleven, en we hebben best lekker gegeten maar Reba en Helmut maken zich zorgen over heel het corona gebeuren en hadden het er al over om in Zuid-Afrika te zoeken naar een vlucht rechtstreeks terug naar Amerika, omdat Amerika nu een invliegverbod van een maand heeft voor mensen uit Europese landen. En Helmut vertelde dat er in Mauritius 4 mensen van boord waren gegaan; een man die linea recta terug naar Duitsland gevlogen is om naar het ziekenhuis te gaan, zijn tenen te redden, omdat hij ernstig diabeet was en heel ziek, en op het punt stond dat ze geamputeerd zouden moeten worden als hij nog langer wachtte – dat was een gepland vertrek, zijn vlucht was ook allemaal al geregeld en zo. En er zijn drie vrouwen van boord gegaan omdat ze, zoals Helmut begrepen hadden, naar huis wilde vanwege heel het corona gebeuren. Maar omdat ze geen medische noodzaak hadden en eerst van boord waren gegaan om toen pas een vlucht te regelen, konden ze schijnbaar pas op de 28e maart terug naar huis vliegen en zaten tot die tijd gestrand op het eiland. En Reba en Helmut waren ervan overtuigd dat we, in tegenstelling tot wat de hoteldirecteur gisteravond verteld had, rechtstreeks naar huis gingen varen en dat men ons nu alleen een beetje aan het lijntje hield naar Maputo toe. Ach ja, we weten allemaal niets zeker!


We zijn rond 13:15 naar buiten gelopen, met de vrouw van het tafeltje achter ons vlakbij ons. We raakte aan de praat in de deuropening over het incident van vanochtend en zij zei geruststellend dat die vent gewoon een enorme rare was, hij was een Oost-Duitser en die zijn echt anders schijnbaar (dat horen we nu al van zo veel verschillende Duitsers deze reis!), hij was gewoon onaangenaam en had misschien te veel gedronken (daar hadden wij in ieder geval niets van geroken). Ze bevestigde dat die rare vrouw bij hem zijn eigen vrouw was, en zei lachend dat ze voortaan wel in de buurt van Hans zou blijven, daar voelde ze zich wel veilig bij, hij was zo sterk!


Terwijl we door onze gang liepen sprak onze kamerstewardess net met een monteur en sprak toen ons aan, de monteur was er voor de airconditioning. Hij is gelijk aan de slag gegaan met zijn zelf geknutselde houten gereedschapskistje als handig opstapje om bij het plafond te kunnen. Het was een vriendelijke jongen uit Indonesië, die het wel leuk vond dat wij daar ook waren geweest en we familieleden hadden die daar vroeger gewoon hadden, en het ging natuurlijk ook over het corona virus en de onzekerheid bij iedereen nu op het moment – bemanningsleden vrezen nu voor hun banen, logisch. Hij bevestigde wat Helmut bij de lunch had gezegd dat hij gehoord had, dat de Columbus nu vanuit Azië terug naar Australië ging om daar in quarantaine te gaan, omdat ze het virus aan boord hadden. Heftig hoor allemaal!

Toen hij de airco nog wat hoger afgesteld had (centraal staat hij nog altijd te zacht, maar hij blaast bij ons nu in ieder geval nog net een tikje harder dan eerst), nam hij hartelijk afscheid en ben ik een dutje gaan doen en Hans op gegeven moment ook. Ik was rond 15:30 weer wakker, ik had lang en diep geslapen, en ben om 16 uur een rondje gaan lopen. En waar ik al een beetje bang voor was, tijdens het derde rondje kwam ik opeens die vent tegen, midden in de lange gang aan de andere kant van het schip (dat is al beter, ik had hem niet graag vlakbij onze hut tegengekomen, dan weet hij waar we zitten), op een afstand en we liepen elkaar tegemoet. Ik bleef doorlopen zoals ik deed, hij liep eerst normaal zoals iedereen doet, een beetje aan een kant van de gang, maar ging op gegeven moment subtiel iets breder lopen zodat ik er niet langs zou kunnen. Ik denk dat ik een verbeten blik in mijn ogen kreeg, ik ging me niet laten kleineren of treiteren door deze vent en had me voorgenomen dat ik hoe dan ook langs hem zou komen, al zou ik over hem heen moeten klimmen (en ik kreeg flashbacks naar een hele smalle donkere spiraaltrap en een stevig gebouwde Mongool die mij daarin tegemoetkwam in Kirgiziëen die niet opzij wilde wat leidde tot lichte claustrofobie bij mij… Als het daar lukte, zou het hier ook lukken!). 2 meter voor ik hem zou moeten passeren stapte hij opeens opzij naar de wand toe zodat ik langs kon. Oef. 1-0 voor mij, hij had ingebonden. Ik was een paar minuten na de ontmoeting nog wel een beetje trillerig maar heb mijn rondje afgemaakt zoals normaal.

We zijn ergens tegen het einde van de middag over de Steenbokskeerkring gevaren, en daarmee weer uit de tropen. Gelukkig maar, dat drukkende benauwde warme weer is ook maar niets!


We zaten vanmiddag te kijken naar de financiën en de te betalen boordrekening, en er klopte iets niet, er was een verschil, de boordrekening was lager dan verwacht; tot we zagen dat de laatste keer wassen er niet op stond. Die was ons dus kwijtgescholden vanwege het gedoe met de chloordruppeltjes! Netjes zeg.


Terug in de hut heb ik thee gezet en hebben we een stukje chocola genomen; dat hadden we wel verdiend vonden we! De halve zak chips die we nog hebben proberen we nog even te sparen. Om 18 uur bij het avondeten vroeg Sacha bij de deur hoe het ging; dat doet hij anders nooit, hij zegt meestal gewoon eet smakelijk en goedenavond. Wij zeiden gewoon goed, maar ik denk dat hij dus weet van het gebeuren bij het handdoekenvouwen – dat zal binnen de leiding ook vast wel besproken zijn vermoeden we. Aan tafel vertelde we onze avonturen tegen Helmut en Reba, en Helmut zei dat de man heel veel dronk (en Helmut heeft vroeger veel gedronken, dus als hij zegt veel, dan is het VEEL) – bijvoorbeeld midden op de dag zeggen dat ie dorst heeft en een schnaps bestellen, dat soort dingen. Het voorafje was lekker en de tomatensoep van Hans zo enorm lekker, dat hij gelijk nog eentje bestelde, en ik ook om te proeven; was inderdaad heel erg lekker! Het hoofdgerecht was dan weer flut; Nigeriaanse kip met jollofrijst en egusi-saus was het enigste wat een beetje aansprak, maar het stelde niet veel voor. Hans had de rijst vervangen door frietjes, maar die waren slecht gebakken, en we twijfelde of de kip wel helemaal gaar was en het egusi-sausje smaakte niet zoals het hoorde. Jammer! Toetje was dan wel lekker gelukkig.

We zijn rond 19:15 terug naar de hut gegaan en kregen 20:15 het dagprogramma onder de deur geschoven, met de langverwachtte brief over het voortzetten van de cruise en twee gezondheidsverklaringen voor Zuid-Afrika. Goed was dat ze zoals steeds hier aan boord bijna alles al ingevuld hadden, slecht was dat door een slechte mail-merge en geen controle achteraf ik en Hans opeens hele andere achternamen gekregen hadden! Dus terwijl Hans de Duitse brief spelde ben ik naar receptie gelopen; de vrouw en man bij receptie rolde al hun ogen, ik was niet de eerste; geef de formuliertjes maar we brengen ze in orde.

Onderweg terug naar de hut kwam ik de rechterhand van de huisdame tegen en sprak haar aan over wat de rare man van vanochtend nog gedaan had vanmiddag in de gang, en ze keek gechoqueerd, pas ervoor op je weet niet wat er in iemand z’n hoofd zit, en zie je hij zocht dus nogmaals de confrontatie op. En ze zei, wij hebben het gezien, iedereen heeft het gezien vanochtend, het was duidelijk hoor, je hebt getuigen hij zocht gewoon een confrontatie. Fijn! Je gaat toch twijfelen aan jezelf of je het juiste gedaan hebt, vooral Hans, maar als Hans hem niet letterlijk op zijn plaats gezet had, dan was hij doorgegaan met mij treiteren en wie weet hoe het dan verder was afgelopen – dan hadden de huisdames waarschijnlijk echt de beveiliging gebeld!


Terug in de hut vertelde Hans wat hij uit de brief had weten te halen; het lijkt erop dat ze gaan proberen onze reis voort te zetten, maar als we tegen tegenslag aanlopen, dat havens ons weigeren, dan gaan we in één streep terug naar Duitsland. Het is waar we fysiek op de wereldbol zitten ook eigenlijk zinloos om gelijk naar huis te stomen, want dat scheelt misschien 5000 kilometer en één week, als je ook nog onderweg nog wat havens mee kunt pakken (dit is het minst aangetaste gedeelte van de wereld). Lukt dat niet, worden we geweigerd, kunnen we niet meer bunkeren of voorraden aan boord nemen, dan is de reis afgelopen en gaan we terug. Maar de reis is effectief al zo goed als afgelopen, want St. Helena gaan ze vast niet meer aandoen, dat is een eiland en die zullen ons al gauw weigeren. Lissabon en de Canarische eilanden (Tenerife) hebben hun grenzen al gesloten dus het hangt nu af van Mozambique, Zuid-Afrika en Namibië; er is een kans dat we die nog kunnen bezoeken, maar na Namibië is de reis dus zoals het er nu naar uit ziet waarschijnlijk sowieso klaar. Hoe meer havens ze nog aan kunnen doen voor het klaar is, hoe minder ze ons ook hoeven te compenseren, logisch. En ook op een serviceniveau, alles wat ze ons van het oorspronkelijk programma nog kunnen bieden, is meegenomen. Het wordt nu echt van dag tot dag kijken.


Voor ons is de afweging, wat willen we op dit moment. Steeds meer grenzen in Europa zijn gesloten, en er is nog een kans dat we in Zuid-Afrika rechtstreeks naar huis kunnen vliegen. Maar dat is veel gedoe en kost ook behoorlijk veel geld om te regelen, en het is maar de vraag of de verzekering het dekt – waarschijnlijk niet, want er is geen kritieke reden voor ons om naar huis te willen. Plus als wij zelf de reis afkappen krijgen we vast geen verdere compensatie. Als we aan boord blijven krijgen we waarschijnlijk wel compensatie in de vorm van credit voor toekomstige reizen voor het gemiste stuk – 2-4 weken van onze reis, afhankelijk van wanneer we moeten afbreken, dat kan best een leuk bedragje worden – en komen we in Duitsland voor een onbekende situatie te staan; worden we het land binnengelaten, moeten we in quarantaine, kunnen we naar huis, kan onze taxichauffeur ons komen ophalen. Allemaal onzekerheden, maar op zich zitten we nu goed, we zitten hier veiliger voor het virus dan thuis, en als we over 3-4 weken thuis zijn, is de wereld misschien weer helemaal veranderd. Dus op dit moment denken we dat we gewoon aan boord blijven en het allemaal over ons heen laten komen.


Voor ons scheelt dat we het leuk vinden om weer in Afrika te zijn maar op zich het ook geen ramp vinden om daar nu niet terecht te kunnen; het is jammer vanwege de St. Lucia boottocht en de kleine dieren Namib toer, maar alle andere excursies die we daar geboekt hebben zijn niet zo heel erg spannend. Het is ook jammer van het shoppen in Kaapstad waar we ons op verheugd hadden; snoep aanvullen, glitterjurken kopen voor onze kleindochter en Ocean Basket eten, maar dat is ook allemaal op zich geen ramp als dat niet door kan gaan. St. Helena was het laatste waarvoor we de reis echt geboekt hadden, Kaapverdië hebben we gelukkig al op de heenweg gedaan, en de Kaap de Goede Hoop gaan we hoe dan ook ronden op de wereldkaart, of we dat nu als deel van de reis doen of omdat we rechtstreeks naar huis moeten. Dus Afrika zou voor ons nog een leuke oppepper zijn geweest onderweg naar huis maar eigenlijk waren we nu anders ook al aan het aftellen geweest. Ach ja. We zien wel, het geeft in ieder geval allemaal veel onrust en we proberen er desondanks zo rustig mogelijk in te blijven en ons niet gek te laten maken. Ik heb door het hele gebeuren en door het gedoe met die vent vandaag nu vanavond best wel hoofdpijn. We zijn rond 22:30 gaan slapen.



Dag 92: maandag 16 maart 2020: op zee, 730 km gevaren

Ik had gisteravond moeite om in slaap te komen, mijn hoofd was te onrustig, en Hans was zo moe dat hij binnen 5-10 minuten sliep. Maar hij lag vanochtend vanaf 3 uur klaarwakker en kon niet meer slapen. Ik ben heel de nacht regelmatig even wakker geworden, oh het is nog te donker om ochtend te zijn, en weer in slaap gevallen. En mijn rug zit helemaal vast van de spierpijn, wat zal mijn eigen bedje lekker zacht zijn thuis vergeleken met deze harde plank! We waren in ieder geval niet op ons helderste vanochtend! Gelukkig was de airco wel redelijk koel geweest vannacht en vanochtend.


We zijn wat eerder gaan ontbijten en het restaurant was ook een paar minuutjes vroeger open. Sacha keek me bij binnenkomst nog even langer aan dan anders, alsof hij iets wilde zeggen, maar zei niets anders dan goedemorgen zoals normaal. Na het ontbijt zijn we naar boven naar buiten gegaan waar het op zich best lekker was omdat het bewolkt was en er een beetje wind stond. Maar het was grauw en grijs en zag er naar uit dat we regen konden verwachten vandaag. De golven waren redelijk rustig maar de wind bleek toch wel iets van windkracht 6 te zijn, alleen omdat hij in de rug was merkte we er op het schip niet zo veel van.

Terug in de hut lagen de nieuwe gezondheidsformulieren voor Zuid-Afrika, mét juiste achternaam dit keer, dus ik heb ze even ingevuld en Hans heeft ze gelijk terug naar receptie gebracht, waar ze nog even gecheckt hebben of onze achternamen inderdaad goed stonden. Hij haalde ook gelijk een Duits krantje voor de variatie. Hans heeft in de loop van de ochtend een dutje geprobeerd te doen en toen hij net voorgesteld had wat thee en koffie te nemen en even naar de wc was, legde ik gauw het laatste stuk marsepein dat ik meegesmokkeld had deze reis op zijn kussen; dit stuk was eigenlijk voor Pasen bestemd, maar dat is (onder normale omstandigheden) 2 dagen voor we thuis zijn, dus waarschijnlijk zijn we er nu blijer mee – plus het is vandaag 6 maanden geleden dat ik mijn longembolie kreeg en er staat 6 maanden revalidatie tijd voor, dus dat vond ik een prima gelegenheid om te vieren. We hebben van een klein stukje genoten en de rest weggestopt voor later!

We ontvangen nu al een tijdje, in het kader van ons een beetje op de hoogte te houden, vanuit het schip een Duitse nieuwszender, met 2 dagen vertraging steeds, dat de hele dag door uitgezonden wordt. Vandaag hebben we weer zitten kijken en je wordt er allemaal toch niet vrolijk van. Tijdens de lunch ging het er natuurlijk ook over, volgens Helmut is het virus iets wat je keer op keer kunt krijgen, je bouwt er, zo had hij gehoord, geen resistentie voor op. Dat is balen, dat is nu net iets wat we ons vanochtend afvroegen en eigenlijk wel van uitgegaan waren! Terug in de hut hebben we nog een klein stukje marsepein genomen als toetje.

Ik heb als eerste een dutje geprobeerd maar naar mijn gevoel ging het niet; Hans zei later dat ik wel iets geslapen had, maar ik heb het al gauw opgegeven. Tegen die tijd lag Hans te slapen, en zijn dutje ging toch een stuk beter dan die van mij! Toen we allebei weer een beetje wakker waren hebben we een briefje samengesteld voor de chefkok, met een complimentje over de specialty restaurants, de barbecues maar vooral de Indiase lunch, waar het ons eigenlijk om ging. We willen hem niet te veel complimentjes geven over het eten omdat dat gewoon niet zo heel goed is af en toe, en anders vaak middelmatig, met uitschieters naar heerlijk, maar we willen hem wel helpen in bewijs verzamelen dat er ook op een Duits schip mensen zijn die een Indiase lunch kunnen waarderen. En een handgeschreven briefje is daar, lijkt ons, een prima bewijs van.

Rond 15:30 ben ik mijn rondje gaan lopen; 40 minuten nou, ik probeer het wat meer op te voeren op dagen dat het lekker gaat. Het was warm in de gangen en iedere keer als ik door het stuk kwam waar de hut van de vent van het handdoekvouwen was, voelde ik toch een beetje spanning, wat als ik hem weer tegenkwam en wat zou hij doen. Ik ben er absoluut niet bang van, het is een zielige kleine pestkop, maar het geeft spanning als je weer een mogelijke confrontatie kunt hebben. Maar ik heb niets gezien – hij was er overigens ook niet bij de lunch vandaag, zijn vrouw wel. Rond 16:15 was ik terug in de hut en blij met de airco; hij blaast nu sinds de middag heel erg hard, omdat ze duidelijk centraal de boel hoger gezet hebben, we hebben hem zelfs vanmiddag iets lager gezet omdat hij het zo goed deed!


We zijn op Reunion op de vanilleplantage in onze onderbenen lek gestoken door de muggen – Hans ook, ik zelfs dwars door mijn steunkous – en dat jeukt als een gek, dus we gebruiken nu al een paar dagen de anti-jeuk crème van het Kruidvat voor insectenbeten. We hebben die crème nog nooit gebruikt tot nu toe, heel de hut stinkt daarna naar kamfer maar het werkt goed en verlicht de jeuk enkele uren; dat is een blijvertje voor de reisapotheek!


In de loop van de middag begon de wind weer harder te waaien en werd het, na een tijdje windkracht 4-5 geweest te zijn, volgens de cruisedirectrice weer windkracht 6. Oppassen dus want de golven werden hoger en het schip ging meer bewegen. Wij hadden voor vanavond weer een specialiteitenrestaurantje geboekt, Toscane dit keer, en zijn daar om 19 uur heen gegaan. We zaten even te wachten op Reba en Helmut en puzzelde ondertussen over hoe het mooi gevouwen servet in elkaar stak; het was eigenlijk heel simpel, als je het maar wist! Het eten was best lekker, maar we denken dat de Romantica van deze menu-wissel toch net iets lekkerder was. De soepen zijn iedere keer heerlijk. Tijdens het eten kregen we een smsje van Hans zijn dochter, dat nu ook in Nederland de scholen, maar ook horeca en zo, gesloten zijn. Hans en ik waren ook allebei erg moe tijdens het eten, om de een of andere reden.

We waren rond 20:30 terug in de hut en er lag weer een waszak-aanbieding op bed, samen met een uur-terug kaartje. Iets later werd het dagprogramma voor morgen onder de deur geschoven; er was voor morgen dans en muzikale begeleiding gepland voor een Hakuna Matata buffet dat zelf niet in het programma stond. Of het was vreemd verwoord, en was het buffet eigenlijk op de genoemde tijd van het cabaret. Enigszins onhandig en onduidelijk was het wel.

We waren rond 21 uur net wat thee met honing aan het maken omdat Hans een beetje last van zijn keel had, toen de intercom bing-bong deed. Oeps, dat is om deze tijd geen goed teken. Het was me al opgevallen dat we opeens halve snelheid voeren, 11 knopen, terwijl we al heel de dag tussen de 15-17 knopen varen. Het was de hoteldirecteur op de intercom, excuses voor het storen enz enz, de kapitein heeft een belangrijke mededeling. En toen kwam de kapitein een beetje somber op de intercom, Mozambique heeft zijn haven gesloten, we kunnen Maputo niet meer in, dus we varen rechtstreeks naar Zuid-Afrika. En terwijl hij praatte wijzigde de koers van het schip al. We varen nu dus richting Richards Bay, Zuid-Afrika. Kijken of we daar terecht kunnen. Morgen zou er meer duidelijkheid komen over de planning en aankomsten en zo. We zijn benieuwd! Vooral ook benieuwd of Zuid-Afrika niet ook hetzelfde gaat doen. Maar er zullen een heleboel mensen heel teleurgesteld zijn, sowieso mensen voor wie Kruger een hoogtepunt van hun reis zou zijn geweest (zoals Reba en Helmut), en al die mensen die van tevoren dure of spoedprocedure-visums voor Mozambique hadden aangevraagd hebben nu tot wel honderden euro’s voor niets uitgegeven.


Hans is moe rond 22 uur in bed gekropen, ik ben rond 22:30 naar bed gegaan. De tijd gaat dus weer een uurtje terug, ik kon mijn mobiel naar Kaapstad zetten, en we schelen nu nog maar een uur met Nederland.



Dag 93: dinsdag 17 maart 2020: op zee, 412 km gevaren

Vannacht was een onrustige nacht ook vanwege de beweging van het schip, en we weten het nu zeker, midden in de nacht wordt de airco heel laag gezet zodat hij amper meer blaast, zelfs nadat de monteur de onze opgevoerd heeft. We waren vanochtend vroeg wakker, waarschijnlijk ook mede omdat het erg vroeg licht was, zelfs door de luxaflex en gordijnen heen. Toen we rond 6:30 de televisie aanzette zagen we dat we flink van koers waren gewijzigd, recht naar het zuiden, en stapvoets voeren, zo’n 7 knopen. Je denkt dan nu in de huidige omstandigheden gelijk het ergste, maar normaal gezien zou het waarschijnlijk zijn dat we gewoon liggen te wachten op meer informatie over wanneer we Richards Bay in kunnen varen, of tijd te rekken om op het oorspronkelijke schema te blijven – aangezien we toen we gisteravond koers wijzigde richting Zuid-Afrika ongeveer even ver van Richards Bay vandaan lagen als van het oorspronkelijk geplande Maputo, maar Richards Bay pas een dag later gepland was. En we kunnen moeilijk zonder overleg zomaar een dag eerder Richards Bay invaren. Het geeft in ieder geval weer onrust.


Tijdens het ontbijt heeft Hans een tijdlang gekletst met de Duitsers waar we vaker mee praten, onder andere over hun geplande excursies in Afrika; Kruger ging nu niet door, dus Hans wilde ze Hluhluweaanraden of op z’n minst St. Lucia’s Bay, die allebei vanuit Richards Bay gingen. Helaas hadden ze al een Zulu cultuurdorp geboekt, maar ze zouden het overwegen. De man was erg onzeker om lang ergens naar toe op pad te gaan, wat voor Hans heel herkenbaar was dus het was fijn voor ze om ervaringen uit te kunnen wisselen en Hans verzekerde hem dat het echt wel kon, hij deed het ook. Het zat vooral in je hoofd.

Opeens ging de intercom bing-bong in het restaurant; dan voel je gelijk iedereen al verstarren en zijn oren opensperren. Het ging over de ruwe zeeën waar we nu in zaten, en de harde wind rondom het schip; pas op en hou altijd één hand voor het schip. Ze kunnen denk ik beter de dagelijkse-zaken-aankondigingen buiten 9, 12 en 17 uur beperken tot een minimum, want je merkt dat men op scherp staat en zenuwachtig is. We zitten dan ook natuurlijk in flinke onzekerheid; gisteravond Mozambique geannuleerd, is Zuid-Afrika de volgende? We denken van niet plus je moet gewoon ook onderweg ergens kunnen bunkeren en nieuwe voorraden aan boord halen (de laatste keer voor allebei was alweer Fremantle), en Zuid-Afrika is daar de meest geschikte locatie voor, maar ja… Niets is zeker op het moment.


De nieuwe honing die we nu aan boord hebben is vies, we hadden hem gisteravond in de thee gedaan en het is gewoon puur nep, een karamel-suiker-siroop met houterige smaak waar zo te proeven geen bij ooit in de buurt van geweest is. Vanochtend bij het ontbijt zag ik nog wat oude, échte honing liggen in het mandje dat al grotendeels gevuld was met de nieuwe honingkuipjes, dus ik heb een paar kuipjes meegepakt voor in de hut, alvast voor als hij echt op raakt.


We zijn na het ontbijt heerlijk boven op dek gaan uitwaaien, de wind was hard, de golven gerimpeld door de wind met wolkjes spray die van de toppen afbliezen, en de zon scheen lekker. Het schip ploeterde door de golven, die 3-4 meter hoog waren, en kwam af en toe met een mooie klap en een wolk van witte spray neer op het wateroppervlak. Heel mooi! Toen we helemaal verwaaid zijn, zijn we terug naar de hut gegaan waar we de luxaflex en gordijnen dicht moesten doen tegen de af en toe felle zon die ook nog eens schitterde in het wateroppervlak.

Het schip vaart zo’n 7 knopen, en ploetert dan weer op koers 170, dan weer op koers 190; we liggen te wachten op bericht van iets, dat is wel duidelijk. Het is net als toen we voor Nuku Alofa lagen. Iets na 9 uur kwam de cruisedirectrice op de intercom, wat serieuzer dan anders, maar nog wel eerst een heel verhaal over de ruwe zeegang en dat het Hakuna Matata cabaret uitgesteld is tot vanmiddag of morgen (we weten nog altijd niet wat het nu precies is) en de nautische data en dat het weer in de loop van de middag beter moet worden, enz enz enz; we varen op koers naar Durban, aankomsttijd de 20e, zei ze. He? De 20e zou inderdaad Durban zijn volgens het programma, maar dan slaan we Richards Bay op de 19e over? Ze is behoorlijk incompetent en maakt zo vaak fouten in haar aankondigingen dat het nog altijd gewoon een foutje kan zijn, maar ze kwam nadat ze afgesloten had nogmaals op de intercom, we krijgen nog een brief en het schip wacht nog op informatie van het hoofdkantoor. Ah, dan betekent dat waarschijnlijk dat we in Durban nog gaan proberen te bunkeren en voorraden in te slaan maar dat we ver klaar zijn met de reis en naar huis gaan. Als we snelheid kunnen houden (dus niet al te slecht weer tegenkomen onderweg) kunnen we misschien al in 3 weken thuis zijn, een week eerder dan volgens schema. Afwachten maar wat het wordt. Wij vinden het eigenlijk al lang best allemaal, die constante onzekerheid word je ook niet vrolijk van tenslotte. Al met al hebben we van het wereldwijde corona virus probleem op onze route ook eigenlijk weinig echt “last” van gehad tot nu toe, tenslotte is voor ons de ellende pas echt bij Mauritius begonnen, en eigenlijk daar nog niet eens, het beïnvloedt nu pas echt sinds Mozambique de reis. De Columbus heeft er al sinds Nuku Alofa last van, dat is al ruim een maand lang! Nuku Alofa was in het geheel gewoon een geval van paniekvoetbal. Ondertussen rolde het schip heen en weer op de toch wel hoge golven en omdat we op zo’n slakkenpasje varen.


We hebben de rest van de ochtend lekker naar muziek geluisterd en op gegeven moment een kopje thee en koffie met een klein stukje marsepein genomen; vervelend is wel enigszins dat, als we nergens meer aan land mogen, we binnenkort bijna geen snoep meer zullen hebben – we hadden er eigenlijk op gerekend in Zuid-Afrika inkopen te kunnen doen!

Om 12 uur bevestigde de kapitein ook in zijn dagelijkse praatje dat we naar Durban gingen, en tijdens de lunch ging het er natuurlijk ook over. Maar voorlopig weten we nog niets zeker tot we meer informatie of die brief krijgen. Maar het is inmiddels wel duidelijk dat we naar Durban gaan voor brandstof en voorraden; het wachten is nu waarschijnlijk op hoe snel ze de voorraden in Durban kunnen krijgen en wanneer we terecht kunnen – het plan was 20 maart, maar ja, om hier nu 2 dagen op zee rond te dobberen doen ze waarschijnlijk ook liever niet als ze dat kunnen vermijden. Afwachten maar!

Na de lunch zijn we terug naar de hut gegaan waar ik ongeveer een uur geslapen heb en Hans toen even naar het Duitse nieuws (2 dagen oud) gekeken heeft voor hij al gauw in slaap viel en een dik half uurtje een dutje gedaan heeft of in ieder geval heeft liggen doezelen. Ik ben rond 15:30 gaan wandelen en heb onderweg het complimentje over de Indiase lunch afgegeven bij receptie. Er werd even vreemd gekeken maar het briefje werd professioneel aangenomen en het zou in orde komen. Ik hoorde tijdens mijn wandeling gespeculeer bij de liften over wat onze koers nu is en waar we nu heen gaan (voorlopig gaan we naar Antarctica met deze koers van 180 graden!) en wat we verder nog over zullen slaan. En ik weet nu waar de vent van het handdoekenvouwen woont, lekker heel ver van ons vandaan! Terug in de hut hebben we wat sinaasappels gegeten en ben ik daarna gaan douchen.

Om 17 uur kwam de cruisedirectrice op de intercom met een algemeen blabla praatje over de rest van de dag, hoewel ze wel wat minder overdreven vrolijk was dan anders. Om 17:45 kwam de hoteldirecteur op de intercom, in naam van de kapitein. Het is zo ver; de reis is officieel bij deze afgelopen en we worden linea recta terug naar Bremerhaven gebracht, waar we volgens voorlopige verwachtingen 12 april rond 8 uur ’s ochtends aan zullen komen. Scheelt maar 3 dagen met onze geplande aankomst! Er werd nog een hoop verteld over waar we recht op hadden maar daarvoor moeten we de brief afwachten, dat konden we allemaal niet goed volgen.


Toen we om 18 uur gingen eten stond de hoteldirecteur netjes aan de deur van het restaurant, samen met Sacha. Dat vind ik erg netjes van hem, want hij hoeft daar helemaal niet te staan, en reken maar dat er gezeurd en gemopperd zal worden op hem als brenger van deze boodschap (er werd al aardig gemopperd door iemand die daar stond). Dat is ook waarom de cruisedirectrice nooit slechte boodschappen brengt, die laat ze altijd door de hulp-cruisedirectrice uitvoeren of, als het ernstige zaken zijn zoals nu, door de hoteldirecteur zodat zij de “geliefde” allemansvriend kan blijven. Ze is ook gewoon niet in staat om een serieuze boodschap te brengen. Zelfs bij het aankondigen van de presentatie van de CEO een paar dagen terug stond ze een beetje dom te lachen op het podium. De hoteldirecteur is een vriendelijke man en zal ook zeker openstaan voor een grapje, maar heeft wel de uitstraling die geschikt is voor belangrijke boodschappen.

Er hing op zich best een normale sfeer tijdens het eten; gelaten vrolijk. Ik denk dat men vooral ook opgelucht is dat er duidelijkheid is, en in feite hebben we het niet slecht – we worden gewoon zoals gepland terug naar Duitsland gebracht, alleen een paar dagen eerder en zonder onderweg havens aan te zullen doen. Wel vroegen wij ons vieren af hoe het nu zou gaan met voorraden en bunkeren; qua brandstof zullen we het misschien nog wel redden, maar voorraden weten we nog niet zo zeker – dus er werden grapjes gemaakt over op rantsoen moeten; de schnitzels waren al verdacht klein, dat was vast al het eerste teken, grapte we! En we spraken af om, als het echt erg werd, de tas en misschien ook wel de hut van onze buurvrouw te beroven; als ze al eten in haar tas had, wat zou ze dan wel niet in haar hut verstoppen! Het ging weer nergens over, in andere woorden… Toen we van tafel gingen zijn we nog even langs de Duitsers gelopen om met hen af te spreken eens met z’n vieren te eten; Hans had aan het begin van de avond voorgesteld aan hen om eens samen te ontbijten, de man kwam terug met een tegenvoorstel om eens samen avondeten te doen, en dat hebben we wel eerst nog even overlegd met Helmut en Reba voor we accepteerde, dat vonden we net zo netjes.


We hebben een ommetje gelopen op dek 6, om eens wat anders te doen, en de foto’s bekeken van het fotowinkeltje; ze hebben van iedere haven een paar mooie prenten gemaakt en op A4 formaat geprint, die kun je kopen als souvenirs van de reis. Best mooi gedaan!

Toen zijn we rond 19:45 terug naar de hut gegaan; “de brief” was er nog niet, daar wordt natuurlijk flink op gedubd dat alles er goed en duidelijk en zo in staat, denken we – dat is niet het soort briefje wat je even in 10 minuten in elkaar draait, of dat zou het niet mogen zijn. Ook varen we nog altijd stapvoets richting Antarctica, 7 knopen snel en 180 graden, dus misschien wachten ze nog altijd om Durban in te mogen om te bunkeren en voorraden aan boord te halen? Anders zouden we lijkt me al koers ingezet hebben richting huis en ook wat harder aan het varen zijn. We wachten maar af, we gaan hoe dan ook een paar weekjes zee tegemoet en zijn dolblij dat we voldoende muziek, films en boeken bij hebben!


Ongelofelijk genoeg hebben we, ondanks dat zo’n beetje de helft van onze excursies niet doorgegaan zijn, toch nog altijd profijt van het aanmelden voor het Columbus Club lidmaatschap. Dat heeft ons totaal 80 euro gekost, en dankzij de 5% korting die het opleverde totaal 107,25 euro bespaard op onze excursies, dus we hebben er 27,25 aan verdiend. Is niet veel meer, maar alle beetjes helpen!


We zijn rond 22:30 naar bed gegaan, moe van niets.



Dag 94: woensdag 18 maart 2020: op zee, 500 km gevaren

Het was enigszins een onrustige nacht en het feit dat we de tijd eigenlijk te vroeg verzet hadden van de week, al in voorbereiding op aankomst in Mozambique, komt de zon nu heel vroeg op, rond 5:20, en daar worden we onherroepelijk wakker van zelfs met luxaflex en gordijnen dicht. Toen we de tv vanochtend aanzette waren we nog met een slakkengangetje richting Antarctica aan het varen. We hadden vannacht maar 150 km gevaren en normaal gezien kunnen we in een etmaal gemakkelijk 700 km varen. We zitten dus echt te wachten tot we Durban in mogen, dat is wel duidelijk! Alleen, niemand vertelt het je; volgens het bericht van de hoteldirecteur zouden we nu verwachten in een rechte streep terug naar Duitsland te gaan.


De deur naar het restaurant was nog dicht toen we vanochtend gingen ontbijten, en het is wel grappig om te horen hoe er dan achter de dikke dichte deur zachtjes hoorbaar lekkere rockmuziek speelt, tot op enig moment de muziek uitgaat, de deur open, en dan speelt er gewoon weer zoals altijd een zweverig nietszeggend muziekje; dus het restaurantteam loopt ’s ochtends bij het tafeldekken lekker te swingen denk ik! Tegenwoordig zijn er voldoende sinaasappels bij het ontbijt en kunnen we er dus een stel pakken voor later in de hut, en ik ben nog even gaan kijken of er nog wat kuipjes oude lekkere honing in het mandje lagen, maar ik was gisteren dus op tijd geweest, ze waren op. Alleen nog vieze honing, helaas! Tijdens het ontbijt bewoog het schip een of twee keer flink, waarbij er in de keuken een hoop metalen bladen op de grond kletterde.

Na het ontbijt zijn we lekker even gaan uitwaaien boven op dek; de wind was hard, de zon achter de wolken en de temperatuur prima, heerlijk. En natuurlijk praten over heel de situatie op het moment; we zijn blij dat we aan boord dit schip zitten, zo blijven we in ieder geval nog een paar weekjes uit de buurt van het virus, als het goed is. Als het eenmaal zou toeslaan hier aan boord dan zullen er overigens een hoop ouderen doodziek worden en waarschijnlijk een aantal overlijden; denk alleen al aan de dialyse patiënten aan boord, die waarschijnlijk sowieso al een brozere gezondheid hebben. We zijn zo verstokt van informatie geweest de afgelopen maanden, dat we niet eens goed weten wat nu eigenlijk de symptomen van de ziekte zijn, los van dat het waarschijnlijk je luchtwegen aantast.

Er voer in de verte een vrachtschip, dat vinden we een nadeel van de twee cruisereizen die we gedaan hebben; je blijft uit de vrachtscheeproutes en ziet dus onderweg bijna niets. Op de Columbus zagen we dan nog meer dan hier, omdat we daar in drukkere wateren voeren en door drukke punten zoals het Suez en het Panana Kanaal kwamen, Gibraltar en natuurlijk Shanghai en Singapore.


We waren rond 8:30 terug in de hut waar ik zag dat de koers gewijzigd was; niet meer rechtstreeks naar Antarctica, maar nu meer parallel met de kust van Afrika, nog altijd met maar zo’n 10 knopen. We hebben lekker vanochtend de muziek aan gezet, want er is ook vandaag weer niets in het programma waar we heen willen. Met het 9 uur bericht van de cruisedirectrice vertelde ze dat we naar Durban voeren (als in, “we varen richting Durban, koers zus en we hebben nog X km te gaan) maar zei er verder niets over. Dat vinden we hier weleens irritant, ze kunnen ons heus vertellen dat we liggen te wachten tot we Durban in mogen om te bunkeren en voorraden in te slaan voor we in één rechte streep terug naar Europa varen, en dat we nu even spelevaren omdat we helaas niet eerder terecht kunnen vanwege logistieke redenen: de meeste mensen aan boord zijn denk ik toch wel volwassen genoeg om dat te snappen en waarschijnlijk hebben een hoop mensen dat zelf ook al bedacht. Maar zoals je haar zou horen zijn we nog een normaal programma aan het volgen met als volgende stop Durban. Het mysterieuze Hakuna Matata buffet/cabaret geval gaat vandaag in ieder geval ook niet door, er stond niets meer over in het programma.


In de loop van de ochtend hebben we alvast een eerste aanzet gemaakt voor een boodschappenlijst voor als we weer thuis zijn; dat is nog ver weg, maar we hadden de voorraden goed leeg getrokken voor vertrek en hebben nu dus zo goed als niets meer in huis behalve een pot mayonaise en een pot stoofvlees voor bij afhaalfrietjes de eerste dag dat we thuis zijn. En in de huidige omstandigheden willen we denken we zo min mogelijk erop uit voor boodschappen en zo, en zal Hans dus de eerste keer met een flinke lijst op zak boodschappen gaan doen!


We waren net wat thee en koffie aan het nemen toen er een brief onder de deur geschoven werd: “de” brief. We krijgen vanaf “nu” (de brief was niet gedateerd dus wanneer “nu” was is onduidelijk) het restant van de reis volledig terugbetaald, en bovendien 50% korting aangeboden op een volgende cruise tot en met 14 nachten, of 25% korting op een reis langer dan 15 nachten, plus op die volgende cruise dan ook 20% korting op het drankenpakket en 10% korting op excursies. Eerst waren we een beetje teleurgesteld, het leek ons niet erg veel, maar toen we nog eens het persbericht van CMV erbij pakte waar ik printscreens van gemaakt had, viel het eigenlijk nog wel mee, want je krijgt het restant terugbetaald, in geld, en dat is altijd beter dan een voucher voor een volgende reis of zo krijgen want daarvan is het maar afwachten of je die kunt gebruiken. Eerst maar zien dat het daadwerkelijk op de rekening staat.

We hebben al even door het boek met cruises geneusd (de korting geldt alleen voor de twee schepen die voor Duitse reizen ingezet worden, de Astor en de Vasco da Gama), en op zich kunnen we daar misschien wel iets leuks mee, zoals bijvoorbeeld Oost-Europa en Rusland, of IJsland, of Engeland/Ierland. Maar daar moeten we nog eens goed over nadenken natuurlijk, je moet niet iets boeken OM het boeken! De brief vertelde ook dat er nog twee technische stops zullen zijn onderweg naar Bremerhaven (aankomsttijd is nog altijd de 12e april), voor bunkeren en voorraden en dat we dan niet van boord kunnen. Ach, zien we in ieder geval nog 2 keer de komende 3 weken even een paar uurtjes een haven!


We hebben voor de lunch wat whatsappjes geschreven en klaargezet om weg te sturen, nu we iets meer duidelijkheid hadden over onze reissituatie. Tijdens de lunch ging het natuurlijk allemaal hierover en over corona en over de situatie in Duitsland/Europa/Amerika/de wereld… Het enigste onderwerp eigenlijk op het moment, en je komt er steeds op terug. Maar we hebben zo weinig informatie en veel is speculatie, plus zoals de wereld nu is, kan hij morgen helemaal anders zijn. De lunch zelf was niet zo spannend, het leek erop alsof ze nu al aan het (extra) bezuinigen zijn, maar Hans was zo slim geweest om een lekker toetje te bestellen en die hebben we samen gedeeld, dat gaf toch nog een enigszins bevredigend einde aan de maaltijd.

We zijn na de lunch naar receptie gegaan om een pakketje wifi te kopen, gewoon weer de goedkoopste van 100MB, en hebben het daar ter plekke geprobeerd maar kwamen er niet op; ze verzuchtte al bij receptie dat waarschijnlijk het hele schip nu op de wifi zat en dat het netwerk helemaal overbelast was. Hopelijk vanmiddag of vanavond zou het weer wat rustiger worden. We waren rond 13:15 uur terug in onze hut waar ik geprobeerd heb een dutje te doen maar het rond 14:30 opgegeven heb. Ik heb wel wat geslapen maar was te onrustig en heb naar mijn gevoel dus geen oog dicht gedaan.


We besloten dus maar even naar dek 6 te gaan naar de openbare zitjes waar het internet ontvangst het sterkst is, kijken of het lukte. Het schip leek wel leeg, er was helemaal niemand! Eerder bij de lunch was het ook relatief leeg in het restaurant, en vanochtend buiten op dek was er ook bijna niemand aan het wandelen. Waar zat iedereen toch? Met heel veel moeite en geduld lukte het om de mail binnen te halen (alleen de koppen van de meeste, maar gelukkig wel de hele mails van onze reis-account) en whatsapp aan te zwengelen. Onze appjes waren in ieder geval weg en we kregen zelfs al een beetje antwoord. Maar het ging moeizaam dus rond 15:15 zijn we ermee gestopt en terug naar de hut gegaan, later nog een poging.

Ik ben gelijk een ommetje gaan lopen, met om 15:30 even een afslag richting het buffetrestaurant op dek 7 om te kijken of ze citroentaart hadden. Nee, helaas, dus heb ik even een mok thee gehaald en die alvast terug naar de hut gebracht om daarna mijn rondje af te maken. Ik had na het rondje flinke dorst dus ben nog even een tweede mok gaan halen voor straks, en na al deze omzwervingen was ik rond 16:15 terug in de hut. Tijd om te rusten en een beetje te computeren tot etenstijd!

Het avondeten was ook niet zo geïnspireerd, wat is dat toch de laatste dagen? Maar op zich wel redelijk gezellig alleen Helmut zit zich zo druk te maken over heel het corona gebeuren en of Reba als Amerikaanse wel of niet het land ingelaten wordt. Ook willen ze alvast voor een huurauto gaan kijken en hun vlucht annuleren – ze zouden na de cruise naar familie in Duitsland gaan. Begrijpelijk, maar je kunt er op dit moment helemaal niets mee, de wereld staat op zijn kop en over een week of een dag is de situatie alweer helemaal anders dan nu. Het beste is denk ik om je nu niet te druk te maken over straks en nog een weekje of twee af te wachten tot we wat verder in de tijd en wat dichter bij Europa zijn. Positief zal hopelijk zijn dat wij als we in Bremerhaven aankomen al effectief zo’n 3 weken in quarantaine gezeten hebben omdat we verder geen contact met de rest van de wereld hebben gemaakt – langer, eigenlijk, want sinds Reunion zijn we niet meer aan land geweest! Tijdens het eten heb ik nog een keer het internet geprobeerd, en kreeg nu een redelijk goede verbinding; zelfs de twee mailtjes die we beantwoord hadden van reis-vrienden gingen weg, en we konden even appen met thuis, ook wel fijn.

Na het eten stapte Hans als eerste de hut binnen en moest hard lachen; op ons koelkastje stonden twee borden; een bord met hartige hapjes, en een bord met zoete hapjes en bonbons – en een kaart, “hartelijk bedankt van chef Immanuvel”! Wauw! Ongelofelijk, dat is nog eens leuk, en wat een reactie op een handgeschreven briefje met een complimentje! Dat moeten we onthouden als we ooit weer eens cruisen…

Ik heb ’s avonds aan een nieuw blogbericht gewerkt en we hebben op gegeven moment de hartige hapjes opgegeten – ze werden er niet beter op namelijk, het brood was al wat zacht geworden. Lekker! De zoete hapjes bewaren we tot morgen.


We varen overigens nog altijd nergens naar toe, nu sinds vanochtend langs de kust van Zuid-Afrika. Het zal lekker zijn als we eenmaal weer “echt” varen, dat varend wachten is ook maar niets uiteindelijk. Ik verwacht dat we vannacht of morgenochtend echt koers zetten naar Durban.


’s Avonds zijn we naar de show gegaan; het was weer eens een echte show, na alle filmnachten en solo-optredens, en zou een vernieuwde Tsarengold (From Russia with Love) show moeten zijn. In de praktijk was het precies dezelfde show alleen met wat energiekere danspasjes – de mannen sprongen wat meer en hoger dan de vorige keer. Op zich altijd wel leuk maar om het nu zo kort twee achter elkaar te doen… Op de Columbus was dat logisch, omdat de reis officieel uit drie delen bestond en zo gaf je nieuwe mensen de kans om ook van die show te genieten. Hier bestaat de reis maar uit één deel en treedt het showteam sowieso al amper op. Ach ja.

We hadden een goede plek vooraan want het was nog niet druk om 21:15. Maar tegen de tijd dat de show begon zat de zaal alweer aardig vol. De dansers deden energieker dansen dan de vorige keer en maakte in de daarvoor bestemde stukken mooie sprongen, altijd indrukwekkend! De zangers zijn we niet kapot van; ze krijgen relatief gezien veels te veel ruimte in het programma en zijn bijna allemaal middelmatige zangers; slecht maathouden, te laat inzetten, de noten samensmeren, zelfs in het Russisch was het niet echt goed zingen om naar te luisteren – je had in ieder geval geen last van de slecht uitsproken woorden omdat je ze zelf niet verstond! Om 22:20 was de show afgelopen en heeft de cruisedirectrice nog dik 5 minuten over niets gekletst; wij konden geen kant op want waren ingebouwd door mensen die achter ons zaten. Terug in de hut was het stuur net omgegooid en ging het schip een flinke bocht in; recht naar boven en nog altijd niet echt koers richting Durban.

We zijn rond 23 uur gaan slapen, hartstikke moe.



Dag 95: donderdag 19 maart 2020: op zee, 542 km gevaren

We waren vanochtend weer vroeg wakker; het zal hopelijk toch iets schelen als we weer daadwerkelijk aan het varen zijn en de zonsopkomst weer daardoor wat opschuift in de tijd, want 5:30 licht in je hut is wel een beetje te veel van het goede. We waren vanochtend eindelijk écht koers ingeslagen richting Durban en voeren een comfortabele 12-13 knopen, het is nu ook nog iets van een etmaal rustig doorvaren dus we zijn eindelijk weer “op weg” ergens naar toe. Dat dobberen word je ook niet goed van namelijk. We zijn opgestaan en hebben ontbeten op ons gemak.

Na het ontbijt zijn we boven op dek gaan uitwaaien; er stond een lekkere frisse wind, de temperatuur was heerlijk, en het zonnetje nog niet te fel, we hebben dus lekker even buiten kunnen staan. Er vlogen zwarte zeevogels voor het schip uit en achter het schip, op jacht naar visjes, en ze scheerde mooi rakelings met hun vleugeltoppen over het wateroppervlakte. Nadat we uitgewaaid en uitgekeken waren zijn we rond 8:30 terug naar onze hut gegaan om de verdere ochtend achter de laptop en tablet door te brengen.

We hebben in de loop van de ochtend lekker een kopje thee en koffie genomen met de meest kwetsbare zoete hapjes – de bonbons en marsepein kunnen nog wel een dagje of twee in de koelkast blijven, maar het stukje wortelcake, de sinaasappel petit-four en het schijfje noten-en-vruchtjes-karamel-chocolade moest op. Deden we ons graag voor opofferen, ze waren best lekker! Ook hebben we zoals steeds de laatste tijd even een uurtje of wat gekeken naar het Duitse nieuwsprogramma dat iedere dag ververst wordt (en tot Helmut’s frustratie steeds 2 dagen achterloopt); het corona gebeuren is allemaal nog heel ernstig en wat het voor de toekomst en economie brengt is allemaal nog onzeker, maar het viel ons op dat er geleidelijk aan toch ook weer ander nieuws tussen al het corona-nieuws tussen sluipt. Ook nu gaat de wereld gewoon door, uiteindelijk. We vonden het op zich een goed teken dat er onderhand ook weer een klein beetje ruimte komt voor ander nieuws.


Om 12 uur kwam de kapitein weer zoals altijd op de intercom met zijn dagelijkse update-praatje. Hij spreekt goed Duits (of in ieder geval, kan het 12-uur verhaaltje goed afratelen) en begint altijd met “hier is Kapitein van der Bruggen” – zo klinkt het ons in ieder geval in de oren! Iedere zin begint hij verder met geachte dames en heren, en zijn Duits is een beetje zangerig. Altijd wel grappig om naar te luisteren. Hij vertelde voor het eerst nu dat we morgen inderdaad gaan bunkeren en voorraden binnenhalen in Durban; dat hebben we altijd al gedacht, maar is nooit zo specifiek gezegd. Het is in ieder geval bevestigd nu, en we varen dezelfde tijd de haven in die oorspronkelijk gepland was; we houden dus gewoon de oorspronkelijke afspraak aan waarschijnlijk. Ach, zien we in ieder geval weer eens een dagje land, is ook wel lekker!


Het eten met de lunch was eigenlijk weer niets; het is de laatste 2-3 dagen bijzonder ongeïnspireerd. Of de kok is depressief, of ze zijn door de voorraden of de knip zit er nog een stukje extra op. Heel vrolijk worden we er in ieder geval niet van! Tijdens het eten heb ik verbinding gemaakt met internet om het van tevoren klaargezette algemene berichtje dat we gemaakt hadden naar iedereen die er toe doet op whatsapp te sturen. De Russische solyanka soep was nog het lekkerste, en toe zijn we naar boven gegaan om in het buffetrestaurant een ijsje te halen. We waren rond 13 uur terug in de hut en niet veel later werd de officiële annuleringsbrief van gisteren nogmaals onder de deur geschoven, alleen nu zoals het hoort wél netjes met datum. Goed zo!

Ik had wat opstartproblemen maar heb uiteindelijk een lekker dutje kunnen doen, en ben om 15:30 gaan lopen. Ik was pas rond 16:30 terug want ik heb nog een tijdje met de oudere Nederlandse vrouw gepraat over de brief en het hele gebeuren, en kwam nog een paar bekenden tegen in de gang. Hans stond al op het punt om me te gaan zoeken!


Hans heeft lekker films gekeken en ik heb een beetje zitten dagdromen over de tuin herinrichten. Om 18 uur zijn we gaan eten en hebben de mail en apps tijdens het eten binnengehaald; dat werkt eigenlijk nog het beste, want de meeste mensen denken er niet aan om twee dingen tegelijk te doen dus het netwerk is redelijk snel rond die tijd. Het eten was niet heel erg spannend maar Hans en ik vroegen er frietjes bij (goed gebakken, de avond-friet-bak-kok maakt er altijd een potje van), en we kregen een groot bord krokant gebakken frietjes voor ons tweeën. Zowel onze ober als serveerster kwamen nog even informeren of de frietjes wel goed waren; het was ze namelijk steeds opgevallen dat Hans of wij de frietjes niet opaten als we frietjes namen; ze waren soms nog letterlijk halfrauw namelijk. Maar deze waren dus erg lekker! En het toetje smaakte ook best, eindelijk weer eens iets enigszins fatsoenlijks om te eten.

Na het avondeten ben ik gaan douchen en het dagprogramma voor morgen kwam pas ergens rond 21 uur binnen. Verder niets over morgen alleen het kopje “technische stop”. En we dachten eerst een show te krijgen morgen, maar het bleek weer eens een filmavond te zijn; Mamma Mia. Ik denk grofweg dat driekwart van de avonden op deze reis filmavonden zijn, en van het restant de meerderheid solo-optredens, en de werkelijke shows, misschien totaal deze reis nog maar zo’n 10 stuks of zo? Maximaal 15? Want het is zeker niet zo dat we iedere week een show krijgen, eerder een per twee weken en soms per drie weken lijkt het wel… De dansers hier aan boord hebben een gemakkelijk leven – en dan kunnen ze zelfs nog shows herhalen, zoals gisteren!

We zijn rond 22:30 gaan slapen.


free counters