2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Het was dankzij het verplaatsen gisteren vandaag gelukkig niet om 5:30 licht, maar “pas” om 6 uur. We waren vanochtend dus ook weer vroeg wakker, en toen we de Garmin rond 6:30 aanzette waren we al dicht bij de kust van Durban. Al gauw kwam het schip stil te liggen; wachtend op de loods. We hebben ons aangekleed en zijn rond 6:45 uur naar buiten gegaan, net rond de tijd dat het schip weer in beweging kwam, de loods was duidelijk aan boord.

Er stonden al wat meer mensen zo vroeg op de ochtend, en de stad Durban was behoorlijk groot zo te zien. We voeren langzaam op de haven aan en zagen al gauw een ander cruiseschip liggen, de MSC Orchestra. Rond 7:30 begonnen we aan de draai in de haven om achterwaarts in te parkeren, en iets voor 8 uur waren ze bezig het schip met de boegschroeven naar de kant te manoeuvreren. We zagen van het andere cruiseschip mensen van boord gaan, samen met bagage, en bussen klaarstaan; we denken dat dat misschien Zuid-Afrikanen zijn die naar huis mogen, want er stonden nog genoeg mensen bovenop en bij hun balkonnetjes die niet van boord leken te gaan. En ze voeren nog de gele quarantainevlag dus vermoedelijk mocht er verder niemand van boord.


Wij zijn rond 8 uur gaan ontbijten, en het was nog best druk in het restaurant met mensen van “onze” lichting; een hoop van de vaste gasten van 7:30 zaten er ook, of nog. Tja, je bent in een haven maar mag niet van boord, dus waarom snel ontbijten misschien? Wij zijn rond 8:30 terug naar onze hut gegaan om te wachten op activiteit. Om 9 uur kwam de cruisedirectrice op de intercom met een warrig verhaal dat zij normaal gezien nooit praat op een havendag maar laat de gastheer of de hulpcruisedirectrice dat doen maar ja vandaag was geen normale havendag enz. Het kwam erop neer dat het schip vrijgegeven is voor werkzaamheden; bunkeren, voorraden binnenhalen en water aan boord nemen, en (zoals iedereen al weet) mag er verder niemand van boord en in principe ook niet aan boord.

We konden al vanuit ons raam (we liggen lekker aan de kade, dan heb je nog wat beweging voor je raam) zien dat er medische voorraden aan boord genomen werden; er was bijna gelijk een autootje aan komen rijden volgeladen met dozen voor de ziekenboeg, en een van de dokters aan boord kwam er persoonlijk voor tekenen. Het laadruim ligt vlak onder ons op dek 3, en de dozen werden via het laadruim naar binnen geladen. Ook konden we zien dat ze begonnen waren met de waterslang uit te rollen. In principe kopen ze altijd landwater, maar het schip kan net zoals andere schepen ook zelf drinkwater maken. Verder was er niet zo veel activiteit maar de cruisedirectrice had ook verteld dat de haven met minder mensen aan het opereren was, en het het plan was om hier om 18 uur te vertrekken, maar dat kon ook eerder maar zeker ook later worden. Men wist het gewoon niet. De passagiers van het andere schip bleven ondertussen van boord druppelen; zeker niet veel, en er stonden maar 6 bussen, dus we weten eigenlijk wel zeker dat het alleen Zuid-Afrikanen en heel misschien nog van omliggende landen zijn die van boord gaan, en terug naar huis gebracht worden.

Rond 9:45 zijn we naar boven gegaan naar dek 7 om te kijken of er al iets gebeurde. Bij het wachten op de lift zag ik door de trap en gereflecteerd in de spiegel dat de ziekenboeg helemaal vol stond met dozen. De bunkerboot was net in positie aan het manoeuvreren aan stuurboord en we hebben er een tijdje naar gekeken voor het dek afgezet werd omdat ze gingen beginnen met bunkeren. Toen zijn we naar de andere kant gegaan maar voorraden innemen was nog niet begonnen. Water, medicijnen en brandstof, dat liep nu allemaal of was er al.

We zijn uiteindelijk naar achteren gelopen om daar een tijdje te staan kijken. Er lag een vrachtschip vlak bij ons, een Nederlandse! De Paleisgracht, geregistreerd in Amsterdam en met Nederlandse vlag. Van de rederij Spliethof, geen idee verder. Ondertussen druppelde het andere cruiseschip nog gestaag leeg in de bussen die bleven komen; dat zal dus wel een of andere shuttledienst naar het vliegveld of de trein zijn of zo. Goed kans dat deze haven gewoon sowieso de wisselhaven is van dat cruiseschip en de cruise ten einde is en ze daarom van boord gaan. Er liepen wat mensen met mondkapjes en de bagagejongens hadden mondkapjes en handschoenen aan – maar deden net zo gemakkelijk hun mondkapje af om een sigaret te roken of wat water te drinken.

Er kwam een vrachtwagen met een splinternieuwe heftruck achterop aangereden, die de heftruck uitgeladen heeft en geparkeerd, misschien voor ons? Maar er was nog geen spoor van voorraden, je zou toch denken dat ze afspreken dat de eerste vrachtwagen er gewoon al om 8 uur staat als wij aankomen. Maar ja, dit is natuurlijk ook Afrika dus wie weet. Ik heb nog gezocht naar het Eerste Wereldoorlog monument van Durban, dat hemelsbreed niet zo ver van ons vandaan lag, maar de woontoren van de Paleisgracht lag er waarschijnlijk net voor en er was veel hoogbouw op de promenade waar het aan zou moeten liggen, dus die krijgen we helaas niet te zien. Zou wel mooi moeten zijn namelijk, deze is schijnbaar geverfd of geëmailleerd, en daarmee uniek in zijn soort.

Tegen 10:45 zijn we naar beneden terug naar onze hut gegaan; er gebeurde voorlopig niet zo veel buiten. We namen een kopje thee mee van het thee-en-koffie station in het buffet, en omdat het al 10:30 geweest was lag er een mandje met zoete broodjes dus we hebben iets van een bladerdeegbroodje meegenomen dat een onbestemde smaak had; custard maar dan bruinig; misschien banaan? Er zat ook iets dat op chocola leek in. In de hut hebben we een marsepeinen roosje gedeeld van de zoete hapjes van de chefkok en nog wat thee en koffie genomen.

Om 12 uur zijn we gaan lunchen, ik nam tegen beter weten in de curry in plaats van de vis-in-korstje-met-friet (ik moet de chefkok tenslotte blijven aanmoedigen in zijn Indiaas koken!), en heb wel even getwijfeld of ik niet vreselijke spijt zou krijgen want die vis krijgen we de laatste tijd nooit meer, maar de curry was verrassend lekker!

Rond 13 uur zijn we even buiten op dek 7 gaan kijken en we waren net aan het lachen dat we de rest van de reis op water en brood gezet worden omdat er nog geen voorraden waren, toen er een vrachtwagentje aan kwam rijden. We hebben er tot 14 uur gestaan, kijken hoe de eerste twee vrachtwagentjes met water, ananassen, en verse groente en fruit uitgeladen werden. De mannen van het truckje deden handschoenen en gezichtsmaskers aan en op, het is allemaal een bizar gezicht. En als iemand maskers op moet doen zijn wij het wel, wij zijn voorlopig nog vrij van het virus tenslotte! De loopplank was tijdens het aanvaren al omlaag gelaten vanochtend, maar raakte nu de grond niet; duidelijk alleen voor noodgevallen bestemd.

De pallets waren soms schots en scheef geladen en het leek wel alsof de vrachtwagen voor hij hier gekomen was eerst nog even rondjes had gedraaid op een racecircuit want sommige van de pallets waren door hun poten gezakt of stonden scheef alsof de vrachtwagen scherp door de bocht was gevlogen. Ze waren duidelijk niet vastgemaakt geweest achterin! Terwijl we er stonden steeg een helikopter vlakbij op om al gauw weer te landen.

De heftruckchauffeur leek ons niet heel erg ervaren en pakte af en toe een pallet vast op zo’n manier dat we onze hart vasthielden of de inhoud er niet af zou storten, maar het ging allemaal redelijk goed. Sommige pallets waren tot het maximum draagcapaciteit van de heftruck geladen; zoals de pallet met 1100 liter water erop, of het pallet met 100 dozen ananassen (á 14 stuks per doos). Deze pallets gingen maar net goed of moesten even een beetje afgeladen worden voor ze in het luik konden. Dat afladen was ook nog een hele klus, het was duidelijk dat ruimtelijk denken niet het sterkste punt was van de twee mannen die de dozen met ananassen overlaadde naar een leeg pallet; de eerste laag ging redelijk goed, toen liepen ze vast op hoe ze de tweede laag moesten rangschikken, duidelijk niet beseffend dat ze gewoon naar de eerste laag moesten kijken en die andersom doen.

Tot ze een pallet met zakken vol aardappelen uit de truck moesten halen; het naar voren brengen van het pallet bleek al onmogelijk, het hefwagentje van de truck kreeg er geen beweging in. Hoe hadden ze hem ooit IN de truck gekregen! De mannen bleken niet voor één gat te vangen en in plaats van, zoals je zou denken dat logisch zou moeten zijn, een paar zakken aardappelen eraf halen om het pallet minder zwaar te maken, zijn ze zeker 20 minuten bezig geweest met het hefwagentje, toen met brute mankracht, toen met een hijsband aan de heftruck bevestigd, toen weer met brute kracht aan het hefwagentje sjorrend eronder als een soort hefboom, tot ze eindelijk het loeizware pallet een halve meter naar voren gekregen hadden in de truck, en nét binnen het bereik van de tanden van de heftruck. Die ging toen gevaarlijk doen door het pallet op te pakken (met moeite!) en een beetje te sjorren en schudden zodat het weer een tiental centimeter opschoof, enzovoorts. Eindelijk lukte het om de tanden volledig onder het pallet te krijgen en hielden we allemaal onze adem in, heel langzaam kwam het pallet omhoog. Wonder boven wonder is de heftruck niet omgedonderd, is het pallet niet in elkaar of van de heftruck af gestort (want de boel stond weer aardig scheef), en lukte het de heftruck om het pallet op de grond te zetten. En toen zijn ze alsnog de zakken over gaan laden op een ander pallet. Zucht, het is echt weer Afrika…

De twee trucks waren eindelijk leeg en toen zijn we naar beneden terug naar de hut gegaan; inmiddels was een derde truckje aan komen rijden en gingen de mannen door met uitladen – watermeloenen, paprika’s, van alles, er kwam al met al wel 4 truckjes met verse groente en fruit aan boord, en nog een wagentje met chemicaliën voor het schip. Vermoedelijk hebben ze nog voldoende vlees en vis, eieren en melk en kaas want die hebben we niet aan boord zien komen.

Ik heb van 14:30 tot 15:30 een stevig dutje gedaan en werd slaapdronken wakker om even te kijken of er iets lekkers te halen was bij het vieruurtje; citroentaartje, dat is ook lang geleden en dat mogen we van onszelf! Ondertussen werd er nog steeds gebunkerd. We hebben de puntjes even lekker opgegeten en toen ben ik om 16 uur een ommetje gaan lopen. Het kostte moeite want het was warm in de gangen, de airco stond erg laag of kon de warmte van buiten niet aan met open deuren, maar ik heb doorgezet en bijna drie kwartier gelopen. Tijdens mijn laatste rondje besloot ik even langs receptie te lopen; kijken of de loopplank nog uit was en hoe dat er uit zag – want Helmut had verteld dat hij gezien had dat ze het bord met aankomst en vertrek netjes weggezet hadden alsof je van boord kon – en even langs receptie lopen voor je weet niet wat. Dat bleek een goede zet, want ze hebben het internet gratis gemaakt, er stond een bordje bij de receptie met een gratis account waarmee je kon inloggen. Fijn dat ze dat ook even aankondigen, NOT! En fijn dat we net een nieuwe lading 100 MB gekocht hadden 2 dagen terug.

Rond 16:45 was ik terug in de hut en leek het laden van de voorraden in ieder geval klaar. Het water aanvullen gaat waarschijnlijk nog door tot het laatste moment, en bunkeren zal misschien ook nog wel even duren, hoewel het plan was om hier om 18 uur te vertrekken. Benieuwd of ze dat redden! We vonden dit dagje haven eigenlijk wel erg lekker; wisseling van landschap, je ziet eens wat anders, zelfs al konden we niet aan land.


We zijn om 17:45 naar buiten gegaan op dek 7 om te kijken of er al wat gebeurde; aan de kadekant waren ze bezig de loopplank op te ruimen, maar verder was de kade leeg, daar gebeurde verder nog niet zo veel. Aan de waterkant was de bunkerboot inmiddels weg, en hadden we een mooi uitzicht over de haven. In de verte boven de stad hing een onweerswolk die mooi tekeer ging; met stom geluk lukte het om met mijn mobiel een paar bliksemflitsen te fotograferen, spectaculair! We zijn iets na 18 uur naar beneden gegaan naar het restaurant, waar we nog mooi door het raam in de verte de flitsen tekeer zagen gaan. Tijdens het eten probeerde ik het gratis account uit, de mail ging redelijk goed maar whatsapp deed helemaal niets; waarschijnlijk flink overbelast, want ze hebben wel niets aangekondigd maar stiekemweg komen een hoop mensen er vanzelf achter dat er gratis wifi is natuurlijk. Op enig moment lukt het wel weer, dan is de nieuwigheid er vanaf en heeft iedereen het eerste contact gemaakt met thuis en wat ze ook willen doen. De hoteldirecteur had tegen Helmut en Reba gezegd dat je beter helemaal niets moest doen op het moment, want niemand inclusief zij wist hoe de directe toekomst eruit zag, en wat we in Duitsland tegen zouden komen over drie weken. Beter voorlopig even afwachten. Dat is ook onze insteek op het moment; gewoon rustig naar huis kachelen en pas wat dichter bij huis en wat verder in de tijd kijken hoe en wat.

Om 18:30 kondigde de cruisedirectrice aan dat we klaar stonden voor vertrek, het was nu alleen nog wachten op de loods. Die zou per helikopter vertrekken, een spectaculair gezicht, heel bijzonder jubelde ze. En ze vertelde een heel verhaal over de MSC Orchestra naast ons. 10 minuten kwam ze weer op de intercom, weer over de loods en de helikopter operatie (daarvoor waren dus die helikopters geweest, wij dachten voor reddingsacties, maar ze waren ook behoorlijk actief geweest, we hebben er een paar keer eentje over horen en zien vliegen vandaag), en verteld nogmaals wat een bijzondere actie zoiets was, oh ja en de dekken 7, 8 en 9 moeten vrijgehouden worden voor de operatie en er mogen geen foto’s, flitsen of andere lichtbronnen in de richting van de helikopter geschenen worden vanwege het gevaar. Dus nadat ze uitgebreid reclame had gemaakt voor de indrukwekkende helikopteractie, vertelde ze pas dat je er niet naar kon gaan kijken. Ach het maakte toch niet uit want ze was nog maar net 5 minuten uitgesproken en we waren de haven nog niet eens echt uit of de helikopter vloog al langs ons restaurantraam om de loods op te halen. We snappen er helemaal niets van waarom ze hier bij zo’n eenvoudige rechttoe-rechtaan haven een helikopterdienst zouden hebben voor de loodsen!


We waren rond 19:15 klaar met eten, de whatsapp had nog altijd niet geladen, dus we zijn nog even naar de zitjes op dek 6 gelopen maar daar zat het aardig vol met mensen met mobiels in hun handen; het netwerk is gewoon nog te druk. Dus we zijn al gauw naar de hut gegaan waar het relatief gezien heerlijk koel was; het restaurant was weer zo warm geweest en buiten op dek vandaag ook steeds zo benauwd; vandaar ook de onweersbui natuurlijk. Maar sinds die Indonesische monteur onze airco op standje tornado gezet heeft, is het bij ons altijd net wat koeler dan in de rest van het schip! Ook een stuk lawaaiiger, want het ding blaast nu constant als een gek, maar dat maakt niet uit!

We hebben ’s avonds gedoucht en kregen rond 21 uur het dagprogramma onder de deur geschoven; het gratis wifi-account werd vermeld, en er werd bijgezet dat het alleen voor tekst appjes en -mailtjes bestemd was, wilde je surfen, foto’s of filmpjes downloaden of muziek luisteren dan moest je een betaalaccount nemen. Hopelijk hebben ze de boel dus een beetje dichtgeschroefd zodat we inderdaad morgen kunnen whatsappen. Ook stond er dat we weliswaar niet hoefde te bezuinigen op water, maar dat we wel verzocht werden iets bewuster met water om te gaan, aangezien het schip wel water kan maken maar niet meer onbeperkt in havens water kan innemen.


We zijn rond 22:30 gaan slapen, moe van niets.

free counters