2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Dag 115: woensdag 8 april 2020: op zee, 565 km gevaren

Vanochtend toen we opstonden was het al bijna licht; wat dat dan scheelt waar je je op de wereldbol bevindt; doordat we naar het noorden varen schuift de zonsopgang geleidelijk weer naar voren. We zijn gewone tijd opgestaan en gaan ontbijten, en hadden in het restaurant een (relatief gezien) fantastische verbinding op het scheepswifi – foto’s downloadde snel, websites konden geopend worden – dat scheelt dus ook duidelijk, of we in Europa met al zijn satellieten zijn of ergens ver weg op zee. We hebben dus ook lang nagetafeld om te profiteren van het netwerk, en zijn pas rond 8:50 naar boven gegaan om even uit te waaien.

Boven op dek werd nog altijd geklust, en we hebben even een ommetje gelopen en gekeken naar de schepen in onze omgeving; we komen duidelijk ook weer in drukkere Europese wateren, we zagen zó 3 vrachtschepen aan bakboord varen, waarschijnlijk nog meer maar het was heiig en grijs dus je kon niet zo heel ver zien. Voor zover ik kan zien op de kaart en onze eerder gevarenzeeroutes lijken we zelfs nu voor de kust van Portugal al in een soort van “fixed lane” formatie te varen; rondom hele drukke wateren zoals in China en zeker hier in Europa zijn vastgestelde “banen” waarin schepen zich mogen bevinden, om de drukke snelweg op het water een beetje goed te managen. En gezien hoe dicht al onze vaarroutes in dit gedeelte in het verleden op elkaar liggen, denk ik dat zoiets ook al hier voor de kust van Portugal geldt.

We waren iets na 9 uur terug in de hut en toen was het al gauw tijd voor mij om naar de kapper te gaan; ik heb hier op aandringen van Hans een kappersafspraak gemaakt omdat in Nederland de kappers allemaal gesloten zijn en niemand weet hoe lang dat nog gaat duren; maar zeker is dat het geen weken gaat duren maar eerder maanden! Hans is meegegaan voor de foto’s, maar we moesten eerst nog een tijdje wachten want de kapster was druk bezig met een andere klant.

Om 9:30 was ze zover en was ik aan de beurt; Hans heeft wat foto’s van mij gemaakt en toen kon hij terug naar de hut en de kapster aan de slag. Ik heb altijd wat foto’s bij van een eerdere kapbeurt, voor, opzij en achter, omdat ik altijd worstel met precies uitleggen wat ik wil. Nu was dat zeker handig want de Servische kapster sprak weliswaar Engels, maar het was toch duidelijk niet haar moedertaal; ze was zelf ook heel blij met de foto’s en zei dat verschillende keren want dat maakt het zo veel gemakkelijker voor haar, dan wist ze tenminste precies wat de klant wilde. Want inderdaad, klanten zeggen soms het een en bedoelen het andere, en zij begrijpt soms ook gewoon niet precies wat de klant voor ogen heeft. Het was een vriendelijke jonge meid en in een half uurtje tijd heeft ze mijn haar precies naar wens en lekker kort geknipt; ik kan er weer een paar maanden tegen!

Ik stapte 10:15 terug onze hut in, toevallig was ik heel stil geweest, en zag dat Hans net begonnen was aan een dutje, dus ben verder muisstil naar binnengegaan, deur dicht en op de bank een spelletje spelen tot hij 20 minuten later wakker werd. Toen hebben we een kopje thee en koffie (met een lekker chocolaatje!) genomen en de rest van de ochtend vloog al gauw voorbij.

Om 12 uur in het restaurant bleek er nog altijd internet beschikbaar te zijn, bovendien van goede kwaliteit, dus we hebben tijdens het eten nog aardig kunnen internetten. Reba en Helmut kwamen pas om 12:25 aan, Helmut weer flink somber want schijnbaar had hij op het nieuws gehoord en van andere mensen dat niemand mensen mocht komen ophalen en dergelijke dingen. Tja, wij denken en hopen nog altijd dat, zelfs als het waar is, dat niet voor ons schip zal gelden vanwege de bijzondere omstandigheden. Ik heb een voorgerecht als hoofdgerecht genomen en kreeg daarbij zo enorm veel chorizo, dat ik wat met Hans kon delen om zijn “ragout” prakje wat op te peppen. De Thaise soep vooraf smaakte redelijk maar zat helemaal vol grote hompen paddenstoelen, niet mijn favoriet, brrrrr!

Tijdens het eten zat ik een beetje te surfen (dat kan namelijk tegenwoordig op scheepswifi, woohoo!) en vond een artikel over onze reis; onze cruisedirectrice heeft schijnbaar een interview gegeven, iets van een week of een paar dagen geleden (het was in ieder geval een paar dagen voor aankomst in Lissabon). Gek dat we daar dan niets over horen, en je kon gewoon lezen hoe ze gesmuld moet hebben van dat interview; de aankondiging maken dat de reis ten einde was, was naar eigen zeggen de zwaarste tijd van haar leven – best grappig eigenlijk, want die aankondiging heeft zij helemaal niet gemaakt, zij laat alle slechtnieuws gesprekken over aan de hotelmanager. Verder stond er niets nieuws in behalve een paar kleine dingen die niet helemaal klopte (zoals de aankondiging) maar misschien als artistieke vrijheid gezien moeten worden.


Ook vond ik een interview met de hulpcruisedirectrice, alleen die konden we niet lezen omdat het een betaalwebsite was; wel treffend en correct was de openingszin, dat er nog ergens op de wereld een plekje bestaat waar zo’n 600 mensen zich geen zorgen hoeven te maken over corona en geen last hebben van maatregelen. Dat is inderdaad waar; we proberen onszelf er geestelijk op voor te bereiden hoe het zal zijn als we thuis zijn en ons eigen kostje bij elkaar moeten zoeken, maar dat is moeilijk, want wij zitten op dit moment in de heerlijke positie dat we ons helemaal niet druk hoeven te maken over het virus, we hebben geen uitgangs- of omgangsverboden of -geboden, we hoeven geen maatregelen te treffen, we hebben geen angst voor het virus. We kunnen nog “uit eten” en naar muziek of shows gaan. Heel apart eigenlijk.


We waren rond 13:30 terug in de hut en toen heb ik een dutje tot een uur of 15. Hans heeft tussendoor ook een klein dutje gedaan.


Om 15:30 zou er weer een speciaal vieruurtje zijn, dus we zijn gaan kijken in de hoop dat er chocolaatjes zouden zijn; helaas, het was een “gewoon” vieruurtje dat uitgestald was als een speciaal vieruurtje. En dan nog eentje met niets naar onze gading. Het was opgezet om de resultaten van de kunstklas te presenteren, en het koor zong een kwartiertje (klonk voor geen meter maar ik neem aan dat ze lol hebben in het zingen!), en daarna speelde de verwarde man die in Sydney achtergebleven was viool. Ik ben er nog niet aan uit of hij gewoon niet zo goed viool speelt, of dat hij wel goed viool speelt maar zijn verwardheid hem parten speelt tijdens de muziek; hij lijkt soms het ene stuk te beginnen en met het andere stuk te eindigen, en ik herken dan wel flarden van de muziek in de zin dat ik weet hoe het moet klinken, maar dan klinkt het al gauw helemaal anders. Sowieso is viool een instrument dat je heel goed moet beheersen voor het echt mooi kan klinken vind ik. We wisten dat Reba zou zingen in het koor maar konden haar niet vinden in de groep, heel typisch.

Maar Hans raakte aan de praat met de hulpcruisedirectrice en zij beloofde een printje van het interview te brengen als we even tijd hadden, haar oom had het voor haar gefotografeerd en doorgestuurd. Dus we zijn even gaan zitten en raakte zo aan de praat met het Nederlands stel dat bij ons kwam zitten. Zij vertelde onder andere dat “de brief” morgen voor iedereen klaar zou moeten zijn, de brief die onze ophalers moet helpen de grens over te raken en ons en hen moet vrijwaren van boetes.


We hebben er lang gezeten, tot 16:40, kletsend met de Nederlanders (de oudere Nederlandse vrouw kwam er ook even bij staan) over heel dit gebeuren maar ook gewoon over andere zaken, en zijn toen naar onze hut gegaan om ons om te kleden voor de Club Columbus cocktail om 17 uur. De laatste keer dat er een cocktail is geweest van de Club Columbus was in januari, en we hadden er geen zin in maar besloten toch maar even te gaan, je weet nooit wat er gedaan wordt of zo.

De cocktail was in de show lounge (het is te koud buiten voor de meeste mensen waarschijnlijk), en we kregen een drankje en een hapje. Helmut en Reba kwamen bij ons zitten (Reba had zich verslapen en stond daarom niet in het koor vanmiddag!) en op gegeven moment deed de kapitein toasten en hij en de hotelmanager een kleine speech, en toen werden er weer wat speldjes uitgedeeld. We snappen er heel weinig van, want nu werden ook net als in het begin bij ons zilveren speldjes uitgedeeld, maar ook gouden en briljanten. Alsof ze er een stuk of 10 vergeten waren de eerste keer en die alsnog nu deden huldigen. Toen moest er een groepsfoto gemaakt worden, en toen mochten we verder cocktailen. We kregen nog wat hapjes en Hans en ik besloten toen om nog even in de zitjes te gaan zitten, kijken of we nog wat internet op konden pikken, want het was 17:40 en we geloofde het verder wel in de show lounge. Reba en Helmut waren al iets eerder weggegaan, want Reba wilde naar een of ander muziekoptreden luisteren in de Captain’s Club. Ik zei nog dat ze niet te laat moesten zijn want ze heeft er een handje van om dan gerust een half uur later voor het avondeten op te dagen; dat is op een gewone dag al irritant, maar nu doet de chefkok speciaal iets voor ons en dan moet je op tijd zijn. Helmut keek me aan en zei niets maar knikte licht, hij zou er wel voor zorgen leek de boodschap te zijn (hij schaamt zich volgens mij weleens als ze te laat zijn voor lunch of diner omdat er weer eerst een spelletje of muziek afgemaakt moest worden en biedt dan namens hun beider excuses aan dat ze laat waren).

Hans kon helemaal niet op het internet komen, ik had gelijk een redelijke verbinding, zo typisch hoe dat gaat. Om 18 uur gingen we naar het restaurant en onze ober kwam al gelijk met het menu aanzetten. Wij hadden geen idee hoe de chefkok het diner voor ogen had, dus we zeiden dat hij iets speciaals voor ons deed, en niet wist of dat de hele maaltijd zou zijn of alleen het hoofdgerecht of zo. Onze ober grijnsde, hij zou eens gaan polsen in de keuken. Inmiddels waren Helmut en Reba ook gearriveerd. Onze ober kwam na een paar minuten weer tevoorschijn met de chefkok zelf, en hij legde uit dat hij een paar schalen op tafel wilde zetten en dan konden we onszelf daarvan opscheppen; waarschijnlijk was het niet verstandig om een voorgerechtje te nemen (daar was hij eerst niet zo duidelijk in), want het zou meer dan genoeg zijn. Ok, duidelijk!

Onze ober grijnsde weer toen de chefkok de keuken in verdwenen was, er zou ruimte gemaakt moeten worden op tafel, hij had zoiets een keer eerder meegemaakt en er was véél ruimte nodig! Dus broodmandje, broodbordjes, olie, boter en onderzetbordjes werden allemaal van tafel gehaald, we schoven onze borden en glazen wat opzij en de schalen begonnen al uit de keuken te komen; eerst kregen we ieder een groot bord met rijst en een pappadum erop, en in het midden op tafel werd een lamcurry, een grote schaal kip tikka massala, een bordje extra pappadum, een schaal dal (linzencurry) en een schaal vegetarische curry gezet plus nog een bakje frisse raita (yoghurtsaus) en een bakje zoete mango chutney. Eet smakelijk!

De ogen van de paar mensen in onze directe omgeving vielen bijna uit hun kassen en de dames aan de tafel naast ons zaten heel de maaltijd naar ons te staren en samen te smoezen. Wij schepte lekker onszelf en elkaar op en hebben gebunkerd! De vegetarische curry had kokosmelk erin, de dal was een lekkere zachte curry met een chili-bite erin (Helmut at gelukzalig een van de gedroogde chili’s die erin dreven op, heerlijk! Hij is gek op jalapenos en chili’s), de lamcurry leek erg op sommige wat mildere donkere Indonesische boemboes en de kip tikka was een beetje droog (want geen saus helaas) maar best lekker gekruid. De raita was heerlijk fris en de mango chutney lekker zoet, en Hans en Helmut genoten van de pappadums.


Het was niet de lekkerste Indiase maaltijd die we ooit gehad hebben, maar dat zeggen we natuurlijk niet tegen de chefkok… We hebben er gewoon van genoten, het was van zichzelf lekker, en het was lekker weer eens iets anders. Helmut vroeg tijdens het eten hoe het ook alweer zat dat we hier nu opeens Indiaas van de chefkok zelf zaten te eten, en bedankte ons enthousiast voor het regelen en dat ze mee mochten doen; hij heeft duidelijk erg lekker gegeten (veel ook, voor zijn doen!) en genoten van het feit dat het eens wat anders was. Reba had geloof ik niet echt door dat het iets speciaals was wat niet zo veel voorkomt en in feite een gunst dat ze mee mochten eten omdat de uitnodiging om te beginnen naar ons tweeën gericht was, maar Helmut snapte dat wel en was er voor twee blij om!

Onze ober kwam een of twee keer zoals hij altijd doet vragen of alles smaakte, en moest lachen dat we zo lekker zaten te smullen; hij had weinig werk aan ons vandaag, normaal krijgen we een voorafje, een soep en een hoofdgerecht, nu hoefde hij ons maar één keer te serveren! Toen we echt geen pap meer konden zeggen (we hadden de schalen niet eens leeg gekregen) heeft hij alles afgeruimd en ons op ons verzoek nog een ijsje geserveerd; ons en Reba een gewoon ijsje en Helmut een chocolade ijsje met chocoladesaus (en volgens mij nog het liefst ook nog in een chocolade bakje met een chocolade lepel als het gekund had!). Toen iedereen al bijna weg was vroegen we nog of onze ober even de chefkok wilde halen, en hebben we hem persoonlijk bedankt voor de lekkere maaltijd en nog even gezegd welke we de lekkerste vonden en zo. Hij verontschuldigde zich dat ze niet échte Indiase curry-specerijen hadden, maar meer generieke die je voor van alles kon gebruiken, dus ze hadden het er mee moeten doen (dat verschil proeven wij niet denk ik!), en hij is een verlegen jongen dus wist niet hoe gauw hij weer terug de keuken in moest duiken!

We zaten tonnetje rond! We zijn naar beneden gelopen en hebben gelijk in de hut (waar er bij ons bed ieder een metalen adreslabel van de Club Columbus lag) nog een bedankkaartje geschreven en samen met een paar klompjes in een plastic zakje gestopt om die gelijk bij receptie af te geven. Toen hebben we op dek 6 en in het buffet op dek 7 rondgekeken of we het Duitse stel waar we vaak mee kletsen zagen; we wilde hen ook een paar klompjes geven en twee dropjes om te proeven, omdat we het daar gisteren over gehad hadden. We zagen ze niet dus hebben een kopje thee en koffie in het buffet gehaald en zijn even naar buiten op de promenade gestapt, waar het mistig maar heerlijk fris was. Volgens mij zit er vandaag een Filippijn in de machinekamer achter het bedieningspaneel van de airco, want vandaag lijkt het haast wel alsof de verwarming binnen aanstaat! Buiten is het fris, tussen de 15-18 graden, maar dat is nog geen reden om het binnen tot iets van 25 graden te stoken naar ons idee…

Terwijl we er lekker buiten met z’n tweetjes op het uitgestorven dek stonden vloog de chefkok langs, “bedankt!” en hij zwaaide ondertussen met de klompjes; die waren dus gelijk afgeleverd geweest, en we kregen de indruk dat hij ze gauw even tussen de twee dinerzittingen door naar zijn hut ging brengen. Ach, het is een kleinigheid maar misschien vindt hij het wel een leuk gebaar. Toen we onze thee en koffie op hadden hebben we de mokken teruggebracht en ik heb nog eentje voor in de hut meegepakt want ik had dorst, en toen zijn we naar beneden gegaan; tijd om te rusten! Deze dagen zijn veels te druk voor ons! Ze hebben wekenlang op zee niets gedaan en nu proppen ze de dagen helemaal vol, pfffff.

De rest van de avond hebben we in onze hut met de airco flink hoog zitten uitbuiken. Om 21 uur gleed het dagprogramma onder de deur met twee kaartjes voor de loterij erin; de nautische kaarten waarop de reis steeds bijgehouden is bij receptie worden namelijk verloot; kosten van een lot, 5 euro. En morgenavond is er een middernachtbuffet, om 22:30, wat schijnbaar een extravaganza moet worden want van 22:15 tot 22:30 kunnen er foto’s gemaakt worden. Verder is er een ijssnijdemonstratie om 11 uur en een heilige mis om 18 uur om te bedanken dat we allemaal veilig en gezond zijn, en is het avondeten open zitting en pas om 18:30 want er is ’s avonds een show met het showteam, de bemanning én passagiers samen. Pfffff.


Vanavond roken we op gegeven moment rook, tot we ons besefte dat de bemanning vanavond weer een barbecuefeestje hadden (die hebben nu ook om de haverklap iets lijkt het wel!), en dat we dat roken. We zijn om 22:15 in bed gekropen, we zaten nog vol van het eten en waren moe van de drukke dag!



Dag 116: donderdag 9 april 2020: op zee, 567 km gevaren

We hadden gisteravond de airco iets lager gezet omdat het wel lekker is die koude lucht als we slapen (overdag staat hij lager, ’s nachts op zijn hoogst) maar we krijgen er stijve nekken van en droge monden. Dus we wilde eens proberen hoe het ging om hem ’s nachts iets lager te zetten. Dat schoot dus niet op, want we werden vannacht continu wakker van de warmte, omdat de airco-stand centraal veel lager gezet wordt ’s nachts. Dus ik heb hem midden in de nacht maar weer hoger gezet, dan maar een stijve nek, pfffff. Verder natuurlijk weer onrustig geslapen en veel gedroomd, zoals altijd; dat worden vandaag een paar dutjes tussendoor ben ik bang.


We zijn duf en stijf om 7 uur opgestaan en stonden even duf om 7:25 voor de deur van het restaurant te wachten tot het open ging, samen met een groot gedeelte van de vaste 7:30 ploeg die ook allemaal vroeg waren. Het internet vanochtend was voor mij om te huilen; het heeft 40 minuten gekost om überhaupt whatsapp te laden, en de verbinding was zo zwak dat hij constant verbrak. Hans had dan nog eigenlijk best een redelijke verbinding.

Om 8:30 zijn we even naar boven gegaan voor een frisse neus, en waren zo klaar want het was wel lekker buiten maar de wind was behoorlijk fris; het zonnetje scheen echter lekker. Als ik iets warmer aangekleed was, was de verleiding best groot geweest om even buiten te zitten, maar zoals Hans zei, je koelt toch heel gauw af zo buiten. Dus rond 8:45 liepen we alweer richting onze hut.

Hans heeft gelijk even de paspoorten opgehaald bij receptie, dat kon namelijk vanaf vandaag weer, en ik heb al onze ongebruikte excursietickets bekeken en de portemonnee weer een beetje ingericht met euro’s in plaats van dollars. We hebben onverwacht veel dollars overgehouden aan deze reis, maar die komen op enig moment nog wel weer op hopelijk. Toen Reba en Helmut voor ons en zichzelf dollars gehaald hadden in Amerika hebben ze er niet op gelet en niet op gehamerd dat het nieuwe dollars moesten zijn, ondanks dat we ze gewaarschuwd hadden; helaas hebben wij dus net als zij een groot pakket “oude” dollars gekregen die door steeds meer landen (en vooral Afrika) liever niet meer aangenomen worden. Dat hebben zij onderweg ook een of twee keer gemerkt, doordat verkopers de dollars gewoon weigerde; Helmut vertelde verbouwereerd op gegeven moment dat ze dat nog nooit meegemaakt hadden! Ik heb aan het begin van deze reis de dollars gesorteerd van oud naar nieuw, en we hebben consequent steeds de oudste dollars als fooien gegeven in landen waarvan we wisten dat ze daar niet zo moeilijk over zouden doen (vooral Zuid-Amerika dus); het is namelijk gewoon nog goed geld en wordt in het buitenland door banken ook gewoon geaccepteerd. Gelukkig zijn ze daardoor uiteindelijk nog wel redelijk opgegaan en hebben we nu nog maar iets van 19 ervan over.

Hans is om 10 uur een klein dutje gaan doen, hij zat zijn serie te kijken maar kon zijn ogen niet meer openhouden. Het zonnetje is al gauw verdwenen vanochtend en vanaf dat moment zag het er grijs en grauw uit buiten. Wel is de zee heel rustig; ruw om te zien maar er zijn amper golven, en dat is een unicum want we steken vandaag de Golf van Biskaje over. We denken dat we nog nooit zo’n rustige oversteek van dit gebied hebben gehad! Op gegeven moment is het zelfs mistig geworden.


We zijn rond 11:15 naar boven naar dek 8 gegaan om te kijken naar het ijssculptuursnijden; de arme kok stond in de kou aan zijn stuk ijs te hakken en een barman deed steeds de losgeslagen stukjes ijs in het zwembad vegen, net zo gemakkelijk. Het was niet heel koud maar ik was blij dat ik mijn windjack aangetrokken had, en beneden liep men in vilten dekens en winterjassen gewikkeld en het barkarretje deed goede zaken met gluhwein en warme chocolade mét.

Na een kwartiertje boven kijken en nog altijd niet kunnen zien wat het sculptuur zou worden zijn we naar beneden gegaan naar het buffetrestaurant om een kopje thee en koffie te nemen, en hebben daar even gezeten om het op te drinken. Toen hoorde we applaus, het ijssnijden was klaar; dus we zijn even op dek 7 naar buiten gelopen om te kijken; het was een paardenhoofd met wapperende manen geworden, knap! Terwijl we daar stonden werden we aangesproken door een Duitser waar we vooral in het begin weleens mee spraken, tot we elkaar bijna letterlijk maandenlang niet meer zagen in de dagelijkse omgang. Hij wilde weleens de gegevens weten van het bedrijf waar we deze reis geboekt hadden – het woord gaat rond dat de Nederlanders veel goedkoper uit zijn denken we! En hij waarschuwde Hans streng dat niemand koorts mocht hebben als we in een paar dagen tijd aankwamen in Bremerhaven, en dat Hans dus maar beter kon zorgen dat hij niet ziek werd anders wist men hem te vinden en zouden ze hem straffen; Hans stond namelijk lekker in zijn korte broek en korte mouwen (zó koud was het nou ook weer niet, het was alleen een beetje fris om langere tijd buiten te staan!).

Rond 11:45 zijn we terug naar de hut gegaan, en om 12 uur vertelde de kapitein in zijn 12-uur verhaaltje dat het buiten 12 graden was. Oeps, dat is best wel fris ja! En het water was 13 graden. De wc trok opeens niet door, en tot nu toe deze reis was dat dan een kwestie van even een paar tellen tot een paar minuten wachten en/of even het water in de gootsteen door laten lopen tot de pomp het weer oppikte, maar dat gebeurde nu niet. Dus we zijn maar gaan lunchen, we zouden straks wel weer zien. Tijdens de lunch vertelde Helmut dat hun wc ook niet doortrok, oeps dan is het meer een breder probleem.

Er was een mooie Romein-pompoenhoofd in het buffet vandaag – vanochtend was er zelfs een pompoen-aquarium geweest bij het ochtendbuffet; zo creatief! Hans nam voor de lunch lekker een stukje krokant gebakken buikspek, ik weer eens een pastavoorgerechtje als hoofdgerecht. Al denk ik dat ik eens in de keuken moet gaan uitleggen wat pasta carbonara precies is, want het leek er maar heel vaag op, helaas.

Om 13 uur waren we terug in de hut, wc trok nog altijd niet door en er was niets gebeurd in de tijd dat we weg waren geweest (geen tijdbom-reactie een tijdje later dus). Dus ik heb maar even gebeld naar receptie en 5 minuten later werd er al geklopt door onze kamerstewardess, vanochtend deed hij het toch? Ja klopt maar sinds een uurtje of meer niet meer en onze overburen ook niet schijnbaar. De monteur (niet een van de meest spraakzame) stond in de gang op zijn papiertje te turen en in zichzelf te mompelen maar stapte niet naar binnen. Iets later zagen we een tweede monteur lopen, en weer iets later liepen ze met z’n drieën door de gang maar niemand kwam bij ons (of bij andere hutten) naar binnen. Tot ze om 13:20 opeens alle drie verdwenen waren. Oeps, lijkt een lastig probleem te zijn dus! Dus we hebben de deur maar weer dichtgedaan en afgewacht, dit kon weleens tijd gaan kosten.

Ik ben een dutje gaan doen en een half uurtje later hoorde we opeens de wc uit zichzelf doortrekken; het probleem was centraal opgelost, mooi zo! Ik heb geslapen tot 15:15 en Hans heeft tussendoor ook een dutje gedaan, pfffff het was wel nodig we waren moe.


Ik ben rond 16:30 een ommetje gaan lopen tot de schoonmaakkarretjes weer in de gangen verschenen om 16:45, en ben toen naar receptie gegaan om te vragen of de brief die we zouden krijgen al zover was; het Nederlandse echtpaar had gisteren namelijk gehoord dat dat vandaag uiterlijk 17 uur zou zijn en was ook gevraagd om dat aan ons en de andere Nederlanders door te geven. De receptionist wist er vaag van maar beloofde het na te vragen en ging naar achteren waar de hotelmanager zat om met hem te overleggen. Toen kwam hij terug en zei dat de hotelmanager gelijk naar Transocean zou bellen en of ik even wilde wachten. Dus ik ben achter een van de laptops gaan zitten die daar sinds een week of wat staan zodat mensen treinen en zo kunnen boeken; ik had een snelle verbinding verwacht maar hij was even langzaam als op onze mobiels, helaas. Maar ik heb een beetje de koppen van nu.nl kunnen lezen.

Op gegeven moment kwam de receptionist naar me toe, er was gebeld en de brief zou komen alleen wanneer was niet duidelijk. Ik sputterde nog een beetje tegen zo van dat er geen verschil is tussen 17 en 22 uur vandaag, bijvoorbeeld, zo nauw is het niet natuurlijk, maar dat er wel een groot verschil is tussen de brief vandaag ontvangen en bijvoorbeeld de avond voor vertrek; had hij dus niet een iets preciezere indicatie? Nee helaas. Tja, dat werd dus afwachten, dat was wel duidelijk.


Ik ben dus maar naar dek 7 gegaan voor een paar koppen thee, en ik was net op de trap onderweg naar beneden of ik kwam de hotelmanager tegen die met vier treden tegelijk naar boven liep en mij vriendelijk groette maar duidelijk niet van plan was om te stoppen. Dus ik sprak hem aan en hij vertelde toen ik ernaar vroeg dat de brief inderdaad ergens vanavond zou komen. Ok mooi, dat is al duidelijker!


Ik was rond 17 uur terug in de hut en we zijn om 18:30 gaan eten. Onze ober moest lachen toen ik drie keer kip achter elkaar bestelde; ik nam namelijk een kip-voorafje, de kippensoep en het kippenhoofdgerecht, dus het ging zo van “I would like the chicken… And the chicken please… And the chicken…” – en als laatste chocola, klonk als kip! Vandaag zat er voor het eerst deze reis drank in het dranksausje van mijn toetje; dat is tot nu toe in het gewone restaurant nog nooit gebeurd (wel in het specialiteitenrestaurant!); als er op het menu staat dat er drank in een sausje of toetje of zo zit kun je het veilig nemen, er zit meestal geen druppel in namelijk. Ik denk dat de kok altijd stiekem zelf de drank opsnoept, maar vandaag betrapt is net op het moment dat hij de fles in zijn handen had en het dus wel noodgedwongen zoals het hoort in het eten moest doen of zo!

Het was vandaag open zitting vanwege de show vanavond, en vanwege de speciale mis om dank te betuigen voor het goede verloop van de reis. Wij hadden wel verwacht dat Helmut en Reba later zouden zijn vanwege de mis, want zij gaan sinds een tijdje deze reis naar de kerkdiensten omdat Reba naar het zingen wil luisteren van onze gastzangeres aan boord. Maar we hadden niet gedacht dat ze zó laat zouden zijn als ze waren, ze kwamen namelijk pas om 19:30 binnen! Wij zaten onderhand al aan de thee na ons toetje. We zijn nog even een kwartiertje blijven zitten natafelen om Helmut gezelschap te houden en het was op zich wel gezellig. Reba bestelde een voorafje, soep en toetje (tot verbazing van Helmut, want ze had gezegd dat ze geen honger had) maar Helmut nam alleen een kaasbordje met een broodje erbij, hij had echt geen honger en wilde wat ruimte bewaren voor het middernachtbuffet.


Om 19:45 zijn we nog even een uurtje bij de zitjes gaan zitten om te proberen op het internet te komen; het ging erg moeizaam, maar beter dan in het restaurant waar het eigenlijk niet eens mogelijk geweest was. Het lijkt erop dat de (onzichtbare) router waar we altijd achterin het restaurant gebruik van konden maken nu helemaal uitstaat, helaas. En dus hebben we geen bereik meer tijdens het avondeten en nauwelijks bereik tijdens de lunch.


Om 21 uur schoof er een dik pakket papier onder de deur; het dagprogramma, twee kopieën van “de brief” (tja, niet precies wat we dachten dat het zou worden maar we moeten het er maar mee doen, het is een brief dat we gezond zijn en onderweg naar huis), een brief over de ontschepingsdag met wel 10 bagagelabels eraan, een schema van de geplande bussen, een brief van de havenauthoriteiten dat we in thuisquarantaine moeten, een nieuw printje van het foldertje over corona van het Robert Koch instituut, én een brief van het Duitse gezondheidsministerie over dat we in thuisquarantaine moeten. Het paste amper onder de deur door!

We hebben een foto gemaakt van de brief en een whatsappje en mailtje getikt naar onze taxichauffeur om die hem toe te sturen en hem te vragen na te gaan of hij nog iets moest doen of nodig had om de grens over te komen, en toen ben ik rond 21:15 naar boven gegaan om beide te versturen. De apps gingen relatief snel weg, de mail met grote versie van de brief weigerde weg te gaan. Rond 22 uur kwam Hans ook naar dek 6, ik had ondertussen zelfs al geprobeerd om een Engels mobiel netwerk op te pikken of aan de “rokerskant” een mobiel netwerk van Frankrijk te vinden, maar niets hielp. Dus we hebben maar even gewacht tot 22:15 en hebben het toen opgegeven en zijn naar boven naar het buffetrestaurant gegaan. Hier zou namelijk het buffet extravaganza zijn…

Het was inderdaad indrukwekkend! Dat moeten we zeker toegeven, en zeker voor dit schip was het een extravaganza; ieder oppervlak van het buffetrestaurant was versierd met etenswaar; wij kwamen aan bakboord binnen en daar stond een hele mooie opstelling van kazen en nootjes en zo, met een prachtige Indianenopperhoofd uit een grote ronde kaas gesneden. Het koffie en theestation (inclusief de beide vlakken waar meestal vuile vaat en zo staat) was omgetoverd tot een zoete explosie van marsepein, taarten, soezentorentjes, gebakjes en bonbonnières vol chocolaatjes, marsepein en vruchtengeleitjes. Prachtig!

Aan de andere kant (dus de stuurboordversie van waar de kazen stonden) was het woord ASTOR uitgespeld in bevroren limonadeletters (alleen de R was duidelijk niet helemaal goed gegaan en daarvoor hadden ze de plexiglasletter uit het restaurant voor gebruikt, viel echt nauwelijks op) met ervoor een tafel vol kleurrijke en zo te zien hele zoete cocktails. Het barkarretje was ook van de partij, vol allerlei drank om ter plekke de wat sterkere cocktails in elkaar te kunnen draaien.

Het hartige gedeelte van het buffet achterin leek wat minder vol te staan, maar hier stonden alle pompoenhoofden van de laatste dagen inclusief het pompoen-aquarium van het ontbijt, het ijspaard stond er ook. Dit gedeelte was echter nog afgesloten, en het duurde tot na 22:30 voor het geopend werd voor de fotografen. Maar alle koks stonden trots op een rijtje, er was van een enorme watermeloen de octopuskop van Blackbeard uit Pirates of the Carribean gemaakt, er was een garnalenpiramide en twee mozaieken van stukjes fruit in suiker ingelegd, en her en der meloenhoofden en meloenhondjes en zo. De hartige keuken leek wat minder inspiratie gehad te hebben dan de zoete keuken, of het was bewust geweest, met de gedachte dat men liever zoet dan hartige zou pakken; het viel in ieder geval een beetje weg vergeleken met de zoete kant. Maar het lijkt ons sowieso dat er enorm veel verspild moet worden op zo’n avond; al dat eten gaat echt toch niet op! Of misschien wel… En zien we de rest morgen terug bij het vieruurtje en zo.

Hans en ik hebben alles bekeken en toen onszelf opgesteld bij de zoetigheid en onze strategie afgesproken; alleen chocola en marsepein verzamelen voor koffie en thee (was maar heel weinig van, of je moest echt een van de marsepeindecoraties gaan slopen), en eventueel wat je onderweg tegenkwam om zelf nu te snoepen. We waren duidelijk niet de enigste die gefocust waren op het zoete gedeelte!

Maar het duurde maar tot het buffet eindelijk geopend werd. Er was duidelijk geen afspraak geweest over het openen en wie dat dan zou moeten doen, want de chef-kok liep naar zijn hoekje van het hartige gedeelte en had duidelijk de instelling dat hij het woord niet zou voeren, en de hotelmanager en Sacha keken elkaar een beetje aan, doe jij het of doe ik het? Plus officieel zou het buffet om 22:30 openen, maar de show die om 21:30 begonnen was, was duidelijk pas om 22:30 afgelopen dus vanaf dat moment begon het buffetrestaurant vol te lopen met mensen die rechtstreeks van de show gekomen waren. En officieel was foto’s maken alleen van 22:15 tot 22:30, maar ze bleven maar wachten tot de mensen van de show ook hun foto’s hadden, en ondertussen werden de mensen die op tijd om 22:15 waren geweest natuurlijk een beetje onrustig. Dus om 22:45 liepen Sacha en de hotelmanager samen naar het koffie en theestation, stapte achter een hokje in, grepen een microfoon en toen opende de hotelmanager officieel het buffet; was hoog tijd, het stond vol en men werd onrustig over wat nu de bedoeling was en de eerste bonbons waren al in monden verdwenen!

Pfffff, Hans en ik pakte een bordje (sommige mensen in onze directe omgeving twijfelde nog altijd een beetje omdat er niet precies letterlijk gezegd was “het buffet is geopend”) en pakte maar wat dingetjes die we wilde hebben. Een vrouw reageerde teleurgesteld “ik was nog een foto aan het nemen” maar anderen lachte juist, aanvallen! Met de buit binnen en wat cashewnoten van de kaastafel als bonus voor onderweg zijn Hans en ik naar onze hut gegaan; we waren al doodmoe geweest tijdens het wachten in het buffetrestaurant, nu waren we nog moeier. We hebben de chocolaatjes en marsepein in de koelkast gelegd en zijn gelijk in bed gedoken, het was al 23 uur geweest inmiddels.




Dag 117: vrijdag 10 april 2020: op zee, 540 km gevaren [Nulmeridiaan]

De zon is tegenwoordig weer vroeg op, rond 6:30. Dat is op zich wel lekker, totdat het te vroeg opkomt en we er wakker van worden! Hans heeft redelijk geslapen maar was wel om 4 uur wakker voor het eerst, ik was moe en heb als een blok geslapen. We zijn iets voor 7 uur opgestaan en om 7:30 gaan ontbijten. Het internet in het restaurant is sinds ongeveer gisterochtend belabberd, ’s ochtends gaat het nog redelijk maar met de lunch en het avondeten kun je het wel vergeten. Het lijkt erop dat de router achterin het restaurant uit staat, en dat verklaart dat we in de ochtend nog enigszins kunnen internetten omdat we dan het dichtst bij de deuren zitten waar de computer staat en dus waarschijnlijk ook ergens een router is verstopt. Maar het belangrijkste is in ieder geval gelukt, de mail met de brief weg te krijgen naar onze taxichauffeur. En het tweede belangrijkste ook, Hans wist wat nieuwe foto’s van ons kleinkind binnen te halen en even te appen met zijn dochter en zus en via zijn zus een verrassing voor zijn dochter en partner te regelen.

Op gegeven moment kwam de vrouw van het Duitse echtpaar naar ons toe; die drop, dat is gewoon drugs! Oeh, waarom laat je me daar nu pas aan het einde van de reis kennis mee maken en niet aan het begin! Ze had ervan gesmuld, dat is wel duidelijk… En toevallig had Hans nog een paar van een andere soort bij zich gestoken in een servetje, dus die kon hij nu ook weer aan haar geven; en we kregen ervoor terug een leuke foto van hen met er achterop een heel vriendelijk verhaal geschreven en hun gegevens. We hebben het best gezellig gehad met ze!

Na het ontbijt rond 8:30 zijn we even voor een kort rondje boven buiten op dek geweest (de onheilspellende woorden van de andere Duitser over dat Hans niet ziek mocht worden hingen nog in onze oren). Het was fris met een koude wind maar het zonnetje was lekker; achter op dek hipte een zangvogeltje rond; mooi groot met een gele buik en blauwig hoofd, dat moest haast wel een mees zijn, maar groter en slanker dan onze kleine bolle koolmeesjes thuis. Leuk! En het viel ons op, zoals we al gedacht hadden, dat er bijna geen schepen voeren; nu was het een beetje heiig, maar dan nog, we konden met het blote oog maar twee vrachtschepen in onze buurt zien, en we zitten weliswaar nog niet in het nauwste gedeelte, maar ook hier is het normaal gezien al aardig druk. Geen ferrys, die staan stil, dat weten we, maar dus ook heel weinig vrachtschepen terwijl dit normaal gezien een 6-baans snelweg is. Nu dus eerder een autoloze zondag. Heel apart!

We waren rond 8:45 terug in de hut om een beetje te computeren en films te kijken tot 10:30. Toen zou het excursieteam een presentatie geven over de ontscheping in Bremerhaven. We zijn er rond 10:15 heengelopen en het liep al gauw flink vol, iedereen zit vol vragen natuurlijk.

De excursiemanager presenteerde een stap voor stap verhaal over de ontschepingsdag, en haar medewerker vulde haar aan waar nodig (of voor de comic relief). Het gaat een bizarre dag worden, dat is wel duidelijk. Om te beginnen komen we om 7 uur aan en het schip moet eerst vrijgegeven worden, dan moeten ALLE koffers uitgeladen worden, voordat de mensen mogen ontschepen. Er moet rekening gehouden worden met het feit dat we nog een koortsmeting moeten ondergaan of iets dergelijks, maar dat alles is nog helemaal onbekend en kan van dag tot dag veranderen. Men verwacht/hoopt dat de ontscheping vanaf 9 uur kan beginnen. Heel dek 7 moet vrijgehouden worden voor de ontscheping (uitzondering is het buffetrestaurant, daar mogen we nog komen. Alle buitendekken zijn afgesloten omdat je niet mag samenscholen. Houdt men zich niet aan de regels en zien de autoriteiten dat, dan is de kans groot dat heel de ontscheping stilgelegd wordt.

Gelukkig mogen we tot het moment dat wij aan de beurt zijn in onze hut blijven, en als we naar buiten mogen is het maar één persoon of koppel tegelijk op de loopplank. Pas als hij vrij is mag de volgende. Masker en handschoenen dragen is verplicht vanaf het moment dat je naar buiten stapt totdat je de terminal verlaat. Als je de terminal verlaat mag je niet meer terug, zelfs niet om een vergeten koffer op te halen, en vanaf het moment dat we het schip verlaten moeten we 2 meter afstand houden van iedereen; dus ook elkaar en bemanning waarvan we weten dat ze niets hebben. Er zijn natuurlijk geen bagagemannetjes, vanwege de 2 meter afstandsregel, dus je moet je eigen bagage meenemen naar buiten.


Particulieren die mensen komen ophalen mogen alleen het haventerrein op als ze van tevoren aangemeld zijn. Mensen die een bus geboekt hebben krijgen een plaats in de bus toegewezen (echtparen mogen naast elkaar zitten met ertussen een lege bank, singles om en om per bank) en mogen die plaats niet verlaten. Dus als je een gangplaats hebt mag je niet in de lege stoel bij het raam gaan zitten. De bussen worden één voor één gevuld; dus pas als bus 1 vol is en vertrokken, komt bus 2 aanrijden. En zo ging het maar door, de presentatie duurde wel dik een uur. Pfffff. Het gaat een hele zware en hele bizarre ochtend worden denken we! er was ook nog een hoop informatie over de ophaalservice voor bagage waar je je van te voren voor kon opgeven (bagage in Duitsland wordt de 15e thuisgebracht, naar Zwitserland pas de 16e), en over het lunchpakket en drinken meenemen; de mensen in de bus zullen wel een plaspauze krijgen onderweg maar geen gelegenheid om iets te eten of te drinken te kopen, dat moet je dus allemaal bij hebben en sommige busreizen zullen wel 12 uur duren.


Er werden wat vragen gesteld over de bagageservice – er zijn ook altijd mensen die zich nu pas bedenken dat dat misschien wel handig is of schrikken van het feit dat ze zelf hun bagage door de terminal moeten slepen, en er waren dus een paar vragen of je je daarvoor nog kon opgeven. Nee was het antwoord, daar ben je rijkelijk laat mee; de (extra) inschrijving sloot geloof ik twee dagen geleden al en was redelijk duidelijk aangekondigd geweest. Schijnbaar is er een echtpaar dat 14 koffers bij heeft; dat vertelde de excursiemedewerker als een “fun fact” – het gerucht circuleert al een paar dagen, maar het is dus inderdaad waar – er werd hard gelachen en gegrapt dat de man één koffer heeft en de vrouw 13. Het echtpaar waarvan de vrouw in rolstoel zit vroegen zich af hoe zij met hun bagage van het schip af moesten komen; oeps, daar was even niet aan gedacht, de man kan moeilijk zichzelf, zijn vrouw en al hun bagage alleen meeslepen.


De reus pakte op gegeven moment de microfoon en heel het publiek ging zuchten en lachen; iedereen kent hem en wist dat dit een lange redevoering ging worden.


We waren rond 11:40 klaar met het geheel, en hadden zelf eigenlijk nog maar een paar kleine vragen; er zijn 8 bussen met zo’n 20 man per bus, dat is totaal iets van 170-180 mensen. Blijft dus nog zo’n 200 mensen over die taxi’s, huurauto’s, of particulieren hebben ingeschakeld. Er is na alle bussen een scheiding tussen “commercieel” vervoer zoals taxi’s en huurauto’s, en particulieren; de taxi’s om 13 uur, de particulieren vanaf 14 uur. Maar we hebben uit de presentatie begrepen dat er maar een paar mensen per keer op het terrein gelaten worden, dus zou dat betekenen dat men persoonlijk omgeroepen wordt? Als in hutten 231 en 123 mogen nu ontschepen? Of laten ze al die pakweg 100 man netjes met 2 meter uit elkaar ontschepen en in de terminal wachten? Plus weten we zeker dat onze taxichauffeur binnengelaten wordt op het terrein? Maar dat zijn vragen die we beter een keer aan de hotelmanager kunnen stellen dan daar in de zaal denken we.


We zijn nog even op dek 6 gaan internetten voor we om 12 uur naar het restaurant liepen voor de lunch. We hebben twee voorgerechtjes, soep en een broodje genomen, meer dan voldoende. Het was redelijk gezellig alleen Helmut was helemaal in paniek en steeds aan het zeggen dat ze niet kunnen garanderen dat het virus niet aan boord gekomen is door die twee technische stops of weet ik hoe.

Rond 12:45 gingen we van tafel en terug naar onze hut, waar we allebei geprobeerd hebben een dutje te doen, maar het wilde niet helaas; Hans gaf het al gauw op, ik rond 13:30. Toen heb ik maar wat thee en koffie gezet (mét een chocolaatje) en is Hans rond 14:30 gaan douchen en ik ben begonnen met de ene koffer in te pakken. Dat ging redelijk vlot, dus toen heb ik de twee tassen in elkaar geschoven en die ingepakt, en ondertussen hielp Hans een beetje mee. Rond 16:30 ben ik zelf gaan douchen en toen was het tijd om te rusten tot 18 uur.

Ondertussen voeren we al heel de dag op een bijna lege Noordzee, zelfs in het nauwe gedeelte zag je amper schepen. Hier en daar eentje, maar zeker niet de drukke 6-baans vaarroute die we gewend zijn. Op gegeven moment maakte het schip een stevige manoeuvre; het stuur omgooien uit de route waar we in voeren richting Frankrijk, en na zo’n 10-15 minuten even stevig terugvaren de route terug in. Heel apart, zou er een spookvaarder ons tegemoet komen of zo? Of waren ze gewoon iets aan het uitproberen op de brug. We voeren in het begin van de dag 14-15 knopen, maar rond 18 uur was dat nog maar zo’n 9-10 knopen.


Het was vanavond gala dresscode, ach, we mogen niet klagen we hebben er echt weinig gehad deze reis! Hans heeft een nette broek en bloes aangetrokken, ik een jurk met hakken en een mooie ketting (dan valt het al niet eens meer op dat Hans geen colbertje aanheeft) en zo zijn we naar boven gegaan. Bij de lift kwam ik de man en vrouw tegen die ik een tijdje terug in de gangen gesproken had over zijn en mijn steunkous; hij heeft er twee tot aan zijn lies en had enige “steunkousjaloezie ” naar mij toe dat ik er maar een had tot aan mijn knie! Maar we hebben toen gekletst over onze beider longembolieën (hij heeft denk ik een zware gehad), en vanavond gaf hij mij een complimentje dat ik nooit bang was om mijn steunkous te laten zien.


We waren als een van de eerste in ons gedeelte van het restaurant dus Hans had de kans om onze ober en serveerster nog even een persoonlijke fooi in de handen te stoppen zonder dat er te veel pottenkijkers waren. Ze leken er blij mee! Het avondeten was ook wat meer aangekleed, vanwege het gala, en er was weer eens een Captain’s Table. We hebben best lekker gegeten, alleen de soep smaakte nergens naar; die van mij naar aardappel zoals de meeste crème-soepen hier aan boord (niet die van de specialiteitenrestaurants) en die van Hans gewoon letterlijk naar warm water. We hadden beiden de zeevruchten als hoofdgerecht genomen, maar dat was effectief best weinig en de filet mignon (ook geen groot bord vol) zag er zo lekker uit dat we uiteindelijk na wat wikken en wegen besloten een bordje te delen, zonder de gepofte aardappel die er eigenlijk bij gehoord had. Lekker! Weliswaar niet zo lekker als in Zuid-Afrika en iets te lang gebakken, maar niettemin een goed en lekker stukje vlees.

Onze buurvrouw aan de tafel naast ons is een beetje een aparte vrouw; ze is altijd alleen en zoekt dat ook duidelijk op. Ze eet iedere maaltijd, ontbijt, lunch en diner aan dezelfde tafel, en ze is tonnetje rond; ze begint ’s ochtends al met een paar borden vol, en ’s avonds lijkt ze bij ons in het restaurant weinig te eten maar we hebben haar vaak genoeg na het eten boven in het buffetrestaurant gezien dat ze nog een toetje of zo haalde, en ze komt ook altijd steevast pas om 18:30 binnen; wij denken eigenlijk dat ze eerst gaat kijken boven in het buffet wat daar te halen valt, misschien al een bordje vult (soms komt ze in het restaurant aanzetten met een bordje fruit of sla of zo dat ze eerst boven in het buffet gehaald heeft), dan naar het restaurant gaat en daarna eventueel nog even terug als ze honger heeft. Maar dat is allemaal nog niet eens zo gek, er zijn er genoeg die VEEL eten hier aan boord. Wat aan haar wel apart is, is dat we (heel) regelmatig zien dat ze delen van haar maaltijd in het restaurant in haar handtas stopt; iedereen pakt weleens een broodje mee, maar zij doet dan deel van haar toetje in haar tas stoppen – eventueel op een bordje, als de consistentie niet geschikt is voor een handtas (ze vouwt het meestal wel eerst in het stoffen servet, gelukkig). Vandaag zagen we haar dus de filet mignon in haar tas stoppen! Het vlees werd in een stoffen servet gevouwen en verdween daarna in de tas. En een broodje werd erbij gestopt. Lekker, een broodje koude biefstuk in je hut!


Tijdens het eten zagen we buiten een vrachtschip; het was een aparte vorm, ik denk een kabel-leg-schip, Hans dacht misschien een of ander onderzoeksschip. Maar er zijn echt opvallend weinig vrachtschepen in het Kanaal. Het zou hier een zes-baans-snelweg tijdens spitsuur moeten zijn, het zou vol moeten zitten met schepen! En het water was opvallend rustig, zo hebben we het hier ook nog nooit meegemaakt! Een gladde zee zonder noemenswaardige golven, hoogstens een beetje rimpelig oppervlak van de wind. Maar een hele rustige vaart dus. De heenweg was een heel ander verhaal!

Toe kregen we alvast koffie en thee met een bord met zoete hapjes om ons “zoet” te houden tot men zo ver was om de baked alaska parade te doen; de Captain’s Table was nog aan het eten dus daar moest even op gewacht worden, toen deed men de luxaflex dicht en moesten de sterretjes nog even naar de keuken gebracht worden door Sacha, en men moest zich daar in gereedheid brengen, en uiteindelijk liep de cruisedirectrice naar de microfoon om de keuken aan te kondigen, de lichten gingen uit en daar kwam de parade het restaurant in; eerst de obers met de taarten, daartussen obers met sterretjes, toen de koks uit de keuken. Iedereen liep een rondje door het restaurant, toen schoten alle obers met hun taart naar hun stations om ze te verdelen (ik zag die van ons tellen en rekenen hoe hij hem moest snijden om zeker te weten dat iedereen een stukje zou hebben), en ondertussen deed de cruisedirectrice nog even enkele koks en andere aanverwante in het zonnetje zetten, zoals de mysterieuze barmanager waarvan we ons al vier maanden afvragen wat hij eigenlijk doet behalve ogenschijnlijk de hele dag doelloos door het schip dwalen (op de gekste plekken, zoals buiten voorop of zo). Hans kreeg lekker het kontje, dat betekende dus extra veel meringue, en daar was hij erg blij mee!

Rond 19:45 waren we uitgegeten en zijn Hans en ik nog even een uurtje gaan internetten in de steeds drukker wordende zitjes op dek 6. Hans heeft lekker een beetje kunnen appen met een paar mensen, ik heb wat geinternet. We waren iets voor 21 uur terug in de hut waar er op de bedden een chocolaatje lag; helaas geen paashaas, ik had half gehoopt, omdat het Goede Vrijdag is vandaag, dat we toch nog de paaschocolade zouden krijgen, maar ik denk dat de bemanning die opeet dit keer! Ook lag er tijd-vooruit kaart, de klok moet vannacht een uur vooruit. En verder een envelop voor de fooienpot, een brief over het fooiengeven, twee enquêtes, de groepsfoto van de Club Columbus cocktail, en het dagprogramma. Morgen is er lekker helemaal niets. Zelfs geen show, het show ensemble zit duidelijk aan zijn vereiste quota dus morgen is er gewoon een filmavond – zoals we soms wekenlang aan een stuk gehad hebben hier aan boord. Het is onderhand al lang geleden dat er een filmavond is geweest! Vanavond was er ook een show maar we waren moe, de show op een gala-avond begint helemaal laat, om 21:45, en de klok moet ook nog eens een uur vooruit. We kruipen wel lekker ons bedje in! We zijn vanavond trouwens tijdens het eten over de Nulmeridiaan gevaren en zitten daarmee weer in het Oostelijk halfrond.

Hans heeft ’s avonds nog een film gekeken en ik heb een beetje gecomputerd. Ik had een flinke spanningshoofdpijn tijdens het eten, maar ik heb in de hut een magnesium én een paracetamol genomen en binnen een half uurtje was hij al voelbaar bijna weg, gelukkig. We zijn oude tijd rond 22:30 uur gaan slapen, en de klok moet dus vannacht een uurtje vooruit, om gelijk te komen met Duitsland en Nederland. Dat is overigens voor het eerst deze reis dat we de klok een uur VOORuit moeten zetten in plaats van achteruit.



Dag 118: zaterdag 11 april 2020: op zee, 530 km gevaren

We hebben vannacht redelijk geslapen maar het was maar goed dat we de wekker gezet hadden vanochtend, want Hans was maar iets eerder dan de wekker wakker. We voelde het uurtje verschil wel goed! Het ontbijt was wel iets rustiger en een deel van de vaste ploeg was een kwartiertje tot een half uur later. Toen we het restaurant instapte stond op ons tafeltje twee potten thee en een bord pap al klaar; kijk, dat is best sympathiek! En ja we zijn dus schijnbaar heel betrouwbaar in onze ritmes… We hebben vanochtend lekker wat spek bij het ontbijt genomen, dat mag ook weleens; en Hans had vandaag voor het eerst in de ongeveer 2 maanden dat we het eten dat hij genoeg had van de ananas. Mag misschien ook wel na 2 maanden! We hebben nog maar een dagje te gaan.

We hebben tot ongeveer 8:15 bij het ontbijt gezeten, met een redelijke internetverbinding, en zijn toen even buiten op dek een ommetje gaan lopen. Her en der zag je een schip, we telde er misschien 5-7 met het blote oog om ons heen, maar het haalt het niet bij wat we gewend zijn in dit gedeelte van de wereld. Het was verder rustig, een koud windje, zonnetje, geen echte golven, we gleden geruisloos door het water.

We zijn gauw weer terug naar binnen gegaan en hebben eerst nog even een beetje gezeten en gesuft (dat uur verschil voel je echt), voor ik begon met het inpakken van de laatste koffer en de handbagage. Hans was zo moe dat hij ondertussen een beetje op bed gelegen heeft en ondanks dat ik niet bijzonder stil deed of zo, toch even een kwartiertje in slaap gevallen is. Om 10:15 heeft Hans even twee mokken gehaald (ik had gisteravond per ongeluk de mokken die we in de hut houden en zelf schoonmaken in het zicht laten staan, dan ruimt onze kamerstewardess ze altijd op) en het Transocean-reizenboek dat we nog hadden liggen in de hut teruggebracht, en toen hebben we thee en koffie gezet met een lekker chocolaatje, en ergens na 11 uur waren we klaar met inpakken! We hebben de kluis leeggehaald, de sleutel weggelegd om straks weer in te leveren, Hans had terwijl ik aan het inpakken was de enquêteformulieren grotendeels ingevuld en ik heb ze afgemaakt, en we hebben alle lades en kasten leeggemaakt behalve één, waar nog een beetje snoepgoed in zit en zo. Een lekker gevoel!

Toen was het al gauw tijd om te lunchen. De lunch was niet spannend, de voorgerechtjes hebben we overgeslagen, maar we namen een redelijke soep en een hoofdgerecht; mijn vegetarisch hoofdgerecht was zelfs zo lekker (de gebakken groentebolletjes, de rijst was niks aan) dat ik hem gedeeld heb met Hans en van Hans wat friet en ragout genomen heb. Toe een advocaattoetje waar ook echt advocaat in zit; dat is echt opvallend, sinds 2 dagen zit er inderdaad ook echt drank in het eten als er op het menu staat dat er drank in zit. Zelfs Reba zei het, in de mixdrankjes en cocktails en longdrinks proefde je anders nauwelijks drank, en nu lig je na eentje bij wijze van spreken al onder tafel! Het was redelijk gezellig, en Helmut heeft zich er op ingesteld dat hij gewoon maar bij zijn zus in Duitsland blijft wonen en nooit meer terug naar Amerika kan. Tijdens de lunch voeren er drie schepen in onze buurt, en in de verte zagen we rij na rij van windmolens.

Helmut had een goed idee, om vannacht als het donker was een reddingsboot te kapen, naar Nederland te varen, ons daar af te zetten en dan de Rijn op te varen naar Duitsland naar zijn zus. Klonk als een plan! Want we varen nu vandaag heel de dag langs Nederland en dan heb je echt zoiets van, zet ons maar hier af!


Na de lunch hebben Hans en ik nog een uurtje geinternet in de zitjes, die om 13 uur helemaal uitgestorven waren. Alleen de twee verpleegsters en een enkeling kwam na een tijdje even zitten, maar voor de rest is iedereen zo te zien druk bezig met inpakken. We voeren regelmatig langs boorplatforms en andere dergelijke bouwwerken op zee. Iets voor 14 uur gingen we terug naar de hut om het Duitse nieuws te kijken, wat we tegen de tijd dat we daar waren helemaal vergeten waren en dus gelijk de kluissleutel en de enquêtes naar receptie gingen brengen.

Toen we rond 14:15 terug in de hut waren hebben we alsnog de tv op het nieuws gezet, onze bagagelabels ingevuld en aan de bagage gehangen, en toen heb ik een uurtje geprobeerd een dutje te doen. Ik ben wel redelijk rustig geweest maar heb niet geslapen, en heb het rond 15:15 opgegeven. Het was Hans ook niet gelukt dus hij lag gewoon maar een film te kijken. De zee buiten was zo glad, hij zou niet misstaan in de Stille Zuidzee, ongelofelijk! Met enige regelmaat zien we een schip buiten. We varen ondertussen vandaag met een hele rustige snelheid van zo’n 10-11 knopen, want we hebben niet ver meer te gaan en zitten zo te zien onze tijd een beetje uit tot we Bremerhaven in kunnen. Tja, als we stormen hadden gehad tussen Lissabon en hier hadden we noodgedwongen zo langzaam gevaren waarschijnlijk; en het is wel duidelijk, dit schip moet zijn tijd nemen. Want we hebben nu bij het rechtstreeks naar huis komen een dag langer varen tussen Lissabon en Bremerhaven dan oorspronkelijk in de planning stond.

Ik heb rond 16:30 wat thee gehaald voor Hans en mij. Terwijl ik in de lift naar boven stond stopte hij op 6 en schoof de slurf van een stofzuiger naar binnen; de jongen schrok toen hij zag dat de lift bezet was, sorry sorry sorry! Ik moest lachen en gebaarde zo van, kom maar hoor. Nee nee sorry sorry! Dus ik steunde op de reling en tilde mijn voeten van de grond, ga je gang; hij moest lachen! Maar dat mag niet, hij moet wachten tot de lift leeg is voor hij de lift mag stofzuigen. Maar hij kon er wel om lachen. Terug naar beneden loop ik via de trap en hij knipoogde lachend toen hij mij zag. Ik zie hem vaker stofzuigen ’s middags en hij is erg aardig.


We hebben wat thee met honing genomen en hebben naar het 17 uur nieuws gekeken, overtuigd dat het het 18 uur nieuws was. Pas tegen het einde realiseerde we ons dat we nu op dezelfde tijd zitten als Duitsland! We zijn om 18 uur gaan eten nadat Hans onze koffers en tas op de gang gezet had, en hebben het bonnetje met onze inlogcode voor betaalinternet aan onze serveerster gegeven; er stond nog zo’n 60 MB op, en daar kon ze misschien nog iets mee. Ze leek er wel blij mee te zijn, gratis internet is altijd welkom! Het eten was niet zo spannend maar we wisten er met wat wijzigingen wel wat lekkers van te maken. Als voorafje kwam eigenlijk alleen de pastasalade in aanmerking, maar die was met vinaigrette, en die is hier vaak heel erg zuur. Dus ik vroeg of het misschien met blauwe kaas dressing kon? De serveerster kwam op gegeven moment met een berg groente aanzetten, de vinaigrette zat al door de pasta gemengd, maar de keuken kon wel een gewone gemengde salade maken als we wilde? Ja en we kunnen de blauwe kaas dressing apart serveren hoor, zei onze ober. Oh ja doe dan maar de pastasalade zoals hij is (met vinaigrette) en de blauwe kaas dressing erbij. We kregen een enorme sausschaal vol blauwe kaas dressing! En er zat heel weinig vinaigrette op de pastasalade, dus die hebben we lekker verdronken in de blauwe kaas dressing…

Als hoofdgerecht nam ik de tonijn maar met frietjes in plaats van gekookte aardappelen; Hans ging nog verder; hij nam de tonijn maar met frietjes in plaats van gekookte aardappelen en met zalm in plaats van tonijn… Kon allemaal! Wel krijgen we dan een berg frietjes, terwijl als je de geplande aardappelen neemt je meestal maar een halve aardappel krijgt. Onze ober spreekt niet zo goed Engels, maar is heel aardig, en deed vandaag zijn eigen woordspeling op ketjap manis / ketchup mayonaise; ik had om mayonaise gevraagd, Hans om ketjap, dus hij kwam aanzetten met een schaaltje ketjap en eronder op het onderzetbordje een paar zakjes mayonaise; “ketjap mayonaise” zei hij grijnzend! Ik had als toetje de verkeerde keuze gemaakt, Hans had de cassis sorbet zonder champagne genomen; dus ik heb, nadat ik wat enigszins lekker was aan mijn toetje eraf geschraapt had (de koek was heel erg droog en smakeloos), ook een cassis sorbet zonder champagne genomen. Kan allemaal. Ze kijken nergens van op! Het cassis ijs was trouwens heerlijk zoet en zo rood als rode biet; onze buurvrouw zat er maar naar te staren en toen ze opstond (ze had haar spinazie met ei helemaal op moeten eten, ze had geen geschikt vakje in haar handtas daarvoor) vroeg ze wat het was.

Tijdens het eten waren we bezig langs de Waddeneilanden te varen, en Hans en ik hadden ons eigenlijk nog nooit gerealiseerd hoeveel dat er zijn, zeker als je de Duitse meetelt; ze strekken helemaal tot aan Bremerhaven! Reba was overtuigd dat ze af en toe een zeehond zag, en dat kan natuurlijk heel goed in dit gebied, maar ze kon ons er niet van overtuigen omdat de rotbeesten zich nooit lang genoeg lieten zien zodat Hans of ik ze ook zag. Maar evengoed mogelijk dat ze alleen wat beweging in het water zag, natuurlijk!


We hebben toen we klaar waren met eten alvast hartelijk afscheid genomen van Reba en Helmut – zij nemen morgen de eerste bus, wij vertrekken pas als de laatste bus weg is dus we missen elkaar waarschijnlijk – en ze een goede reis naar zijn zus gewenst. Toen namen we afscheid van onze Myanmarese ober; hij is echt heel aardig maar hij houdt zich altijd heel professioneel en spreekt slecht Engels (en nog slechter Duits) en we hebben er niet zo’n contact mee kunnen maken deze reis als met onze Indiase ober en Oekraïense hulpober op de Columbus. Niettemin hebben we hartelijk afscheid genomen, en ik zwaaide naar onze Oekraïense serveerster die in de keuken bezig was, ze kwam er gelijk aan. Ze gaf me een knuffel en leek niet meer los te willen laten, ze werd er emotioneel van. Onze Balinese barjongen die ons (gratis) kraanwater en ijs brengt is ook aardig en volgens mij goed in zijn werk maar komt over als een deuzig kneusje die tegen het plafond zit als je boe zegt! Ze kunnen nog nergens heen en moeten voorlopig, wie weet hoelang, op het schip blijven. Maar hij knikte toen ik zei dat ze misschien wel beter af waren op dit schip dan proberen terug naar hun verschillende thuislanden te gaan. Hier waren ze veilig, daar, en onderweg daarnaartoe, niet.


Toen we afscheid hadden genomen zijn we nog een tijdje in de zitjes op dek 6 gaan zitten om wat te internetten. De zee was nog altijd spiegelglad, en leeg, al zagen we wel regelmatig een schip. Het schoot niet echt op en vooral Hans had moeite om online te komen, maar heeft uiteindelijk nog wel een beetje kunnen appen. Toen hebben we een rondje op 6 gelopen, op zoek naar het Duitse echtpaar; Hans had ze vanochtend aangesproken of ze misschien vandaag nog een keertje wilde afspreken, maar we hebben ze de rest van de dag niet meer gezien of gesproken. Op 6 zaten ze niet, dus zijn we naar het buffetrestaurant gegaan. Daar was het uitgestorven, terwijl het nog maar 20:30 was; men is waarschijnlijk druk met inpakken, of nog een laatste keer een borreltje drinken of naar muziek luisteren in de Captain’s Club. Maar waarschijnlijk vooral nog druk met inpakken en opruimen.

Met een kopje thee en koffie zijn we terug naar dek 4 gegaan, die al aardig vol stond met koffers (de eerste stond er al vanmiddag om 12 uur); de deadline om ze op te laten halen is 22 uur vanavond, dan worden ze voor je in de terminal gezet en anders moet je het zelf doen. In onze hut stonden twee gevulde kotszakjes; Hans hoopte nog tegen beter weten in dat ze dan toch nog de paaschocolade gegeven hadden, maar het bleken 2 paar rubberhandschoenen en 2 gamma-kwaliteit stofmaskertjes te zijn per kotszakje. Dat stofmasker is eerder gevaarlijk dan beschermend, zoals we de laatste tijd begrijpen van nu.nl. Maar goed, het moet maar! Als we daarmee vlotter van boord komen morgen… Ook lag er het laatste dagprogramma, met een inlegvel om ons te helpen terug naar de bewoonde wereld te komen; zoals wat een wasmachine is of een koffiezetapparaat; er stonden best interessante weetjes in. En in het dagprogramma stond een overzicht met wat er allemaal verbruikt is geweest deze reis; ongelofelijk altijd wel, maar vooral de sigaretten misschien nog het meest. Dat hebben we helaas ook geroken deze reis!

We hebben nog naar het 22 uur nieuws gekeken op de Duitse zender, en zijn rond 22:30 naar bed gegaan. Hans heeft uit voorzorg een slaaptabeltje ingenomen, zodat hij hopelijk een redelijke nacht zou hebben.


free counters