2019-2020: Eilanden, Kapen en Fjorden Wereldcruise

HOME
ROUTE
LANDEN
MV ASTOR
AAN BOORD
2021 SLOOP
WERELD

Het heeft gisteravond even geduurd voor Hans in slaap viel, ondanks zijn slaaptabletje, maar uiteindelijk lag hij na 23 uur gelukkig wel te slapen. Ik daarentegen heb liggen draaien en keren tot ergens na 1 uur. Het bed was te hard (ik ga dat bed echt niet missen, mijn harde bed thuis is hierbij vergeleken een donzen dekbed, ik voelde vannacht zelfs de lattenbodem), ik had het te warm, mijn lijf was moe maar mijn hoofd was nog druk, pffff. Tussen 1 en 1:30 moet ik ergens in slaap gevallen zijn. En om 3:30 was ik weer klaarwakker! Om 4 uur heb ik op google maps gekeken waar we waren, nog ergens bij het laatste (Duitse) Waddeneiland, veel minder dichtbij de kust dan ik verwacht had. Het is niet dat we te ver te varen hadden, dus de loods afspraak was misschien wat uitgelopen?


Ik heb ergens na 4 uur nog wel een half tot een heel uur geslapen, en misschien af en toe 10 minuutjes, maar in principe was ik gewoon weer wakker. Ik heb nog een paar keer op google maps gekeken en toen we rond 6 uur bezig waren de riviermond in te varen heb ik de Garmin aangezet, want het zou nu nog maar een uurtje duren voor we aanlegde. Hans sliep al deze tijd gelukkig gewoon door, hij is voor het eerst pas ergens rond 6:30 wakker geworden en zette toen de webcam naar voren aan op de tv.


In de vroege ochtend konden we op televisie zien dat we langs een hele lange industriekade voeren, vol kranen en zonder vrachtschepen. Hoe moet het wel niet zijn in thuishavens? Die moeten onderhand toch helemaal vol liggen met schepen, net zoals vliegvelden nu vol staan met vliegtuigen? Ik vraag me af of er wel voldoende ligplaatsen zijn ter wereld om alle vrachtschepen en cruiseschepen tegelijkertijd te kunnen stallen! Rond 7 uur schoof de eindafrekening onder de deur; prima, alles klopt. Uiteindelijk zijn we pas om 7:30 aangelegd en lagen we om 7:45 vast. Dat is al de eerste drie kwartier vertraging in het toch al strak geplande schema… Wel hebben ze de feestvlaggetjes gehesen in de mast, konden we op de webcam zien.

Om 8:10 kwam er een aankondiging dat de loopplank van de terminal stuk was en gerepareerd moest worden, en dat dat wel een uurtje kon duren. Ondertussen werden de koffers op een hele omslachtige manier uitgeladen; er stond een grote kraan, die tilde twee karretjes naar een van de bovendekken van het schip, daar werden ze volgeladen met koffers, weer terug getild naar de kade en daar aan een wagentje bevestigd om naar de terminal te rijden. Als het wagentje weer terug was konden de volgende twee karretjes… Dat gaat dus echt geen twee uur duren, zoals gepland (volgens de planning zou er van 7 tot 9 bagage uitgeladen worden en kon de ontscheping pas beginnen als ALLE bagage van boord was).

Wij zijn maar om 8:20 opgestaan, blijven liggen had verder weinig zin. Het witte dekbed was bedekt met roetdeeltjes uit de airco; sinds hij op standje orkaan staat merken we dat er meer stof in de hut komt, maar dit was wel heel erg vanochtend. Onderweg naar buiten kwamen we onze kamerstewardess tegen en hebben haar een persoonlijke fooi toegestopt en haar het allerbeste gewenst. Zij zei dat ze tot mei aan boord moesten blijven en dan waarschijnlijk met z’n allen van boord gingen; op zich valt dat nog wel mee en hier zitten ze echt beter dan onderweg naar hun thuislanden proberen te komen. Ze zitten hier in ieder geval met een hoop kameraden, dat scheelt ook wel denk ik. Maar leuk is het natuurlijk nooit, je wilt naar huis.

We waren iets na 8:30 in het restaurant, dat in theorie tot 10 uur open zou blijven; maar het was al een half slagveld; de boter was zo goed als op, de broodjes bijna, de jus d’orange werd maar 5 cm per keer bijgevuld, Hans wist nog het laatste croissantje voor mij te grijpen (vandaag geen pap!), en we hebben allebei een broodje extra gepakt om te smeren voor onderweg. Een heel lunchpakket is niet nodig, maar we krijgen hier geen lunch aan boord, hoogstens een “snack” (geen idee wat dat in zal houden), en we zijn waarschijnlijk pas heel laat thuis – ik zal blij zijn als we 20 uur halen. Het scheepsnetwerk wat sowieso al de laatste dagen zwak is in het restaurant kon ik nu helemaal niet meer oppikken, dus ik ben even op mobiel netwerk gegaan; we hadden een mailtje van een van de twee mannen uit Zuid-Afrika 2018waar we zo om hadden moeten lachen en zo gezellig mee gekletst, en die zo ontdaan waren geweest de avond dat we te horen kregen dat ons eerste kleinkind plotseling overleden was. Ik had gisteravond namelijk wat foto’s naar het blog gestuurd, en hij had nu gereageerd in het Zuid-Afrikaans; blijft veilig jullie. Heel aardig! Ik heb nog even gauw een mailtje teruggeschreven. Tijdens het ontbijt werden een hele reeks hut nummers omgeroepen om naar receptie te komen, en kort daarna “alle bemanningsleden die vandaag van boord gaan”. Want schijnbaar moeten de Duitse bemanningsleden van boord, en mogen ze niet blijven tot de rest ook mag gaan.

Om 9:15 waren we terug in de hut waar onze kamerstewardess nog even gauw de bedden had opgemaakt voor ons en gestofzogen; heel fijn! De koffers werden ondertussen nog altijd uitgeladen; ze hebben volgens het nieuwe schema nog een half uurtje de tijd, maar we denken dat ze het met dit tempo en op deze manier niet gaan redden in 2 uur… We hebben de broodjes opgeborgen en besloten maar even naar de zitjes op dek 6 te gaan en kijken of we op het internet konden komen. Het internet was uitgezet, helaas, je kon er alleen nog maar op via de betaalaccount. Dus we hebben even ingelogd om een paar whatsapps te versturen en ik heb verder mijn mobiel netwerk maar aangezet om eventuele apps van onze taxichauffeur binnen te halen als hij ze verstuurde. Hij moest tenslotte een lange weg rijden en kon eventueel onderweg vertraging of zo oplopen.

Terwijl we daar zaten kwam Helmut aan; Reba was nog overal druk bezig afscheid te nemen en te kletsen, hij slenterde een beetje rond en kwam even bij ons zitten om nog een laatste keer afscheid te nemen en hikkend van het lachen te vertellen dat de reden dat de loopplank stuk was, was omdat een of andere sukkel over de stroomkabel gereden was en die kapot had gemaakt! Dat hoefde echt geen uur te duren zei hij lachend, een beetje duct-tape en het is zo gepiept.


In de zitjes zitten werden we ook niet wijzer, dus we zijn maar naar het buffetrestaurant gegaan om wat thee te halen – en jus d’orange voor Hans – en toen terug naar onze hut waar we nog op tijd waren voor het 10 uur journaal. Inmiddels was het schip en dus ons raam een meter onder de kade gezakt!

Om 10:15 kwam de aankondiging dat de loopplank gerepareerd was en we konden beginnen, bus 1 moest naar de loopplank gaan. Het valt ons op dat vandaag de hulpcruisedirectrice weer alle aankondigingen doet; de cruisedirectrice heeft schijnbaar betere dingen te doen…


Om 10:45 werd de tweede bus omgeroepen. Kort erna werden we gebeld in de hut; er staan taxi’s klaar voor u mevrouw als u zover bent. He, wat? Ja u staat op mijn lijst voor taxi’s. Ja, maar wacht even, wij hebben een geboekte taxi. Oh vanuit Bremen mevrouw? Nee we hebben een geboekte taxi vanuit Nederland, die is zeker 5 uur onderweg en we hebben zijn gegevens al een week geleden doorgegeven. Oh ja is prima mevrouw, wanneer komt hij weet u dat? Tja ik denk dat hij om 7 uur is gaan rijden dus vermoedelijk vanaf 12 uur, maar hoezo? Oh nee dan is het goed mevrouw, dan hebben we nog tijd bedankt mevrouw. En klik. He???? We snappen er niets van en waren er behoorlijk verbolgen over; we zijn nu al een paar dagen lang aan die en gene aan het vragen om alsjeblieft ons eerder van boord te laten dan de hele bus meute. We krijgen te horen dat dat niet kan, prima, we leggen ons erbij neer dat we pas laat van boord mogen en laten onze taxichauffeur dat weten, maar ga ons dan niet alsnog op de dag zelf eerder van boord laten, dat heeft dan toch geen enkele zin! Pfffff, we hebben even flink gemopperd! We hebben onze taxichauffeur voor de zekerheid geappt wat hij dacht dat zijn aankomsttijd zou zijn, en hij appt terug 13:30. Ja balen, maar goed we veranderen er niets meer aan. Maar we gaan wel proberen wat eerder van boord te gaan zodat we gelijk door kunnen…


Om 11 uur was bus 3 aan de beurt. Kort daarvoor was er nog een last call voor één persoon voor bus 2, dat snappen we echt niet dat als we zo erg vertraagd zijn (de bussen zijn 5 kwartier later begonnen dan gepland) er alsnog mensen kunnen zijn die omgeroepen moeten worden. Maar ze proberen duidelijk het tempo op te voeren, want er zat een half uur tussen bus 1 en 2, en een kwartier tussen bus 2 en 3.


Om 11:15 werd bus 4 omgeroepen. Weer een kwartier ertussen, de vertraging is inmiddels teruggebracht naar drie kwartier. Om 11:30 kwam de aankondiging dat de trein en taxi mensen van boord konden, en kort erna dat de mensen voor bus 5 konden gaan. We baalde er flink van dat we, als we goed geïnformeerd waren geweest, nu dus al van boord hadden gekund, maar ja. Ondertussen was een kraan bezig vuilnis uit te laden van het schip. Rond 11:45 zijn wij maar gaan lunchen in het buffetrestaurant, en iets later werd alweer de volgende bus omgeroepen.

Na de lunch (het was niet veel, qua smaak, eerlijk gezegd, maar ja het is natuurlijk ook de laatste dag dus men zal wel niet zo veel moeite meer doen) hebben we een ommetje gewandeld op het dek en gekeken naar de bedrijvigheid op de kade. In de verschillende havens om ons heen zagen we veel schepen liggen, en het was heerlijk weer om zo even rond te lopen. We waren het over eens dat het een prima reis was geweest maar dat het erg lekker was dat we weer naar huis konden. We hebben een ijsje gehaald in het buffetrestaurant en hebben die in de zitjes op dek 6 opgegeten; het schip was onderhand al aardig leeg.

Rond 12:15 waren we alweer terug in de hut en hebben we onze laatste spulletjes ingepakt. Nu zou het toch niet zo heel lang meer duren leek het ons! En inderdaad, opeens ging de telefoon in de hut weer; onze taxi stond er en we konden gelijk vertrekken! Wow, dat valt mee zeg, fantastisch! Dus we sprongen op en binnen 10 minuten liepen we al in de gang richting de uitgang.

Er was bij de uitgang wat welles nietes over of we onze kluis sleutel ingeleverd hadden; volgens het systeem waar de jongen op keek niet, maar wij bezwoeren van wel. Uiteindelijk bevestigde de Portugese receptionist dat hij inderdaad de kluis sleutel van ons in ontvangst genomen had… Toen mochten we gaan, dus handschoenen en stofkapjes op en we konden naar buiten lopen.

De douane liepen we zo doorheen, in de terminal was er nog wat verwarring en moest er gewacht worden – het bleek dat het onder aan de roltrap te druk geworden was, dus wij moesten bovenaan (op een kluitje…) wachten tot we een voor een op de roltrap mochten stappen naar beneden toe. Beneden konden we onze bagage pakken en moesten toen weer in een flinke rij gaan staan omdat de bussen rij voor rij gevuld werden en die rij doorliep tot in de terminal. Al gauw bleek het dat andere mensen die dus niet in de bussen gingen, zoals wij, door mochten lopen (de Duitse politie was allemaal heel erg voorzichtig en we moesten precies doen en gaan staan wat en waar ze wilde).

Uiteindelijk stonden we om 13 uur buiten, dat viel nog best mee al met al! Nu was het zoeken naar de taxistandplaats en naar onze chauffeur, maar we zagen nog niemand. Het bleek een miscommunicatie, onze taxi was er nog niet! En er kwam al iemand van de terminal naar ons toe wat we daar deden, dus wij uitgelegd dat we al van boord gestuurd waren en onze taxi er ieder moment kon zijn. Hij gaf door aan de havenpoort dat er een Nederlandse taxi aankwam en dat die doorgelaten mocht worden, want niemand mocht het haventerrein op zonder expliciete toestemming.


Het bleek dat onze taxichauffeur nog 100km van ons vandaan was; dat was balen! Maar goed, we zochten een plekje in het lentezonnetje en zijn de boel een beetje gaan observeren. Door de koude wind moesten we onze jassen aan, de mondkapjes moesten opblijven maar dat was niet eens zo erg, want zo bleef je gezicht lekker warm… Er was enorm veel politie overal, en per 4 man werden in 2 busjes steeds bemanningsleden naar de poort gebracht en weer terug; om ze te registreren vermoedde we. Op gegeven moment is Hans in de terminal even naar de wc gegaan, en toen hij terug was hebben we met enige verbazing toegekeken hoe de reus 10 man bemanningsleden had ingeschakeld om hem met al zijn bagage te helpen inladen in een busje; hij had zelfs zijn eigen bed bij! Misschien nog niet eens zo’n gek idee, aangezien wij de bedden al kort vonden…

Om 15:30 kwam dan eindelijk onze taxi aan; hij beweerde dat hij lang had moeten wachten aan de grens en dat het daarom zo lang geduurd had, maar we vermoedde – en dat bleek later in het gesprek ook – dat hij in die laatste 100km nog getankt en een uitgebreide rustpauze had genomen.

We hielden onderweg nog een plaspauze voor de chauffeur, waarbij Hans bedacht nadat hij naar buiten gestapt was dat hij zelf ook nog even moest, en ik ondertussen besloot even mijn benen te strekken. Maar de chauffeur kwam terug, sprong in de auto en wilde al bijna zonder ons wegrijden! Gelukkig ging het goed… Onderweg zagen we veel reigers en ooievaars, en waren de wegen bevreemdend leeg, heel apart. We reden door een spooklandschap van lege snelwegen! Uiteindelijk waren we rond 20:45 thuis, en hebben iets van een maaltje in elkaar geknutseld met de paar boodschappen die Hans zijn schoonzoon van ons lijstje had gehaald. Weer thuis in een andere wereld dan toen we vertrokken!

free counters